အခန်း ၁၅၂

အခန်း ၁၅၂ - ကြေကွဲစရာ

"ဘယ်နှစ်နာရီ ရှိပြီလဲ..."

ဟန်ရွှေသည် နံရံထောင့်ကို မှီထားရင်း မေးလိုက်၏။

သူမ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးများ ပေကျံနေပြီး ပျက်စီးနေသော အဆိပ်ငွေ့ကာမျက်နှာဖုံးက ဘေးတွင် ပြုတ်ကျနေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမ၏အားအင်များက ပါးစပ်ကလေးမျှသာ လှုပ်ရှားနိုင်တော့သည်ဟု ခံစားနေရ၏။

“ဒါက...”

သူမ၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော ရှန့်ဟုန်ပင်းသည် လက်ကောက်ဝတ်ကို အားယူကာ မြှောက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ လက်ပတ်နာရီမှာ မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ပျက်စီးသွားမှန်းမသိဘဲ ကွဲအက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ငါလည်း မသိတော့ဘူး... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မစောတော့ဘူး၊ ကောင်းကင်ကြီးတောင် မှောင်နေပြီ...”

“ငါတို့တွေ သေရတော့မှာ ထင်တယ်...”

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတစ်ဦးက လေသံသဲသဲလေးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။

မည်သူမျှ ပြန်မဖြေကြပေ။

ဒုန်း—

အဝေးတွင် ဒုတိယအဆင့်အဆိပ်မြူဇွန်ဘီ နောက်ဆုံးလေးကောင်နှင့် တိုက်ခိုက်နေသော ဝေကျန့်ကော်သည် ဇွန်ဘီတစ်ကောင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် လွင့်စင်သွားပြီး လူအုပ်ကြားသို့ ပြုတ်ကျလာ၏။

“ဟဲဟဲ... အဘိုးကြီးဝေ၊ မင်းက အခုထိ ကြွားနေတုန်းပဲလား။ ဒီဇွန်ဘီတွေကို အလွယ်လေး ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်လို့ မင်း ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား”

ရှန့်ဟုန်ပင်းသည် နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို တွန့်လိုက်ရင်း အားနည်းလှသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“တောက်”

ဝေကျန့်ကော်သည် ကျိန်ဆဲရင်း အတင်းရုန်းထ၍ ထလိုက်သော်လည်း သူ၏ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်က ဒဏ်ရာကြီးကြောင့်အင်အားမရှိတော့သဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ဒူးထောက်ကျသွားသည်။

ဒုတိယအဆင့်ဇွန်ဘီများ၏ ခွန်အားသည် ယခင်က ၎င်းတို့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ခေါင်းစွပ်ဇွန်ဘီများနှင့် ဂေါ်ရီလာဇွန်ဘီများနှင့် ယှဉ်လျှင် များစွာ အားနည်းလှ၏။ သို့သော် မည်မျှပင် အားနည်းစေကာမူ ၎င်းတို့သည် ဒုတိယအဆင့်ဇွန်ဘီများ ဖြစ်ကြဆဲပင်။

ဝေကျန့်ကော်သည် မိမိအသက်ကို စွန့်စားခဲ့ပြီး အခြားလူများ၏ ကူညီမှု၊ အထူးသဖြင့် လူကန်းက တင့်ဖျက်စနိုက်ပါရိုင်ဖယ်ဖြင့် သေစေနိုင်သော ကျည်ဆန်အချို့ ပစ်ကူပေးခဲ့မှုကြောင့် ဒုတိယအဆင့်အဆိပ်မြူဇွန်ဘီ ရှစ်ကောင်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သုံးကောင် ကျန်ရှိနေသေး၏။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော တိုက်ခိုက်ရေးသမားအားလုံးသည် အားအင်ကုန်ခမ်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ လူတော်တော်များများမှာ ယခုအချိန်အထိ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားတစ်ခုတည်းဖြင့်သာ တောင့်ခံထားကြခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် ဤဒုတိယအဆင့်ဇွန်ဘီ သုံးကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ၎င်းတို့၌ ခုခံရန် ခွန်အား မရှိတော့ပေ။

“ငါ ဒီနေ့ ဒီနေရာမှာ သေရတော့မှာလား... ငါ တကယ် မကျေနပ်ဘူး”

ဝေကျန့်ကော်သည် စိတ်ထဲတွင် အလွန် ခါးသီးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ယနေ့မှသာ ဒုတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သဖြင့် ရွှေကျဲခရိုင်ကို စိုးမိုးနိုင်တော့မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း အပြင်သို့ ခြေလှမ်းစလှမ်းသည်နှင့် ဒုတိယအဆင့်ဇွန်ဘီ အများအပြားနှင့် တိုးရ၏။

... သူ မကျေနပ်နိုင်ပေ။

“ဂါး ဂါး...”

မှောင်မိုက်နေသော အမှောင်ထုထဲတွင် ဒုတိယအဆင့်အဆိပ်မြူဇွန်ဘီ သုံးကောင်သည် အဆိပ်မြူဇွန်ဘီအုပ်ကြီးကို ဦးဆောင်ကာ လူအုပ်ထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာကြ၏။ ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်၌ ရူးသွပ်ဇွန်ဘီအုပ်တစ်စုက တိုက်ခိုက်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် လောဘတကြီး စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ကလစ်၊ ကလစ်—

ချက် ချက် ..

လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် မောင်းခလုတ်များကို ဆွဲလိုက်ကြသော်လည်း ၎င်းတို့တွင် ကျည်ဆန်များ ကုန်ခမ်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။

“ဒီဇွန်ဘီတွေက ဉာဏ်ရှိလာကြပြီလို့ ငါ ခံစားနေရတယ်... သူတို့တွေ ငါတို့ကို အုပ်စုလိုက် ဝိုင်းအုံမသတ်ကြဘူး၊ ငါတို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း သေဆုံးသွားတာကို ထိုင်ကြည့်ချင်နေကြတာလား”

တင်ယွီချင်သည် အနည်းငယ် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ပြောလိုက်၏။

လူအုပ်ကြီးသည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး မည်သူမျှ ပြန်မဖြေနိုင်ကြပါ။

ဤဇွန်ဘီများက ဉာဏ်ရှိသည်ဖြစ်စေ မရှိသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးတော့ပါ။ စခန်းသည် အားလုံးသေဆုံးရတော့မည့် အန္တရာယ်ရှိသော နောက်ဆုံးအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလေပြီ။

ဒုတိယအဆင့်ဇွန်ဘီ ၁၀ ကောင်အပြင် ရေတွက်မရနိုင်သော အဆိပ်မြူဇွန်ဘီများနှင့် ရူးသွပ်ဇွန်ဘီများ ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်မှာပင် အပြင်မှ ဇွန်ဘီအများစုသည် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ကြ၏။ပို၍ထူးဆန်းသည်မှာ အဆိပ်မြူဇွန်ဘီအချို့သည် ရူးသွပ်ဇွန်ဘီများကိုပင် အတင်းဝင်ရောက် တားဆီးပေးနေကြသေးသည်။

ကျန်နေသော ဒုတိယအဆင့်အဆိပ်မြူဇွန်ဘီများနှင့် ၎င်းတို့၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သာမန်အဆိပ်မြူဇွန်ဘီများသာ လူအုပ်ကို တိုက်ခိုက်နေသည်။

၄င်းက... ဇွန်ဘီများသည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများအတွက် တရားမျှတသော တိုက်ပွဲပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနေသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား လူတိုင်းသည် အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်၏။ ယခုအခါ မိုးချုပ်သွားပြီဖြစ်ကာ ဘက်စုံသုံးအဆောက်အအုံအောက်ရှိ အရေးပေါ်မီးများကသာ အလင်းရောင်ဖျော့ဖျော့ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ အလင်းရောင်မရနိုင်သော နေရာများ၊ ထိုအစိမ်းရောင်အဆိပ်မြူများထဲတွင် ဇွန်ဘီများ၏ ပုံရိပ်များက ရုတ်တရက် ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက် ဖြစ်နေသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှ၏။

ဇွန်ဘီများ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဝေကျန့်ကော်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အတင်းအကျပ် တွန်းအားပေး၍ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရန်ကျဲက ရုတ်တရက် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။

“အခု ငါ့အလှည့် ရောက်ပြီ...”

“အာ၊ အဘိုးကြီးရန်။ မင်းရဲ့ အရိုးအိုကြီးတွေက ဘာလုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ”

ရှန့်ဟုန်ပင်းက အားနည်းစွာဖြင့် လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

“ငါ ဘာလုပ်နိုင်လဲဟုတ်လား။ ဟားဟား၊ ငါ တစ်ကောင်လောက်ကိုတော့ အသေဆွဲခေါ်သွားနိုင်မှာပါ၊ ဟွတ် ဟွတ်...”

ရန်ကျဲသည် တိုက်ခိုက်ရေးသမား မဟုတ်ပေ။ သူသည် နောက်တန်းတွင် ထောက်ပံ့ရေးတာဝန်ကိုသာ ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ခဲယမ်းမီးကျောက်များ ကုန်ခမ်းသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူ့အတွက် လုပ်ဆောင်စရာ ထောက်ပံ့ရေးတာဝန် မရှိတော့ပေ။

“နေဦး...မင်း... မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ”

ဝေကျန့်ကော်သည် ခေါင်းကို လှည့်၍ ရန်ကျဲကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

“ဇွန်ဘီတွေကို သတ်မလို့ပေါ့၊ ဒါက သဘာဝပဲလေ။ ဟားဟား”

ရန်ကျဲက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ မတ်တပ်ထရပ်ပြီးနောက်

အခြားအမျိုးသမီးငါးဦးသည်လည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထရပ်လိုက်ကြ၏။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ရှန့်ဟုန်ပင်းသည် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံရပြီး ထိတ်လန့်သွားသော မျက်နှာဖြင့် ရန်ကျဲကို ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်း—”

“လာကြ၊ ဇွန်ဘီတွေကို သတ်ဖို့ ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့ကြ”

ရန်ကျဲသည် အရှေ့သို့ လှမ်းလျှောက်သွားပြီး သူ၏ နောက်က အမျိုးသမီးငါးဦးက ကပ်လျက် လိုက်ပါသွားကြ၏။

“ရန်ကျဲ”

ရှန့်ဟုန်ပင်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရန်ကျဲသည် သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အနောက်သို့ ပြန်မကြည့်တော့ဘဲ အဆိပ်မြူဇွန်ဘီအုပ်ကြီးထံသို့ ပြေးဝင်သွားတော့၏။ သူ၏ နောက်က အမျိုးသမီးများသည်လည်း သူနှင့်အတူ ဇွန်ဘီများထံသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးဝင်သွားကြသည်။

ဇွန်ဘီများသည် ၎င်းတို့၏ ပစ်မှတ်ကို တွေ့ရှိသွားပြီး ရန်ကျဲထံသို့ ချက်ချင်း ပြေးဝင်လာကြ၏။

“ရန်ကျဲ—ဟင့်အင်း...”

"သူတို့ကိုပါ တား"

ဝေကျန့်ကော်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမထနိုင်မီမှာပင် ရန်ကျဲနှင့် အမျိုးသမီးငါးဦးတို့သည် ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးနှင့် ထိပ်တိုက် တိုးသွားကြ၏။ ၎င်းတို့သည် ခုခံခြင်းပင် မပြုဘဲ ဇွန်ဘီများ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို အလွယ်တကူ ခံလိုက်ကြသည်။

ထို့နောက်။

ဘုန်း—

ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ ရန်ကျဲနှင့် အမျိုးသမီးငါးဦးတို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း သွေးမြူတိမ်တိုက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြ၏။

ဇွန်ဘီ ၁၀ ကောင်ကျော်မှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားကြသည်။ ထိုအထဲတွင် ဒုတိယအဆင့်အဆိပ်မြူဇွန်ဘီတစ်ကောင်လည်း ပါဝင်၏။

“ရန်ကျဲ...”

ဝေကျန့်ကော်သည် ကြီးမားလှသော သွေးမြူတိမ်တိုက်ကြီးကို ကြည့်ကာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးကာ ဒူးထောက်ကျသွားသည်။

ရန်ကျဲသည် ဖောက်ခွဲအမြုတေတစ်ခုကို ပေါင်းစပ်ထားကြောင်း သူ သိသည်။ ရန်ကျဲ၏ နောက်သို့ လိုက်သွားသော အမျိုးသမီးငါးဦးမှာ ယခင်က ဝမ်ထောင်က ကောရှင်းထံမှ ကယ်တင်ခဲ့သော သနားစရာ ကောင်းလှသည့်သူများ ဖြစ်ကြ၏။ ရန်ကျဲသည် ၎င်းတို့ကို စိတ်ဓာတ်မြှင့်တင်ရေး စကားများ ပြောကြားခဲ့ပြီး ဖောက်ခွဲအမြုတေများကို ပေါင်းစပ်ခိုင်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရန်ကျဲသည် မိမိကိုယ်ကိုယ်ဖောက်ခွဲခြင်း စွမ်းရည်ကို အမှန်တကယ် အသုံးပြုရလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့သော်လည်း သူသည် အမြဲတမ်း အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ထားခဲ့၏။

လူခြောက်ဦး၏ ကိုယ်ကိုယ်ကိုယ်ဖောက်ခွဲခြင်းသည် သာမန်အဆိပ်မြူဇွန်ဘီ ၁၀ ကောင်ကျော်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ရုံသာမက ဒုတိယအဆင့်အဆိပ်မြူဇွန်ဘီတစ်ကောင်ကိုလည်း သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ ဒုတိယအဆင့်အဆိပ်မြူဇွန်ဘီ နှစ်ကောင်သာ ကျန်ရှိတော့၏။

ထိုအရာက မျှော်လင့်ချက်တချို့ ပြန်ရှိလာပုံရသလား။

သို့သော် ဒုတိယအဆင့်ဇွန်ဘီ နှစ်ကောင်နှင့် ရေတွက်မရနိုင်သော ပထမအဆင့်ဇွန်ဘီများ ရှိနေဆဲပင်။

တကယ်ပဲ မျှော်လင့်ချက် ရှိရဲ့လား။

“ငါ... ငါလည်း ဇွန်ဘီတစ်ကောင်လောက်ကိုတော့ သတ်နိုင်လိမ့်မယ် ထင်တယ်...”

လျူဟဲသည် ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ထော့နဲ့ထော့နဲ့ဖြင့် လျှောက်လာ၏။ ကျောပိုးအိတ်က ပွင့်နေပြီး အတွင်း၌ အနီရောင်အယ်လ်အီးဒီမီးသီးအချို့နှင့် အရောင်စုံဝါယာကြိုးများကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။

“မင်းကလည်း အရူးတစ်ယောက်လို အသေခံမလို့လား”

ရှန့်ဟုန်ပင်းက သူ့ကို ချက်ချင်း စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

“တကယ်လို့ ငါက ဒုတိယအဆင့်ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ကို ဖောက်ခွဲနိုင်ရင် ဒါက အသေခံတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ အခုလေးတင် လုပ်လို့ပြီးတဲ့ နောက်ဆုံးဗုံးက အလွန် တည်ငြိမ်မှုရှိတယ်”

လျူဟဲသည် တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်ပြီး ကျောပိုးအိတ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဇွန်ဘီများထံသို့ လျှောက်လှမ်းသွား၏။

ဗုံးက အမှန်တကယ် တည်ငြိမ်လှသည်—အကြောင်းမှာ ၄င်းက တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ ပြီးစီးသေးသော ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် အဝေးထိန်းခလုတ်ကို ပြုလုပ်ရန် အချိန်မရှိခဲ့သဖြင့် မိမိကိုယ်တိုင် လက်ဖြင့်သာ ဖောက်ခွဲရမည် ဖြစ်၏။

“လျူဟဲ၊ မမိုက်မဲစမ်းနဲ့”

ဝေကျန့်ကော်က ဒူးထောက်လဲ

နေရာမှ အလျင်အမြန် အော်​ဟစ်လိုက်သည်။

လျူဟဲသည် ရှားပါးလှသော နည်းပညာပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မည်ဆိုပါက ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း၌ပင် မည်သည့်စခန်းတွင်မဆို အလွန် တန်ဖိုးထားခြင်း ခံရပေလိမ့်မည်။

လျူဟဲသည် ဝေကျန့်ကော်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ ကိုက်ခဲခံထားရသော အမှတ်အသားကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်၏။

သူသည် ပိုးကူးစက်ခံထားရပြီး ဖြစ်သဖြင့် ယခုအချိန်မှစ၍ ဗိုင်းရပ်စ်ခုခံဆေးကို အားကိုးပြီးသာ အသက်ရှင်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူသည် နာကျင်မှုကို အလွန်ကြောက်ရွံ့ပြီး အလွန် ရဲဘော်ကြောင်တတ်သော လူတစ်ယောက် ဖြစ်၏။ ဗိုင်းရပ်စ်ခုခံဆေးကို အသုံးပြုရသည့် ရင်ဘတ်ကွဲလုမတတ် နာကျင်မှုကို သူ နောက်တစ်ကြိမ် မခံစားချင်တော့ပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် ထွက်ပြေးချင်နေခြင်း ဖြစ်၏။

ပြီးတော့ ဒါက တစ်ကြိမ်လောက်တော့ သူရဲကောင်း ဖြစ်ခွင့်ရတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။

“လျူဟဲ”

အုန်း—

စူးရှလှသော မီးတောက်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ညကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေသည်။

ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲမှုကြီးနှင့်အတူ အနီးနားရှိ အဆောက်အအုံအားလုံး၏ မှန်များမှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်ကုန်၏။

လေထုသည် ပေါက်ကွဲမှု၏ ဗဟိုချက်ဆီသို့ စုတ်ယူခံလိုက်ရသဖြင့် ဒုတိယအကြိမ် ပေါက်ကွဲမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ဘုန်း—

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အပူလှိုင်းတုန်ခါလှိုင်းသည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ပြန့်နှံ့သွား၏။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် တိုက်ရိုက် လွင့်စင်သွားကြပြီး ဝမ်းနည်းတကြီးအော်ဟစ်နေသော ရှန့်ဟုန်ပင်း၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ဖုန်မှုန့်များ ဝင်သွားတော့သည်။

“ဖူး၊ ဖူး၊ ဖူး။ မင်းကောင်လေး။ ငါ ငရဲပြည်ကို ရောက်တဲ့အခါ မင်းကို မရိုက်ရင် ကြည့်နေလိုက်”

ရှန့်ဟုန်ပင်းသည် မီးတောက်ကို ကြည့်ရင်း ကျိန်ဆဲလိုက်၏။

ဤပေါက်ကွဲမှု၏ ခွန်အားသည် မိမိကိုယ်ကိုယ်ဖောက်ခွဲခြင်းထက် များစွာ ပိုမိုကြီးမားလှသည်။ ၄င်းက နောက်ထပ် ဒုတိယအဆင့်ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ရုံသာမက ထိုဒုတိယအဆင့်ဇွန်ဘီ၏ အနီးနားရှိ သာမန်အဆိပ်မြူဇွန်ဘီ အမြုတေအများအပြားကိုလည်း ဖောက်ခွဲဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့၏။

ထို့အပြင် ဗုံးပေါက်ကွဲသောအခါ အနီးနားရှိ အောက်ဆီဂျင်အားလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေသဖြင့် လေဟာနယ်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဓာတ်ငွေ့များ စုတ်ယူခံရချိန်တွင် အစိမ်းရောင်အဆိပ်မြူ အများအပြားကိုပါ ဆွဲခေါ်လာခဲ့သဖြင့် ဒုတိယအကြိမ် ပေါက်ကွဲမှုကို ဖြစ်ပွားစေခြင်း ဖြစ်၏။

ဤဒုတိယအကြိမ် ပေါက်ကွဲမှုသည် ဤနေရာရှိ အစိမ်းရောင်အဆိပ်မြူအားလုံးကို တိုက်ရိုက် လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။ ဘက်စုံသုံးအဆောက်အအုံအနီးရှိ လေထုသည် ချက်ချင်း လတ်ဆတ်သွားပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် မိမိတို့၏ အားနည်းခြင်း အခြေအနေက သိသာစွာ လျော့ပါးသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

“ဂရား ..”

“ဝူး—”

'ကြည့်ရှုသူ' အခြေအနေတွင် ရှိနေသော အဆိပ်မြူဇွန်ဘီများသည် အနည်းငယ် ဂဏာမငြိမ်ဖြစ်လာပြီး မီးတောက်ထဲသို့ ပြေးဝင်လိုကြသော်လည်း ပြင်းထန်လှသော အပူရှိန်ကြောင့် ၎င်းတို့၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားကြသည်။

၎င်းတို့အနက် အချို့သည် မီးတောက်ကို ဝိုင်းရံထားကြပြီး အလွန် ဂဏာမငြိမ်ဖြစ်နေပုံရကာ အချို့ကမူ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို စိုက်ကြည့်နေကြသော်လည်း ၎င်းတို့သည် လူအုပ်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး အနီးသို့ ရောက်မလာကြပေ။

“ဒါဆို နောက်တစ်ယောက်က ငါ့အလှည့်ပေါ့...”

ရှန့်ဟုန်ပင်းသည် နာကျင်မှုကို အောင့်ခံရင်း မတ်တပ်ထရပ်လိုက်၏။

သူသည် နောက်ဆုံးလက်လုပ်ဗုံး နှစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ဤအရာများက ဒုတိယအဆင့်ဇွန်ဘီကို သတ်နိုင်ပါ့မလားဆိုသည်ကို သူ မသေချာသော်လည်း သူ ကြိုးစားကြည့်ရမည် ဖြစ်၏။

သို့သော် သူ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ရုံရှိသေး စွမ်းအားကြီးသော လက်မောင်းကြီးတစ်ခုက သူ့ကို တားဆီးလိုက်သည်။

“ဒုတိယအဆင့်ဇွန်ဘီ တစ်ကောင်ပဲ ကျန်တော့တာ။ အဲဒါ... ငါ့အပိုင်ပဲ”

ဝေကျန့်ကော်၏ မျက်နှာတွင် ခက်ထန်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

အရေးကြီးသော ရဲဘော်နှစ်ဦး၏ ဆက်တိုက် သေဆုံးမှုသည် ဝေကျန့်ကော်ကို အလွန် ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။ ဤဒေါသထွက်နေသော အခြေအနေတွင် သူသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်က နာကျင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ ခွန်အားများ ပြည့်နှက်နေသည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။

ဒါက မသေခင် နောက်ဆုံးခွန်အား ထွက်ပေါ်လာခြင်းလားဆိုသည်ကို သူ မသိသော်လည်း ယခုအခါ မိမိအလှည့် ရောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။

"မင်း လုပ်နိုင်ပါ့မလား။ အဟွတ် အဟွတ်..."

ရှန့်ဟုန်ပင်းသည် ဝေကျန့်ကော်ကို ကြည့်ကာ တမင်တကာ လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

" ငါက မင်းထက်တော့ သေချာပေါက် ပိုတော်ပါတယ်"

ဝေကျန့်ကော်သည် အသက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် အရှိန်ပြင်းဝင်တိုက်ခြင်း စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုကာ နောက်ဆုံးဒုတိယအဆင့်အဆိပ်မြူဇွန်ဘီ၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဤဇွန်ဘီသည်လည်း အစောပိုင်းက ပေါက်ကွဲမှုလှိုင်း၏ သက်ရောက်မှုကို ခံခဲ့ရသဖြင့် ၎င်း၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းရှိ အရေပြားတစ်ပြင်လုံး စုတ်ပြတ်နေပြီး အရိုးများပင် ပေါ်နေ၏။

သို့သော် ဇွန်ဘီသည် ဇွန်ဘီပင် ဖြစ်၏။ ၎င်း၏ ဦးခေါင်း အဆင်ပြေနေသရွေ့ ခန္ဓာကိုယ်တွင် မည်မျှပင် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာရရှိစေကာမူ သေဆုံးမည် မဟုတ်ပေ။

ဒုန်း—

ဝေကျန့်ကော်သည် မိမိ၏ ပဲ့ကြွေနေသော ပုဆိန်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဤဒုတိယအဆင့်အဆိပ်မြူဇွန်ဘီ၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ထုချလိုက်၏။

ဇွန်ဘီသည် ရှောင်တိမ်းခြင်း မပြုဘဲ ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ခံယူပြီးနောက် ဝေကျန့်ကော်၏ ရင်ဘတ်ကို ၎င်း၏ လက်များဖြင့် ချက်ချင်း ကုတ်ခြစ်လိုက်သည်။

သူ ပြန်လည်ဝတ်ဆင်ထားသော သံမဏိချပ်ဝတ်တန်ဆာကို အားကိုးကာ ဝေကျန့်ကော်သည်လည်း ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို မရှောင်ဘဲ အောင့်ခံလိုက်ပြီး ဒုတိယအဆင့်အဆိပ်မြူဇွန်ဘီ၏ ဦးခေါင်းကို နောက်ထပ် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ခွန်အားအပြည့်ဖြင့် ထပ်မံထုချလိုက်၏။

ခွပ်—

နောက်ဆုံးတစ်ချက် ခုတ်လိုက်ချိန်တွင် အဆိပ်မြူဇွန်ဘီ၏ ဦးခေါင်းခွံသည် နောက်ကြေမွသွားတော့သည်။

ဤဒုတိယအဆင့်ဇွန်ဘီကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ဝေကျန့်ကော် အတင်းအောင့်ထားရသော အသက်ရှူသံက နောက်ဆုံးတွင် ပွင့်ထွက်သွားပြီး သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွား၏။

"ဒုတိယအဆင့်ဇွန်ဘီက... ဒီလောက်ပါပဲ..."

ဝေကျန့်ကော်က အားနည်းစွာပြုံးလိုက်သည်။

သူ့တွင် ခွန်အား အနည်းငယ်မျှ မကျန်တော့ပေ။ ပုဆိန်ကို လွှဲရန်နေနေသာသာ လမ်းပင်မလျှောက်နိုင်တော့ပေ။

မိမိကို ဝိုင်းရံထားသော ပထမအဆင့်အဆိပ်မြူဇွန်ဘီများကို ကြည့်ရင်း ဝေကျန့်ကော်သည် မျက်လုံးများကို ပိတ်လိုက်၏။

သူ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့ပြီးလေပြီ။

ဖုန်းမင်အန် ၊ ရန်ကျဲ ၊ လျူဟဲ ငါလိုက်လာပြီ ...။

ဒုန်း—

ရုတ်တရက် ဖျတ်ခနဲ အလင်းရောင်တစ်ခု လက်သွား၏။

ဝေကျန့်ကော် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှန့်ဟုန်ပင်းသည် မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ရောက်လာမှန်းမသိဘဲ မိမိ၏ အရှေ့တွင် အရှိန်ပြင်းဝင်တိုက်ခြင်း စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အဘိုးကြီးဝေ၊ မင်းက ငါ့ထက် ပိုစွမ်းဆောင်နိုင်တာကို ငါ အသိအမှတ်ပြုပါတယ်။ ဒါကြောင့် မင်း အသက်ရှင်နေရမယ်"

ရှန့်ဟုန်ပင်းသည် သူ၏ သွေးချင်းချင်းနီနေသော မျက်နှာဖြင့် ပြုံးလိုက်၏။ သူသည် ဝေကျန့်ကော်၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မိမိ၏ ခွန်အားအားလုံးကို ထုတ်သုံး၍ သူ့ကို ရုတ်တရက် လွှဲပစ်လိုက်သည်။

"ရှန့်ဟုန်ပင်း—"

ဝေကျန့်ကော်သည် ခေါင်းမူးနောက်သွားသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် အလိုအလျောက် မျက်လုံးများကို ပိတ်လိုက်မိ၏။

ဘုန်း—

သူ မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် ရှန့်ဟုန်ပင်းသည် ဇွန်ဘီအုပ်ကြီး၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး အမှောင်ထုထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် လူကန်း၏ ဘေးသို့ ပြုတ်ကျလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

"ရှန့်အိုကြီး"

ဝေကျန့်ကော်၏ မျက်လုံးများသည် ဒေါသနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ကြောင့် နီမြန်းနေသည်။

လူကန်းသည် မိမိ၏ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထား၏။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မထိန်းနိုင်ဘဲ ငိုကြွေးနေကြတော့သည်။

"ဝမ်ထောင်၊ ရှင် ဘယ်အချိန်မှ နိုးလာမှာလဲ..."

ရင်းနှီးသော မျက်နှာများတစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ဟန်ရွှေသည် မျက်ရည်အရွှဲသားဖြင့် စိတ်ထဲမှ ဝမ်ထောင်၏ နာမည်ကို တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်နေမိ၏။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူမတွင် အဆောက်အအုံအတွင်းသို့ ဝင်ရန် ခွန်အား မရှိတော့ပေ။ ထို့အပြင် ဝမ်ထောင်သည် အစိမ်းရောင်မီးခိုးများကြောင့် အဆိပ်သင့်၍ သေဆုံးသွားခြင်း ရှိမရှိကိုလည်း သူမ မသိပေ။

"အားလုံးပဲ၊ အဟွတ် အဟွတ်... ဒုတိယအဆင့်ဇွန်ဘီတွေ အားလုံး သေကုန်ပြီ။ ဒီအဆိပ်ရှိတဲ့ မီးခိုးတွေကလည်း ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် လွင့်စင်သွားပြီ။ အဆောက်အအုံထဲကို အရင်ပြန်ဝင်ကြစို့၊ ခဏလောက် နားပြီးမှ ဒီပထမအဆင့်ဇွန်ဘီတွေကို သတ်ဖို့ ပြန်လာကြတာပေါ့"

ဝေကျန့်ကော်သည် မိမိ၏ ဝမ်းနည်းမှုကို အောင့်အီးကာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို လှည့်ပြောလိုက်၏။

ဒုတိယအဆင့်ဇွန်ဘီများ အားလုံး သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ပထမအဆင့်ဇွန်ဘီ အများအပြား ရှိနေဆဲပင်။ ဤပထမအဆင့်ဇွန်ဘီများက သူတို့ကို အဘယ်ကြောင့် မတိုက်ခိုက်သလဲဆိုသည်ကို သူ မသိသော်လည်း ၎င်းတို့ ရောက်မလာပါစေနဲ့ဟု ဆုတောင်းနေ၍ မရပေ။

သူတို့ ယခင်က အဆောက်အအုံထဲတွင် မနေခဲ့ကြရသည်မှာ ထိုနေရာ၌ အဆိပ်မြူများ ပြည့်နှက်နေပြီး နေထိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ အဆိပ်မြူများ လောင်ကျွမ်းသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဝေကျန့်ကော်သည် လူတိုင်းကို အဆောက်အအုံထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်စေလိုခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် "ဘုန်း" ဆိုသည့် အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ဖားပြုတ်ကဲ့သို့ အဖုအပိမ့်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ခြေလေးဖက်ဖြင့် သွားလာနေသော ဇွန်ဘီကြီးတစ်ကောင်သည် ကောင်းကင်ယံမှ ပြုတ်ကျလာကာ လူတိုင်း၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားပြီး ဘက်စုံသုံးအဆောက်အအုံသို့ ပြန်မည့်လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်၏။

"ဒါ... ဒါ ဘာကောင်ကြီးလဲ"

ဤဖားပြုတ်ဇွန်ဘီ ရောက်ရှိလာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် အဝေးရှိ 'ကြည့်ရှုသူ' အခြေအနေတွင် ရှိနေသော ဇွန်ဘီများသည် ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချက်ချင်း လှည့်ကာ လူအုပ်ကြီးကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြတော့သည်။

"သွားပြီ..."

လူတိုင်း လုံးဝ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားကြ၏။

"နောက်ထပ် ဒုတိယအဆင့်ဇွန်ဘီတစ်ကောင်လား..."

ဝေကျန့်ကော်သည် ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးများ ပြူးထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

၎င်းတို့သည် လူအများအပြားကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရပြီး ဖြစ်သော်လည်း အခုထိ မလွတ်မြောက်နိုင်ကြသေးပေ... ။

သူ အလွန် မုန်းတီးမိသည်—မိမိ၏ ခွန်အား မရှိခြင်းကို မုန်းတီးမိ၏။

တင်ယွီချင်၊ ဟန်ရွှေနှင့် လီချို့ယွီတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖက်ထားကြသည်။

"ငါတို့ သေရတော့မှာလား..."

တင်ယွီချင်သည် ဟန်ရွှေနှင့် လီချို့ယွီတို့၏ လက်များကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အနည်းငယ် တုန်ရင်နေ၏။

မည်သူမျှ သေခြင်းတရားကို မကြောက်ဘဲ မနေပါ။ သူမသည်လည်း အပါအဝင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ မသေချင်ပေ။ သူမသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း၌ ဝမ်ထောင်နှင့်အတူ ဆက်လက်အသက်ရှင်ချင်သေး၏... ဟန်ရွှေ ပါဝင်လာလျှင်ပင် သူမ အရေးမစိုက်ပေ။

သူမ မသေချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ သူမ အပါအဝင် လူတိုင်းသည် အားအင်ကုန်ခမ်းနေကြပြီ ဖြစ်၏။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် အလွန်သန်မာပုံရသော ဤဇွန်ဘီကြီးကို အသာထား၊ သာမန်ဇွန်ဘီများကိုပင် အနိုင်တိုက်နိုင်ရန် သူတို့ မသေချာပေ။

ထို့ကြောင့် သူမ တကယ်ပဲ သေရတော့မည် ထင်သည်။

"ဝမ်ထောင်၊ နင် အခုထိ နိုးမလာသေးဘူးလား... ကျေးဇူးပြုပြီး အမြန် နိုးလာပေးပါ"

တင်ယွီချင်သည် ဝမ်ထောင်၏ မျက်နှာကို တွေးတောရင်း သူ၏ နာမည်ကို စိတ်ထဲမှ တရစပ် ရေရွတ်နေမိ၏။

ဟန်ရွှေက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့ သေရတော့မှာပဲ..."

သူမသည် သေခြင်းတရားကို မကြောက်ပေ။ သို့သော် မကြောက်ခြင်းနှင့် မသေချင်ခြင်းက ကွဲပြားလှသည်။ သူမအနေဖြင့် နှမြောစရာကောင်းသည်ဟုသာ ခံစားရ၏။

တကယ်လို့ သူမ ဝမ်ထောင်နှင့် စောစောစီးစီး တွေ့ဆုံခဲ့မည်ဆိုပါက... "ဝမ်ထောင်၊ နောက်ဘဝမှ တွေ့ကြတာပေါ့..." ဟန်ရွှေက မိမိကိုယ်ကိုယ် ရေရွတ်လိုက်၏။

လီချို့ယွီ၏ မျက်ဝန်းများကမူ အနည်းငယ် မိန်းမောနေသည်။

သူမသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အလွန်ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရ၏—

ဗိုင်းရပ်စ်ပျံ့နှံ့မှု စတင်ချိန်တွင် သူမသည် သေရမည်ကို အလွန် ကြောက်ရွံ့ခဲ့သည်။

သို့သော် မိမိ၏ ဆွေမျိုးသားချင်းများ၏ ကြေကွဲဖွယ်ရာများကို မြင်တွေ့ရပြီးနောက် သူမ သေချင်ခဲ့သည်။ တကယ်လို့ သူမ၏ သမီးဖြစ်သူက သူမကို အားမပေးခဲ့ဘူးဆိုပါက သူမသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခဲ့မိလောက်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ဂေါ်ရီလာဇွန်ဘီ ဖြတ်သန်းသွားချိန်၌ သူမ အမှန်တကယ် သေဆုံးသွားနိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိခဲ့ရာ သူမ ထပ်မံကြောက်ရွံ့လာပြီး မသေချင်တော့ပေ...

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ သူမ သေချင်သည်ဖြစ်စေ၊ မသေချင်သည်ဖြစ်စေ အရေးမပါတော့ပါ။

သူမ အမှန်တကယ် သေရတော့မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော်... သူမ တကယ် မသေချင်ပေ။

အမှန်တော့ သူမသည် မသေချင်ရုံသာမက ပိုမိုသန်မာလာချင်သေး၏။

စွမ်းရည်ရှင် အများအပြားကို မြင်တွေ့ရပြီးနောက် သူမသည် ခွန်အား၏ အရေးပါမှုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်ခဲ့သည်။ တကယ်လို့ သူမ၌ ထိုကဲ့သို့သော ခွန်အား ရှိခဲ့မည်ဆိုပါက သူမ၏ သမီးကို သွားရောက်ရှာဖွေနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့အပြင် သူမ၏ သမီးသည် စွမ်းရည်ရှင်တစ်ဦးဦး၏ ကာကွယ်မှုကို ခံထားရခြင်း ဖြစ်နိုင်သလို၊ သမီးကိုယ်တိုင်ကပင် စွမ်းရည်ရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေနိုင်သေးသည်။

တကယ်လို့ ဒါက အမှန်တရား ဖြစ်မည်ဆိုပါက သူမတွင် သေရမည့်အကြောင်းရင်း မရှိတော့ပေ။သူမ အသက်ရှင်ချင်သည်၊ သူမ၏ သမီးကို တွေ့ချင်သေးသည်။

လီချို့ယွီသည် ဝမ်ထောင်ကို ရုတ်တရက် တွေးမိလိုက်၏။ ဝမ်ထောင် ဘယ်အချိန်မှ နိုးလာမှာလဲ။ ဝမ်ထောင်က သူမကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံကယ်တင်ပေးနိုင်မလား။

တကယ်လို့ ဝမ်ထောင်က သူမ၏ အသက်ကို အမှန်တကယ် နောက်တစ်ကြိမ် ကယ်တင်ပေးနိုင်ပြီး သမီးနှင့် တွေ့ဆုံနိုင်မည့် မျှော်လင့်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းပေးနိုင်မည်ဆိုပါက သူမသည် သူ၏ ဘဝတစ်သက်တာလုံး ကျွန်တစ်ဦးကဲ့သို့ အစေခံပါ့မည်ဟုပင် သစ္စာဆိုလိုက်မိ၏။

ဒုန်း—

ရုတ်တရက် လူတိုင်း မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေစဉ်အတွင်း ဘက်စုံသုံးအဆောက်အအုံ၏ တံခါးကြီးသည် ပြင်းထန်သောအသံနှင့်အတူ ပွင့်ထွက်သွားသည်။

လူတိုင်းသည် အလိုအလျောက် ခေါင်းကို ဆန့်ထုတ်၍ ကြည့်လိုက်ကြရာ အရပ် ၁.၉ မီတာ မြင့်မားပြီး သန်မာလှသော အမျိုးသားတစ်ဦးက တံခါးကို ကန်ဖွင့်ကာ ဖားပြုတ်ဇွန်ဘီ၏ နောက်တွင် ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ဝမ်ထောင်......."

ဝေကျန့်ကော်နှင့် အခြားလူများသည် အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။

ဝမ်ထောင်သည် လူတိုင်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မိမိရှေ့ရှိ သတ္တဝါကြီးကိုသာ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

【၉၂၆၃/၁၂၀၀၀】

【 ၃၁၅၀/၅၀၀၀】

【အဆင့်: ဒုတိယအဆင့် · ဘုရင်】

ဝမ်ထောင်၏ ဒုတိယအဆင့်သို့ အဆင့်တက်ခြင်းပြီးနောက် သူ မြင်တွေ့နိုင်သောအရာများ ပိုမိုများပြားလာသည်။ သူသည် သွေးဘားတန်းများကို မြင်တွေ့နိုင်ရုံသာမက စွမ်းအင်ဘားတန်းများနှင့် အဆင့်များကိုပါ မြင်တွေ့နိုင်ပြီ ဖြစ်၏။

ဒါက ဂေါ်ရီလာဇွန်ဘီထက်ပင် ပိုမိုသန်မာသော ဒုတိယအဆင့်ဇွန်ဘီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ ဝမ်ထောင်ကလည်း ယခင်က ဝမ်ထောင် မဟုတ်တော့ပေ။

"အွတ်...အူး.."

ဖားပြုတ်ကြီးက ဖားသံလိိုလိုအော်လိုက်၏။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ဝမ်ထောင်သည် ဖားပြုတ်ဇွန်ဘီ၏ အနောက်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားသည်။ ထို့နောက် ညာဘက်ခြေထောက်တွင် ခွန်အားများကို စုစည်းကာ ဖားပြုတ်ဇွန်ဘီ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်ပင်မရခင် ၎င်း၏ အနောက်ပိုင်းကို ပြင်းထန်စွာ ကန်ထည့်လိုက်တော့သည်။

"ငါ ရှိသေးတယ်ကွ..."

ဖုန်း—

ဖားပြုတ်ဇွန်ဘီသည် ဝမ်ထောင်၏ ကန်ချက်ကြောင့် လွင့်စင်သွားပြီး အတင်းပြေးဝင်လာနေသော ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးထဲသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

ဘုန်း—

ဖားပြုတ်ဇွန်ဘီသည် သွေးပမာဏ အများကြီး လျော့နည်းမသွားသော်လည်း ၎င်း၏ အောက်တွင် သာမန်ဇွန်ဘီ အများအပြားမှာ ဖိမိ၍ သေဆုံးသွားကြ၏။

ဖားပြုတ်ဇွန်ဘီက လမ်းကို မပိတ်ဆို့တော့သဖြင့် ဝေကျန့်ကော်နှင့် အခြားလူများသည် မကြုံစဖူး ခွန်အားများကို ချက်ချင်း ထုတ်ဖော်ကာ ဝမ်ထောင်၏ ဘေးသို့

ထော့နင်းထော့နင်းဖြင့် ပြေးလာကြတော့သည်။

"ဝမ်ထောင်။ မင်း နိုးလာတာ တကယ် ကောင်းတာပဲ"

ဝေကျန့်ကော်သည် မျက်လုံးများ နီရဲနေလျက် ဝမ်ထောင်၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်၏။

"စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ငါ နောက်မကျလောက်ဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

လူတိုင်း၏ ကြေကွဲဖွယ်ရာ အခြေအနေ၊ အထူးသဖြင့် ရင်းနှီးသော မျက်နှာအချို့ မရှိတော့သည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ထောင် သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။

"မဟုတ်တာ၊ မင်း ကွက်တိ ရောက်လာတာပဲ"

မည်သူမျှ ဝမ်ထောင်ကို အပြစ်မတင်ကြပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဝမ်ထောင် ဒုတိယအဆင့်သို့ အဆင့်တက်ခြင်းမှ နိုးထရန် ကြာမြင့်ချိန်က သတ်မှတ်ထားပြီးဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိကြသည်။ သူ အချိန်မှန် နိုးလာခြင်းကပင် လုံလောက်နေပြီဖြစ်ကာ စောစီးစွာ နိုးလာရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ဝမ်ထောင်..."

တင်ယွီချင်နှင့် ဟန်ရွှေတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ဝမ်ထောင်ကို ဖက်ရန် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဝမ်ထောင်သည် ပို၍အရပ်ရှည်လာရုံသာမက ခန္ဓာကိုယ် ကြွက်သားများလည်း ပိုမိုထွက်လာသည်ဟု သူမတို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

လီချို့ယွီသည်လည်း အမှတ်တမဲ့ဖြင့် သူ့ကို ဖက်ချင်မိသော်လည်း အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ လှုပ်ရှားမှုကို မြင်တွေ့ရပြီးနောက် သူမ၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ဖားပြုတ်ဇွန်ဘီသည် ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသဖြင့် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေပုံရကာ လောလောဆယ် ပြန်မလာနိုင်သေးသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ထောင်က လူတိုင်းကို ချက်ချင်း ပြောလိုက်၏။

"အားလုံးပဲ၊ အထဲကို အရင်ဝင်ကြစို့"

လူတိုင်းသည် ဘက်စုံသုံးအဆောက်အအုံအတွင်းသို့ ပျာပျာသလဲ ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။

ဝမ်ထောင်သည် လူတိုင်း အသုံးပြုရန်အတွက် ဆေးသေတ္တာများကို ထုတ်ပေးလိုက်၏။ ထို့နောက် အပြင်ဘက်ရှိ ဇွန်ဘီများကို သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ"

"ဒီနေ့ညနေမှာ အဆိပ်မြူဇွန်ဘီအချို့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာပဲ။ သူတို့တွေက ရွှေကျဲတက္ကသိုလ်က ကျောင်းသားတွေ ဖြစ်ပုံရတယ်..."

ဝေကျန့်ကော်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အကျဉ်းချုပ်၍ အလျင်အမြန် ပြန်လည်ပြောပြလိုက်၏။

ဤဇွန်ဘီများသည် ရွှေကျဲတက္ကသိုလ်မှ ကျောင်းသားများ ဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လီချို့ယွီ၏ မျက်သူငယ်အိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားသော်လည်း သူမသည် ဝေကျန့်ကော်၏ စကားကို ဝင်ရောက်မဖြတ်တောက်ခဲ့ပေ။

ဝေကျန့်ကော်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ဝမ်ထောင်၏ မျက်နှာတွင် ဒေါသများ ပေါ်လာသည်။

ရွှေကျဲတောင်တွင် ဇွန်ဘီများ ဤမျှအထိ များပြားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် ၎င်းတို့သည် ဤအချိန်မျိုးတွင်မှ ရွှေကျဲစခန်းသို့ မတော်တဆ ရောက်ရှိလာကြသည်တဲ့လား။

သူ အဆင့်တက်ခြင်းကို စောစီးစွာ စတင်ခဲ့ခြင်းက ကံကောင်းလှ၏။ သို့မဟုတ်ပါက အခြားလူများကိုကယ်ရန် နေနေသာသာ၊ သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် အသက်အန္တရာယ် ကြုံတွေ့ရနိုင်ပေသည်။

"ဒီဇွန်ဘီတွေက ဘာဖြစ်ချင်နေတာလဲ"

----