အခန်း ၂၀၃

အခန်း(၂၀၃)

ခဏအကြာတွင် အစောင့်တစ်ဦးက အလောတကြီးဖြင့် လာရောက် သတင်းပို့လာသည်။

“စစ်သူကြီး ၊ တည်းခိုခန်းထဲမှာ လူတစ်ယောက်မှ မရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မီးဖိုချောင်မှာ ထမင်းဟင်းတွေက ပူနွေးနွေး ရှိနေတုန်းပဲ၊ စားပွဲပေါ်က ဝိုင်နဲ့ ဟင်းပွဲတွေကလည်း တစ်ဝက်လောက်ပဲ စားထားရသေးတယ်"

ထိုအချိန်တွင် တည်းခိုခန်း၏ ဒုတိယထပ်ရှိ ထင်းဂိုဒေါင်ထဲမှ ငိုကြွေးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချင်ချန်း၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားပြီး လူများကို ဦးဆောင်ကာ အပေါ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။ ထင်းဂိုဒေါင်တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်ရာ ၊ ထင်းပုံကြားတွင် ဤတည်းခိုခန်း၏ အလုပ်သမား ဖြစ်ပုံရသော လူငယ်လေးတစ်ဦးသည် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူသည် တစ်မြို့လုံးရှိ တိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် တစ်ဦးတည်းသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ဖြစ်သည်။

ထိုအလုပ်သမားလေးကို တည်းခိုခန်း၏ ဧည့်ခန်းမဆောင်သို့ ခေါ်ဆောင်လာပြီး ချင်ချန်းကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးမေးမြန်းခဲ့၏။

“ပြောစမ်း... မြို့ထဲက လူတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်တာလဲ၊ ဒီနေရာမှာ ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလဲ"

ချင်းချန်၏အသံမှာ ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်ပြီး ၊ စစ်မြေပြင်၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါကို သယ်ဆောင်ထားသဖြင့် စားပွဲထိုးလေး၏ စိတ်ကို ပို၍ လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။

သနားစရာကောင်းသော အလုပ်သမားလေးမှာ မူလကတည်းက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး ၊ ဤကဲ့သို့ ခြိမ်းခြောက်ခံလိုက်ရသဖြင့် ပို၍ပင် ထိတ်လန့်သွားကာ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် စကားတစ်ခွန်းမျှ ပြည့်စုံအောင် မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။

“လူ... လူ... အားလုံး... အားလုံး...”

“နှေးလိုက်တာ"

ပျင်းရိသော အသံတစ်ခုက ဤထိရောက်မှု မရှိသော စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

ရှောင်ရှန်းသည် ရထားလုံးပေါ်မှ မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ဆင်းလာမှန်းမသိ‌သော်လည်း ၊ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ဧည့်ခန်းမဆောင်ရှိ တိုင်တစ်ခုကို မှီလျက် မီးဖိုးချောင်မှ ကောက်ဆွဲလာသော ကြက်ကင်တစ်ကောင်ကို ဆွဲဖြဲကာ စားသောက်နေလေ၏။

သူသည် ချင်ချန်းကို တစ်ချက်ကလေးမှ မကြည့်ဘဲ ကြက်ပေါင်တစ်ဖက်ကို ဖဲ့ယူလိုက်ပြီး ထိုအလုပ်သမားထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ကြက်ပေါင်သည် ထိုအလုပ်သမား၏ ရင်ဘက်ထဲသို့ တိကျစွာ ကျရောက်သွား၏။

“အရင်စားလိုက်"

ရှောင်ရှန်းသည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊

“ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာရင်တောင် စားတာ၊ အိပ်တာထက်တော့ မကြီးကျယ်ပါဘူး...အဝစားပြီးမှ ပြော"

သို့သော် ဤမရည်ရွယ်ဘဲ ပြုလုပ်လိုက်သော လုပ်ရပ်သည် လူကို နွေးထွေးသွားစေပြီး ၊ ထိုအလုပ်သမား၏ စိတ်ထဲရှိ ကြောက်ရွံ့မှုကို ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားစေသည်။

သူသည် သူ့ရင်ဘက်ထဲက ကြက်ပေါင်ကို ငေးကြည့်ပြီးနောက် “မင်းတို့တွေ အတော် ရှုပ်တာပဲ” ဟူသော မျက်နှာပေးမျိုးဖြင့် ကြည့်နေသော အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို ကြည့်နေမိသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ တင်းမာနေသော အာရုံကြောများမှာ အံ့ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ပြေလျော့သွား၏။

သူသည် ကြက်ပေါင်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ဆာလောင်နေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ကိုက်စားရင်း ၊ မျက်ရည်များမှာ ဆီများနှင့်အတူ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာလေ၏။

ချင်ချန်းနှင့် စူးဝမ်ချင်တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် တစ်ဖက်လူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အားမလိုအားမရဖြစ်မှုနှင့် ကြည်ညိုလေးစားမှုတို့ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ပြင်းထန်စွာ စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်းထက် ကြက်ပေါင်တစ်ချောင်းက အတော်လေး အကျိုးသက်ရောက်ပေသည်။

မိမိတို့အရှင့်သား၏ လုပ်ဆောင်ပုံမှာ လွတ်လပ်ပြီး မည်သည့် စည်းကမ်းသတ်မှတ်ချက်မရှိဘဲ ခန့်မှန်းရခက်လှသည်။

ကြက်ပေါင်တစ်ချောင်း စားပြီးနောက် ထိုအလုပ်သမားလေး၏ စိတ်အခြေအနေမှာ နောက်ဆုံးတွင် တည်ငြိမ်သွားပုံရသည်။

သူသည် ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်ပြီး ရှောင်ရှန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲ၌ ကျေးဇူးတင်သော အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ကယ်တင်ရှင်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

သူသည် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ရှိနေသေးသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် စကားတစ်ခွန်းကို ပြည့်စုံအောင် ပြောနိုင်ခဲ့သည်။

သူ၏ လေသံတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ အပြည့်ရှိနေပြီး ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေဟန် ရသည်။

“မြို့ထဲက လူတွေ... မြို့ထဲက လူအားလုံး...”

“မြို့နတ်ကွန်းထဲက ‘မြို့စောင့်နတ်မင်း’ ဆီကို... ပြဇာတ်ကြည့်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခံလိုက်ရတယ်”

“နေ့တိုင်း ညဘက်တိုင်း သွားကြည့်ကြတယ်... တစ်ခါသွားလိုက်တာနဲ့... ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာကြတော့ဘူး"

တည်းခိုခန်းမှ အလုပ်သမားလေးသည် တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်သည်။ သူ၏အသံမှာ တုန်ရီနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အနည်းငယ် ပြတ်သားလာသည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လခွဲလောက်က မြို့စောင့်နတ်ကွန်းထဲက မြို့စောင့်နတ်မင်းကြီးက... ရုတ်တရက်... ရုတ်တရက် နိမိတ်ပြလာခဲ့တယ်"

သူသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ပြန်မတွေးဝံ့သကဲ့သို့ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်နေ၏။

“နေ့တိုင်း ညသုံးချက်တီးချိန် ရောက်ရင် နတ်ကွန်းထဲကနေ ပြဇာတ်သံတွေ ထွက်လာတယ်၊ ပြီးတော့... ပြီးတော့ မြို့စောင့်နတ်မင်းက နာမည်တွေခေါ်ပြီး မြို့ထဲက လူတွေကို ‘နတ်သဘင်ပြဇာတ်’ လာကြည့်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်တယ်"

" အစပိုင်းမှာတော့ လူတွေက ဒါကို အကြီးမားဆုံးသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာဆိုပြီး သတ်မှတ်ခဲ့ကြတယ် ၊ နာမည်ခေါ်ခံရတဲ့ အိမ်တွေက ဗုံတွေ၊ တီးလုံးတွေနဲ့ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ သွားခဲ့ကြတယ်"

“ဒါပေမဲ့ သွားပြီးတာနဲ့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ဘူး"

အလုပ်သမားလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထပ်မံ တုန်ယင်လာပြန်သည်။

“အစပိုင်းတော့ အိမ်နည်းနည်း၊ နောက်တော့ အိမ်ဆယ်ဂဏန်းလောက်၊ နောက်ဆုံးတော့...တစ်လမ်းလုံး၊ တစ်လမ်းလုံး ပျောက်ကွယ်သွားတယ်"

" လူတွေ ကြောက်လာကြတယ်၊ ထွက်ပြေးချင်ကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပြေးလို့မရဘူး...မြို့ပြင်ကို ထွက်လိုက်တာနဲ့ ညဖက်ဆို လမ်းမှားကုန်တယ် ...နောက်ဆုံးတော့ ခေါင်းတွေမူးဝေပြီး မြို့ထဲကိုပဲ ပြန်ရောက်လာတယ်"

" နောက်တစ်နေ့ နိုးလာတဲ့အခါ ကိုယ့်အိမ်ပေါ်မှာပဲ ပြန်ရောက်နေပြီး ဘာမှ မမှတ်မိတော့ဘူး၊ ကျွန်တော်က တစ်ယောက်တည်းသမားပါ... အဲ့ဒီညက ဗိုက်နာလို့ ထင်းဂိုဒေါင်နောက်က အိမ်သာထဲမှာ ပုန်းနေမိလို့... ကံကောင်းပြီး အသက်ဘေးက လွတ်ခဲ့တာ"

ဧည့်ခန်းမဆောင်အတွင်း အလွန်တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဖယောင်းတိုင်မီး၏ တောက်လောင်သံကိုပင် ကြားနေရ၏။