အခန်း ၂၃

အပိုင်း (၂၃) ဒီကောင်မလေးကို မြင်ဖူးကြသလား

ပျောက်ဆုံးသွားသော ထိုနှစ်ယောက်က ယာဉ်တန်း ရှေ့ဆက်မည့် ခရီးစဉ်အပေါ် မည်သည့် သက်ရောက်မှုမျှ မဖြစ်စေခဲ့ပေ။

ချန်းရီဖြစ်စေ၊ ဓားနတ်ဘုရား မိန်းကလေးဖြစ်စေ ဤကိစ္စကြောင့် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်သွားခြင်း မရှိကြပေ။

ချန်းရီတို့ လူစုက ရွာလယ်ရှိ မိုးမခပင်ကြီးဆီသို့ ဆက်လျှောက်သွားကြသည်။

ရွာထဲသို့ ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ စိတ်ထဲမှ ဖိအားများကလည်း ပိုမို ကြီးမားလာသည်။

ထူးဆန်းကျောချမ်းဖွယ် ကြောက်ရွံ့မှု တစ်မျိုးက လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးကို လွှမ်းခြုံထား၏။

ရွာလမ်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် လူနေအိမ် အများအပြား ရှိနေပြီး ထိုအထဲမှ အိမ်များစွာ၏ တံခါးများမှာ ဟင်းလင်းပွင့်နေကာ အိမ်ထဲတွင်မူ အမှောင်ထုက ကြီးစိုးနေသည်။

အချို့သော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက ချန်းရီတို့နှင့်အတူ အဆုံးထိ လိုက်ပါရန် ဆုံးဖြတ်ထားကြသည်။

သို့သော် အချို့ကမူ အစဉ်မပြတ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြဆဲပင်။

ရွာထဲသို့ ဆက်လက် ဝင်ရောက်သွားပါက ရိက္ခာပစ္စည်းများ ပိုမို ရရှိနိုင်မည်၊ မရရှိနိုင်မည်ကို မသေချာသော်လည်း သေချာပေါက် ပို၍ အန္တရာယ် များပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဘေးနားရှိ လူနေအိမ်များထဲသို့ ဝင်ရောက်မည် ဆိုပါကလည်း အန္တရာယ် ရှိနေသည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအထဲတွင် ကျိုးလန်နှင့် ကျိုးရှောင်ရှောင် မောင်နှမနှစ်ယောက်ကမူ နောက်မှ အခိုင်အမာ လိုက်ပါမည့် သူများ ဖြစ်ကြသည်။

ရုတ်တရက် ချန်းရီ၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး လက်ထဲမှ ဒူးလေးကို ဖြည်းညှင်းစွာ မတင်ကာ ရှေ့သို့ ချိန်ရွယ်ထား၏။

ဘေးနားရှိ ထယ်ရှီးနှင့် ဓားနတ်ဘုရား မိန်းကလေးကလည်း ချန်းရီကဲ့သို့ပင် အသင့်အနေအထား ပြင်ထားကြသည်။

သူတို့ သုံးယောက်စလုံးက ရှေ့သို့ သတိကြီးစွာဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ထို ခါးကုန်းရုပ်သေးအဘိုးအိုပင် ဖြစ်သည်။

အဘိုးအိုဟု ဆိုခြင်းထက် ထိုသူက ကြိုးဆွဲရုပ်သေးရုပ် တစ်ရုပ်နှင့် ပို၍ တူနေသည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများဖြစ်စေ၊ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာများဖြစ်စေ အားလုံးက ရုပ်သေးရုပ် တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ပင်။

"မင်းတို့... ရောက်လာကြပြီပဲ"

ခါးကုန်းရုပ်သေးအဘိုးအိုထံမှ အေးစက်စက် အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြားရသူတိုင်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို မသက်မသာ ဖြစ်သွားစေသည်။

ထိုအဘိုးအိုက ချန်းရီတို့ကို သီးသန့် စောင့်ဆိုင်းနေသည့်အလား ပုံပေါက်နေ၏။

အနောက်မှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကမူ ချန်းရီတို့ သုံးယောက်၏ ကျောနောက်သို့ အလုအယက် ဝင်ရောက် ပုန်းအောင်းသွားကြသည်။

"ခင်ဗျားက... ဒီရွာက လူလား"

ချန်းရီက စတင် မေးခွန်းထုတ်သည်။

ခါးကုန်းရုပ်သေးအဘိုးအိုက တဟီးဟီး ရယ်မောသော်လည်း ချန်းရီ၏ စကားကို ပြန်မဖြေချေ။ ထို့အစား အေးစက်စက် လေသံဖြင့် "မင်းတို့က... ရိက္ခာ လာရှာကြတာဆိုတာ ငါသိတယ်... မိုးမခပင်ကြီးအောက်မှာ ကုန်စုံဆိုင်လေး တစ်ဆိုင်ရှိတယ်... အဲဒီထဲမှာ ပစ္စည်းတွေ အများကြီးပဲ... မင်းတို့ အဲဒီကို သွားကြည့်လို့ရတယ်"

"ဒီလမ်းအတိုင်း တည့်တည့်သာ သွား... မိုးမခပင်ကြီးအောက်က ကုန်စုံဆိုင်လေးဆီ ရောက်သွားလိမ့်မယ်"

"ဟီးဟီး... အဲဒီမှာ အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ အများကြီးပဲ"

"အများကြီးပဲ... "

စကားဆုံးသည်နှင့် ထိုအဘိုးအိုက နှေးကွေးလေးတွဲ့စွာဖြင့် ကျောခိုင်းလှည့်ထွက်သွားသည်။

ဤဖြစ်စဉ် တစ်ခုလုံးက ကြိုတင်ရေးဆွဲထားသော ကွန်ပျူတာ ပရိုဂရမ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မြင်ရသူများ၏ ဦးရေပြားကို ထုံကျင်သွားစေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ချန်းရီက အေးစက်စက် အော်ဟစ် အကူအညီတောင်းသံ တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရ၏။ "ကယ်... ကယ်ပါဦး... ကယ်... ကယ်ပါဦး... "

ထိုအသံက ဝေးတစ်လှည့် နီးတစ်လှည့်ဖြင့် ကြားနေရပြီး... အတိအကျ ပြောရလျှင်။

ချန်းရီ၏ မျက်နှာ အရောင်ပြောင်းသွားပြီး ထယ်ရှီးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "လူသန်ကြီး... ခင်ဗျား ဘာအသံ ကြားလိုက်သေးလဲ"

ထယ်ရှီး၏ မျက်နှာကလည်း သိပ်ကြည့်ကောင်းမနေပေ။ သူက ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ပြန်ဖြေသည်။ "ကြားတယ်... တစ်ယောက်ယောက်က ကယ်ပါဦး လို့ ပြောနေတာ"

"အဲဒီအသံက ဟိုအဘိုးကြီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ထွက်လာတာ"

နာနာက အသံထွက်၍ ဝင်ပြောသည်။

"အဲဒီ အဘိုးကြီးမှာ ပြဿနာ ရှိတယ်"

ချန်းရီက ဘာမှ ထပ်မစဉ်းစားတော့ဘဲ လက်ထဲမှ ဒူးလေးကို မြှောက်ကာ ခါးကုန်းရုပ်သေးအဘိုးအိုဆီသို့ မြှားတစ်စင်း ပစ်ခတ်သည်။

အသက်ရှင်သန်နိုင်ရေးအတွက် ချန်းရီသည် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ဒူးလေးပစ်ခြင်းကို မကြာခဏ လေ့ကျင့်ခဲ့သဖြင့် သူ၏ ချိန်ရွယ်မှုက အတော်လေး တိကျနေပြီ ဖြစ်သည်။

ခွေးနက်သွေး စွန်းထင်းနေသော မြှားတံက ရုပ်သေးအို၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားသို့ တည့်မတ်စွာ စိုက်ဝင်သွား၏။

ရုပ်သေးအို၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားမှ မီးခိုးငွေ့များ ထောင်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် နာကျင်သော အမူအရာ တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ချန်းရီ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းသာသွားသည်။

ခွေးနက်သွေး စိမ်ထားသော မြှားတံက အသုံးဝင်ပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချန်းရီ၏ မျက်စိရှေ့၌ စနစ်၏ အသိပေးချက် တစ်ခု ပေါ်လာ၏။

[သင် ခါးကုန်းရုပ်သေးအဘိုးအိုကို ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရစေခဲ့သဖြင့် သတ်ဖြတ်မှတ် +၁၀၀ ရရှိပါသည်]

သို့သော် ချန်းရီ ဝမ်းသာချိန်ပင် မရလိုက်ချေ။

ခါးကုန်းရုပ်သေးအဘိုးအိုက ချန်းရီကို အမုန်းတရားများဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ မျက်ခုံးကြားမှ မြှားကို လက်ဖြင့် ဆွဲနှုတ်၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ လွှင့်ပစ်သည်။

မျက်ခုံးကြားသို့ စိုက်ဝင်သွားသော ထိုမြှားချက်က သူ့အတွက် မည်သည့် ခြိမ်းခြောက်မှုမျှ မဖြစ်စေခဲ့ပေ။

ခွေးနက်သွေးက အသုံးဝင်ကောင်း ဝင်နိုင်သော်လည်း ၎င်း၏ အာနိသင်က အကန့်အသတ် ရှိနေပုံရသည်။

ယခင်က ရှင်းဟွာမြို့တွင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကတ်ကြေးမိန်းမကို ပစ်ခတ်ခဲ့သော မြှားချက်လောက်ပင် အာနိသင် မရှိပေ။

သေချာသည်ကတော့ ထိုစဉ်က မြှားချက် အောင်မြင်ရခြင်းမှာ ထယ်ရှီး၏ ကြိုးပမ်းမှုက တစ်ဝက်ကျော် ပါဝင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"တိုက်ကြ"

နာနာ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး လက်ထဲမှ ဓားရှည်က ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ခါးကုန်းရုပ်သေးအဘိုးအိုထံသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားသည်။

ထယ်ရှီး၏ လှုပ်ရှားမှုက အနည်းငယ် နှေးကွေးသော်လည်း သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အန္တရာယ်ရှိသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး အစွမ်းကုန် မောင်းနှင်လာသော မြေထိုးစက်ကြီး တစ်စီးအလား လက်ဗလာဖြင့် ပြေးဝင်သွား၏။

ချန်းရီက ဒူးလေးကြိုးကို ဆွဲကာ ဒုတိယမြောက် မြှားကို စတင် တပ်ဆင်သည်။

ဓားနတ်ဘုရား မိန်းကလေး၏ လက်ထဲမှ ဓားရှည်က ခါးကုန်းရုပ်သေးအဘိုးအိုကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် နှစ်ပိုင်း ခုတ်ပိုင်းပစ်၏။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ ဝမ်းသာချိန်ပင် မရလိုက်မီ ထိုရုပ်သေးအို၏ အထက်နှင့် အောက် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားသော ခန္ဓာကိုယ်များမှ သွေးတစ်စက်မျှပင် စီးကျမလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ခန္ဓာကိုယ် နှစ်ပိုင်းက မျောက်နှစ်ကောင်အလား ခုန်ပေါက်ကာ လူသန်ကြီး၏ လက်သီးချက်ကို ရှောင်တိမ်းပြီး ဘေးနားရှိ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်သို့ တွယ်တက်၍ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

ခါးကုန်းရုပ်သေးအဘိုးအို ပြေးထွက်သွားရာ အရပ်ဆီမှ ငိုကြွေးသံနှင့် တူသော အသံများ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ကယ်... ကယ်ပါဦး... ကယ်... ကယ်ပါဦး... "

ထိုအသံက အလွန်တရာ ကျောချမ်းဖွယ် ကောင်းနေဆဲပင်။

နောက်မှ လိုက်ရန် ပြင်နေသော ထယ်ရှီးကို နာနာက အလျင်အမြန် ဆွဲထားသည်။ "လူသန်ကြီး... စိတ်အေးအေးထား... ရိက္ခာရှာဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်"

မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းက အလွန် လျင်မြန်လွန်းလှပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ပြီးဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် အနောက်မှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာမူ ကြက်သေသေသွားကြ၏။

လူအတော်များများ၏ ဘောင်းဘီခွကြားတွင် စိုစွတ်ပူနွေးသော ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထူးဆန်းသော အရာများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ မြင်တွေ့ဖူးခဲ့လျှင်တောင်မှ စိတ်ထဲ၌ ကြောက်ရွံ့မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ကြပေ။

"ငါတော့ မသွားတော့ဘူး... မင်းတို့သွားချင်လည်း မင်းတို့ဘာသာ သွားကြ... ငါတော့ မသွားတော့ဘူး... "

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ယောက်က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကာ ရွာထိပ်ဘက်ဆီသို့ လှည့်ပြေးသွားသည်။

"ငါလည်း မသွားတော့ဘူး... ငါ မသေချင်သေးဘူး... "

ထိုသူ၏ နောက်မှနေ၍ အခြား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ နှစ်ယောက်ကလည်း အဖွဲ့ထဲမှ ခွဲထွက်ကာ ရွာထိပ်ဘက်ဆီသို့ ပြေးထွက်သွားကြသည်။

ချန်းရီက သူ၏ အနောက်မှ လိုက်ပါလာသော ကျိုးမောင်နှမ နှစ်ယောက်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်သော်လည်း မည်သည့်စကားမှ မဆိုချေ။

တိတိကျကျ ဆိုရလျှင် ကျိုးမောင်နှမ နှစ်ယောက်က သူတို့သုံးယောက်၏ အနောက်မှ ကပ်လိုက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်းရီ၏ အကြည့်ကို သူတို့ သတိထားမိပုံရသည်။

အမျိုးသမီးသရုပ်ဆောင် ကျိုးလန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မှေးမှိန်သော တောင်းပန်မှုနှင့် နောင်တရမှု အရိပ်အယောင်လေး ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွား၏။

ကျိုးရှောင်ရှောင်ကမူ ခေါင်းငုံ့ကာ ချန်းရီ၏ အကြည့်ကို ရှောင်ဖယ်နေသည်။

သူတို့ သုံးယောက်စလုံး မည်သည့်စကားမှ မပြောကြဘဲ မိုးမခပင်ကြီး ရှိရာဘက်သို့ ကြည့်ကာ တည့်မတ်စွာ ဆက်လျှောက်သွားကြသည်။

လေထုက အလွန်တရာ ဖိစီးမှုများနေသည်။

ရွာထဲတွင် လူသူအရိပ်အယောင် တစ်ယောက်မျှ မရှိသေးပေ။

တစ္ဆေသရဲများ ကျက်စားရာ နယ်မြေထဲတွင် အရာအားလုံးက လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေပြီး အခြားသော စကြဝဠာ တစ်ခုထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေရသည့်အလား ခံစားနေရသည်။

လမ်းလျှောက်နေရင်း ရုတ်တရက် အနောက်ဘက်ဆီမှ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ "အားဇီ... အားဇီ ပျောက်သွားပြီ... "

သူတို့ သုံးယောက် ထပ်မံ လှည့်ကြည့်ကြသည်။

ဆံပင်ဖားလျားနှင့် မိန်းကလေး တစ်ယောက်၏ စိတ်ကစဉ့်ကလျား ငိုကြွေးသံ ဖြစ်သည်။ "အားဇီ ပျောက်သွားပြီ... "

"အားဇီ ခုနလေးတင် ရှိနေသေးတာပါ"

"အားဇီ ပျောက်သွားပြီ... ဟီးဟီးဟီး... "

ထိုမိန်းကလေးက မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ အသည်းကွဲမတတ် ငိုကြွေးနေပြီး သူမ၏ ငိုသံက လေလှိုင်းလိုဏ်ခေါင်းထဲမှ ဖြတ်တိုက်လာသော လေတိုက်သံကြီးအလားပင်။

ချန်းရီက မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသည်။

မိုးမခပင်ကြီးအောက်က ကုန်စုံဆိုင်ဆီသို့ပင် မရောက်သေးဘဲ ဤမျှများပြားသော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်ရှုရွာက ရှင်းဟွာမြို့ထက် အမှန်တကယ် ပို၍ ကြမ်းတမ်းပေသည်။

ကျိုးလန်က မြင်ရသည်မှာ စိတ်မချမ်းသာသဖြင့် ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ နှစ်သိမ့်ပေးသည်။ "မငိုပါနဲ့တော့... အားဇီ ပြန်သွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်... ခဏနေလို့ ငါတို့ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် သူ့ကို ပြန်တွေ့ရမှာပါ"

ကျိုးရှောင်ရှောင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်မရှည်သော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ထိုမိန်းကလေးက ရူးသွပ်နေသည့်အလား ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ခါယမ်းနေပြီး သူမ၏ ဆံပင်မည်းများက မြွေတစ်ကောင်အလား တွန့်လိမ်လှုပ်ရှားနေ၏။

"မရဘူး... အားဇီမရှိဘဲ ငါ နေလို့မရဘူး... အားဇီမရှိရင် ငါ ဆက်အသက်မရှင်နိုင်တော့ဘူး"

လူအုပ်ကြီးက ထပ်မံ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်ပင် မရလိုက်ချေ။

ထိုမိန်းကလေးက မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး လာခဲ့သည့် လမ်းအတိုင်း အပြေးအလွှား ပြန်သွားလေသည်။

"ဟဲ့... "

ကျိုးလန်က မိန်းကလေးကို လှမ်းဆွဲရန် ကြိုးစားသော်လည်း လေကိုသာ ဖမ်းဆုပ်မိသွားသည်။

နေရာတွင် ရှိနေသူ အားလုံးက မည်သည့်စကားမှ မဆိုကြဘဲ မိန်းကလေး ထွက်သွားရာ အရပ်ကိုသာ ငေးကြည့်နေကြသည်။

ဟုတ်ပေသည်။ သူတို့နှင့် ထိုမိန်းကလေးက အလွန်ပင် ဆင်တူနေကြသည် မဟုတ်ပါလော။

ယနေ့အချိန်အထိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတိုင်းသည် မိသားစုဝင်များကို ဆုံးရှုံးခဲ့ဖူးကြသည်။

အချို့က ခင်ပွန်းကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး အချို့က ဇနီးနှင့် သားသမီးများကို ဆုံးရှုံးခဲ့ကြရ၏။

သို့သော် ဤအရာက ကမ္ဘာပျက်ကပ်ပင်တည်း။

ပြော၍မရနိုင်ပေ။ ယနေ့တွင် မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ဤချန်ရှုရွာထဲမှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

လူတိုင်း၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံး ဖိတင်ထားသည့်အလား ခံစားနေရသည်။

ချန်းရီက စိတ်ထဲမှ ဖိစီးမှုများကို လျော့ကျစေရန် ဆေးလိပ်တစ်လိပ် မီးညှိလိုက်သည်။

ဤကိစ္စရပ်များက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု သူ အမြဲလိုလို ခံစားနေရသည်။

သို့သော် မည်သည့်နေရာက မှားယွင်းနေသလဲ ဆိုသည်ကိုမူ သူ အတိအကျ မပြောပြတတ်ပေ။

ဆေးလိပ်ငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သောအခါ ချန်းရီက အေးစက်သော လေသံဖြင့် ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။

"ခင်ဗျားတို့... အရင်က ယာဉ်တန်းထဲမှာ ဒီကောင်မလေးကို မြင်ဖူးကြသလား"

ဆက်ရန်...