အခန်း ၄၀၅

အခန်း (၄၀၅) ကောင်းဖန်နိုင်ငံ၏ အကြီးဆုံးမြောက်ပိုင်းမြို့ကြီးကို လုယက်ခြင်း

"မင်းသမီး... ကောင်းဖန်နိုင်ငံမှာ ကျွန်တော်တို့ လုလိုပစ္စည်းတွေကို အတင်းအဓမ္မ လုယက်နေတာက တစ်နိုင်ငံလုံးကို သေချာပေါက် ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားစေမှာပဲ..."

နဂါးပျံသင်္ဘောပေါ်တွင် ကောင်းနျန်ရှုက ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

ဤဒုတိယမျိုးဆက် စစ်သူကြီးများက နယ်ခြားစောင့်တပ်မှ စစ်သည်တစ်သောင်းကို ဦးဆောင်ကာ ကောင်းဖန်နိုင်ငံအတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး နှစ်ရက်အတွင်း မြို့ငယ်ပေါင်း တစ်ရာနီးပါးကို ရှင်းလင်းသိမ်းပိုက်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ၎င်းတို့က နောက်ထပ် နဂါးပျံသင်္ဘော နှစ်ဆယ်ကိုပါ သိမ်းပိုက်ရရှိခဲ့ရာ ထိုဒုတိယမျိုးဆက် စစ်သူကြီးများ၏ စစ်ဆင်ရေးများကို ပို၍ အဆင်ပြေချောမွေ့သွားစေ၏။

ချွေ့ယဲ့ချန်း ဦးဆောင်သော ကျင့်ကြံသူများ၊ လှည့်လည်သွားလာသူများနှင့် လွတ်လပ်သော ကျင့်ကြံသူ တစ်ထောင်ခန့် ပူးပေါင်းပါဝင်လာမှုနှင့်အတူ ၎င်းတပ်ဖွဲ့နှစ်ခု ပေါင်းစည်းသွားသောအခါ ကောင်းဖန်နိုင်ငံ၏ မြို့ကြီးများဆီသို့ ဝင်ရောက်စီးနင်းရာတွင် မည်သည့် ခိုင်မာသော ခုခံမှုမျိုးကိုမျှ ကြုံတွေ့ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

"နှစ်ရက်တည်းနဲ့ ကျွန်တော်တို့ မြို့ငယ်ရာချီလောက်ကို လုယက်နိုင်ခဲ့ပြီး ထိုအထဲက အိမ်အများစုကိုလည်း မီးရှို့ပစ်ခဲ့ပြီးပြီ..."

"ဒီတစ်ကြိမ် ရှင်းလင်းမှုအပြီးမှာတော့ ကောင်းဖန်နိုင်ငံရဲ့ မြောက်ပိုင်းဒေသက အနှစ်နှစ်ဆယ်အတွင်း ပြန်လည်နာလန်ထူနိုင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး..."

"ဒါဆိုရင်တော့ ငါတို့ မဟာချင်မင်းဆက်ရဲ့ အနောက်ဘက်ခြမ်းက အနှစ်နှစ်ဆယ်လောက် အေးအေးချမ်းချမ်း အနားယူနိုင်တော့မှာပေါ့..."

မင်းသမီးယွီကျောက်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

မင်းသမီး၏ အမြင်တွင်မူ ကောင်းဖန်နိုင်ငံ၌ ထိုသို့ မီးရှို့၊ သတ်ဖြတ်၊ လုယက်နေခြင်းက သယံဇာတများကို လုယူရန် သက်သက်သာ မဟုတ်ဘဲ မဟာချင်မင်းဆက်၏ တည်ငြိမ်ရေးအတွက်ပါ စိုးရိမ်ပူပန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကောင်းဖန်နိုင်ငံသည် ထုံထျန်းကုန်းပြင်မြင့်ကို သိမ်းပိုက်ထားသဖြင့် ပထဝီဝင်အနေအထားအရ အသာစီးရနေသည် မဟုတ်ပါလော။

အကယ်၍ ကောင်းဖန်နိုင်ငံက သူမတို့၏ တိုင်းပြည်ကို လောဘတကြီး စောင့်ကြည့်နေမည်ဆိုလျှင် မဟာချင်မင်းဆက်အနေဖြင့် အနောက်ဘက်ကို ကာကွယ်ရန် စစ်တပ်များကို ဆက်တိုက် စေလွှတ်နေရမည်ဖြစ်ရာ အမျိုးမျိုးသော ထုတ်လုပ်မှုလုပ်ငန်းများကို ချောမွေ့စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ မဟာချင်မင်းဆက်၏ ဘဏ္ဍာရေးနှင့် စွမ်းအင် အရင်းအမြစ်များကို များစွာကုန်ဆုံးစေမည် ဖြစ်၏။

ယခု နောက်ဆုံးတွင် အခွင့်အရေး ရလာပြီဖြစ်ရာ မင်းသမီး ယွီကျောက်က ၎င်းကို လက်လွှတ်ခံမည် မဟုတ်ပေ။ ကောင်းဖန်နိုင်ငံအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမက ကောင်းဖန်နိုင်ငံ၏ မြို့ရွာများကို အပြင်းအထန် ရှင်းလင်းမှုများ စတင်ခဲ့ပြီး ကောင်းဖန်နိုင်ငံ မြောက်ပိုင်းတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထား၏။

"မင်းသမီး စဉ်းစားထားတာအမှန်ပဲ..."

ကောင်းနျန်ရှုက ပြတ်သားစွာ သဘောတူကြောင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"မင်းသမီး... အရှေ့ဘက်မှာ နောက်ထပ် မြို့တစ်မြို့ရှိတယ်... အရမ်းကြီးမယ့်ပုံပဲ..."

ထိုအခိုက်တွင် ဒုတိယမျိုးဆက် စစ်သူကြီးများထဲမှတစ်ဦးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ပြောလိုက်၏။

မြင့်မားသော ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ အလွန်ဝေးလံသော နေရာအထိ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

ဤအချိန်တွင် လူတိုင်းက နဂါးပျံသင်္ဘော၏ ဦးပိုင်း၌ ရှိနေကြပြီး ယခင်က ၎င်းတို့ သိမ်းပိုက်ခဲ့သော မြို့ငယ်ရာချီထက် များစွာ ကြီးမားသည့် ဧရာမမြို့ကြီးတစ်မြို့ကို အရှေ့ဘက်တွင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။

"ကြည့်ရတာ အဲ့တာက ကောင်းဖန်နိုင်ငံ မြောက်ပိုင်းရဲ့ အကြီးဆုံးမြို့ဖြစ်တဲ့ စစ်ဟိုင်မြို့ဖြစ်ရမယ်..."

မင်းသမီးယွီကျောက်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။

ထိုမြို့ကို ကုန်းပြင်မြင့်ရေကန်ကြီး လေးခုက ဝန်းရံထားသောကြောင့် ယခုကဲ့သို့ အမည်တွင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကောင်းလိုက်တာ... အဲ့မြို့တစ်မြို့တည်းက ငါတို့ အရင်က သိမ်းပိုက်ခဲ့တဲ့ မြို့ငယ်ရာချီလောက်နဲ့ တန်ဖိုးတူလောက်တယ်..."

"ဟမ့်... စစ်ဟိုင်မြို့ကို ရှင်းလင်းရုံတင်မကဘူး... ဘယ်တော့မှ ပြန်မတည်ဆောက်နိုင်အောင် မြို့ကိုပါ လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်ရမယ်..."

ထိုအခိုက်တွင် ကောင်းနျန်ရှုက အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ပြောလိုက်၏။

မဟာချင်မင်းဆက်ကို တည်ထောင်ခဲ့သည့် စစ်သူကြီးကြီး သုံးဦးအနက် တစ်ဦး၏ သားဖြစ်သူ ကောင်းနျန်ရှုသည် စစ်မီးတောက်များကြားတွင် ကြီးပြင်းလာသူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရန်သူများအပေါ်တွင်လည်း အမြဲတမ်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူဖြစ်သည်။

"မင်းသမီး... မြို့ပြင်က ဧရာမရေကန်ကြီး လေးခုကို ကြည့်လိုက်ပါဦး... သူတို့အားလုံးက မြင့်တဲ့နေရာမှာ ရှိနေပြီး စစ်ဟိုင်မြို့ကတော့ တောင်ကြားထဲမှာ တည်ရှိနေတာ..."

"အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့သာ အဲ့ရေကန်ကြီး လေးခုကို ဖောက်ချလိုက်ပြီး ရေတွေ အားလုံးကို စစ်ဟိုင်မြို့ထဲ စီးဆင်းသွားအောင် လုပ်လိုက်မယ်ဆိုရင် လက်တစ်ဖက်တောင် လှုပ်စရာမလိုဘဲ မြို့တစ်ခုလုံး ရေအောက် ရောက်သွားလိမ့်မယ်..."

ရှီတာ့ဖုန်းက အရှေ့ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးကာ ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရက်စက်ယုတ်မာသော အကြံအစည်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်နေပြီဖြစ်၏။

၎င်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

အကယ်၍ ဤသို့သာ ဖြစ်လာခဲ့ပါက စစ်ဟိုင်မြို့သည် အမှန်တကယ်ပင် ရေလွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် လုံးလုံးလျားလျား နစ်မြုပ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန်လည်း မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

လူတိုင်းက ဟုန်ယွီကျောက်ကို ကြည့်ကာ သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။

"ကောင်းပြီ... အဲ့နည်းအတိုင်း လုပ်ကြတာပေါ့..."

မင်းသမီး ယွီကျောက်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် အံကြိတ်ကာ သဘောတူလိုက်သည်။

ယခု ကောင်းဖန်နိုင်ငံနှင့် နိုင်ငံစစ်ပွဲ ဖြစ်ပွားနေပြီဖြစ်ရာ မည်သည့် သနားကြင်နာမှုမျိုးမှ ရှိနေ၍ မဖြစ်ပေ။ အကယ်၍ ကစားမည်ဆိုလျှင် ရက်ရက်စက်စက် ကစားသင့်ပေသည်။

စစ်ဟိုင်မြို့ကို ရေလွှမ်းမိုးသွားသည့် အဖြစ်ဆိုးကြီးက ကောင်းဖန်နိုင်ငံကို သေချာပေါက် ဟန့်တားနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး မဟာချင်မင်းဆက်အပေါ် နောက်ထပ် လောဘတကြီး စောင့်ကြည့်ခြင်း သို့မဟုတ် ရန်လိုခြင်းမျိုး မရှိစေရန် တားဆီးပေးနိုင်မည် ဖြစ်၏။

ထို့နောက် မင်းသမီး ယွီကျောက်က အခြား နဂါးပျံသင်္ဘောတစ်စင်းဆီသို့ ပျံသန်းသွားကာ ချွေ့ယဲ့ချန်းကို ရှာဖွေလိုက်သည်။

"မိသားစုခေါင်းဆောင်ချွေ့... ရှေ့မှာရှိနေတာက ကောင်းဖန်နိုင်ငံ မြောက်ပိုင်းရဲ့ အကြီးဆုံးမြို့ဖြစ်တဲ့ စစ်ဟိုင်မြို့ပဲ..."

"ပထမဆုံး လူတိုင်းကို မြို့ထဲမှာ နှစ်နာရီလောက် လုယက်ခွင့်ပြုလိုက်ပါ... ပြီးရင်တော့ သခင်ချွေ့ကို မြို့ပတ်လည်က ရေကန်လေးခုကို ဖျက်ဆီးပြီး ရေတွေကို စစ်ဟိုင်မြို့ထဲ လွှဲချကာ မြို့ကို လုံးလုံးလျားလျား ရေလွှမ်းသွားအောင် လုပ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်တယ်..."

ရောက်ရောက်ချင်းပင် မင်းသမီး ယွီကျောက်က သူမ၏ အစီအစဉ်ကို ချက်ချင်း ထုတ်ဖော်ပြောပြလိုက်၏။

၎င်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချွေ့ယဲ့ချန်း၏ မျက်နှာမှာ တွန့်ခေါက်သွားသည်။ မင်းသမီး ယွီကျောက်က ဤမျှရက်စက်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း မဟာချင်မင်းဆက်အတွင်းရှိ ရှေးဟောင်းသိုင်းပညာရှင် မိသားစုတစ်ခုအနေဖြင့် မိသားစုခေါင်းဆောင်ချွေ့မှာ ယခုအခါ မင်းသမီးနှင့် ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ရန် အခွင့်အရေး ရရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုးကို သူက သဘာဝကျကျပင် လက်လွှတ်ခံမည် မဟုတ်ပေ။

မင်းသမီးက တောင်းဆိုလာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဤသည်မှာ မျက်နှာသာပေးမှု တစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

"ကောင်းပါပြီ မင်းသမီး... ကျွန်တော် လုပ်ဆောင်လိုက်ပါ့မယ်..."

ချွေ့ယဲ့ချန်းက သဘောတူလိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် နဂါးပျံသင်္ဘော သုံးဆယ်က ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော စီတန်းလှည့်လည်မှုဖြင့် စစ်ဟိုင်မြို့အထက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

မြို့ထဲရှိ လူများကလည်း ကောင်းကင်ယံမှ ဧရာမ သင်္ဘောအုပ်စုကြီးကို သေချာပေါက် မြင်တွေ့လိုက်ကြသည်။

မည်သူများ ဖြစ်မည်နည်း။

"စစ်တပ်က အောင်ပွဲခံပြီး ပြန်လာတာများလား..."

သာမန်အရပ်သားများက ထင်ကြေးပေးနေကြ၏။

နဂါးပျံသင်္ဘောများမှာ လူစုခွဲသွားကြပြီး စစ်ဟိုင်မြို့ရှိ မတူညီသော နေရာသုံးဆယ်တွင် ဆင်းသက်လိုက်ကြသည်။ သင်္ဘောပေါ်မှ လူများ ဆင်းဆင်းချင်းပင် သွေးထွက်သံယို တိုက်ပွဲတစ်ခုကို စတင်လိုက်ကြတော့သည်။

"ခုခံရဲတဲ့သူရှိရင် အားလုံး သတ်ပစ်မယ်..."

"ငွေပြားတွေနဲ့ ရတနာတွေ အကုန်ထုတ်ပေးစမ်း..."

နယ်ခြားစောင့်တပ်မှ စစ်သည်တစ်သောင်းနှင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ထောင်ခန့်တို့က စစ်ဟိုင်မြို့အတွင်းသို့ အတင်းအဓမ္မ ဝင်ရောက်လာကြပြီး ပစ္စည်းများကို ရူးသွပ်စွာ စတင်လုယက်ကြတော့၏။

ခုခံရဲသူများကိုလည်း မည်သို့မျှ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ဓားများဖြင့် ချက်ချင်း ခုတ်ပိုင်းပစ်ကြသည်။

ဤလူများက မြို့ငယ်ပေါင်း ရာချီနီးပါးကို လုယက်ခဲ့ဖူးပြီဖြစ်ရာ ပစ္စည်းများကို လုယူသည့်နေရာတွင် အတော်လေး ကျွမ်းကျင်နေကြပြီဖြစ်၏။

၎င်းတို့တွင် ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သော အမြင်ရှိနေသည့်အလား အခန်းတစ်ခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်နှင့် အခန်းထဲရှိ အဖိုးတန်ဆုံးပစ္စည်းများကို ချက်ချင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ကြသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ နဂါးပျံသင်္ဘော သုံးဆယ်ရှိနေသဖြင့် ၎င်းတို့က လိုသလောက် ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်သွားနိုင်ပေသည်။

နယ်ခြားစောင့်တပ်က လူများထံမှ ငွေပြားများ၊ ပန်းချီကားများ၊ လက်ဝတ်ရတနာများနှင့် အခြားအဖိုးတန်ပစ္စည်းများကို လုယက်ကြ၏။

ကျင့်ကြံသူ တစ်ထောင်ခန့်၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာမူ ဝိညာဉ်ဆေးဝါးဆိုင်များ၊ လက်နက်ဆိုင်များနှင့် ရတနာဂိုဒေါင်များထဲသို့ အတင်းဝင်ရောက်ကာ ကျင့်ကြံသူများအတွက် အသုံးဝင်သည့် အဖိုးတန်ပစ္စည်း အားလုံးကို ယူဆောင်သွားရန် ဖြစ်သည်။

တစ်နာရီတိတိ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် လေထဲတွင် ရေခဲစစ်သည်တစ်စု ပေါ်လာခဲ့၏။

အဆင့်မြင့် ရေခဲစစ်သည် အယောက်နှစ်ဆယ်ခန့်က စစ်ဟိုင်မြို့အထက်သို့ ပျံသန်းလာကြသည်။

အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ၎င်းတို့အထဲတွင် သတ္တမအဆင့် ရေခဲစစ်သည် လေးယောက် ပါဝင်နေခြင်း ဖြစ်၏။

နှင်းနတ်ဘုရားမြို့မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ထိုရေခဲစစ်သည်များက စစ်ဟိုင်မြို့သို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာကြပြီး အင်ပါယာမြို့တော်ရှိ အကျပ်အတည်းကို ဖြေလျှော့ရန်အတွက် စစ်ဟိုင်မြို့မှ ကောက်နှံတစ်သုတ်ကို နှင်းနတ်ဘုရားမြို့သို့ သယ်ယူရန် ရည်ရွယ်ထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ရေခဲစစ်သည် အယောက်နှစ်ဆယ်က လူများ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့သို့ ထွက်ပြေးနေကြပြီး လူသောင်းချီက ပစ္စည်းများကို လုယက်နေကြသည့် စစ်ဟိုင်မြို့၏ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေသော အခြေအနေကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရ၏။

"ကြည့်ရတာ အဲ့လူတွေက မဟာချင်မင်းဆက်ရဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေဖြစ်ရမယ်... သူတို့က တကယ်ပဲ စစ်ဟိုင်မြို့အထိ ရောက်လာနိုင်ခဲ့တာကိုး..."

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ သတ္တမအဆင့် ရေခဲစစ်သည်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုဟိုင်... အခု ကျွန်တော်တို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ... အောက်ဆင်းပြီး သူတို့နဲ့ တိုက်ကြမလား..."

အခြား သတ္တမအဆင့် ရေခဲစစ်သည်တစ်ဦးက မေးလိုက်၏။

"မလုပ်နဲ့... မဟာချင်မင်းဆက်က ကျင့်ကြံသူတွေ အရမ်းများတယ်...ငါတို့ အယောက်နှစ်ဆယ်တည်းနဲ့ သူတို့ကို နှိမ်နင်းဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲလိမ့်မယ်..."

တာဝန်ခံဖြစ်သော သတ္တမအဆင့် ရေခဲစစ်သည်မှာ ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး သူ့တွင် ယုံကြည်မှုကင်းမဲ့နေ၏။

ကောင်းဖန်နိုင်ငံ ကျဆင်းသွားခြင်းမှာ ယခုအခါတွင် ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်သော အနာဂတ်တစ်ခုဖြစ်နေပြီဆိုသည်ကို သူ နားလည်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်နည်းဆိုရလျှင် မည်မျှပင် ကြိုးစားစေကာမူ ဤသတ္တမအဆင့် ရေခဲစစ်သည်က ကောင်းဖန်နိုင်ငံကို ကယ်တင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူသည်လည်း အလွယ်တကူ သိမ်းသွင်းခံရမည့်သူမျိုး မဟုတ်ဘဲ ကောင်းဖန်နိုင်ငံအတွက် သူ၏ အသက်ကို စွန့်လွှတ်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့နောက် ရေခဲစစ်သည် အယောက်နှစ်ဆယ်က ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြ၏။

"မိတ်ဆွေတို့... ရောက်လာမှတော့ ပြန်ဖို့ သိပ်မလောကြပါနဲ့ဦး..."

ရုတ်တရက် အသံတစ်သံက ရေခဲစစ်သည် အယောက်နှစ်ဆယ်၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ချွေ့ယဲ့ချန်းက သူတို့၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ရန် ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့၏။