အခန်း ၄၀၆

အခန်း (၄၀၆) စစ်ဟိုင်မြို့ကို ရေလွှမ်းမိုးခြင်း

"ငါတို့ရဲ့ နှင်းနတ်ဘုရားနန်းတော်က ရေခဲစစ်သည်တွေကို တားဆီးဖို့ မင်းမှာဘာရှိလို့လဲ..."

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ သတ္တမအဆင့် ရေခဲစစ်သည်က လမ်းပိတ်ဆို့ထားသည့် ချွေ့ယဲ့ချန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အေးစက်စက် လေသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။

သတ္တမအဆင့်တွင် တာအိုစွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်သည်။

အဋ္ဌမအဆင့်တွင် တာအိုနယ်ပယ် စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်သည်။

စိတ်စွမ်းအားဖြင့် စူးစမ်းကြည့်လိုက်လျှင် သူတို့အားလုံးထံမှ တာအိုစွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။ ထို့ကြောင့် အဋ္ဌမအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ချွေ့ယဲ့ချန်းသည် ဤရေခဲစစ်သည် နှစ်ဆယ်၏ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် မြင်ရသော မြင်ကွင်း၌ တာအိုစွမ်းအား တစ်ခုသာ ဖြစ်နေပေသည်။

ဤရေခဲစစ်သည် နှစ်ဆယ်ကလည်း ချွေ့ယဲ့ချန်းကို သတ္တမအဆင့် ကျင့်ကြံသူဟုသာ ကောက်ချက်ချလိုက်ကြသည်။ အကြောင်းမူကား အဋ္ဌမအဆင့် ကျင့်ကြံသူများသည် များသောအားဖြင့် တာအို၏ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများကို တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်ကာ တာအိုနယ်ပယ်ကို ဖန်တီးနိုင်စေရန်အတွက် တိတ်ဆိတ်သောနေရာ၌သာ ကျင့်ကြံလေ့ရှိကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤလူ နှစ်ဆယ်ထဲတွင် သတ္တမအဆင့် ရေခဲစစ်သည် လေးယောက် ပါဝင်နေသဖြင့် ချွေ့ယဲ့ချန်းကို လုံးဝ မကြောက်ရွံ့ကြပေ။

"နှင်းနတ်ဘုရားနန်းတော်လား..."

"ကောင်းဖန်နိုင်ငံမှာတော့ မင်းတို့ နှင်းနတ်ဘုရားနန်းတော်က အာဏာအရှိဆုံး ဖြစ်ချင်ဖြစ်နေမှာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ မဟာချန်နိုင်ငံ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ မျက်စိထဲမှာတော့ မင်းတို့က ပုစွန်လုံးလောက်သာ ရှိပါတယ်..."

ချွေ့ယဲ့ချန်း ပြောသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

နှင်းနတ်ဘုရားနန်းတော်သည် ထုံထျန်းကုန်းပြင်မြင့်ပေါ်တွင် တည်ရှိပြီး ရေ၏လမ်းစဉ်နှင့် သဘာဝအရ ဆက်နွှယ်မှုရှိသည်။ ကျင့်ကြံသူ အများစုမှာလည်း ရေလမ်းစဉ်၏ ရေခဲစွမ်းအားဆီသို့ ဆွဲဆောင်ခံကြရသည်။ ထို့ကြောင့် ကောင်းဖန်နိုင်ငံရှိ ကျင့်ကြံသူ အများစုမှာ ရေခဲစစ်သည်များ ဖြစ်ကြသည်။

အခြားနိုင်ငံများမှ ကျင့်ကြံသူများ၏ အမြင်တွင် ကောင်းဖန်နိုင်ငံမှ ရေခဲစစ်သည်များသည် ရေခဲစွမ်းအားကိုသာ ထုတ်လွှတ်နိုင်ပြီး အလွန်အမင်း ဘက်လိုက်လွန်းလှရာ နောက်ဆုံး၌ သူတို့၏ စွမ်းအားမှာ အကန့်အသတ်ရှိပြီး ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန်ပင် မထိုက်တန်သော အင်အားစုများ ဖြစ်နေ၏။

အကယ်၍ အကြံပေးအမတ်ကြီးတာ့ဝါသာ ပေါ်ထွက်မလာခဲ့ပါက ကောင်းဖန်နိုင်ငံမှာ ယခုအခါ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

"မောက်မာလှချည်လား..."

"ငါတို့ရဲ့ နှင်းနတ်ဘုရားနန်းတော်ကို ဒီလို စော်ကားရဲတယ်ပေါ့... ဒီနေ့တော့ မင်းကို အသက်ချမ်းသာပေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ သတ္တမအဆင့် ရေခဲစစ်သည်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် ရေခဲစစ်သည် နှစ်ဆယ်သည် ရေခဲဓားများကို တစ်ပြိုင်နက် ဆွဲထုတ်ကာ ချွေ့ယဲ့ချန်းထံသို့ အတူတူ ထိုးစစ်ဆင် တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။

ချွေ့ယဲ့ချန်းက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။

ဤလူများကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် သူသည် အနက်ရောင်ကြေးမုံကို အသုံးပြုရန် မလိုပေ။ ထိုကဲ့သို့ မိသားစုကို ကာကွယ်ပေးသည့် ဝိညာဉ်ရတနာမျိုးမှာ အသုံးပြုတိုင်း အရည်အသွေး ကျဆင်းသွားတတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အဋ္ဌမအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် ဤဆဋ္ဌမအဆင့်၊ သတ္တမအဆင့် ရေခဲစစ်သည် နှစ်ဆယ်ကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လွယ်လင့်တကူ ရှင်းထုတ်နိုင်ပေသည်။

ချက်ချင်းပင် ချွေ့ယဲ့ချန်းသည် ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ လေထဲ၌ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ဓားချီ နှစ်ဆယ်သည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွက်ကာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွား၏။ ချွေ့ယဲ့ချန်း၏ အားစိုက်ထုတ်မှု မရှိပုံပေါက်သော ဓားချက်မှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်လှသည်။ နဂါးပုံသဏ္ဍာန် လေဆင်နှာမောင်းက မီးတောက်ငယ် နှစ်ဆယ်ကို ချက်ချင်း ငြိမ်းသတ်သွားစေသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး..."

"သူက အဋ္ဌမအဆင့်ကျင့်ကြံသူပဲ..."

ဤတစ်ချက်တည်းသော တိုက်ခိုက်မှုဖြင့်ပင် ရေခဲစစ်သည် နှစ်ဆယ်သည် ချွေ့ယဲ့ချန်း၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို သိရှိသွားကြပြီး ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားကြ၏။

တွေးနေစရာမလိုဘဲ ရေခဲစစ်သည် နှစ်ဆယ်သည် အသိစိတ်အလျောက် အရပ်ရပ်သို့ ပျံသန်းထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားကြသည်။ ထွက်ပြေးခြင်းကသာ အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သည်။

အဋ္ဌမအဆင့် ကျင့်ကြံသူကို ရင်ဆိုင်ရာ၌ သူတို့၌ နိုင်ခြေ လုံးဝမရှိပေ။ မထွက်ပြေးပါက ဤနေရာ၌ပင် သေဆုံးကြရလိမ့်မည်။

"ထွက်ပြေးဖို့ နောက်ကျသွားပြီ..."

ချွေ့ယဲ့ချန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

သူသည် အဋ္ဌမအဆင့် ကျင့်ကြံသူဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ ဤဆဋ္ဌမအဆင့်နှင့် သတ္တမအဆင့်သူများကို သူ၏လက်ထဲမှ ထွက်ပြေးသွားစေပါက သူသည် မျက်နှာပျက်စရာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ချွေ့ယဲ့ချန်းသည် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် နောက်ထပ် ဓားချက်တစ်ခုကို ချက်ချင်း ထပ်မံ ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ဤဓားချက်နှင့်အတူ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီးနောက် ရေခဲစစ်သည် နှစ်ဆယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ မည်မျှပင် ရုန်းကန်စေကာမူ မလွတ်မြောက်နိုင်တော့ဘဲ စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် ချုပ်နှောင်ခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။

အဋ္ဌမအဆင့် ကျင့်ကြံသူသည် တာအိုနယ်ပယ်စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ပြီးဖြစ်သည်။ တာအိုနယ်ပယ်၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ပိတ်ဆို့ခြင်းဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ကိုပင် အကျဉ်းချထားနိုင်ပေသည်။

"သေစမ်း..."

ချွေ့ယဲ့ချန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။

ထိုတာအိုနယ်ပယ်စွမ်းအားက ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆွဲဖြဲလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ထိုစဉ်အတွင်း ရေခဲစစ်သည် နှစ်ဆယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်များကိုပါ ဖြတ်တောက်သွားသည်။

အဋ္ဌမအဆင့်ဖြင့် လူတစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်ရသည်မှာ ဤမျှပင် လွယ်ကူလှသည်။

ရေခဲစစ်သည် နှစ်ဆယ်၏ အလောင်းများ ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျတော့မည့်အချိန်၌ ချွေ့ယဲ့ချန်းသည် လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ အားကောင်းလှသော တာအိုနယ်ပယ်စွမ်းအားမှာ ရေခဲစစ်သည် နှစ်ဆယ်၏ အလောင်းများကို ဖမ်းဆုပ်ထားသည့် သံမဏိကြိုး နှစ်ဆယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဒီရေခဲဓား နှစ်ဆယ်လုံးက အရည်အသွေး ကောင်းသားပဲ... ပြန်ယူသွားပြီး ရောင်းလိုက်ရင် အမြတ်အများကြီး ရနိုင်တယ်..."

"ဒီလိုအရည်အသွေးနိမ့် ရတနာတွေကို ငါမလိုပေမဲ့ ငါက မိသားစုခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတော့ မိသားစုဝင်တွေအတွက် ရတနာတွေဝယ်ဖို့ စည်းစိမ်ဥစ္စာ အများကြီး လိုအပ်တယ်..."

ချွေ့ယဲ့ချန်း ပြောဆိုရင်းပင် ရေခဲစစ်သည် နှစ်ဆယ်ထံမှ ရတနာအားလုံးကို သိမ်းယူလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စစ်ဟိုင်မြို့၌ ဒုတိယမျိုးဆက် စစ်သူကြီးများသည် နယ်ခြားစောင့်တပ်မှ စစ်သည် တစ်သောင်းကို ဦးဆောင်ကာ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများကို ရူးသွပ်စွာ လုယက်နေကြပြီး ကျင့်ကြံသူ တစ်ထောင်၊ လှည့်လည်သွားလာသူများနှင့် လွတ်လပ်သော ကျင့်ကြံသူများမှာမူ ပို၍ပင် ရူးသွပ်နေကြသည်။

စစ်ဟိုင်မြို့ တစ်မြို့လုံး ထိတ်လန့်ခြောက်ခြားမှုတို့ဖြင့် လွှမ်းခြုံခံထားရသည်။

မြို့စားသည် ချက်ချင်း ထွက်ပြေးသွား၏။ မြို့စောင့်တပ်များကလည်း မြို့တံခါးကို ဖွင့်ပေးကာ အမြန် ထွက်ပြေးကြသည်။ မြို့ထဲရှိ ပြည်သူများလည်း ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် မြို့တံခါးများမှတစ်ဆင့် ထွက်ပြေးကြသည်။

နယ်ခြားစောင့်တပ်နှင့် ကျင့်ကြံသူများသည် ဤပြည်သူများ ထွက်ပြေးခြင်းကို ဝင်ရောက် မစွက်ဖက်ဘဲ သူတို့ မယူနိုင်သည့် ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများကိုသာ လုယက်ကြသည်။

နှစ်နာရီကြာ လုယက်ပြီးနောက် စစ်ဟိုင်မြို့ရှိ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်း အများစုမှာ နဂါးပျံသင်္ဘော သုံးဆယ်အပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

မင်းသမီးယွီကျောက်သည် ချွေ့ယဲ့ချန်းထံသို့ ပျံသန်းလာပြီး

"မိသားစုခေါင်းဆောင်ချွေ့၊ အခုဟာက ရေကန်လေးခုရဲ့ တာတမံတွေကို ဖျက်ဆီးပြီး စစ်ဟိုင်မြို့ကို ရေလွှမ်းမိုးဖို့ အချိန်ပဲ..."

မင်းသမီးယွီကျောက်က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ..."

ချွေ့ယဲ့ချန်း တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး မြောက်ဘက်ရှိ ရေကန်ဘေးသို့ ချက်ချင်း ပျံသန်းသွားသည်။ ဓားကို ကိုင်ဆွဲကာ ရေကန်တာတမံ၏ အားနည်းဆုံးနေရာသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်လိုက်၏။

အားကောင်းလှသော တာအိုနယ်ပယ်စွမ်းအားမှာ ဓားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တာတမံတစ်ခုလုံးကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖောက်ထွက်သွားသည်။ ကန်ထဲရှိ ရေများမှာ ပေါက်ပြားနေသော ကန်ပေါက်မှတစ်ဆင့် ဟိန်းထွက်လာသည်။ အားကောင်းသော ရေဖိအားက ကန်ပေါက်ကို ဆက်တိုက် ချဲ့ထွင်လိုက်ရာ ရေကန်တစ်ခုလုံးရှိ ရေများမှာ စစ်ဟိုင်မြို့ထဲသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဝင်သွားသည်။

ချွေ့ယဲ့ချန်းသည် မနေခဲ့တော့ပေ။ ရေကန်သုံးခု၏ အစွန်းများသို့ ဆက်သွားကာ တာတမံ သုံးခုကို ထပ်မံ ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီး ရေကန်ရေများကို စစ်ဟိုင်မြို့ဆီသို့ လမ်းကြောင်းလွှဲပေးလိုက်သည်။

"ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်နေပြီ"

"ရေတွေ စီးကျလာနေပြီ”

"ငါတို့တော့ သေတော့မှာပဲ၊ အဲ့ဒီမိစ္ဆာတွေက ငါတို့ကို ရေနစ်သေအောင် လုပ်တော့မှာ"

"စစ်ဟိုင်မြို့တော့ ပျက်စီးတော့မှာပဲ၊ ထွက်ပြေးကြ”.

စစ်ဟိုင်မြို့ရှိ ပြည်သူများသည် စီးဆင်းလာသော ရေ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံကို ကြားလိုက်ရပြီး တောင်များမှ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးကျလာသော ရေစီးကြောင်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မဟာချန်နိုင်ငံ ကျင့်ကြံသူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အားလုံး နားလည်သွားကြသည်။

ဤအမြင့်ပေမြင့်သော ရေကန်လေးခုမှ ရေထု၏ ထက်ဝက်သာ စီးကျလာပါက ချိုင့်ဝှမ်းထဲရှိ စစ်ဟိုင်မြို့ကို လုံးဝ နှစ်မြှုပ်ပစ်ရန် လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။

ချက်ချင်းပင် စစ်ဟိုင်မြို့ ပြည်သူများသည် မြို့တံခါးများဆီသို့ အလုအယက် ပြေးသွားကြပြီး မြို့မှ ထွက်ခွာကာ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်များဆီသို့ ထွက်ပြေးကြသည်။

ဒုတိယမျိုးဆက် စစ်သူကြီးများသည် နယ်ခြားစောင့်တပ် စစ်သည် တစ်သောင်းကို နဂါးပျံသင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး ကျင့်ကြံသူ တစ်ထောင်လည်း နဂါးပျံသင်္ဘောပေါ် တက်ကာ စစ်ဟိုင်မြို့မှ အတူ ပျံသန်း ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့သည် စစ်ဟိုင်မြို့၌ နဂါးပျံသင်္ဘော ဆယ်စင်းကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ ရေယာဉ်စုတွင် နဂါးပျံသင်္ဘော လေးဆယ်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ရေကန်လေးခုမှ ရေလွှမ်းမိုးမှုများသည် စစ်ဟိုင်မြို့ရိုးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး မြို့တံခါးသို့ ရောက်သည့်အခါ ရှေ့သို့ တဟုန်ထိုး စီးဝင်ကာ စစ်ဟိုင်မြို့ကို စတင် နှစ်မြှုပ်လိုက်သည်။

ပြည်သူ ထက်ဝက်နီးပါးမှာ မြို့တံခါးမှ မလွတ်မြောက်နိုင်မီ ရေလွှမ်းမိုးမှုတွင် ပါသွားပြီး မြို့ထဲသို့ ပြန်လည် ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရသည်။ ရေလွှမ်းမိုးမှုသည် လျင်မြန်စွာ တက်လာပြီး စစ်ဟိုင်မြို့၏ မြေပြင်ကို တဖြည်းဖြည်း နှစ်မြှုပ်လိုက်၏။

တစ်နာရီခန့်အတွင်း၌ပင် စစ်ဟိုင်မြို့ရှိ ရေအဆင့်မှာ တစ်မီတာ အမြင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ နှစ်နာရီကြာပြီးနောက် နှစ်မီတာသို့ ရောက်ရှိသွား၏။ မြို့ရှိ အဆောက်အအုံ အများစုမှာ ပြိုကျလာသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရေကန်လေးခုမှ ရေများမှာ ဆက်လက် စီးထွက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤနှုန်းအတိုင်းဆိုလျှင် စစ်ဟိုင်မြို့ တစ်မြို့လုံး ညမရောက်မီ လုံးဝ နှစ်မြှုပ်ခံရတော့မည် ဖြစ်သည်။

စစ်ဟိုင်မြို့မှာ တည်ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။ လွတ်မြောက်ပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် တောင်ထိပ်သို့ တက်ကာ မိမိတို့မြို့ ရေလွှမ်းမိုးခံနေရသည်ကို ကြည့်ရှုရင်း မျက်ရည်များ စီးကျနေကြသည်။

"မဟာချန်လူမျိုးတွေကို ကျိန်စာတိုက်တယ်"

"အရှင်မင်းကြီး စစ်မစတင်ခဲ့သင့်ဘူး"

"ဘာလို့ မဟာချန်နိုင်ငံက ကျင့်ကြံသူတွေကို ခေါ်လာရတာလဲ"

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် အမျိုးမျိုး ပြောဆိုနေကြသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင်မူ နောက်ကျလွန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

စစ်ပွဲဆိုသည်မှာ ဤမျှပင် ရက်စက်လှ၏။