အခန်း ၂၂

အပိုင်း (၂၂) မရဏနယ်မြေ

ခါးကုန်းနေသော အဘိုးအိုက ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ထွက်သွားပြီး ရွာထဲသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားလေသည်။

ထိုကဲ့သို့ပင် လူအားလုံး၏ ရှေ့မှောက်မှ တစ်လှမ်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ခဏမျှ ကြောက်ခမန်းလိလိ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

"ရှောင်ရီ... ငါ့နောက်ကနေ ကပ်လိုက်ခဲ့"

ထယ်ရှီးက ဩရှရှအသံကြီးဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး ရွာထဲသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်ဝင်သွားလေသည်။

ချန်းရီက လက်ကိုင်ဒူးလေးကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လူကောင်ကြီး၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားကာ ထိုလူအကြီးအကောင်က သူ၏ နာမည်ကို ပြောင်းလဲခေါ်ဝေါ်လိုက်ခြင်းကိုပင် အရေးမစိုက်ခဲ့ပေ။

ခါးတွင် ရိုးရှင်းသော မြှားကျည်တောင့်တစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားပြီး အတွင်း၌ ခွေးနက်သွေးဖြင့် စိမ်ထားသော ဒူးလေးမြှားများ အပြည့် ထည့်ထားသည်။

ကျောဘက်တွင် ကြီးမားသော ကျောပိုးအိတ်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။ မူလက ထိုကျောပိုးအိတ်ကြီးကို စက်ဘီးနောက်ခုံတွင် တင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ချန်းရီက ဖြုတ်ယူ၍ ကျောတွင် လွယ်ထားခဲ့သည်။

ထယ်ရှီး ဆိုသည့် လူကောင်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်မူ အကြီးအသေး အရွယ်အစားစုံ အိတ်လွတ်များ မရေမတွက်နိုင်အောင် ချိတ်ဆွဲထားလေသည်။

ချန်ရှုရွာ၏ လမ်းများမှာ အလွန် ကျဉ်းမြောင်းလှသဖြင့် ကားများ လုံးဝ ဖြတ်သန်းသွားလာ၍ မရနိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် ဤတစ်ကြိမ် ရိက္ခာရှာဖွေရေးတွင် လူ့ခွန်အားကိုသာ အားကိုး၍ သယ်ယူရမည် ဖြစ်သည်။

ရွာပြင်မှနေ၍ အတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လျှင် ရွာလယ်ခေါင်ရှိ မိုးမခပင်ကြီးကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး သိပ်မဝေးလှဟု ထင်ရသည်။

ချန်းရီက ထယ်ရှီး၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေသည်။

ဓားနတ်ဘုရား မိန်းကလေး၏ ကျောဘက်တွင်လည်း ကြီးမားသော ကျောပိုးအိတ်ကြီးတစ်ခု ပါရှိပြီး ညာလက်က ခါးနောက်ရှိ ဓားရှည်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ သူမ၏ ခြေတံရှည်ကြီးများဖြင့် လျှောက်လှမ်းနေပုံမှာ အလွန် ထူးခြားသော စည်းချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။

မကြာမီမှာပင် အခြားသူများကလည်း ထိုသူသုံးယောက်နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။

ပထမဆုံး လိုက်လာသူမှာ အချိုးမကျသော အဘိုးအို တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ထိုအဘိုးအိုသည် ယခင် ရှင်းဟွာမြို့တွင် ရှိစဉ်ကတည်းက ပထမဆုံး လှုပ်ရှားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ယာဉ်တန်းထဲတွင် အများစုမှာ လူငယ်များသာ ဖြစ်ကြပြီး သက်ကြီးရွယ်အိုများ အလွန် နည်းပါးလှကြောင်း သိထားရမည်။

ထိုအဘိုးအိုသည် ထိုအနည်းစုထဲမှ တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအဘိုးအို ယခုအချိန်အထိ အသက်ရှင်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြပေ။

ရွာအဝင်ဝတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အများအပြားမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲရှိ လောဘရမ္မက်များနှင့် ဝေခွဲမရဖြစ်မှုများက ယခုအချိန်တွင် ပို၍ သိသာထင်ရှားနေသည်။

ချန်ရှုရွာဆိုသည့် ဤရွာမှာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ပြဿနာရှိနေမှန်း သိသာလှပြီး ဝင်သွားသူများ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာနိုင်မည်လား ဆိုသည်ကို မည်သူကမျှ အာမမခံနိုင်ပေ။

သို့သော် အကယ်၍ ဝင်မသွားပါကလည်း ရိက္ခာ ထောက်ပံ့မှုများကို ရရှိနိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

ယခုကဲ့သို့သော ကမ္ဘာပျက်ကပ်မျိုးတွင် ရိက္ခာသည်သာ အရာအားလုံး ဖြစ်သည်။

"အမ... မြန်မြန်လုပ်... ကျွန်တော်တို့လည်း လိုက်သွားရအောင်"

"သူတို့နဲ့ နည်းနည်း ကပ်နေတာက ပိုပြီး လုံခြုံလိမ့်မယ်"

ကျိုးရှောင်ရှောင်က ကြီးမားသော အထုပ်ကြီးတစ်ခုကို လွယ်ကာ ကမန်းကတန်း လိုက်ပါသွားလေသည်။

ကျိုးလန်သည် အနည်းငယ် တုံဆိုင်းသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

"ရှောင်ရှောင်... အမတို့... "

ကျိုးလန်က စကားဆက်ပြောချင်သေးသော်လည်း ကျိုးရှောင်ရှောင်က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "အမ... အများကြီး တွေးမနေပါနဲ့... တကယ်လို့ ပြဿနာတစ်ခုခုဖြစ်လာရင်တောင် ဟို ချန်းရီက ကျွန်တော်တို့ကို မကယ်ဘဲ နေမယ်လို့ မယုံဘူး"

"သူ မကယ်ရင်တောင်... နောက်ထပ် နှစ်ယောက် ရှိနေသေးတာပဲ မဟုတ်လား"

"သူတို့က သေမယ့်အရေးကို လက်ပိုက်ကြည့်နေမယ့်လူတွေ မဟုတ်ပါဘူး... ပြီးတော့ အမက နာမည်ကြီး မင်းသမီးပဲဟာ"

ကျိုးရှောင်ရှောင်က အမဖြစ်သူ၏ နားနားကပ်၍ လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျိုးလန်မှာ သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူကို ဓာတ်ဆီပုံး သွားတောင်းခိုင်းခဲ့မိသည်ကို အလွန် နောင်တရနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍သာ ထိုအချိန်က ဓာတ်ဆီပုံးကို ပြန်မတောင်းခဲ့မိပါက ယနေ့ ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ကြုံလာရချိန်တွင် အနည်းငယ် ပို၍ လုံခြုံမှု ရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် အရာအားလုံးက ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်ကာ သူတို့ မောင်နှမ နှစ်ယောက်မှာ ချန်းရီကို ပြစ်မှားမိပြီးသား ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။

ချန်းရီ၏ အကာအကွယ်ကို ရရှိလိုသည် ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်တော့ မဖြစ်နိုင်တော့လောက်ပေ။

ကျိုးလန်သည် မောင်ဖြစ်သူလောက် အကောင်းမြင်စိတ် မရှိပေ။

သူမသည် ချန်းရီကို မကြာခဏ လှမ်းကြည့်နေမိပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

"မြေးလေး... စိတ်ချပါ... အဘွား... အဘွား မြေးလေးအတွက် စားစရာ သွားရှာပေးမယ်"

"မြေးလေး လိမ္မာတယ်နော်... အပြင်မှာ အဘွား ပြန်အလာကို စောင့်နေရမယ်"

အဆိုးအပေကောင်လေးက အဘွားဖြစ်သူ၏ ပေါင်ကိုဖက်ကာ ငိုယိုလိုက်သည်။ "အဘွား... သွားပါနဲ့... မသွားပါနဲ့"

"အရူးလေးရဲ့... အဘွား မသွားရင် မြေးလေး ဘာစားမလဲ"

"အခုက ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးလေ... ဒီ တိရိစ္ဆာန်ကောင်တွေက မြေးလေးကို သနားကြမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဤအဘွားနှင့် မြေးတို့မှာ ယခင်က ချန်းရီ၏ ဆုံးမခြင်းကို ခံခဲ့ရသူများပင် ဖြစ်သည်။

ရက်ပေါင်းများစွာ ရွှေ့ပြောင်းသွားလာခဲ့ရသော်လည်း ဤအဘွားနှင့် မြေးတို့မှာ နောက်ကျန်မရစ်ခဲ့သလို ငတ်မသေခဲ့ခြင်းကပင် အံ့ဖွယ်တစ်ခုဟု ဆိုရပေမည်။

သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ယာဉ်တန်းထဲရှိ လူအများအပြားမှာ ဤအဘွားနှင့် မြေးတို့၏ စရိုက်အမှန်ကို ကောင်းကောင်း သိမြင်လာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ထိုအဆိုးအပေကောင်လေးပင်။

အခြားသူများထံတွင် ရိက္ခာပစ္စည်း အနည်းအကျဉ်း ရှိနေတိုင်း ဤကောင်လေးက လက်ဆန့်၍ လုယူတတ်ပြီး မပေးပါက တံတွေးနှင့် ထွေးကာ၊ မဟုတ်လျှင် ခိုးယူတတ်လေသည်။

လူမိသွားသည့် အချိန်မျိုးတွင် ဤအဘွားအိုက ပေါ်လာပြီး "သူက ကလေးပါပဲရှင်" ဟု ဝင်ရောက်ပြောဆိုတတ်သည်။

ထိုအဖြစ်က ယာဉ်တန်းတစ်ခုလုံးရှိ လူများကို အလွန် ရွံရှာစက်ဆုပ်သွားစေခဲ့သည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် မည်သူကမျှ ဤအဘွားနှင့် မြေးကို ကူညီဖေးမခြင်း မပြုကြတော့ပေ။

"အဘွား ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးပြီးတော့ပဲ မြေးလေးအတွက် စားစရာ ရှာပေးရတော့မှာ"

"မြေးလေး... မှတ်ထားနော်... တကယ်လို့ အဘွား ပြန်မလာနိုင်ခဲ့ရင် ဒီနေရာမှာ ရှိနေတဲ့ လူအားလုံးက လူသတ်သမားတွေပဲ"

"မြေးလေး ကြီးလာတဲ့အခါ... အဘွားအတွက် သေချာပေါက် ကလဲ့စားချေပေးရမယ်"

"သူတို့သာ အဘွားတို့ မြေးအဘွားကို စားစရာ မပေးဘဲ မနေခဲ့ရင်... အဘွားလည်း အခုလို အသက်စွန့်စရာ မလိုဘူး"

"အထူးသဖြင့် ဟို ချန်းရီ ဆိုတဲ့ကောင်ပဲ... သူ့မျက်နှာကို မြေးလေး သေချာ မှတ်ထားရမယ်"

"ကြားလား"

"အဘွား... ဝါး... ဝါး... "

အဆိုးအပေကောင်လေး၏ ငိုယိုသံကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။

မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေသော ခေါင်းဆောင်ချူက ဤဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ ခိုးနားထောင်တဲ့ ရေဒီယို ပေါ်သို့ စောင်တစ်ထည်ကို လှမ်းအုပ်လိုက်သည်။

ယာဉ်တန်းတစ်ခုလုံး၏ လှုပ်ရှားမှုများအားလုံးသည် ထိုခိုးနားထောင်တဲ့ ရေဒီယို၏ ထောက်လှမ်းမှု စွမ်းရည်မှ လွတ်ကင်းနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ယခုလေးတင် ထိုမြေးအဘွားနှစ်ယောက် ပြောခဲ့သော စကားများကို ခေါင်းဆောင်ချူက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရသည်။

"လူမိုက်တွေက ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးနေကြတာပဲ... "

ခေါင်းဆောင်ချူက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

မလှမ်းမကမ်းရှိ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်း မေးစေ့ချွန်ချွန်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ခေါင်းငုံ့ထားပြီး သူမ၏ ဆံပင်များက ဖရိုဖရဲ ကျနေသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာကို သေချာ မမြင်ရပေ။

လူတိုင်းက ချန်ရှုရွာထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ရိက္ခာရှာဖွေရဲသည့် သတ္တိမျိုး ရှိကြသည် မဟုတ်ပေ။

ရွာအဝင်ဝတွင် ရပ်နေသူများမှာ ယာဉ်တန်းတစ်ခုလုံး၏ ထက်ဝက်ကျော်ခန့် ရှိလေသည်။

ထိုအထဲတွင် အများစုမှာ အမျိုးသမီးများ ဖြစ်ကြသည်။

ရိက္ခာပစ္စည်းများကို ပြန်သယ်လာနိုင်ရုံဖြင့် ယာဉ်တန်းထဲတွင် လူကုံထံတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဘဝကို ခံစားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးအတွက် ချူချယ်က တားမြစ်ထားခြင်း မရှိပေ။

အရာအားလုံးသည် တရားမျှတသော အရောင်းအဝယ်များသာ ဖြစ်သည်။

ချန်းရီက စိတ်ထဲရှိ ဖိအားများကို လျှော့ချရန် ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးသို့ ဝင်ရောက်ရသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်တော့ပေ။

သို့သော် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် ရင်တထိတ်ထိတ် ခုန်နေသည့် ခံစားချက်ကိုမူ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်သေးချေ။

ဆေးလိပ်ကို ပါးစပ်တွင် ကိုက်ထားပြီး လက်ထဲတွင် လက်ကိုင်ဒူးလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ ဓားမကိုမူ ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသည်။

ရွာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည့် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ချန်းရီ၏ လက်ခုံပေါ်တွင် ကြက်သီးမွေးညင်းများ ရုတ်တရက် ထသွားလေသည်။

မူလက နေရောင်ခြည် တောက်ပနေသော ရာသီဥတု ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ညနက်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ကောင်းကင်ထက်ရှိ နေမင်းကြီးက ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အနက်ရောင် ပိတ်ပါးစတစ်လွှာဖြင့် ဖုံးအုပ်ခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ရွာထဲနှင့် ရွာပြင်သည် ကမ္ဘာနှစ်ခုကဲ့သို့ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။

"သတိထား... ဒါ မရဏနယ်မြေပဲ"

ဓားနတ်ဘုရား မိန်းကလေးက ခါးနောက်ရှိ ဓားရှည်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ တင်းမာနေကာ မျက်နှာအမူအရာကလည်း အလွန် လေးနက်တည်ကြည်နေသည်။

"မရဏနယ်မြေ... ဟုတ်လား"

"အင်အားတစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ထူးခြားတဲ့ နယ်မြေတစ်မျိုးပေါ့... မရဏနယ်မြေထဲမှာ နေ့ဘက်ဖြစ်နေရင်တောင် ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေ ပေါ်လာနိုင်ခြေက ပိုများတယ်"

ဓားနတ်ဘုရား မိန်းကလေးက ရှင်းပြလိုက်သည်။

ချန်းရီ၏ မျက်နှာကြီး မည်းမှောင်သွားသည်။

နေပါဦး... ရှင်းဟွာမြို့မှာတောင် မရဏနယ်မြေ မရှိခဲ့ဘဲနဲ့ သေးငယ်လှတဲ့ ချန်ရှုရွာလေးမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မရဏနယ်မြေ ဆိုတာမျိုး ရှိနေရတာလဲ။

ဒါမှမဟုတ် ချန်ရှုရွာက ရှင်းဟွာမြို့ထက်တောင် ပိုပြီး အန္တရာယ်ကြီးနေတာလား။

ရွာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် အမှောင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ချန်းရီ အမြဲတစေ ခံစားနေရသည်။

သို့သော် သေချာစွာ လှမ်းကြည့်လိုက်တိုင်း မည်သည့်အရာကိုမျှ မတွေ့ရဘဲ မှောင်မိုက်အုံ့မှိုင်းနေသော မြင်ကွင်းကိုသာ တွေ့ရလေသည်။

ယခင်က ခါးကုန်းနေသော အဘိုးအိုမှာ ယခုအချိန်တွင် အရိပ်အယောင်မျှပင် မတွေ့ရတော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရွာအဝင်ဝရှိ အိမ်နှစ်လုံးကို အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အချို့က မျက်စိကျနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအိမ်နှစ်လုံးမှာ မကြီးမားလှဘဲ ရွှံ့များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အိမ်မျိုးသာ ဖြစ်သည်။

ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အိမ်များမှာ လူမနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ နှစ်ဦးက တစ်ယောက်လျှင် သံပိုက်လုံး တစ်ချောင်းစီ ကိုင်ဆောင်ကာ အိမ်ထဲသို့ ခြေဖွဖွဖြင့် ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ အကယ်၍ ထိုအိမ်ထဲမှ ဆန် သို့မဟုတ် ဂျုံမှုန့် တစ်ဝက်ခန့် ရှာတွေ့ခဲ့လျှင်ပင် ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရပေမည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ နှစ်ဦးက တံခါးကို သတိကြီးစွာဖြင့် တွန်းဖွင့်လိုက်ကြသည်။

ဆွေးမြည့်နေသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ တံခါးသော့မှာ သံချေးတက်ကာ ပုံပျက်နေပြီ ဖြစ်ပြီး ဖွဖွလေး တွန်းလိုက်ရုံဖြင့် ပွင့်သွားလေသည်။

အလွန် မှောင်မည်းနေသော အပေါက်ဝတစ်ခုက သူတို့နှစ်ဦး ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

သူတို့နှစ်ဦး တံတွေးမြိုချလိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ အိမ်ထဲသို့ ယှဉ်တွဲလျက် ဝင်သွားကြသည်။

အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော ထိုနှစ်ဦး၏ ခြေထောက်များကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူတို့ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့နေကြကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသည်။

ချန်းရီကလည်း ထိုသူနှစ်ဦးကို သတိထားမိလိုက်သည်။

သို့သော် သူတို့၏ ပစ်မှတ်မှာ ရွာလယ်ခေါင်ရှိ မိုးမခပင်ကြီးသာ ဖြစ်ပြီး ဤလူနေအိမ်များ မဟုတ်ပေ။

ချန်းရီက ထိုသူနှစ်ဦး အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ မည်သည့်အရာမျှ ဆက်မဖြစ်လာတော့ပေ။

ထိုအိမ်ကြီးသည် ဧရာမ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်၏ သွေးဆာနေသော ပါးစပ်ပေါက်ကြီးကဲ့သို့ ထိုသူနှစ်ဦးကို အသံတိတ် မျိုချပစ်လိုက်ပြီး မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိတော့ပေ။

"ငါ မသွားတော့ဘူး... ငါ မသေချင်ဘူး... အပြင်ပြန်ထွက်မယ်"

မျက်မှန်တပ်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ဖိအားကို မခံနိုင်တော့ဘဲ နောက်သို့လှည့်ကာ ရွာအဝင်ဝသို့ ပြေးထွက်သွားလေသည်။

ကျိုးလန်နှင့် ကျိုးရှောင်ရှောင် မောင်နှမနှစ်ယောက်မှာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရင်တထိတ်ထိတ် ခုန်သွားကြပြီး ရှေ့သို့ ခြေနှစ်လှမ်းခန့် မနေနိုင်ဘဲ တိုးသွားမိကြသည်။

ဆက်ရန်...