အခန်း ၂၄၁

အပိုင်း(၂၄၁) ကောင်းကင်ဘုံ၏ တောင်ဘက်အစွန်ဆုံးနေရာ၊ ကပ်ဘေးနှင့် ကပ်ဆိုးနယ်မြေ

တောင်ဘက်အစွန်းဆုံးနေရာဆိုသည်မှာ ကောင်းကင်ပြည်နယ် သို့မဟုတ် တောရိုင်းမြေ၏ တောင်ဘက် အစွန်းဆုံးနေရာ မဟုတ်ဘဲအဆုံးမဲ့ သမုဒ္ဒရာကို ဖြတ်သန်းသွားရသည့် ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး၏ တောင်ဘက် အစွန်းဆုံးနေရာ ဖြစ်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အချိန်-နေရာလွတ် မတည်ငြိမ်မှုများ၊ လေပြင်းနှင့် မိုးကြိုးကပ်ဘေးများ အပါအဝင် အတားအဆီးများစွာ ရှိနေပြီး ၎င်းတို့သည် ကောင်းကင်ထိတိုင်မြင့်မားသော လှိုင်းလုံးကြီးများကို ဖြစ်ပေါ်စေကာ ရေပြင်ပေါ်တွင် ဧရာမမြို့တော်ကြီးတစ်ခု၏ အရိပ်လောက်အထိ ကြီးမားသော လှိုင်းအသွင်များကို ရွေ့လျားစေသည်။

၎င်းသည် မည်မျှကျယ်ဝန်းသည်ကို မသိနိုင်သော အကွာအဝေးကို ဖြတ်သန်းသွား၏။

ပင်လယ်ပြင်ပေါ်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ဝါးဦးထုတ်ဆောင်းထားသော လူတစ်ယောက်က လှိုင်းလုံးများပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေသည်။ သူ၏ အန္တိမစွမ်းအား အရှိန်အဝါများက လှိုင်းထနေပြီး သူ၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့နေသော သဘာဝဘေးဒုက္ခများနှင့် သားရဲဘေးအန္တရာယ်အားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ငြိမ်သက်သွားကြသည်။

ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း အကွာအဝေးက လက်မအနည်းငယ်ခန့်အထိ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် မိုင်တစ်သောင်းကျော် ဖြတ်သန်းသွားပြီး ဒုတိယမြောက် ခြေလှမ်းတွင် မိုင်တစ်သိန်း၊ တတိယမြောက် ခြေလှမ်းတွင်မူ...

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ဝါးဦးထုတ်ဆောင်းထားသူက ခြေလှမ်းပေါင်း ဆယ်လှမ်းသာ လှမ်းလိုက်ရပြီး ကောင်းကင်၏ တောင်ဘက် အစွန်းဆုံးနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုနေရာတွင် ပင်လယ်ကြမ်းပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာနေသော စေတီထိပ်ဖူးတစ်ခုနှင့် ပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်းတစ်ခုကို သူ တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။

ကောင်းကင်ပြည်နယ်မှ စတင်ခဲ့ပါက နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပင် အရှိန်အကုန်သုံးပြီး ခရီးနှင်ပါက ခြောက်လကြာမြင့်မည်ဖြစ်ပြီး လမ်းတွင် ဘေးဒုက္ခတစ်ခုခုနှင့် ကြုံတွေ့ရပါက ထိုနေရာတွင်ပင် အသက်ဆုံးရှုံးရလိမ့်မည်။

"နောက်ဆုတ်စမ်း။"

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ဝါးဦးထုတ်ဆောင်းထားသူက အသံအက်အက်ဖြင့် စကားလုံးတစ်လုံးကို ဆိုလိုက်သည်။ ထိုအခါ ပင်လယ်ပြင်မှာ အလယ်မှ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး ပင်လယ်ကြမ်းပြင်တွင် နစ်မြုပ်နေသော ဘုရားကျောင်းတစ်ခုလုံး ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

အပေါ်မှ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ခမ်းနားပြီး သြဇာကြီးမားသော ရှေးဟောင်းအဆောက်အအုံများက ကွင်းပုံစံအတိုင်း အဆုံးမရှိ ဆန့်တန်းနေပြီး အလယ်ဗဟိုတွင် သုံးလေးကီလိုမီတာ မြင့်မားသော ဘုရားကျောင်းတစ်ခုကို ကာကွယ်ပေးထားသည့် ကျောက်တုံးကြီးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော သာမန်တဲငယ်များက ဝန်းရံထားသည်။

ဤအဆောက်အအုံများသည် အချိန်၏ တိုက်စားမှုကြောင့် ကြာရှည်စွာ ပြုပြင်မွမ်းမံမှု မရှိခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဘုရားကျောင်းတွင် သွန်းလုပ်ထားသော ပေတစ်ထောင်မြင့်သော ရုပ်တုမှာမူ မပျက်မစီးဘဲ ကျန်ရှိနေပြီး နတ်ဘုရားအလင်းရောင် ဖြာထွက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ကပ်ဘေးနတ်ဘုရား၊ ဘေးဒုက္ခကို ဖြစ်စေတဲ့ နတ်ဘုရား၊ နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ အိပ်စက်ခဲ့တာကြာပြီ။ အခု နိုးထဖို့ အချိန်တန်ပြီ။"

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ဝါးဦးထုတ်ဆောင်းထားသူက ခေါ်လိုက်ပြီးနောက် ပုံမှန်မဟုတ်သော ပုံစံရှိသည့် သုံးမြှောင့်ဆောင်ခဲတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ရုပ်တု၏မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားရှိ အပေါက်ထဲသို့ ဖိသွင်းလိုက်သည်။

ဘုန်း။

ကြယ်တာရာများ တုန်ခါယိုင်လဲသွားပြီး နေ့ခင်းကြောင်တောင်အချိန်တွင် ကြယ်တံခွန် ရာပေါင်းများစွာ၊ ထောင်ပေါင်းများစွာမှာ မီးမိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပြုတ်ကျလာသည်။ ပင်လယ်ပြင် ကပ်ရောဂါ၊ အဆိပ်၊ ကျိန်စာများနှင့် သေခြင်းတရားများဖြင့် ပြည့်နေသော အနက်ရောင် ရေစီးကြောင်းများဖြင့် ကူးစက်ခံလိုက်ရ၏။

ရုပ်တုပေါ်ရှိ ကျောက်သားအသားအရေများမှာ ကွာကျသွားပြီး သူက မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ကာ ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ သေးငယ်လှသော ရှေ့မှလူသားများကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏အသံမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ပဲ့တင်ထပ်သွားသည့် ခေါင်းလောင်းသံကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်သွားသည်။

"အခု ဘယ်နှစ်ခုနှစ်လဲ။"

"နတ်ဘုရားခေတ်ကုန်ဆုံးပြီး နှစ်ပေါင်း သုံးသောင်းအကြာမှာပဲ။ ကပ်ဘေး... နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ကတိကဝတ်ကို မင်း မမှတ်မိတော့ဘူးလား။"

"နှစ်ပေါင်း သုံးသောင်း..." ရုပ်တုက သူ့ဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံဖြင့် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ဧကရာဇ်က ဘယ်မှာလဲ။ သူ ဘယ်မှာလဲ။"

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ဝါးဦးထုတ်ဆောင်းထားသူက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ အထင်အမြင်သေးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "လူသားဧကရာဇ်သာ အသက်ရှင်နေသေးရင် ငါက မင်းကို နိုးထဖို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လုပ်ပါ့မလား။ လူသားဧကရာဇ်သာ အသက်ရှင်နေသေးရင် မင်းကရော သူ့ကို လက်စားချေဖို့ အင်အား ရှိပါ့မလား။"

ရုပ်တုက တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူ၏တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရယူကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရားအဆင့်အတန်းက ဘာလို့ မင်းလက်ထဲမှာ ရှိနေရတာလဲ။"

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ဝါးဦးထုတ်ဆောင်းထားသူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်စောင့်ကြည့်သူ။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဟောင်တုက တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်၊ "ကောင်းကင်ကြည့်ဆောင်လား။"

"လူသားဧကရာဇ် တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ အဖွဲ့အစည်းပဲ။ လူသားဧကရာဇ်က နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေကို သတ်ဖြတ်တဲ့အခါ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ နတ်ဘုရားအနှစ်သာရတွေကို စုဆောင်းနေတာက ကောင်းကင်ကြည့်ဆောင်ပဲ။ မင်းတို့က လူသားဧကရာဇ်ရဲ့နောက်ကွယ်မှာ ဒီနတ်ဘုရားအနှစ်သာရတွေကို တိတ်တဆိတ် သိမ်းဆည်းထားခဲ့တာလား။ ပြီးတော့ နှစ်ပေါင်းသောင်းချီကြာပြီးနောက်မှာ မင်းတို့က သူတို့ကို ပြန်လည်အသက်သွင်းဖို့ ဒီကို ရောက်လာတာလား။"

"ပြောစမ်း... မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ။"

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ဝါးဦးထုတ်ဆောင်းထားသူမှာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ့အပေါ် ကျရောက်နေသည့် အကြည့်တစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်သောကြောင့် ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး... တောင်းပန်ပါတယ်။ ဟောင်တုက ကောင်းကင်ကြည့်ဆောင်ရဲ့ နာမည်အပြည့်အစုံနဲ့ ခေါ်လို့မရဘူးဆိုတာကို သတိပေးဖို့ မေ့သွားလို့ပါ။"

"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး။"

အံ့သြမှင်သက်နေသော ဟောင်တုက ထိုအကြည့်၏ရင်းမြစ်ကို နောက်ကြောင်းပြန် လိုက်လံရှာဖွေရန် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ သူက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီအချိန်က ကောင်းကင်ကြည့်ဆောင်ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်က ဧကရာဇ်မဟုတ်ဘူးလား။"

"ဧကရာဇ်က သေသွားပြီဆိုရင် လက်ရှိဂိုဏ်းချုပ်က ဘယ်သူလဲ။"

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ဝါးဦးထုတ်ဆောင်းထားသူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်သူက ဧကရာဇ် သေသွားပြီလို့ပြောလဲ။ သူက ပျောက်ဆုံးနေတာပဲ။ သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ဘယ်သူမှ မသိရဘူး။ ပြီးတော့ မင်းက မေးခွန်းတွေ အရမ်းများလွန်းနေပြီ။"

ဟောင်တု၏ ကြယ်များလို တောက်ပနေသော မျက်လုံးများတွင် နတ်ဘုရားတို့၏ လျစ်လျူရှုမှုကို ဖော်ပြနေသည်။

"ပုရွက်ဆိတ်... မင်းသာ ငါ့ကို ပြန်လည်အသက်မသွင်းပေးခဲ့ရင် မင်းရဲ့ အကြိမ်ကြိမ် မရိုမသေ ပြောဆိုမှုတွေအတွက်နဲ့တင် မင်း ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ခံရမှာ။"

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ဝါးဦးထုတ်ဆောင်းထားသူမှာ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်သည်။

"နှစ်ပေါင်း သုံးသောင်း ကုန်ဆုံးသွားပြီ။ မင်းရဲ့ နတ်ဘုရားအနှစ်သာရကလည်း မပြည့်စုံတော့ဘူး။ အပိုင်းအစလေးတွေတောင် ပျက်စီးနေတာ။ မင်းက ဘယ်လောက်အထိ စွမ်းအားတွေ ထုတ်သုံးနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလဲ။ ပြီးတော့လည်း ဒါက လူသားတွေရဲ့ခေတ်ပဲ။ မင်းက ရှေးခေတ်က ပြန်လည်ရှင်သန်လာတဲ့ အကြွင်းအကျန်တစ်ခုလေးပဲ။"

ဟောင်တုက တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အယုံအကြည် မရှိသည့်အလား ပြောလိုက်သည်။

"နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့်။"

"ငါက ကောင်းကင်နယ်အယ်ကနေ နံနက်ခင်းအလင်းအဆင့်ထိ ကျဆင်းလာခဲ့တာပဲ..."

"ကံကောင်းတာက အခြေခံနတ်ဘုရားမူဘောင်ကတော့ ရှိနေသေးတယ်။ တစ်လအတွင်းမှာပဲ ငါက ကပ်ဘေးတွေကို ပြန့်နှံ့စေပြီးတော့ သတ္တဝါသန်းပေါင်းများစွာကို ဝါးမျိုလိုက်မယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ပြန်ရောက်နိုင်လိမ့်မယ်။"

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ဝါးဦးထုတ်ဆောင်းထားသူက ဆက်ပြောသည်။

"မင်း ကမ္ဘာပျက်ကိန်းမှာ လုပ်ခဲ့တဲ့ ကတိကဝတ်ကို မှတ်မိသေးလား။"

"မှတ်မိတယ်။"

"တကယ်လို့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါတို့ကို အသက်ပြန်သွင်းပေးနိုင်ရင်၊ ငါတို့က သူ့အတွက် တစ်ခုခု လုပ်ပေးရမယ်။ ပြောပါ... မင်းရဲ့ဆန္ဒက ဘာလဲ။"

ဟောင်တုမှာ အလွန်ပင် သတိဝီရိယရှိသူ ဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရားတို့၏ခေတ်သည် ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းသောင်းချီက သတ္တဝါ အားလုံးကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်နေခဲ့သည့် ကစားသမား ဟုတ်တော့ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။

လူသားဧကရာဇ် ပေါ်ထွက်လာပြီးကတည်းက လူသားတို့၏ခေတ် စတင်ခဲ့သည်။

သူ၏ နတ်ဘုရားသဘာဝမှတစ်ဆင့် ဤလောကတွင် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် နက်နဲသော ပင်လယ်နက် မိကျောင်းကြီးများ ပုန်းအောင်းနေပြီး တစ်ခုခုကို ကြံစည်နေကြောင်း သူ အာရုံခံနိုင်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် မူလက နတ်ဘုရားများ မကွယ်ပျောက်ခင် အော်ဟစ်ခဲ့သည့် မကျေနပ်မှုများ၊ ကတိကဝတ် မျှသာဖြစ်သော အရာများသည် ယခုအခါတွင် သူတို့ မလုပ်မနေရ လုပ်ရမည့်အရာများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ဝါးဦးထုတ်ဆောင်းထားသူက ဦးတည်ရာတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဘာမှ လုပ်စရာ မလိုဘူး။ ဆက်သွားနေဖို့ပဲ လိုတယ်။ သမုဒ္ဒရာထဲမှာ ရေနေသတ္တဝါတွေ အများကြီးရှိတယ်။ သုံးရက်ဆိုရင် မင်း ကောင်းကင်ထောက်တိုင် နယ်ပယ်အထိ ပြန်ရောက်ဖို့ လုံလောက်တယ်။ အဲဒီနောက်မှာ အဲဒီကုန်းမြေပေါ်ကို ဆင်းသက်ပြီး မင်းစိတ်ကြိုက် သတ်ဖြတ်ပြီး ကပ်ဘေးတွေ ပြန့်နှံ့စေလိုက်။ မင်း ကောင်းကင်နယ်ပယ်အထိ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ငါ မင်းကို စောင့်ကြည့်ပေးပြီးတော့ နတ်ဘုရားခေတ်ရဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေကို ပြန်လည်ရယူနိုင်ဖို့ ကူညီပေးမယ်။"

"မှတ်ထား။ သုံးရက်အတွင်း မင်း ဘယ်လောက်ပဲ ပြန်ကောင်းလာပါစေ မင်းက အဲဒီကုန်းမြေပေါ်ကို ဆင်းသက်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် တစ်စုံတစ်ယောက်က မင်းရဲ့ နတ်ဘုရားသဘာဝကို လာပြီးလုယူသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါ မင်း ပြန်ပြီးတော့ အိပ်စက်ရလိမ့်မယ်။"

ဟောင်တုသည် တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်ရယ်မောလိုက်သည်။

"ပိုးမွှားလေး။ မင်း ငါ့ကို အသုံးချနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ နတ်ဘုရားခေတ်ရဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေကို ပြန်ဖန်တီးဖို့ဟုတ်လား... ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။ မင်းရဲ့ ကောင်းကင်ကြည့်ဆောင်က ဘယ်လောက်ပဲ အကျင့်ပျက်ခြစားနေပါစေ နတ်ဘုရားခေတ်ကို ပြန်လည်ဖန်တီးဖို့ ငါတို့ ဘယ်တော့မှ ခွင့်မပြုဘူး။"

"အဲဒီမြေမှာ မင်း ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ ရန်သူတစ်ယောက် ရှိနေတယ် မဟုတ်လား။ မင်းအတွက် သူ့ကို သတ်ပေးစေချင်တာလေ။"

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ဝါးဦးထုတ်ဆောင်းထားသူမှာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး အေးစက်သော မျက်လုံးများက သူ၏ ရှေ့မှလူအပေါ်တွင် စွဲမြဲနေသည်။

ဟောင်တုက ခေါင်းခါပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့။ ဒုတိယဘဝကို ရနိုင်တာနဲ့တင် ငါ ကျေနပ်ပါပြီ။ ကျန်တဲ့ ဘဝသက်တမ်းမှာတော့ လက်စားချေဖို့ပဲ စဉ်းစားမယ်။ လူသားဧကရာဇ် ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ခမ်းနားတဲ့ အမွေအနှစ်တွေကို တတ်နိုင်သလောက် ဖျက်ဆီးပစ်မယ်။ ဘယ်သူက ငါ့ကို အသုံးချနေလဲ အရေးမကြီးဘူး။ ရှုံးနိမ့်သူတွေဆိုတာ တခြားသူတွေရဲ့ အသုံးချခံတွေပဲ။"

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် နတ်ဘုရားတွေဆိုတာ တစ်ချိန်က ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ အရှင်သခင်တွေ ဖြစ်ခဲ့တာပဲ။ ငါလည်း ဒီနည်းလမ်းတွေကို အရင်က သုံးခဲ့ဖူးပါတယ်။"

"ငါ ကတိပေးပါတယ်။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ဝါးဦးထုတ်ဆောင်းထားသူမှာ ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်ကာ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ပင်လယ်ရေများက အက်ကွဲကြောင်းများမှတစ်ဆင့် စီးဝင်လာပြီး ဘုရားကျောင်းကို တစ်ဖန်ပြန်လည် နစ်မြုပ်သွားစေသည်။

ခဏအကြာတွင်။

ကျယ်ပြောလှသော ပြာလဲ့လဲ့ ကောင်းကင်ယံက ခရမ်းရောင်၊ အနက်ရောင်၊ အစိမ်းရောင်နှင့် အခြားအရောင်များဖြင့် စွန်းထင်းသွားပြီး မိုင်ပေါင်းရာချီ ဆန့်တန်းနေသည်။ ရေတွက်၍ မရနိုင်သော ရေနေသတ္တဝါများ အပေါ်တက်လာကြပြီး သူတို့၏ အသက်စမ်းအင်များ ပျောက်ကွယ်သွားကာ အသေဆိုးဖြင့် သေဆုံးသွားကြသည်။

ကပ်ဘေး၏အရှိန်အဝါမှာ ပိုမိုအားကောင်းလာပြီး သူသည် တောရိုင်းမြေဘက်သို့ ဦးတည်ကာ စတင် ရွေ့လျားတော့သည်။

သူက ရှေ့သို့ ရွေ့လျားလာသည်နှင့်အမျှ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ ကြီးမား၍လာခဲ့ပြီး ခဏအတွင်းမှာပင် ပေသုံးထောင်အထိ မြင့်တက်လာသည်။

တစ်ရက်အကြာတွင်။

သူ၏ ခြေထောက်များက ပင်လယ်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ရှိနေပြီး သူ၏ခေါင်းမှာ ရေမျက်နှာပြင်မှ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာသည်။

ပေတစ်သောင်းမြင့်သော ခန္ဓာကိုယ်။

သူသွားလေရာရာတွင် ဘေးဒုက္ခများ ဒေါသထွက်နေပြီး ရေနေသတ္တဝါများစွာ သေဆုံးကာ သူတို့၏ အသက်စွမ်းအင်များ လုယူစားသောက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

…