အခန်း ၂၄၂

အပိုင်း(၂၄၂) နတ်ဘုရားများ ပြန်ရှင်လာခြင်း၊ ဂိုဏ်းချုပ်ကြိး၏ ခန့်မှန်းချက်

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ဝါးဦးထုတ်ဆောင်းထားသူက ကျွန်းတစ်ကျွန်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ကာ လေထုနှင့် စကားပြောနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး... ဟောင်တုက ရိုးသားတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။"

"သူက သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး လက်စားချေဖို့ ကြိုးစားမယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမယ့် ကျွန်တော် သူ့နောက်ကို လိုက်စောင့်ကြည့်နေတဲ့အခါ သူက တခြားနတ်ဘုရားတွေကို ရည်စူးပြီး တည်ထားတဲ့ ဘုရားကျောင်းအချို့ကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး ယဇ်ပလ္လင်တွေကို မီးရှို့လိုက်တာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။"

ရုပ်သွင်ပြင်မရှိသော လူ့မျက်နှာတစ်ခုက ဟင်းလင်းပြင်ထဲ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူ၏ပါးစပ်မှာ ဟလိုက် ပိတ်လိုက် ဖြစ်နေပြီး သူ၏အသံမှာ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူ၏ စိတ်ထဲတွင်သာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

"ယဇ်ပလ္လင်တွေကို မီးရှို့တာလား..."

"ဟီးဟီး၊ သူ ဘာလုပ်ချင်လဲဆိုတာ ငါ သိပြီထင်တယ်။ သူ့ဘာသာ သူ လုပ်ခိုင်းလိုက်ပါစေ။"

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ဝါးဦးထုတ်ဆောင်းထားသူက တွေဝေသွားပြီး ရိုသေစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး... ယဇ်ပလ္လင်ကို မီးရှို့တာရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းပြပေးနိုင်မလား။"

ထိုအရိပ်ယောင် လူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း လေးသောင်းက လူသားဧကရာဇ် မမွေးဖွားခင်မှာ နတ်ဘုရားတွေက မသိနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုခုနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး နတ်ဘုရားတွေရဲ့ခမ်းနားတဲ့ခေတ်က ကပ်ဘေးဆိုက်တဲ့ အရုဏ်ဦးသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့တယ်။ နတ်ဘုရားတွေကြားက ပုရောဟိတ်ချုပ်က အနာဂတ်ကို ကြိုတင်သိမြင်နိုင်ဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ သက်တမ်းတစ်ခုလုံးကို လောင်ကျွမ်းပစ်ခဲ့တယ်။ ပုရောဟိတ်ချုပ်က နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အလောင်းကောင်တွေကို နင်းတက်ပြီး နန်းတက်မယ့် လူတစ်ယောက်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်။"

"အဲဒီလူက နိမိတ်ချက်အရ ပထမဆုံး လူသားဧကရာဇ်ပဲ။"

"ဒါပေမယ့် နတ်ဘုရားတွေက လူသားဧကရာဇ် အာဏာရလာပြီး မတားဆီးနိုင်တဲ့အထိ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှာဖွေခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီအခါမှသာ သူတို့ မှားသွားကြောင်း သိလိုက်ရပေမဲ့ နောက်ကျသွားပြီ။ နတ်ဘုရားတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ စိတ်ဓာတ်ကျလာပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ အားလုံးကို ယဇ်ပလ္လင် တည်ဆောက်ဖို့ အသုံးပြုခဲ့ကြတယ်။"

"ယဇ်ပလ္လင်အားလုံးကို မီးရှို့ပြီးတော့ နတ်ဘုရား(၁၀)ပါးရဲ့ နတ်ဘုရားအနှစ်သာရတွေကို ပူဇော်လိုက်မယ်ဆိုရင် နတ်ဘုရားအားလုံးကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် အသက်သွင်းနိုင်လိမ့်မယ်။"

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ဝါးဦးထုတ်ဆောင်းထားသူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ တွေးတောနေသည်။

သူ ပိုစဉ်းစားလေလေ ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးလေလေ၊ ပိုပြီး ဝေဝါးလေလေ ဖြစ်လာသည်။

"ယဇ်ပလ္လင်ကို မီးရှို့မယ်။ နတ်ဘုရား(၁၀)ပါးကို ပူဇော်မယ်။ ပြီးတော့ နတ်ဘုရားတွေကို ပြန်အသက်သွင်းမယ်... ဒါပေမဲ့ လက်ရှိမှာတော့ ဟောင်တု တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိသေးတယ်။ သူက တရားမျှတအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စွန့်လွှတ်မယ်ဆိုရင်တောင်မှ မလုံလောက်ဘူး။"

ထိုအရိပ်ယောင် လူ့မျက်နှာက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ ကမ္ဘာကို အုပ်စိုးခဲ့တဲ့ ဒီအဘိုးကြီးတွေကို အထင်မသေးပါနဲ့။ သူတို့က တကယ့်ကို ဉာဏ်ကောင်းတယ်။ တကယ်လို့ သူတို့သာ တစ်ခုခုနဲ့ မကြုံတွေ့ခဲ့ရရင် နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အထွတ်အထိပ်မှာ ပထမဆုံးလူသားဧကရာဇ် ဘယ်လောက်ပဲ အင်အားကြီးပါစေ သူတို့ကို အဆုံးသတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ပုရောဟိတ်ချုပ်က ဒါကို သေချာပေါက် တွေးထားမှာပဲ။ နတ်ဘုရားတစ်ပါးပဲ ပြန်ရှင်လာရင်တောင် သူက ယဇ်ပလ္လင်ရဲ့ဆယ်ပုံတစ်ပုံကိုပဲ မီးရှို့ဖို့လိုလိမ့်မယ်။ ကပ်ဘေးနတ်ဘုရားရဲ့ အဆင့်နဲ့ဆို နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ဆယ်ပုံတစ်ပုံကို နိုးထဖို့ လုံလောက်တယ်။"

"ဟုတ်တယ်။ အဲဒါက နိုးထခြင်းရဲ့ ကနဦးအဆင့်မှာပဲ ရှိနေဦးမှာ။ တွေးခေါ်နိုင်စွမ်းတော့ ရှိပေမယ့် လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း မရှိသေးတဲ့ ရုပ်တုတစ်ခုပေါ့။"

"ပုရောဟိတ်ချုပ်က ဒီအချက်တွေကိုလည်း ထည့်စဉ်းစားထားတယ်။ ယဇ်ပလ္လင်ဆိုတာ အခင်းအကျင်း တစ်ခုရဲ့ အလံတိုင်တွေနဲ့ တူတယ်။ ဒါကြောင့် ယဇ်ပလ္လင်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို မီးရှို့တာက အခင်းအကျင်းရဲ့ ထိရောက်မှုကို ပြန်လည်ရရှိစေပြီးတော့ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးကြားမှာ ရှိနေတဲ့ နိယာမတွေနဲ့ စွမ်းအားတွေကို သိမ်းပိုက်ကာ နတ်ဘုရားတွေကို တဖြည်းဖြည်း ပြန်အသက်သွင်းတာနဲ့ တူညီတယ်။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ဝါးဦးထုတ်ဆောင်းထားသူမှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။

အတိုချုပ်ပြောရရင် ကပ်ဘေးနတ်ဘုရားရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က နတ်ဘုရားတချို့ကို ပြန်အသက်သွင်းဖို့ ယဇ်ပလ္လင်ကို မီးရှို့ဖို့ပဲ။ ကောင်းကင်ကြည့်ဆောင်ရဲ့ တောင်းဆိုချက်အတိုင်း တောရိုင်းမြေကိုသွားဖို့ သဘောတူခဲ့တာက သေဖို့အတွက်ပဲ ဖြစ်နေတယ်။

နတ်ဘုရားတွေ ပြန်ရှင်လာပြီ...

ဒီစကားလုံးတွေက ဘယ်လောက်တောင် ဝေးကွာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလိုက်သလဲ။

အရိပ်ယောင် လူ့မျက်နှာက မျက်ဆံများရွှေ့လိုက်ပြီး အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ဝါးဦးထုတ်ဆောင်းထားသူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် တွန့်ဆုတ်နေမှုကို သတိထားမိသွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာမှ စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။ နတ်ဘုရားတွေ ပြန်ရှင်လာတာကလည်း ငါ့ရဲ့အစီအစဉ်ထဲက အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ။ အစကတော့ ဒီအလုပ်ကို ငါကိုယ်တိုင် လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာ။ ယဇ်ပလ္လင်ကို မီးရှို့ပြီး နတ်ဘုရားတွေကို ပြန်အသက်သွင်းဖို့ပေါ့။ အဟက်၊ ဟောင်တုက ငါ့ထက်အရင် လုပ်လိုက်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။"

"စိတ်မပူပါနဲ့။ သူတို့က..."

"ဘာပြဿနာမှ မလုပ်နိုင်ကြပါဘူး။ သူတို့က လူသားဧကရာဇ် နန်းတက်မယ့် လမ်းကြောင်းက အလောင်းကောင်တွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ လူသားဧကရာဇ်က နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အရိုးတွေပေါ်မှာ နင်းတက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်။"

"ဟားဟားဟား..."

အရိပ်ယောင် လူ့မျက်နှာက ရိုင်းစိုင်းစွာနှင့် အားပါးတရ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

...

မဟာကျင်းတိုင်းပြည်။

မြို့တော်။

မုန့်ချင်ကျိုးက အလွန် အလုပ်များနေသည်။ သူသည် လမင်းမျိုးနွယ်စုကို မဟာကျင်းတိုင်းပြည်ထဲသို့ အောင်မြင်စွာ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး ပုလဲပျောက်လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို လူသူမနေထိုင်သော တောင်တန်းဒေသ တစ်ခုသို့ ပြောင်းရွှေ့ပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် တုန်းဖန်လျူလီကို လမင်းမျိုးနွယ်စုသည် မဟာကျင်းတိုင်းပြည်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာပြီဟု ကြေညာသည့် အမိန့်ထုတ်ပြန်ခိုင်းခဲ့သည်။

ထိုအလုပ်များကို ပြီးမြောက်ပြီးနောက်...

မုန့်ချင်ကျိုးက လျန်ယွဲ့ကို ရှာဖွေလိုက်ပြီး သူ၏ပခုံးကို ပုတ်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"လျန်ယွဲ့... မြို့တော်ဝန်ကို ဘာမှ မဖြစ်စေချင်ဘူး မဟုတ်လား။"

လျန်ယွဲ့ ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။

သူက ခရီးသွားရန် ထွက်ပြေးခဲ့သော်လည်း ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားမြို့တော်ကို အမြဲတမ်း သူ၏ အိမ်အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ပြီး နတ်ဘုရားမြို့တော်၏ မြို့တော်ဝန် ချုံးမိန်ကို မိဘတစ်ဦးကဲ့သို့ သဘောထားခဲ့သည်။

မိမိ၏မိသားစုတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မည်သူက မြင်ချင်ပါမည်နည်း။

"ဓားသူတော်စင်... အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။" လျန်ယွဲ့က ထိတ်လန့်တကြား မေးလိုက်သည်။

မုန့်ချင်ကျိုး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကြီးမြတ်တဲ့ ခေတ်ကြီးတစ်ခု ရောက်လာတော့မယ်။ ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားမြို့တော်က တစ်ဦးတည်း အထီးကျန်နေတယ်။ မဟာကျင်းတိုင်းပြည်ရော၊ ဗုဒ္ဓတိုင်းပြည်ရောက သူ့ဘက်မှာ ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူက ကောင်းကင်ပြည်နယ်ရဲ့အရှင်သခင် ရောက်လာရင် တောရိုင်းမြေအတွက် သူလျှိုအဖြစ်နဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သူ ဖြစ်လာဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလား။ အဲဒီလိုဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူးမလား။"

"မဖြစ်ရပါဘူး။ မြို့တော်ဝန်က အဲဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။" လျန်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများ ပြတ်သားနေသည်။

မုန့်ချင်ကျိုး ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"မှန်ပါတယ်။ မင်းတို့ မြို့တော်ဝန်က အဲဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်လို့ ဘယ်သူ့ဘက်ကမှ မလိုက်ဘဲနေမယ်ဆိုရင်တောင် အနာဂတ်မှာ စစ်ဖြစ်လာရင် မဟာကျင်းတိုင်းပြည်က ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုရင်တောင်မှ ဗုဒ္ဓတိုင်းပြည်ကကော။ ကောင်းကင်ပြည်နယ်ရဲ့ အရှင်သခင်ကကော။ လျှို့ဝှက်ကြံစည်သူတွေကကော။ သူတို့က အပြင်မှာပုန်းအောင်းနေပြီး စောင့်ကြည့်နေတဲ့ သူတစ်ယောက်ကို ဘေးကရပ်ကြည့်နေမှာလို့ မင်း ထင်လား။ သူတို့က ဒီမတည်ငြိမ်တဲ့အချက်ကို ကြိုတင်ဖယ်ရှားပစ်လိမ့်မယ်။"

"မင်း သိထားသင့်တာက မင်းတို့မြို့တော်ဝန်ရဲ့ စွမ်းအားက သာမန်လောက်ပဲ ရှိပေမယ့် သူက ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားမြို့တော်ကို ထိန်းချုပ်ထားတာလေ။"

"ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားမြို့တော်သာ ပေါက်ကွဲထွက်လာရင် အနည်းဆုံးတော့ အကန့်အသတ်မသိရတဲ့ ဧရာမပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်လာမှာ။ ဒီလို ဧရာမပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက ကိုယ့်ကို စောင့်ကြည့်နေတာကို ငေးကြည့်နေရရင် ဘယ်သူကများ မကြောက်ဘဲ နေပါ့မလဲ။"

"မဟုတ်ဘူးလား။"

လျန်ယွဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အဲဒါ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။ တောရိုင်းမြေက အရင်တုန်းက ကသောင်းကနင်း ဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် အခုနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင်၊ နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ်နဲ့ ကောင်းကင်ထောက်တိုင်နယ်ပယ်အထိ ရောက်နေတဲ့ အချိန်မျိုးမှာ အဲဒီတုန်းက ပြဿနာတွေက သေးသေးလေးတွေပဲ။ ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားမြို့တော်က အမြင့်မြတ်ဆုံး အဆင့်အတန်း ရှိတဲ့အတွက် သူတို့က သဘာဝအတိုင်းပဲ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနိုင်တာပေါ့။

ဒါပေမဲ့ အခုအခြေအနေက မတူတော့ဘူး။ ပေါင်းစည်းရေးစစ်ပွဲက အပြင်းအထန် ဖြစ်နေတာ။ တကယ်လို့ ဆက်ပြီးပျင်းရိနေမယ်ဆိုရင် တခြားအင်အားစုတွေက ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး။

တကယ်ပဲ အရှုံးပေးလိုက်တာလား ဒါမှမဟုတ် အချိန်ကိုစောင့်နေတာလားဆိုတာ ဘယ်သူက သိမှာလဲ။

နှစ်ဖက်စလုံး အပြင်းအထန် အားနည်းနေတဲ့အချိန်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ထွက်လာပြီး နောက်ကျောကို ဓားနဲ့ ထိုးလိုက်ရင်ကော။

လျန်ယွဲ့က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ "အရှင်... အဲဒါဆို ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ..."

မုန့်ချင်ကျိုးက တည်ငြိမ်စွာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလိုက်သည်။

"ဒီမှာ... မင်းတို့ ဗုဒ္ဓတိုင်းပြည်မှာရှိတဲ့ အဲဒီလာမာဘုန်းကြီးတွေကို ကိုယ်တိုင် တွေ့ခဲ့ပြီးပြီလေ။ သူတို့က တပ်မက်တဲ့ ကတုံးဘုန်းကြီးတွေ၊ သင်္ကန်းဝတ်ထားတဲ့ မြင်းထီးတွေပဲ။ မင်းတို့ မြို့တော်ဝန်က အရမ်းလှတယ်။ တကယ်လို့ သူတို့ဆီမှာ သွားပြီးတော့ ခိုလှုံမယ်ဆိုရင် အဲဒီကတုံးဘုန်းကြီးတွေရဲ့ အဓမ္မကျင့်တာ ခံရရင်ကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ တွေးကြည့်ရုံနဲ့တောင် ကြက်သီးထသွားတယ်။"

"ကောင်းကင်ပြည်နယ်လား။ မေ့လိုက်တော့။ သူတို့ဆီ အညံ့ခံလိုက်ရင် သစ္စာဖောက် ဖြစ်သွားမှာပေါ့၊ နောင်တချိန်အထိ ဂုဏ်သိက္ခာ ထိခိုက်လိမ့်မယ်။"

"ဒီအခြေအနေမှာ ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားမြို့တော်က ဘယ်သူ့ဘက်က ရပ်တည်သင့်လဲ။"

လျန်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ဖြေလိုက်သည်။ "မဟာကျင်းတိုင်းပြည်။"

"အင်း။ မှန်တယ်။"

မုန့်ချင်ကျိုးက လက်ခုပ်တီးပြီး တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ "ဒါဆို ဘာစောင့်နေတာလဲ။ မြန်မြန်သွားလေ။"

လျန်ယွဲ့က အလျင်စလို ခေါင်းညိတ်ကာ ထွက်သွားပြီး တစ်ဝက်လောက်ရောက်သော် တွေဝေသွားကာ သူ့ဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ငါ အလိမ်ခံလိုက်ရသလိုပဲ။"

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မုန့်ချင်ကျိုးက အလျင်စလို သတိပေးလိုက်သည်။

"ကြီးမြတ်တဲ့ ခေတ်ကြီးတစ်ခု ရောက်လာတော့မယ်။ ဘယ်သူမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူး။ ငါ့စကားတွေကို ချုံးမိန်ဆီ ပို့ပေးလိုက်၊ မြန်မြန်လုပ်။"

"အိုး ဟုတ်ကဲ့ပါ။"

လျန်ယွဲ့ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အတွေးတွေကိုရပ်တန့်ကာ ချက်ချင်း ပျံသန်းထွက်ခွာသွားပြီး ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားမြို့တော်ဆီသို့ ဟင်းလင်းပြင်ကိုဖြတ်၍ သွားလေသည်။

မုန့်ချင်ကျိုး သက်ပြင်းချပြီး ခါးထောက်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

"နောက်တစ်ယောက် အလိမ်မိပြန်ပြီ။ နောက်ထပ် ဘယ်သူတွေကို မဟာကျင်းတိုင်းပြည်ထဲ ဆွဲခေါ်ပြီး တိုင်းပြည်အင်အားကို မြှင့်တင်လို့ရမလဲ စဉ်းစားရဦးမယ်။"

…