အခန်း (၆၇၆-၆၇၇+၆၇၉)

အပိုင်း (၆၇၆) ပျိုးပင်ကောင်း။

"လူ့ဘဝရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ပေးဆပ်ဖို့ပါပဲ ... ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ။ ဒီလောက်ဆို ရပါပြီ ... အရမ်း ကောင်းပါတယ်။" မိုရှောင်ဟူက သူ့ကို ချီးကျူးသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

သို့သော်ငြား နေကာမျက်မှန် တပ်ထားသဖြင့် ရှောင်လဲ့ထျန်သည် သူ၏ အစစ်အမှန် မျက်နှာကို မမြင်ရချေ။

သူက မိမိကို ကြည့်နေသည်ဟုသာ ခံစားရပြီး ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် တင်းကျပ်သွားခဲ့သည်။

"အခု ခင်ဗျားကို မေးခွန်း နှစ်ခုလောက် ရိုးရိုးလေး ထပ်မေးမယ်။ လေးဆယ့်လေး အပေါင်း သုံးဆယ့်ခုနစ်က ဘယ်လောက်လဲ။"

"ရှစ်ဆယ့်တစ်ပါ။" ရှောင်လဲ့ထျန်က တုံ့ဆိုင်းခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ ချက်ချင်း ဖြေကြားလိုက်၏။

မိုရှောင်ဟူသည် တစ်ချက် ကြောင်အမ်းသွားပြီး ထပ်မေးလိုက်သည်။ "ကိုးဆယ့်လေး အပေါင်း ရှစ်ဆယ့်သုံးကရော။"

"တစ်ရာ့ခုနစ်ဆယ့်ခုနစ်ပါ။" ရှောင်လဲ့ထျန်က ထပ်မံ၍ ချက်ချင်း ဖြေကြားလိုက်ပြန်၏။

မိုရှောင်ဟူသည် တဖြည်းဖြည်း လေးနက်လာခဲ့၏။

တာ့ကျင်းတွင် သင်္ချာဆိုင်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ဟူ၍ ကြီးကြီးမားမား မရှိလှချေ။ သာမန် ပြည်သူများသည် စျေးဝယ်ရာနှင့် အကြွေးတွက်ရန် လုံလောက်ရုံသာ သိထားကြသည်။ သီးသန့် ခွဲထုတ်ပြီး ကိန်းဂဏန်း တွက်ချက်မှုများ လုပ်ခိုင်းပါက အမြဲတမ်း အခက်အခဲ တွေ့လေ့ ရှိကြသည်။

ဆယ်ဂဏန်းအောက် အပေါင်းအနုတ်များကိုပင် သေချာ မတွက်ချက်နိုင်သူများ ရှိနေသေး၏။

သူ၏အရှေ့ရှိ ကောင်လေးသည် ဤမျှ လျင်မြန်စွာ တွက်ချက်နိုင်ရုံသာမက အဖြေပါ မှန်ကန်နေခြင်းက တကယ်ကို အံ့ဩစရာပင်။

"တစ်ထောင့်သုံးရာ့ငါးဆယ့်ခြောက် အနုတ် နှစ်ရာ့ရှစ်ဆယ့်တစ် အပေါင်း ခြောက်ရာ့သုံးဆယ့်ကိုးက ဘယ်လောက်လဲ။"

"တစ်ထောင့်ခုနစ်ရာ့ဆယ့်လေးပါ။" ရှောင်လဲ့ထျန်က ထပ်မံ၍ လျင်မြန်စွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။

ဒီကောင်လေးက သေချာပေါက် အရည်အချင်း ရှိတယ်။ ဒါမှမဟုတ်လည်း လေ့ကျင့်မှု ခံယူထားတာ ဖြစ်ရမယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ပျိုးပင်ကောင်း တစ်ပင်ဆိုတာတော့ သေချာတယ်။

မိုရှောင်ဟူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စားပွဲကို တစ်ချက် ပုတ်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "ကောင်းတယ် ... လာ၊ နာမည်နဲ့ နေရပ်လိပ်စာကို ဒီမှာ ရေးခဲ့။"

ရှောင်လဲ့ထျန်၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာသွားပြီး စာရွက်အလွတ် တစ်ရွက်ကို အလျင်အမြန် ဆွဲယူကာ အချက်အလက်များ ရေးမှတ်လိုက်သည်။

"မနက်ဖြန် မနက် ခုနစ်နာရီ ... သတ်မှတ်ချိန်မှာ ပန်းရှန်း သတင်းစာတိုက်ကို ဒုတိယအကြိမ် စာမေးပွဲ ဖြေဖို့ လာခဲ့ပါ။ သွားလို့ ရပါပြီ။"

မိုရှောင်ဟူသည် ရှောင်လဲ့ထျန် လက်ထဲမှ စာရွက်ကို ယူလိုက်ပြီး နာမည်၏ အထက်တွင် ကြီးမားသော 'က' ဟူသည့် စာလုံးကြီးကို ရေးချလိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထျန်သည် ထိုအရာကို မြင်သောအခါ ရင်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုကြီး ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။

သူက အဆက်မပြတ် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် .. လူတွေ့စစ်ဆေးတဲ့ ဆရာ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် နောက်လှည့် ထွက်ခွာသွားရာ သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ အနည်းငယ် ပေါ့ပါး သွက်လက်နေပေ၏။

ရှောင်လဲ့ထျန်သည် အိမ်သို့ အလျင်စလို ပြန်လာခဲ့ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ဤရှားပါးလှသော ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားနေခဲ့သည်။

အိမ်သို့ ရောက်သောအခါမှသာ ထိုပျော်ရွှင်မှုများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

သူတို့၏ ဟောင်းနွမ်းနေသော အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်ရာ ယခုအချိန်မျိုးတွင် အိမ်၌ မရှိသင့်သော လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ခါးကိုင်းနေသော အဘိုးအို တစ်ဦးသည် မီးဖိုချောင်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ရှင်းလင်းနေပြီး တံခါးဖွင့်သံ ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်း နောက်လှည့် ကြည့်၏။

"လဲ့ထျန် ... ဒီနေ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စောစော ပြန်ရောက်နေတာလဲ။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ စာသွားဖတ်မယ် ဆိုတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

ရှောင်လဲ့ထျန်သည် အဖေဖြစ်သူ၏ အရေပြားများ တွန့်လိမ်နေပြီး လောကဒဏ်ကို အလူးအလဲ ခံထားရသည့် မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် ကြီးမားသော အရှက်ရမှု တစ်ခုက ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

သူက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အဖေ ဟု ခေါ်လိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ဖြေကြားလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ဆရာက ကိစ္စလေး တစ်ခု ရှိနေလို့ သား စောစော ပြန်လာခဲ့တာပါ။"

ရှောင်ခန်သည် သူ၏ သားဖြစ်သူ မျက်နှာပျက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဪ ဟု အသံပြုလိုက်ပြီး ထပ်မမေးတော့ဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ ဆက်လက် ရှင်းလင်းနေတော့၏။

ရှောင်လဲ့ထျန်က အနေရခက်စွာ မေးလိုက်သည်။ "အဖေ ... ဒီနေ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စောစော ပြန်ရောက်နေတာလဲ။"

"အလုပ်ရှင်က အလုပ်ဖြုတ်လိုက်လို့လေ။ မနက်ဖြန် အလုပ်သစ် တစ်ခု ထပ်သွားရှာရအုံးမယ်။ မင်း ထမင်းစားပြီးပြီလား ... ရောက်လာတာ အတော်ပဲ၊ အတူတူ စားကြတာပေါ့။"

ရှောင်ခန်သည် ဒယ်အိုးအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ရာ ရေနွေးငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ကျက်နေသော ကန်စွန်းဥ အချို့ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

တူဖြင့် ကော်ထုတ်လိုက်ပြီး ပန်းကန်နှင့် တူ နှစ်စုံကို ယူကာ ဟောင်းနွမ်းပြီး အညစ်အကြေးများ ပေကျံနေသော ထမင်းစားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် မီးဖိုဘေးမှ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ချဉ်ဖတ် တစ်ပန်းကန်ကို ယူလာခဲ့၏။

အကုန်လုံး ပြင်ဆင်ပြီးသောအခါ ပြောလိုက်သည်။ "စားတော့ ... စားပြီးရင် စာဆက်ဖတ်။ အချိန်မဖြုန်းနဲ့။"

သားအဖ နှစ်ယောက်လုံး ထိုင်လိုက်ကြပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ စားသောက်နေကြပြီး မည်သူကမှ စကားမပြောကြချေ။

အနည်းငယ် မှောင်မည်းနေသော ဟောင်းနွမ်းသည့် အိမ်ငယ်လေးထဲတွင် လေထုမှာ ပို၍ပင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

တစ်ဝက်ခန့် စားပြီးသောအခါ ရှောင်ခန်က စကားစလိုက်၏။ "ဒီနေ့ မြို့ထဲမှာ စိတ်ဝင်စားစရာ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။ တုန်းကျောင်းမှာ တက္ကသိုလ်ဆိုတာ တစ်ခု တည်ထောင်လိုက်လို့ အရမ်းကို ဆူညံပွက်လောရိုက်နေတာပဲ။ အဖေ အိမ်ပြန်လာတဲ့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အဲဒီအကြောင်းတွေချည်း ပြောနေကြတာ။"

ရှောင်လဲ့ထျန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပမှု အနည်းငယ် ပေါ်လာပြီး အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။ "အဖေ ... အဖေက တုန်းကျောင်းတက္ကသိုလ်ကို ဘယ်လိုမြင်လဲ။"

"ဟွန့် ... အဲဒီအထဲမှာ လက်မှုပညာသည်တွေ မွေးထုတ်ပေးမယ်လို့ ကြားတယ်။ တကယ်ကို ရယ်စရာပဲ။ အဲဒီလောက်တောင် အသံကျယ်အောင် လုပ်နေတာက ပညာတတ်တွေရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ချတာပဲ။ တုန်းကျောင်းတက္ကသိုလ်ကို တက်ရင် နန်းတွင်းထဲ ဝင်နိုင်မှာမို့လို့လား။ တက္ကသိုလ်လို့တောင် ခေါ်ရဲသေးတယ်။" ရှောင်ခန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အထင်သေးသော အမူအရာများ ပေါ်လာခဲ့၏။ "ဒီနေ့ ကျောင်းမှာ ဘာတွေ သင်ခဲ့လဲ။"

"ဘာ ... ဘာမှ မသင်ခဲ့ရပါဘူး။ ဒီနေ့ ဆရာ နေမကောင်းဖြစ်လို့ သားတို့ ဘာသာပဲ စာဖတ်နေကြတာပါ။" ရှောင်လဲ့ထျန်က အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ဘာတွေ သင်ခဲ့လဲလို့ မေးနေတယ်။ ငါ မင်းကို ငယ်ငယ်ကတည်းက ဘယ်လို သင်ပေးခဲ့လဲ။ အမှန်တိုင်း ပြောစမ်း။" ရှောင်ခန်၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ပြင်းထန်လာပြီး လက်ထဲမှ လှုပ်ရှားမှုများကိုလည်း ရပ်တန့်လိုက်ကာ မျက်လုံးများဖြင့် ရှောင်လဲ့ထျန်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။

ရှောင်လဲ့ထျန်မှာ ကြောက်ရွံ့သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးများ ထလာကာ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သား ... သား တုန်းကျောင်းတက္ကသိုလ်ရဲ့ လူတွေ့စစ်ဆေးပွဲကို သွားကြည့်ခဲ့တယ်။"

"တိရစ္ဆာန်ကောင်။"

ရှောင်လဲ့ထျန် စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှောင်ခန်သည် ရုတ်တရက် ဒေါသတကြီး ထလာပြီး ရှောင်လဲ့ထျန်ကို ခြေထောက်ဖြင့် တစ်ချက် ကန်ချလိုက်၏။

မထင်မှတ်ထားသော အခြေအနေကြောင့် ရှောင်လဲ့ထျန်မှာ နံရံထောင့်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး ကျင့်သားရနေသည့်အတိုင်း ကိုယ်ကို ကွေးထားလိုက်သည်။

ရှောင်ခန်၏ မျက်လုံးများတွင် သွေးကြောများ နီရဲလာပြီး အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်းဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "အဖေက အပြင်မှာ အလုပ်ကြမ်းတွေ လုပ်ပြီး မင်းကို ပညာသင်ပေးနေတာ ... မင်းက လက်မှုပညာသည် လုပ်ချင်နေတယ်ပေါ့။ မင်းအမေကို မင်း မျက်နှာမပူဘူးလား။ အဖေ့ကိုရော အားမနာဘူးလား။"

ရှောင်လဲ့ထျန်သည် အိုမင်းနေသော ဖခင်ဖြစ်သူကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် အလွန် ရှက်ရွံ့နေမိသည်။

ရှောင်ခန်၏ မျက်နှာမှာ အလွန် နာကျင်နေပုံ ရ၏။

ဇနီးဖြစ်သူမှာ စောစီးစွာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီး ဤသား တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သူသည်လည်း ပညာတတ် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ကလေး ကောင်းမွန်စွာ ကြီးပြင်းလာစေရန် နိုင်ငံတော် စာမေးပွဲ ဖြေဆိုခြင်းကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီး သူ၏ အနာဂတ် အားလုံးကိုပါ စွန့်လွှတ်ခဲ့ရ၏။

မြေကြီးထဲသို့ နစ်ဝင်နေသော လယ်သမားအိုကြီး တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီး အပြင်ဘက်တွင် သူများဆီမှာ နွားလို၊ မြင်းလို အလုပ်လုပ်ကာ လုပ်အားခ အနည်းငယ်ကိုသာ ရယူခဲ့သည်။

သူ၏ တစ်ခုတည်းသော ဂုဏ်သိက္ခာမှာ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဝတ်ဆင်ထားသော ပညာတတ် အဆင့်အတန်းကို ကိုယ်စားပြုသည့် ဟောင်းနွမ်းနေသော ကျောင်းတော်သား ဝတ်စုံလေးပင် ဖြစ်ပြီး တခြားသူများ၏ လှောင်ပြောင်မှုကို ခံရလျှင်ပင် သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။

အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့၌ သားတစ်ယောက်ရှိပြီး ငယ်စဉ်တည်းက ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်လွန်းသည်။ သေချာ ပြုစု ပျိုးထောင်ပေးပါက တနေ့ သေချာပေါက် အောင်မြင်လာနိုင်သည်။ ငါးကြင်းသည် နဂါးတံခါးကို ကျော်ဖြတ်ပြီး နန်းတွင်းထဲ ဝင်နိုင်ပေမည်။

ဘိုးဘေးတွေကို ဂုဏ်ဆောင်နိုင်မယ်၊ မိသားစု မျက်နှာပွင့်စေမယ်။

ဒီအတွက် သူ ဘယ်လောက်ပဲ ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်ရောက် ခံနိုင်ရည် ရှိတယ်။

ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းတာက ... ဒီသားက ဉာဏ်တော့ ကောင်းပါရဲ့၊ ဒါပေမဲ့ စာသင်တဲ့ နေရာမှာ သာမန်လူတွေ ရှိသင့်တဲ့ ဇွဲလုံ့လမျိုး မရှိဘူး။ အဲဒီအတွက် နိုင်ငံတော် စာမေးပွဲ အခြေခံအဆင့်ကို သုံးခါတောင် ဖြေခဲ့ပေမဲ့ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ အလားအလာတော့ ရှိပါသေးတယ်။ ကြိုးစားရင် သေချာပေါက် အောင်မြင်မှာ။

ရှောင်ခန်သည် မိမိကိုယ်ကို အမြဲတမ်း ဤသို့ပင် ပြောလေ့ ရှိသည်။

သို့သော်ငြား ယနေ့တွင်တော့ ဤအိပ်မက်၊ ဘဝဒဏ်ရာများကို အမြဲတမ်း တောင့်ခံနိုင်စေခဲ့သော ဤမျှော်လင့်ချက်လေး ရုတ်တရက် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ဇနီးဖြစ်သူ သေဆုံးခြင်း၊ သားဖြစ်သူ၏ မကြိုးစားခြင်း၊ မိမိ ခံစားခဲ့ရသော နာကျင်မှုများ အားလုံးက ပန်းချီကား တစ်ချပ်လို ရှောင်ခန်၏ ခေါင်းထဲတွင် အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေခဲ့သည်။

မူးဝေမှုများက ရှောင်ခန်၏ အာရုံများကို အဆက်မပြတ် ရိုက်ခတ်နေပြီး မျက်နှာပေါ်ရှိ တွန့်လိမ်နေသော အရေးအကြောင်းများပေါ်မှ မျက်ရည်နှစ်ပေါက် စီးကျလာခဲ့၏။

ရုတ်တရက် ...

ရှောင်ခန်သည် ရူးသွပ်သွားသည့်အလား စားပွဲဘေးရှိ တံမြက်စည်းကို ကောက်ယူကာ ရှောင်လဲ့ထျန်အား စတင် ရိုက်နှက်တော့သည်။

ရိုက်နှက်နေရင်းမှ ပါးစပ်ကလည်း အော်ဟစ် ဆဲရေးနေခဲ့၏။ "တိရစ္ဆာန်ကောင် ... တိရစ္ဆာန်ကောင်။ မင်းအမေကို မင်း မျက်နှာပူစရာ မကောင်းဘူးလား။ မင်းကိုယ်မင်းရော အားမနာဘူးလား။"

ပြင်းထန်သော ရိုက်ချက်များက ရှောင်လဲ့ထျန်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။

စာမလုပ်သဖြင့် အဖေဖြစ်သူ၏ ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံရသည်မှာ အကြိမ်ပေါင်း မရေတွက်နိုင်အောင် ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

သို့ပေမည့် ယခင်က အသေးအဖွဲ ရိုက်နှက်ခြင်းများသာ ဖြစ်ပြီး ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ တကယ်ကို ဒေါသထွက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်လဲ့ထျန်သည် မျက်နှာကို အုပ်ကာ အော်ဟစ် ညည်းတွားနေခဲ့ပြီး ဖြေရှင်းချက် မပေးခဲ့ချေ။ လက်ချောင်းများ ကြားမှတစ်ဆင့် အဖေဖြစ်သူ မျက်ရည်များ ကျဆင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများလည်း စိုစွတ်လာခဲ့၏။

မျက်ရည်များ ပိုမို များပြားလာသောအခါ ရှောင်လဲ့ထျန်သည် လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး ရှောင်ခန်၏ အရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။

ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း ...

သုံးချက်တိတိ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဦးချလိုက်ရာ နဖူးမှ သွေးများ ဖြည်းညင်းစွာ စီးကျလာသည်။ ရှောင်လဲ့ထျန်က ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "အဖေ ... ရိုက်ပါ ... သားက မိုက်မဲတဲ့ သားပါ။ သား အဖေ့ကို တောင်းပန်ပါတယ်။ အဖေ သားကို ရိုက်သတ်လိုက်ပါတော့။"

ထိုအသံကို ကြားသောအခါ ရှောင်ခန်၏ လက်လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အရိုးများ ပြော့ခွေသွားသည့်အလား ခံစားလိုက်ရပြီး လက်ထဲမှ တံမြက်စည်းကို ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်၏။

ထို့နောက် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

အပိုင်း (၆၇၇ - ၆၇၉) ငွေရှာချင်တယ်။

စာပေပညာတတ် မိသားစုတစ်စု ဖြစ်လာစေရန် တစ်သက်တာလုံး အိပ်မက်မက်ခဲ့ရသော ဖခင်အိုကြီး ရှောင်ခန်၏ နှလုံးသားမှာ ယနေ့တွင်တော့ တစ်စစီ ကွဲကြေသွားခဲ့ရသည်။

သူ၏သားဖြစ်သူ ရှောင်လဲ့ထျန်သည် နိုင်ငံတော်စာမေးပွဲကို ဆက်လက်ဖြေဆိုမည့်အစား၊ တုန်းကျောင်း တက္ကသိုလ်သို့ ဝင်ရောက်ကာ လက်မှုပညာသည်တစ်ယောက်အဖြစ် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

မှုန်ဝါးဝါး အလင်းရောင်အောက်တွင် ဖခင်၏ အိုမင်းရင့်ရော်နေသော ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်ရင်း ရှောင်လဲ့ထျန်၏ မျက်လုံးအိမ်မှ မျက်ရည်ပူများ စီးကျလာခဲ့သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထုံပေပေဖြင့် ဒူးထောက်ကာ နဖူးမှသွေးများ စီးကျသည်အထိ အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းဦးတိုက် တောင်းပန်ခဲ့သော်လည်းအိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖခင်၏ တုံ့ပြန်စကားမှာ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့လှသည့် စကားတစ်ခွန်းသာ ဖြစ်ချေသည်။ "အဖေ မင်းကို မတားတော့ပါဘူး... မင်း လုပ်ချင်တာကိုသာ လုပ်ပါတော့။"

ရှောင်လဲ့ထျန်အနေဖြင့် သူသည် စာပေလေ့လာရန် ပါရမီမပါကြောင်းနှင့် နိုင်ငံတော်စာမေးပွဲအတွက် အရည်အချင်း မမီကြောင်းကို မိမိကိုယ်ကိုယ် ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ ယမန်နေ့က တုန်းကျောင်းတက္ကသိုလ်၏ လူတွေ့စစ်ဆေးမှုတွင် အဆင့် (က) ရရှိခဲ့သဖြင့် ထိုကျောင်းသို့ ဝင်ခွင့်ရပါက မကြာမီ ငွေရှာနိုင်ပြီး မိသားစုကို ထောက်ပံ့နိုင်မည်ဟု သူ ခိုင်မာစွာ ယုံကြည်ထား၏။

ဖခင်ဖြစ်သူ မိုးမလင်းမီတည်းက ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ အလုပ်လုပ်နေရသည့် ဘဝမှ ကယ်တင်လိုသော ဆန္ဒက သူ့ရင်ထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဖခင်၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို မကြည့်ရက်တော့သဖြင့် ရှောင်လဲ့ထျန်သည် မျက်ရည်များကိုသုတ်ကာ အိမ်အပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်လာခဲ့ပြီး ရည်ရွယ်ချက်မဲ့စွာဖြင့် လမ်းမများထက်တွင် အချိန်အတော်ကြာ လျှောက်သွားနေမိတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် ရှောင်လဲ့ထျန်သည် ပန်းရှန်း သတင်းစာတိုက်ရှိ တုန်းကျောင်းတက္ကသိုလ် ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲသို့ ဖြေဆိုရန် ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ ယခင်က စာမေးပွဲခန်းသို့ ဝင်ရမည်ဆိုလျှင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့် ကြောက်ရွံ့တတ်သော သူသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရင်ထဲ၌ လန်းဆန်းတက်ကြွမှုများ ကိန်းအောင်းနေခဲ့၏။

စာမေးပွဲခန်းထဲတွင် ယခင်လူတွေ့စစ်ဆေးစဉ်က သူ၏ လျင်မြန်လှသော သင်္ချာတွက်ချက်မှုစွမ်းရည်ကို သတိထားမိခဲ့သည့် ဆရာမိုရှောင်ဟူနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

မိုရှောင်ဟူကလည်း ဤကဲ့သို့ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သော ကျောင်းသားမျိုးကို လက်လွတ်မခံနိုင်ဟု စိတ်ထဲမှ မှတ်ချက်ချထားပြီး ဖြစ်၏။

ညချမ်းအချိန် အိမ်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ ရှောင်လဲ့ထျန်က စာမေးပွဲ အောင်မြင်ကြောင်းနှင့် ကျောင်းလခအတွက် တစ်ဘာသာလျှင် ငွေစငါးမူး ကုန်ကျမည့်အကြောင်းကို ဖခင်အား အားနာပါးနာဖြင့် ပြောပြလိုက်သည်။

ရှောင်ခန်သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ ပြန်မပြောသော်လည်း အိမ်ထဲသို့ဝင်ကာ သူတစ်သက်လုံး စုဆောင်းထား သမျှသော ငွေတစ်တေလ်း ကျော်ပါသည့် ငွေအိတ်လေးကို သားဖြစ်သူထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်၏။ "ငါ အလုပ်သစ် တစ်ခု ရှာတွေ့ထားပြီ။ မင်း စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး"

ဖခင်၏ အေးစက်သော စကားသံအောက်တွင်၊ ဖုံးကွယ်ထားသော ကြီးမားလှသည့် ဖခင်မေတ္တာကို ရှောင်လဲ့ထျန် ခံစားလိုက်ရပြီး ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရသည်။

ငါးရက်တာ ကာလလွန်မြောက်ပြီးနောက် ရှောင်လဲ့ထျန် မျှော်လင့်စောင့်စားနေသော ကျောင်းအပ်မည့်နေ့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

'တုန်းကျောင်းတက္ကသိုလ်' ဟူသော ဆိုင်းဘုတ်ကြီးနှင့်အတူ 'လွတ်လပ်သော တွေးခေါ်မှုနှင့် အရာအားလုံးကို လက်ခံနိုင်စွမ်း' ဟု ထွင်းထုထားသည့် ကျောက်စာတိုင်ကြီးက ခမ်းနားထည်ဝါစွာ ကြိုဆိုနေသည်။

ကျောင်းပေါက်ဝတွင် မိုရှောင်ဟူက သူ့ကို မှတ်မိကာ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ နှုတ်ဆက်ပြီး ကျောင်းဝင်းအတွင်းသို့ လမ်းညွှန် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ သပ်ရပ်လှပသော မြက်ခင်းပြင်ကြီးများ၊ တလက်လက် တောက်ပနေသော ရေကန်ကြီးနှင့် ဆောက်လုပ်ဆဲ အဆောက်အအုံများကြောင့် ရှောင်လဲ့ထျန်မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။ သို့သော်ငြား ထိုအံ့အားသင့်မှုမှာ စက္ကန့်ပိုင်းမျှသာ ခံလိုက်၏။ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်သို့ မနင်းရဟူသော ဆိုင်းဘုတ်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ရှောင်လဲ့ထျန်က လှမ်းသတိပေးလိုက်ရာ၊ မိုရှောင်ဟူသည် ဆိုင်းဘုတ်ကို အားပါးတရ ကန်ချလိုက်ပြီး ဆဲရေးတိုင်းထွာလေတော့သည်။ "မြေကြီးဆိုတာ လူတွေ နင်းဖို့ မဟုတ်ဘူးလား"

ပညာတတ်ဆရာတစ်ယောက်၏ တည်ငြိမ်မှုမျိုး လုံးဝမရှိသော ထိုအကြမ်းဖက်လုပ်ရပ်ကြောင့် ရှောင်လဲ့ထျန်မှာ မှင်တက်သွားခဲ့ရ၏။

မိုရှောင်ဟူက သိပ္ပံပညာလေ့လာသူတို့၏ ပွင့်လင်းရိုးသားသော စရိုက်သာဖြစ်ကြောင်း ဆင်ခြေပေးကာ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်သို့ ဆက်လက် နင်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။

မကြာမီတွင် ကျောင်းဖွင့်ပွဲ အခမ်းအနား စတင်ခဲ့ပြီး ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖန်ကျန်းရီသည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့၏။

အစပိုင်းတွင် ဖန်ကျန်းရီ၏ အားတက်ဖွယ် မိန့်ခွန်းများက ကျောင်းသားသစ်များ၏ သွေးကို ဆူပွက် လာစေခဲ့သည်။ သို့ပေမည့် အချိန်တစ်နာရီခွဲကျော် ကြာမြင့်လာသည်အထိ သူ၏ မိန့်ခွန်းမှာ အဆုံးမသတ်နိုင်အောင် ရှည်လျားလွန်းလှသဖြင့် နားထောင်ရသူများအဖို့ ငရဲကျသကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

စင်မြင့်အောက်ရှိ ဆရာများနှင့် ကျောင်းသားများမှာ ရေဓာတ်ခန်းခြောက်ကာ သေလုမျောပါး ယိုင်နဲ့နဲ့ အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်သွားကြ၏။

တကယ်တမ်းတွင်မူ ဖန်ကျန်းရီသည် ငွေအမြောက်အမြား အကုန်ခံ စိုက်ပျိုးထားသော သူ၏ တန်ဖိုးကြီးမြက်ခင်းပြင်ကို နင်းဖျက်ကြသော ကျောင်းသားများအား တမင်တကာ ပညာပေးကာ နှိပ်စက်နေခြင်း ဖြစ်ပသည်။

ဘေးတွင်ထိုင်နေသော အိမ်ရှေ့စံ လီယွမ်ကျောက်ပင်လျှင် ဖန်ကျန်းရီ၏ အဆုံးမရှိသော မိန့်ခွန်းကြောင့် လည်ပင်းညှစ်သတ်ချင်စိတ် ပေါက်လာသည်အထိ ဒေါသထွက်ခဲ့ရ၏။

‘ခွေးကောင်တွေ ... မင်းတို့ ငါ့ရဲ့ မြက်ခင်းကို နင်းရဲသေးလား ကြည့်ကြသေးတာပေါ့’ ဖန်ကျန်းရီက စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ကြိမ်းဝါးလိုက်၏။

ရှောင်လဲ့ထျန်၏ ရင်ထဲရှိ အရာရှိကြီးအပေါ် အထင်ကြီးလေးစားမှုများမှာလည်း ထိုနေရာတွင်ပင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။

အခမ်းအနား ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ဖန်ကျန်းရီသည် ချွေးသံတရွဲရွဲ ဖြစ်နေသော မိုရှောင်ဟူအား ခေါ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျောင်းသစ်တည်ထောင်ပြီး ပထမဆုံး စီမံကိန်းအဖြစ် ယခင်က ခရိုင်ထဲတွင် စွန့်ပစ်ထားခဲ့ရသော 'မီးပုံးပျံ' တည်ဆောက်ရေး လုပ်ငန်းကို ပြန်လည်စတင်ရန် တာဝန်ပေးအပ်လိုက်၏။

မိုရှောင်ဟူက လက်နက်တိုက်တွင် လူအင်အား မလုံလောက်ကြောင်း အခက်အခဲကို တင်ပြသော်လည်း၊ ဖန်ကျန်းရီ က ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သော ကျောင်းသားသစ်များ၏ အကူအညီကို ရယူကာ အလုပ်လုပ်ရင်း ပညာသင်ကြားပေးရန် လမ်းညွှန်လိုက်သည်။

ဤသို့ဖြင့် ရှောင်လဲ့ထျန်အပါအဝင် ကျောင်းသားသစ်များ၏ တုန်းကျောင်းတက္ကသိုလ်မှ ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ်ရာ ပညာသင်ဘဝခရီးစဉ်ကြီးသည် မျက်ရည်၊ ပဋိပက္ခများနှင့်အတူ တရားဝင် စတင်ခဲ့လေတော့၏။

…

မိုရှောင်ဟူ နောက်ပြန်လှည့်လာသောအခါ ရှောင်လဲ့ထျန်က မူလနေရာတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။ ဤကဲ့သို့သော လူရည်ချွန်မျိုး မိမိနှင့်အတူ လက်နက်တိုက်သို့ မဝင်ရောက်လာပါက တကယ်ကို နှမြောစရာပင်။ ထို့အပြင် ကြည့်ရသည်မှာ အတော်လေး ရိုးသားမည့်ပုံ ပေါ်ရာ ခင်မင်ရင်းနှီးမှု အရင် တည်ဆောက်ထားရမည်။

ရှောင်လဲ့ထျန်သည် မိုရှောင်ဟူ မိမိထံသို့ လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန် မတ်တပ်ရပ်၍ ဆီးကြိုလိုက်သည်။ "ဆရာ။"

မိုရှောင်ဟူက လက်ကာပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "ကောင်းပြီ ... ကောင်းပြီ ... အဲဒီလောက် အနေခက်စရာ မလိုပါဘူး။ မင်းကို အကြာကြီး စောင့်ခိုင်းလိုက်ရပြီ။ ငါ မင်းကို ကျောင်းဝင်းထဲ လိုက်ပြပေးပြီး သေသေချာချာ ရှင်းပြပေးပါ့မယ်။"

ရှောင်လဲ့ထျန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ကျောင်းဝင်းအတွင်းသို့ စတင် လျှောက်လှမ်း သွားကြပြီး ဝေ့မင် ရေကန်ဘေး တစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်သွားကြ၏။

မိုရှောင်ဟူက ရည်ရွယ်ချက် ရှိရှိဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ရှောင်လဲ့ထျန် ... အခြေခံအတန်းကို အောင်မြင်ပြီးသွားရင် မင်း ဘယ်ဘာသာရပ်ကို ရွေးချယ်မလဲ။"

ရှောင်လဲ့ထျန်က ဖြေကြားလိုက်၏။ "မစဉ်းစားရသေးပါဘူး။ အရင်ဆုံး သေချာ လေ့လာပြီးမှ ဆုံးဖြတ်ချင်လို့ပါ ... ဒါပေမဲ့ ဆရာ … ဘယ်ဘာသာရပ်ကို ရွေးရင် ကျောင်းလခ အသက်သာဆုံး ဖြစ်မလဲ။"

"သက်သာတာလား။"

မိုရှောင်ဟူက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဖြေလိုက်သည်။ "သင်္ချာဘာသာရပ် နေမှာပေါ့။ အဲဒါက ပိုက်ဆံမကုန်ဘူးလေ ... သုတေသန ရန်ပုံငွေတောင် သက်သာသေးတယ်။ မှတ်ဉာဏ်ကောင်းရင် စာရွက်နဲ့ ခဲတံတောင် မလိုဘူး ... သဲပြင်လေး တစ်ခု ပေးထားရင်ကို ရပြီ။ ရှောင်လဲ့ထျန် ... သက်သာတာကိုပဲ မကြည့်နဲ့။ ကိုယ် စိတ်ဝင်စားတဲ့ ဘာသာရပ်ကို သင်ယူရမယ် ... မင်း ဘာကို စိတ်ဝင်စားလဲ။"

ရှောင်လဲ့ထျန်သည် နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်၏။ အမှန်တကယ်တော့ သူသည် လေးအုပ်၊ ငါးကျမ်းမှလွဲ၍ ကျန်သည့်အရာ အားလုံးကို စိတ်ဝင်စားသည်။ ထို့အပြင် တုန်းကျောင်းတက္ကသိုလ်တွင် မည်သည့် ဘာသာရပ်များ ရှိသည်ကိုလည်း သူ မသိသေးချေ။

"အင်း ... သင်္ချာကလည်း မဆိုးပါဘူး။ အဲဒါ သင်ပြီးသွားရင် ငွေရှာနိုင်မလား။"

"တော်တော်လေးတော့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ အယူအဆတွေကိုပဲ ကစားနေရတာဆိုတော့ ရလဒ်ထွက်ဖို့ မလွယ်ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးဖန်က သင်္ချာကို အရမ်း အလေးထားပါတယ်။ စားဝတ်နေရေးကတော့ ပူစရာ မလိုပါဘူး ... ငွေအများကြီး ရှာချင်တယ် ဆိုရင်တော့ ခက်လိမ့်မယ်။"

ရှောင်လဲ့ထျန်သည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် မေးလိုက်၏။ "ဒါဆို ဘယ်ဘာသာရပ်က ငွေအများဆုံး ရှာနိုင်မလဲ ... ဆရာ … အမှန်တိုင်း ပြောရရင် ကျုပ် အိမ်က ဆင်းရဲပါတယ်။ အဖေကလည်း အသက်ကြီးနေပြီဆိုတော့ ကျုပ် ငွေများများ ရှာပြီး နောင်ကျရင် အဖေ့ကို အေးအေးချမ်းချမ်း နေစေချင်လို့ပါ။"

မိဘကို သိတတ်တာပဲ။ မိုရှောင်ဟူသည် လေးစားသွားပြီး လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း စိတ်မပူပါနဲ့။ ဘာသာရပ် အားလုံးက နောက်ဆုံးတော့ ငွေရှာနိုင်မှာပါပဲ။ အနှေးနဲ့အမြန် မင်း လိုချင်တဲ့ ဘဝကို ရအောင် လုပ်ပေးနိုင်မှာပါ။ ငါ မင်းနဲ့ အကိုက်ညီဆုံး ဘာသာရပ် တစ်ခုကို သေချာပေါက် ရွေးပေးပါ့မယ်။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ။" ရှောင်လဲ့ထျန်မှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှား ဝမ်းသာသွားခဲ့၏။

စကားပြောနေစဉ် သူတို့နှစ်ဦးသည် သုံးထပ် အဆောက်အအုံငယ် တစ်ခု၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

မိုရှောင်ဟူက ခြေလှမ်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကာ ပြောလိုက်၏။ "ဒီနေရာက ဓာတုဗေဒ အကယ်ဒမီပဲ ... အထဲဝင်ပြီး ကြည့်ကြတာပေါ့။"

"ဆရာ ... ဓာတုဗေဒ ဆိုတာ ဘာလဲ။"

"ရှင်းပြလို့ ရတဲ့ ဆေးလုံးဖော်စပ်နည်း လို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ပါ။"

သူတို့နှစ်ဦး ခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ မျက်စိရှေ့တွင် ကြီးမားသော အကယ်ဒမီ ဆိုင်းဘုတ်ကြီး တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အောက်ဘက်ရှိ ပြခန်းခုံပေါ်တွင် သေသပ်လှပသော ဖန်ပုလင်း တစ်လုံးကို တင်ထားပြီး အောက်တွင် အသေးစိတ် ရှင်းလင်းချက်များ ပါရှိပေသည်။

မိုရှောင်ဟူသည် ပြခန်းခုံကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်၏။ "အဲဒီမှာ ထားထားတာကတော့ နာမည်ကြီးတဲ့ ပင်နီဆီလင်ပဲ ... ငါတို့ရဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးဖန်က ညွှန်ကြားပြီး တီထွင်ထားတာပါ။ လူပေါင်းများစွာကို အသက်ရှင်အောင် ကယ်တင်ပေးနိုင်ပြီး ရောဂါပေါင်းစုံကို ကုသနိုင်တဲ့ နတ်ဆေးလို့တောင် ခေါ်လို့ ရပါတယ်။ ဒီအရာ တစ်ခုတည်းနဲ့တင် လက်ရှိ ကမ္ဘာပေါ်က သမားတော်တွေ အားလုံးရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို ကျော်လွန် သွားနိုင်တယ်။"

ရှောင်လဲ့ထျန်သည် အရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး ပုလင်းကို ငေးမောစွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကာ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။ ပင်နီဆီလင် ဟူသော နာမည်ကို သူ ကြားဖူးသော်လည်း အစစ်အမှန်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးဖန်က တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ။

"သွားကြစို့ ... အထဲမှာ လှည့်ကြည့်ရအောင်။" ရှောင်လဲ့ထျန်၏ အကြည့်များသည် ပြခန်းခုံမှ မခွာချင်ဘဲ ခွာလိုက်ရပြီး သူတို့နှစ်ဦးသည် စာသင်ခန်းများ ရှိရာဘက်သို့ လျှောက်သွားကြသည်။

စင်္ကြံလမ်းအတွင်း၌ ရှောင်လဲ့ထျန်သည် စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် အကဲခတ် ကြည့်ရှုနေခဲ့၏။ ခြေလှမ်း နှစ်လှမ်းခန့် လျှောက်လိုက်သည်နှင့် ပန်းချီကား တစ်ချပ် ပေါ်လာခဲ့သည်။ အပေါ်တွင် ဖန်ကျန်းရီ၏ တည်ငြိမ်ပြီး ခန့်ညားလှသော မျက်နှာကို ရေးဆွဲထားပြီး လက်တစ်ဖက်က စာရေးတံကို ကိုင်ကာ နောက်လက်တစ်ဖက်က စာရွက်ကို ကိုင်ထားလျက် အလွန် အာရုံစိုက်နေသော အမူအရာ ဖြစ်နေ၏။

ဘေးတွင် [ကိစ္စတစ်ခုကို မသိခြင်းက အလွန် ရှက်စရာကောင်းသည်] ဟု ရေးသားထားသည်။

ဤကဲ့သို့သော ပန်းချီကားမျိုးက စာသင်ခန်း နှစ်ခန်းခြားတိုင်း တစ်ချပ် ရှိနေပြီး ဖန်ကျန်းရီ၏ ပုံအပြင် တောက်ယွမ်ခရိုင် သုတေသနဌာနမှ လူများ၏ ပုံများနှင့် လီယွမ်ကျောက်၏ ပုံများလည်း ပါဝင်၏။

ပြောစရာ မလိုအောင်ပင် နာမည်ကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များ၏ အဆိုအမိန့်များကို ဖန်ကျန်းရီ ကိုယ်တိုင် ရေးသားထည့်သွင်းပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

စာသင်ခန်း တစ်ခန်းကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ အရှေ့ဘက်တွင် ကျောက်သင်ပုန်း တစ်ခု၊ ဆရာ့စားပွဲ၊ မြေဖြူခဲများ ရှိနေပြီး အောက်ဘက်တွင် သပ်ရပ်စွာ စီထားသော စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များ ရှိနေ၏။

စာသင်ခန်း၏ အရှေ့ဘက် တည့်တည့်တွင်လည်း အနီရောင် စာလုံးများဖြင့် [ရိုးသားမှု၊ ပညာကို လေးစားမှု၊ အတွေ့အကြုံ စုဆောင်းမှု၊ အောင်မြင်မှု] ဟု ရေးသားထား၏။ အနောက်ဘက်တွင်လည်း ကျောက်သင်ပုန်း တစ်ခု ရှိပြီး သတင်းစဉ် ဘုတ်ပြားကို သေချာစွာ ကြိုတင် ထားရှိသည်။

တစ်ပတ် လှည့်ကြည့်ပြီးနောက် ရှောင်လဲ့ထျန်သည် အဆက်မပြတ် အံ့ဩချီးကျူးနေမိသည်။ ဓာတုဗေဒ အကယ်ဒမီမှ ထွက်လာပြီးနောက် ရှောင်လဲ့ထျန်သည် သူ၏ ဘဝအမြင်များပင် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲ သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

အဆောက်အအုံနှင့် အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းများ အားလုံးက သူ တစ်ခါမှ စိတ်ကူးမယဉ်ဖူးသော အရာများ ဖြစ်ပြီး ကျောင်းတော် တစ်ခုတွင် ဤမျှများပြားလှသော ဆန်းသစ်မှုများ ရှိနေသည်မှာ သူ့ကို တကယ်ပင်မျက်စိပွင့်သွားစေခဲ့သည်။

မိုရှောင်ဟူသည် ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေလိုက်ပြီး အများကြီး မပြောတော့ဘဲ အခြား ဘာသာရပ်များကို ဆက်လက် လိုက်ပြနေတော့သည်။