အခန်း ၁၉၆၂
Vol. 132 Ch. 1962
အပိုင်း ( 1962 ) ဟင်းလင်းပြင်မုန်တိုင်းအတွင်း၌။
"ချီးပဲ"
လော့စန်းချုံးက သတ်ဖြတ်ချင်စိတ်အပြည့်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ဟမ့်၊ လုမင်က ဒီအနက်ရောင်ရေဝဲထဲကို ဝင်သွားမှတော့ သူသေမှာ သေချာတယ်"
လော့ဖိုခုန်းက အနားကို ပျံသန်းလာကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
"အမှန်ပဲ၊ သူ သေမှာ သေချာပါတယ်"
အခြားသော ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းအဆင့် အကျော်အမော်များကလည်း ရယ်မောလိုက်ကြ၏။
ဤအနက်ရောင်ရေဝဲထဲတွင် သူတို့ကိုပင် ထိတ်လန့်စေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဖျက်စွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေသည်။ လုမင် ဝင်သွားပါက သေရမည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပေ။
"ဒါက မသေချာဘူး"
လော့စန်းချုံး၏ မျက်နှာက အေးစက်နေသည်။ လုမင်က အလွန်ကြောက်စရာကောင်းပြီး မှန်းဆမရနိုင်သူဖြစ်ကြောင်း သူ သိပေသည်။ ထို့ပြင်၊ သူနှင့်အတူ ဟင်းလင်းပြင်နိယာမကို နားလည်ထားသူတစ်ဦးလည်း ရှိနေသောကြောင့် သူ စိတ်ထင့်နေမိသည်။
ဤစကားများက တခြားသူများ၏ နှလုံးသားကိုလည်း တုန်လှုပ်စေခဲ့ပေသည်။
အမှန်တကယ်ပင်၊ လုမင်ကိုယ်တိုင်က အလွန်ကြောက်စရာကောင်းပြီး ဟင်းလင်းပြင်နိယာမကို ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးလည်း ရှိသည်။ အနက်ရောင်ရေဝဲထဲကို ဝင်ခဲ့လျှင်ပင် အန္တရာယ်မဖြစ်နိုင်ပေ။
ထို့ပြင် လုမင်က သူ့သဘောဆန္ဒအလျောက် ဝင်ရောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လူတိုင်း၏မျက်နှာက အကြည့်ရဆိုးသွားသော်လည်း လုမင်နောက်ကို လိုက်နိုင်မည်ဟု မယုံကြည်ကြပေ။ နောက်ဆုံးတွင်၊ ၎င်းက အလွန်အန္တရာယ်များပြီး ကြိုတင်မှန်းဆ၍မရပါ။
"ဟမ့်၊ လုမင်... သူ မသေရင်တောင် ငါ သူ့ကို အနှေးနဲ့အမြန် သတ်ပစ်မယ်"
လော့စန်းချုံးက ကြုံးဝါးလိုက်သည်။ သူတို့က ထွက်ခွာမသွားဘဲ လုမင် ထွက်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ဤနေရာတွင် စောင့်ကြည့်ခဲ့ပေသည်။
သူတို့ ခန့်မှန်းတာက မှန်ကန်သည်။ လုမင်က သူ့သဘောဆန္ဒအတိုင်း အနက်ရောင် ရေဝဲထဲသို့ ဝင်သွားခြင်း ဖြစ်၏။
သူ့တွင် ဝှက်ဖဲရှိနေသေးသဖြင့် ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ရန် ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော်လည်း ချင်ယွဲ့၏ လုံခြုံရေးအတွက် သူ အလွန်စိတ်ပူနေပေသည်။
ချင်ယွဲ့၏ ဒဏ်ရာများက ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် အမြန်ဆုံး ကုသမှုခံယူရန် လိုအပ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူမ အသက်အန္တရာယ်ရှိလိမ့်မည်။
လုမင်က အနက်ရောင် ရေဝဲထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက်၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖျက်ဆီးခြင်းနှင့် ဖြတ်တောက်ခြင်းစွမ်းအားက အရပ်ရပ်မှ သူ့ဆီသို့ တိုးဝင်လာသည်။
လုမင်က သူတော်စင်စွမ်းအင်ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။ တချိန်တည်းမှာပင်၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် ကစဉ့်ကလျားနိယာမကို ထိန်းချုပ်လိုက်၏။
"ရွှစ်..."
ဖြတ်တောက်ခြင်းစွမ်းအားက လုမင်ကို အဆက်မပြတ် ထိမှန်နေပြီး ကစဉ့်ကလျားနိယာမကိုပင် တုန်လှုပ်သွားတော့မည်ကဲ့သို့ တုန်လှုပ်သွားစေသည်။
"ဒီဖြတ်တောက်ခြင်းစွမ်းအားက တကယ်ကို အံ့သြစရာပဲ"
လုမင်က ကစဉ့်ကလျားနိယာမဖြင့် အစွမ်းကုန် ခုခံလိုက်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနက်ရောင်ရေဝဲအတွင်းမှ ဟင်းလင်းပြင်မုန်တိုင်းတစ်ခုက လုမင်ကို အဝေးသို့ ဦးတည်ချက်မဲ့ တွန်းပို့ခဲ့သည်။
"ဝှစ်"
မကြာမီ၊ အလင်းတန်းတစ်ခုနှင့်အတူ ပေါင်ပေါင်က လုမင်အနားတွင် ပေါ်လာသည်။
ပေါင်ပေါင်က အချိန်ဟင်းလင်းပြင်နိယာမကို ထိန်းချုပ်ထားသည့်အပြင် အချိန်ဟင်းလင်းပြင်၏အလင်းကိုလည်း လေ့ကျင့်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ဟင်းလင်းပြင်မုန်တိုင်းက သူ့ကို ဘာမျှမလုပ်နိုင်ပေ။
ပေါင်ပေါင်က သူတို့နှစ်ဦး၏ ပတ်ပတ်လည်မှ အချိန်နှင့်ဟင်းလင်းပြင်ကို ထိန်းချုပ်ကာ ဟင်းလင်းပြင်မုန်တိုင်းကိုပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။
"ဝှစ်"
နောက်အခိုက်အတန့်တွင်၊ တာ့ယန်ဆေးမီးဖိုကလည်း ပျံသန်းလာသောကြောင့် လုမင်က ဖမ်းယူထားလိုက်လေသည်။
"ချင်ယွဲ့"
လုမင်က ချင်ယွဲ့ကို ချက်ချင်း တွေးမိသည်။ သူ၏ အတွေးတစ်ခုဖြသ့် ချင်ယွဲ့က တောင်နှင့်မြစ်ပန်းချီကားအတွင်းမှ ပြန်ထွက်လာ၏။
ထိုအချိန်တွင်၊ ချင်ယွဲ့က သတိလစ်နေပြီး အသက်ကို မျှဉ်းမျှဉ်းသာရှူတော့သည်။
လော့စန်းချုံး၏ တိုက်ခိုက်မှုက ပြင်းထန်လွန်းသည်။ သူက နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး သိမ်းယူပယ်ဖျက်ခြင်း နတ်ဘုရားတံဆိပ်တော်ဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားတို့ကို စုစည်းခဲ့၏။ သူသည် လုမင်ကို ပွဲသိမ်းသုတ်သင်ရန် စီစဉ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ချင်ယွဲ့က ချက်ချင်း ပြေးထွက်လာပြီး ခုခံတားဆီးခဲ့သော်လည်း သူမ၏ဒဏ်ရာများမှာ ပြင်းထန်လွန်းပေသည်။
"တောက်စ်"
လုမင်က အံကိုတင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။
"ချင်ယွဲ့၊ ငါ မင်းကို ဘာမှ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး"
လုမင်က ခပ်တိုးတိုးလေးပြောပြီး ကုသရေးဆေးလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူက သူ၏ သူတော်စင်စွမ်းအင်ဖြင့် ဆေးလုံးကို အရည်ဖျော်ပြီး ချင်ယွဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပို့လွှတ်လိုက်၏။
သို့သော်လည်း ချင်ယွဲ့၏ ဒဏ်ရာများမှာ မကောင်းမွန်သေးပေ။
"အစ်ကိုကြီးလုမင်၊ အချိန်နတ်ဘုရားသီးကို ကျွေးကြည့်ပါ"
ပေါင်ပေါင်က သူ့ပါးစပ်ကိုဟလိုက်သောအခါ အချိန်နတ်ဘုရားသစ်ပင်က ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
လုမင်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ အချိန်နတ်ဘုရားသစ်ပင်တွင် မူလက နို့ဖြူရောင် သစ်သီးနှစ်လုံး ရှိသည်။ ပေါင်ပေါင်က တစ်ခုကို မျိုချလိုက်ပြီးနောက် တစ်ခုကျန်နေသေးသည်။
အချိန်နတ်ဘုရားသစ်ပင်က ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ သက်တမ်းကိုပင် နှစ်ဆတိုးစေနိုင်သည်။ ထိုအတွက် အချိန်နတ်ဘုရားသစ်ပင်၏ သစ်သီးတွင် အလွန်အားကောင်းသော အသက်စွမ်းအင်တို့ ပါဝင်ရမည်။
ဤသစ်သီးက ချင်ယွဲ့ကို ကယ်တင်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။
လုမင်က သစ်သီးကို ဆွတ်ယူပြီးနောက် သူတော်စင်စွမ်းအင်ဖြင့် သန့်စင်ပြီး ချင်ယွဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်၊ အချိန်နတ်ဘုရားသစ်သီး၏ စွမ်းအင်များက ချင်ယွဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများက လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာကာ ချင်ယွဲ့၏ အရှိန်အဝါများမှာလည်း တည်ငြိမ်လာခဲ့သည်။
သို့သော် သူမ မနိုးလာသေးပါ။
"အစ်ကိုလုမင်၊ မမချင်ယွဲ့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက အရမ်းပြင်းထန်ပုံရတယ်။ အချိန်နတ်ဘုရားသစ်ပင်ရဲ့ သစ်သီးသက်သက်နဲ့ သူ့ကို ကုသပေးလို့ မရဘူး"
ချင်ယွဲ့ကို အသေအချာကြည့်ပြီးနောက် ပေါင်ပေါင်က ပြောလိုက်သည်။
လုမင်လည်း သူ၏ သူတော်စင်စွမ်းအင်ကို ဖြန့်ကျက်ပြီး ချင်ယွဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်ဆေးလိုက်၏။ ခဏကြာတော့ သူ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။
ချင်ယွဲ့၏ အသက်ဓာတ်က တည်ငြိမ်သွားသော်လည်း ပေါင်ပေါင် ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း သူမကို နိုးထစေရန်မှာ အမှန်တကယ် ခက်ခဲသည်။
လုမင်က ချင်ယွဲ့၏ မျက်နှာကို ကြင်နာစွာပွတ်သပ်ကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများကိုသုတ်ပြီး ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။
"ချင်ယွဲ့၊ ဘာတွေပဲဖြစ်လာပါစေ... ငါ မင်းကို ဘာမှဖြစ်ခွင့်မပြုဘူး။ လော့စန်းချုံးနဲ့ တာ့လော့ကောင်းကင်ဂိုဏ်း... မင်းတို့ကိုလည်း ငါ လုံးဝ အလွတ်မပေးဘူး"
စကားအဆုံးတွင် လုမင်ထံမှ အေးစက်သော လူသတ်ချင်စိတ်တို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
ဤတစ်ခေါက်တွင် အလွန်အန္တရာယ်များသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အချိန်နတ်ဘုရားသစ်ပင်၏ သစ်သီးကို ရှိခဲ့ပေသည်။ မဟုတ်လျှင်၊ အကျိုးဆက်က မှန်းဆလို့ မရပေ။
ချင်ယွဲ့သာ တစ်ခုခုလွဲချော်ခဲ့လျှင် သူ တစ်သက်လုံး ဘယ်တော့မှ ဖြေဆည်နိုင်မည် မဟုတ်ပါ။
ချင်ယွဲ့က အရင်ကအတိုင်း ဖြစ်သည်။ သူက စကားအများကြီးမပြောဘဲ အများကြီး မတောင်းဆိုခဲ့ပါ။ သူက လုမင်ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ရှောက်ခဲ့ပြီး လုမင်အတွက် သူ့အသက်အပါအဝင် အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။
လုမင်က ချင်ယွဲ့၏ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သူတို့၏ ငယ်ဘဝ မြင်ကွင်းများကို ပြန်စဉ်းစားနေမိသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် လုမင်က ချင်ယွဲ့ကို တောင်နှင့်မြစ်ပန်းချီကားထဲသို့ ပြန်ပို့ပြီး ချင်ယွဲ့အတွက် အကူအညီရလိုရငြား ရှေးဟောင်းဉာဏ်အလင်းသစ်ပင်အောက်တွင် ထားလိုက်သည်။
ထို့နောက် လုမင်သည် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်၏။ သူတို့က ဟင်းလင်းပြင်မုန်တိုင်းထဲတွင် ရှိနေသေးသည်။
ပေါင်ပေါင်က သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အချိန်ဟင်းလင်းပြင်နိယာမဖြင့် ကာကွယ်ထားပြီး ဟင်းလင်းပြင်မုန်တိုင်းထဲတွင် မျောပါသွားခဲ့သည်။
"ပေါင်ပေါင်၊ ငါတို့ ဘယ်လိုထွက်သွားကြမလဲ"
လုမင်က မေးလိုက်သည်။
ဟင်းလင်းပြင်ပိုင်းဆိုင်ရာတွင် ပေါင်ပေါင်က သဘာဝအတိုင်း ပိုထူးချွန်မှုရှိသည်။
"အစ်ကိုလုမင်၊ ကျွန်မရဲ့ လက်ရှိကျင့်ကြံမှုအရ ဒီဟင်းလင်းပြင်ကို အင်အားသုံးပြီး အဖြတ်နိုင်သေးဘူး။ ဒါကြောင့် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ အားနည်းတဲ့နေရာတစ်ခု ပေါ်လာတာကို စောင့်ရမယ်။ အချိန်ကျရင် တဟုန်ထိုး ထိုးဖောက်ထွက်မယ်"
ပေါင်ပေါင်က ရှင်းပြလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ"
လုမင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
သူတို့က အခွင့်အလမ်းကို ရှာဖွေရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို စောင့်ကြည့်ကာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြလေသည်။
အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပေါင်ပေါင်၏ စွမ်းအင်များက ကုန်ဆုံးလာသည်။ ဤအတိုင်းဆက်သွားလျှင် ပေါင်ပေါင်၏စွမ်းအား ကုန်သွားသည့်အခါ သူတို့လည်း အန္တရာယ်ရှိလိမ့်မည်။
'ငါတို့ ဘယ်ကိုသွားနေတာလဲ မသိဘူး'
လုမင်က သူ့စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။ ဤအတိုင်း ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် မျောပါနေခြင်းမှာ အလွန်အန္တရာယ်များသည်။ အခြားကမ္ဘာသို့ မျောပါသွားလျှင် မထောင်းတာသော်လည်း အဆုံးမဲ့ဟင်းလင်းပြင် ဖြစ်နေပါက သိုင်းဧကရာဇ်အဆင့် ကျင့်ကြံမှုမရှိဘဲ မည်သူမျှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
"အစ်ကိုလုမင်၊ အချိန်ကျပြီ။ ဟိုကိုကြည့်လိုက်"
ပေါင်ပေါင်က ညာဘက်သို့ ရုတ်တရက် ညွှန်ပြလိုက်သည်။
လုမင်က လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ လေထဲတွင် အတက်အကျတစ်ချို့ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
"ကျွန်မတို့ အစွမ်းရှိသမျှ တိုက်ခိုက်ပြီး ခွဲထွက်လိုက်ရအောင်၊ တွိ... တွိ..."
ပေါင်ပေါင်က အော်လိုက်သည်။ သူက အချိန်ဟင်းလင်းပြင်နိယာမကို ထိန်းချုပ်ကာ ဟင်းလင်းပြင်အတက်အကျများ ဖြစ်ပေါ်နေရာ အရပ်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။
"ကစဉ့်ကလျား ကပ်ဘေးလက်ချောင်း"
လုမင်က အစွမ်းကုန်သုံးပြီး လက်ညိုးညွှန်ပြလိုက်သည်။
ယခုအခါ လုမင်၏ ကစဉ့်ကလျား ကပ်ဘေးလက်ချောင်းက ကိုးဆယ့်လေး ရာခိုင်နှုန်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ။ သူက အစွမ်းရှိသမျှ ထုတ်ဖော်သောအခါ စွမ်းအားက ကြောက်ခမန်းလိလိ ဖြစ်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ပေါင်ပေါင်ကလည်း လုမင်နှင့်အတူ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။
"ဝုန်း"
ဟင်းလင်းပြင်က ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။ ထို့နောက် ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ အက်ကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ လုမင်လည်း အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ပေါင်ပေါင်နှင့်အတူ ပြေးထွက်လိုက်တော့သည်။
အက်ကွဲကြောင်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် လုမင်က လှိုဏ်ဂူတစ်ခုအတွင်း ပေါ်လာသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။
"ဂါး"
လုမင်၏ နောက်တွင် ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဆိုးရွားသော အနံ့အသက်တစ်ခုကလည်း သူ့နှခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာ၏။
လုမင်၏ရှေ့မှာတော့ လူထွားကြီးတစ်ယောက် ရှိနေသည်။ ဤအခိုက်တွင်၊ သူက လုမင်နှင့် ပေါင်ပေါင်အား တအံ့တဩဖြင့် မျက်လုံးပြူးကာ ကြည့်နေလေသည်။