အခန်း ၇

အပိုင်း (၇) ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ခြင်း

ထူးဆန်းသောဖြစ်ရပ်များ စတင်ပေါက်ကွဲဖြစ်ပေါ်လာချိန်မှစ၍ လူသားတို့သည် ထူးဆန်းသောအရာများကို မည်သည့်အခါမျှ အနိုင်မယူနိုင်ခဲ့ချေ။

ထူးဆန်းသောအရာများကို သတ်ဖြတ်၍ မရနိုင်ပေ။

သဘာဝလွန် လမ်းစဉ်အစွမ်းရှိသူများသာလျှင် ထူးဆန်းသောအရာများကို ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။

သို့သော် ယခုလေးတင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်များက ချန်းရီ၏ ရင်ထဲတွင် အရိပ်မည်းတစ်ခုကို လွှမ်းမိုးသွားစေခဲ့သည်။

ယခုလေးတင် တွေ့ခဲ့ရသော ကြွက်သားတောင့်တင်းသည့် လူ့ဘီလူးကြီးသည် မသန်မာဘူးဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း၊ ကတ်ကြေးမိန်းမကိုမူ မည်သို့မျှ ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကတ်ကြေးမိန်းမ၏ရှေ့တွင် ထိုလူ့ဘီလူးကြီးမှာ ကလေးငယ်တစ်ယောက်ပမာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ချန်းရီက သုံးဘီးယာဉ်ကို အလျင်အမြန် နင်းကာ မြို့အဝင်ဝဆီသို့ ထွက်ပြေးလာခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် နေမင်းကြီးက အနောက်ဘက်သို့ လုံးဝ တိမ်းစောင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လမ်းမတစ်ဖက်တစ်ချက်ဆီမှ ဖြာကျလာသော အရိပ်များက လမ်းမျက်နှာပြင်၏ ငါးပုံလေးပုံခန့်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့လေပြီ။

ချန်းရီ၏ မျက်လုံးထောင့်စွန်းမှနေ၍ အမှောင်ထုထဲတွင် ရပ်နေကြသော မရေမတွက်နိုင်သည့် ထူးဆန်းသော အရိပ်မည်းကြီးများကို မြင်တွေ့နေရပြီး၊ ထိုအရာများက သူတို့လူစုကို အငြိုးတကြီးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

လူတိုင်းက အချိန်နှင့်အမျှ အပြေးအလွှား လှုပ်ရှားနေကြသည်။

ဘေးဘက်ရှိ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်မှ အရိပ်တစ်ခုက ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။

ချန်းရီက တစ်ချက်မျှသာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ ဓားတစ်လက်ကို ကျောတွင်လွယ်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုမိန်းကလေးမှာ ဒဏ္ဍာရီလာ ဓားသမားတစ်ဦးအလား လမ်းဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ ဆိုင်းဘုတ်များကို ခြေဖျားဖြင့် ဖွဖွလေးနင်းကာ လေပြေတစ်ရပ်ကဲ့သို့ ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ ပြေးလွှားသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ဦးတည်ရာမှာ နောက်ကျောဘက်ရှိ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားနေသော ကုန်တိုက်ကြီးဆီသို့ပင်တည်း။

ဤသူကား... နောက်ထပ် သဘာဝလွန် လမ်းစဉ်အစွမ်းရှိသူ တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။

"ယာဉ်တန်းထဲမှာ ဘာဖြစ်လို့ သဘာဝလွန် လမ်းစဉ်အစွမ်းရှိသူတွေ ဒီလောက်များနေရတာလဲ"

အများကြီး တွေးတောမနေနိုင်တော့ဘဲ၊ ချန်းရီသည် ထိုအချိန်တွင် မြို့အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ မြို့တံခါးပေါက်ကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ချန်းရီတို့ လူစု မြို့အဝင်ဝကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူအုပ်ကြီးတစ်အုပ်က ဝိုင်းအုံလာကြသည်။

"ညီလေး... ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ"

"ယောက်ျား... ယောက်ျား ပြန်ရောက်လာပြီလား"

"မောင်လေး... မောင်လေး... မောင်လေး ဘယ်မှာလဲ"

မြို့အဝင်ဝတွင် လူအုပ်ကြီး တစ်အုပ်က စုရုံးနေကြ၏။ ထိုလူများအထဲတွင် အမျိုးသမီးများက အများစု ဖြစ်ပြီး သက်ကြီးရွယ်အိုများနှင့် ကလေးငယ်များမှာ သိပ်မရှိလှပေ။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးထဲတွင် သက်ကြီးရွယ်အိုများနှင့် ကလေးငယ်များ၏ ခွန်အားမှာ အတော်လေး အားနည်းလှသဖြင့်၊ ထူးဆန်းသောအရာများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်ရန် အလွန် ခဲယဉ်းလှသည်။

အရွယ်ရောက်ပြီး အမျိုးသမီးများကမူ ခွန်အားနှင့် ကိုယ်ကာယ ကြံ့ခိုင်မှုပိုင်းတွင် အမျိုးသားများထက် အနည်းငယ်သာ နိမ့်ကျသဖြင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်ရန် ပိုမို လွယ်ကူကြပေသည်။

ချန်းရီကို ဝိုင်းအုံကာ မေးမြန်းနေသူများလည်း မနည်းလှပေ။

ချန်းရီက မည်သို့မျှ ပြန်မဖြေဘဲ လက်ကိုင်ဒူးလေးကိုသာ သတိကြီးစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း လူအုပ်ကြီးထဲမှ တိုးထွက်လာခဲ့သည်။

ယာဉ်တန်းကို ဦးဆောင်လာသော အဆင့်မြှင့်တင်ထားသည့် လမ်းကြမ်းမောင်းကားပေါ်မှ အမျိုးသားတစ်ဦး ဆင်းလာသည်။

ထိုအမျိုးသား၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေ၏။ ကိုယ်ပေါ်တွင် ခေါင်းစွပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခြေထောက်တွင် အောက်ခြေကြိုးချည် ဘောင်းဘီပွပွကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း ဖိနပ်စီးမထားပေ။

အမျိုးသား၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာမှာ တည်ကြည်လေးနက်ကာ အေးစက်နေသည်။

အမျိုးသားက ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ မြေကြီးပေါ်မှ သဲတစ်ဆုပ်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ပစ်ထည့်ကာ မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်၏။

သူ၏ အမူအရာမှာ စားဖိုမှူးကြီး တစ်ယောက်က သူ ချက်ပြုတ်ထားသော ဟင်းလျာအသစ်ကို မြည်းစမ်းကြည့်နေသည့်အလားပင်။

ထို့နောက် အမျိုးသား၏ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မြန်မြန်လုပ်ကြ... အခု မသွားရင် နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်"

ထိုစကားကို ပြောလိုက်ပြီးနောက် အမျိုးသားကို ဝိုင်းအုံနေကြသော လူအချို့၏ မျက်နှာများလည်း ပျက်ယွင်းသွားကြသည်။

သူတို့က အလုအယက် ပြာပြာသလဲဖြင့် ကိုယ်စီ ကားများဆီသို့ ပြေးသွားကြလေသည်။

ကြီးမားလှသော အန္တရာယ်ဆိုးကြီးတစ်ခု ရောက်လာတော့မည့်အလား ထိတ်လန့်နေကြ၏။

တစ်စုံတစ်ယောက်က လှမ်းမေးလိုက်သည်။

"နာနာနဲ့ ထယ်ရှီးတို့ ကရော ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ"

"စိတ်ချပါ... သူတို့ နောက်ကနေ လိုက်လာလိမ့်မယ်... မြန်မြန်သွား... စကားများမနေနဲ့တော့"

မကြာမီမှာပင် ဤကားအချို့၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော လှုပ်ရှားမှုများကို အခြားသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက သတိထားမိသွားကြသည်။

ဒါက... ထွက်သွားကြတော့မလို့လား။

ဟုတ်ပေသည်။ ယခုဆိုလျှင် ညနေ ၅ နာရီပင် ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်ပြီး မကြာမီ အမှောင်ကျလာတော့မည်။

မြို့နှင့် ဤမျှ နီးကပ်နေသဖြင့် အမှောင်ကျပြီးနောက် မြို့ထဲမှ ထူးဆန်းသောအရာများ ထွက်လာပါက ယာဉ်တန်းထဲရှိ လူအားလုံး သေကြရပေလိမ့်မည်။

"မရဘူး... ကျွန်မ ယောက်ျား ထွက်မလာသေးဘူး... ရှင်တို့ ထွက်သွားလို့ မရဘူး"

"တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်မ မောင်လေး ထွက်မလာသေးဘူး... ရှင်တို့ ကျွန်မတို့ကို ပစ်မသွားပါနဲ့"

လူအချို့မှာ ပြာယာခတ်သွားကြပြီး ယာဉ်တန်းကိုပင် ဟန့်တားရန် ကြိုးစားလာကြသည်။

"သေချင်ရင် ဒီမှာပဲ ဆက်စောင့်နေကြ... ဖယ်စမ်း"

အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော လမ်းကြမ်းမောင်းကားကြီးသည် ဘေးလူများ၏ ဟန့်တားမှုကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ လီဗာကို အဆုံးထိနင်းကာ အရူးအမူး မောင်းနှင်ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ချန်းရီ၏ မျက်နှာလည်း ပျက်ယွင်းသွားပြီး သုံးဘီးယာဉ်ကိုနင်းကာ နောက်မှလိုက်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် အသက်လတ်ပိုင်း အဒေါ်ကြီးတစ်ဦးက ချန်းရီ၏ စက်ဘီးလက်ကိုင်ကို ရုတ်တရက် လာဆွဲထား၏။

"ကောင်လေး... နင် ထွက်သွားလို့ မရဘူး... အဒေါ်တို့ကိုပါ ခေါ်သွားရမယ်... အဒေါ်တို့က အသက်ကြီးနေပြီ... နင်သာ အဒေါ်တို့ကို မခေါ်သွားရင် သေချာပေါက် အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ချန်းရီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရွံရှာငြီးငွေ့သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူ့ရှေ့ရှိ ဤအဒေါ်ကြီး၏ လုပ်ရပ်ကို အလွန်တရာ စက်ဆုပ်ရွံရှာမိ၏။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် မတိုင်မီကဆိုလျှင် ဤအငြိမ်းစား အဒေါ်ကြီးများ၏ ပင်စင်လစာသည် သူ၏ လစာထက်ပင် ပိုများနေတတ်သည်။

ပုံမှန်အချိန်များတွင်လည်း အားအင်အပြည့်ဖြင့် ပန်းခြံ၊ ကွင်းပြင်တို့တွင် ကခုန်ကြခြင်း မဟုတ်လျှင် ကုန်တိုက်များတွင် ကြက်ဥသွားလုတတ်ကြသူများ ဖြစ်သည်။

ယခုတော့ မိမိကိုယ်မိမိ အသက်ကြီးသူဟု အကြောင်းပြကာ ချန်းရီ၏ သုံးဘီးယာဉ်ပေါ်တွင် လိုက်ပါရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုနေကြလေသည်။

"ဖယ်စမ်း"

"ဟဲ့... နင်သက်ကြီးရွယ်အိုကို လေးစားရတယ် ဆိုတာကို မသိဘူးလား... "

"ဘုန်း"

ချန်းရီက အသက်ကြီးသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူနေသော ထိုအဒေါ်ကြီးကို ဘေးရှိ ရေမြောင်းထဲသို့ ခြေထောက်ဖြင့် တစ်ချက်တည်း ကန်ချလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သုံးဘီးယာဉ်ကို အားကုန်နင်းကာ ရှေ့ရှိ ယာဉ်တန်းနောက်သို့ အပြေးအလွှား လိုက်ပါသွားတော့၏။

သူ၏ နောက်ကျောဘက်ဆီမှ ကျိန်ဆဲသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး အလွန်မြန်ဆန်စွာ ရောက်ရှိလာခြင်းကလည်း သိပ်တော့ မကောင်းလှဟု ထင်ရသည်။

ယောဂဘောင်းဘီနှင့် အမျိုးသမီးကဲ့သို့ပင် လူအများအပြားမှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ်၏ စည်းမျဉ်းဥပဒေများနှင့် လုံးဝ အသားမကျကြသေးပေ။

ရှေ့ရှိ လမ်းကြမ်းမောင်းကားကြီးသည် ယခင်ကလို နှေးကွေးလေးတွဲမနေတော့ဘဲ ယခုအခါတွင် အလွန်တရာ မြန်ဆန်စွာ မောင်းနှင်နေသည်။

မော်တော်ယာဉ် မရှိသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ မကြာမီမှာပင် နောက်ကောက်ကျ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြတော့သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ချန်းရီ၏ သုံးဘီးယာဉ်တွင် အားကုန်သက်သာစေသော စက်ကိရိယာကို တပ်ဆင်ထားသဖြင့်၊ နောက်ခန်းတွင် ရိက္ခာပစ္စည်းများ အပြည့်တင်ထားသော်လည်း နောက်မကျန်ရစ်အောင် မနည်း လိုက်ပါနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ဘတ်စ်ကားကြီး တစ်စီးက မြို့ထဲမှ ယိုင်တိယိုင်တိုင်ဖြင့် ပြေးထွက်လာသည်။

ထိုဘတ်စ်ကားကြီးကို ချန်းရီ ကောင်းကောင်း မှတ်မိသည်။ သူတို့ယာဉ်တန်းထဲမှ ကားပင် ဖြစ်၏။

ယခင်က ထိုဘတ်စ်ကားကြီးထဲတွင် လူများ ပြည့်ကျပ်နေခဲ့သည်။

ယခုမူ ကားပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ကားထဲတွင် အတော်လေး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ဦးက ဘတ်စ်ကားကို တားဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း၊ ကားက တိုက်ရိုက် ဝင်တိုက်ပစ်လိုက်သဖြင့် လွင့်စင်ထွက်သွားကာ သေလားရှင်လားပင် မသိရတော့ပေ။

ဘတ်စ်ကားကြီးမှာ ဖင်မီးစွဲနေသည့်အလား လီဗာကို အဆုံးထိနင်းကာ ရှေ့မှ ယာဉ်တန်းကို အပြေးအလွှား လိုက်ပါသွားလေသည်။

ချန်းရီသည်လည်း မတ်တတ်ရပ်ကာ သုံးဘီးယာဉ်ကို အရူးအမူး နင်းတော့သည်။

သုံးဘီးယာဉ်က စက်ဘီးအချို့ကို ကျော်တက်သွားပြီးနောက် ဆိုင်ကယ်များ၏ အနောက်မှ ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် လိုက်ပါသွားလေသည်။

ဤအချိန်တွင် သူ၏ သုံးဘီးယာဉ်ကို လျှပ်စစ်ယာဉ်အဖြစ် အဆင့်မြှင့်တင်ချင်သော ချန်းရီ၏ ဆန္ဒများမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လေးဘီးကားတစ်စီး ပြောင်းစီးရမည့် အချိန်ရောက်နေခြင်းလည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

ဆီထည့်ရ၊ ဘထ္ထရီအားသွင်းရသည်မှာ အလုပ်ရှုပ်သည် ဆိုလျှင်တောင် ယခုအခြေအနေထက်တော့ အများကြီး ပိုမို ကောင်းမွန်နေဦးမည်ပင်။

သုံးဘီးယာဉ်မှာ တစ်လမ်းလုံး အပြေးအလွှား သွားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သောနှစ်များက ကြီးမားလှသည့် အခြေခံအဆောက်အအုံ တည်ဆောက်ရေး စီမံကိန်းများကြောင့် လမ်းအခြေအနေမှာ မဆိုးလှပေ။

ချိုင့်ခွက် အနည်းငယ်ရှိနေလျှင်ပင် ချန်းရီ၏ ဤသုံးဘီးယာဉ်အတွက်မူ ကြီးကြီးမားမား သက်ရောက်မှု မရှိလှချေ။

ရှေ့မှလူများ အဘယ်ကြောင့် အရူးအမူး ပြေးနေကြသနည်း ဆိုတာကို ချန်းရီ မသိပေ။

သို့သော် သူ သိထားသည်က ယာဉ်တန်းနောက်သို့ မီအောင် မလိုက်နိုင်ပါက ယနေ့ညတွင် သူ သေချာပေါက် သေဆုံးရလိမ့်မည် ဆိုသည်ကိုပင်။

ယနေ့မှသာ သူတို့ ယာဉ်တန်းထဲတွင် သဘာဝလွန် လမ်းစဉ်အစွမ်းရှိသူ နှစ်ယောက်တောင် ပါဝင်နေကြောင်းကို သူ သိလိုက်ရသည်။

ဤသဘာဝလွန် လမ်းစဉ်အစွမ်းရှိသူများကြောင့်သာလျှင် သူတို့ ယာဉ်တန်းကြီး ယခုအချိန်အထိ ဘေးကင်းလုံခြုံနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်ပေမည်။

"ဟောဟဲ... ဟောဟဲ..."

ယခုအခါ ချန်းရီ၏ ခေါင်းတစ်ခုလုံးတွင် ချွေးများ ရွှဲနစ်နေပြီး ကိုယ်ပေါ်ရှိ အင်္ကျီများမှာလည်း ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေလေပြီ။

သူ၏ အဆုတ်ထဲတွင် မီးခိုးများဖြင့် အမြှိုက်ခံထားရသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ နာကျင်အောင့်သက်နေသည်။

အကယ်၍ အားကုန်သက်သာစေသော စက်ကိရိယာသာ မရှိပါက သူ သေချာပေါက် နောက်ကျန်ရစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့တိုင်အောင် ရှေ့မှ ယာဉ်တန်းကြီးသည် ချန်းရီ၏ မြင်ကွင်းထဲ၌ အလင်းရောင် အစက်အပြောက်လေး တစ်ခုအဖြစ်သာ ကျန်ရှိနေတော့သည်။

သူ၏ နောက်ကျောဘက် ခပ်လှမ်းလှမ်းဆီမှ ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံများကို ကြားနေရသဖြင့် စက်ဘီးစီးလာသူ အချို့ သူ့နောက်မှ ကပ်ပါလာကြောင်း သိသာလှသည်။

ခြေလျင်လျှောက်လာသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကိုမူ တစ်ယောက်မျှ မမြင်ရတော့ချေ။

အချိန် မည်မျှကြာသွားသည်ကို မသိနိုင်တော့ပေ။

ချန်းရီသည် ရှေ့မှ အလင်းရောင် အစက်အပြောက်လေး ရပ်တန့်သွားသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေး တစ်ခုက ရင်ထဲတွင် လင်းလက်လာ၏။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ချန်းရီသည် ယာဉ်တန်းနှင့် နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လည် ပူးပေါင်းနိုင်ခဲ့လေသည်။

ကားပေါ်ရှိ လူများမှာ အောက်သို့ဆင်းကာ တဲများ စတင် ထိုးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

အရပ် (၆) ပေခွဲခန့်ရှိသော လူသန်ကြီးတစ်ဦးကို ဘေးဘက်ရှိ မြေကွက်လပ်ပေါ်သို့ သယ်ဆောင်လာသည်ကိုပင် ချန်းရီ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလူသန်ကြီး၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းမှာ ပခုံးအရင်းမှ ပြတ်ထွက်နေပြီး သွေးများက မြေပြင်ပေါ်ရှိ မြက်ခင်းကိုပင် ရဲရဲနီသွားစေသည်။

လူသန်ကြီး၏ ဘေးတွင် ဓားလွယ်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးလည်း ရပ်နေ၏။

ခြေဗလာနှင့် အမျိုးသား တစ်ဦးကိုလည်း တွေ့ရသည်။

ချန်းရီ ရောက်ရှိလာခြင်းက ထိုလူများကို လှည့်ကြည့်သွားစေပြီး၊ အဘယ်ကြောင့် သုံးဘီးယာဉ်စီးလာသူက အစောဆုံး ရောက်ရှိလာရသနည်း ဟု အံ့သြနေပုံရသည်။

ချန်းရီသည် သုံးဘီးယာဉ်ကို သေချာစွာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက်၊ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်လဲကျသွားကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရတော့သည်။

သူ၏ ရင်ဘတ်မှာလည်း အသက်ရှူသံနှင့်အတူ ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။

ငါးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးမှသာ ချန်းရီ၏ အသက်ရှူသံက အနည်းငယ် ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အရိုးများပင် တစ်စစီ ပြုတ်ထွက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။

မြေပြင်ပေါ်မှ မနည်း ရုန်းကန်ထထိုင်ကာ သုံးဘီးယာဉ်၏ ဘီးကို မှီလျက် ရင်ခွင်ထဲမှ ဟွာဇီး ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို ထုတ်ယူကာ မီးညှိလိုက်သည်။

ဆေးလိပ်မီးရောင်က ချန်းရီ၏ မျက်နှာဘေးစောင်းကို လင်းထိန်သွားစေသည်။

"ဟူး..."

ဆေးလိပ်ငွေ့များကို ရှည်လျားစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို နီကိုတင်းက အနည်းငယ် ယူဆောင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအခါမှသာ ချန်းရီ အနည်းငယ် သက်သာရာ ရသွားတော့၏။

စနစ်ကို ခေါ်ယူ ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ၊ လက်ရှိ သူ၏ သတ်ဖြတ်မှတ်များမှာ အမှတ် (၁၂၀၀) ကျော်ပင် ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း အံ့သြစွာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ယခုလေးတင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အတိဒုက္ခများကို ပြန်တွေးမိပြီးနောက်၊ လက်ရှိ ချန်းရီ၏ စိတ်ထဲတွင် ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ဤသုံးဘီးယာဉ်ကို လျှပ်စစ်သုံးဘီးယာဉ်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ရန်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

ဆက်ရန်...