အခန်း ၂၄

အပိုင်း(၂၄) မိုးမခပင်ကြီးနှင့် စူပါမားကတ်လေး

ချန်းရီက ထိုစကားကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် မည်သူကမျှ ဂရုမစိုက်ကြချေ။

ကျိုးရှောင်ရှောင်က အလိုအလျောက် ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီကောင်မလေးက... အဲ့ဒီကောင်မလေးက"

ဘာကြောင့်မှန်းမသိသော်လည်း၊ ကျိုးရှောင်ရှောင်သည် ချန်းရီ၏စကားကို အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ပြန်လည်ချေပချင်နေမိ၏။

သို့သော် ကျိုးရှောင်ရှောင်က သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည်ရှာဖွေကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ထိုမိန်းကလေး၏ နာမည်ကို လုံးဝ ခေါ်မရတော့ကြောင်း အံ့အားသင့်ဖွယ် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သို့တည်းမဟုတ် သူမသည် ထိုမိန်းကလေးကို တစ်ခါမှပင် မမြင်ဖူးခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာကြသည်။

ကျိုးရှောင်ရှောင်က လည်ပင်းကိုမော့ကာ ခေါင်းမာမာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီကောင်မလေးကို မမြင်ဖူးဘူးလို့ ရှင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သေချာပြောနိုင်ရတာလဲ... အဲ့ဒီကောင်မလေးက ဆံပင်တွေ အရမ်းရှည်တော့ ဘယ်လိုရုပ်မျိုးလဲဆိုတာ လုံးဝကို မြင်ရတာမဟုတ်ဘူး"

ထိုသို့ ပြောရင်းဆိုရင်းဖြင့်ပင်၊ ကျိုးရှောင်ရှောင်၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားလေတော့သည်။

ချန်းရီက အေးစက်စက် တစ်ချက်ရယ်မောလိုက်ပြီး၊ ခုနက မိန်းကလေး ပျောက်ကွယ်သွားသည့်နေရာကို ကြည့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေရာက ချန်ရှုရွာနော်... ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ သူစိမ်းကောင်မလေးတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ငါတို့နောက်ကို လိုက်လာတယ်"

"ဒီကိစ္စက ပြဿနာရှိနေတယ်လို့ မင်း မထင်ဘူးလား"

ကျိုးရှောင်ရှောင်က တစ်ခုခု ထပ်ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ ကျိုးလန်က သူမကို ဆွဲတားလိုက်သည်။

"ရှောင်ရှောင်"

ချန်းရီသည် ထိုကောင်လေးကို ခပ်တည်တည်ဖြင့် တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။

သို့တည်းမဟုတ် ကောင်မလေး ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။

သေချာပေါက် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ပါလျက်နှင့်၊ ယောက်ျားလေးအဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ကာ ယာဉ်တန်းထဲတွင် ရောနှောလိုက်ပါလာခဲ့သည်။

သူမ ဤသို့ပြုလုပ်ရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချန်းရီ အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိထားသော်လည်း၊ ထုတ်ဖော်မပြောဘဲ နေခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ချန်းရီသည် သဘောထားကောင်းလွန်း၍ ဤမိန်းကလေး၏ ရန်စမှုများကို အမြဲ သည်းခံနေခဲ့ခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။

ဤကမ္ဘာကြီးတွင် လူဆို၍ သိပ်မကျန်တော့သောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ အန္တရာယ်တစ်ခုခုနှင့် ကြုံတွေ့လာရပါက၊ ဤကောင်မလေးကို ဓားစာခံအဖြစ် အသုံးချလိုက်မည်ဆိုလျှင်လည်း မဆိုးလှချေ။

"ကျွန်မတို့ မြန်မြန် လှုပ်ရှားကြတာ ပိုကောင်းမယ်... ညနေ လေးနာရီ မထိုးခင် ရိက္ခာအလုံအလောက် ရှာဖွေပြီး ချန်ရှုရွာကနေ ထွက်သွားနိုင်အောင် ကြိုးစားကြတာပေါ့"

ဓားနတ်ဘုရား မိန်းကလေးက ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားကြည့်ရှုရင်း ပြောလိုက်သည်။

လူတစ်စုသည် စိတ်ထဲမှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ဖိနှိပ်ထားကာ၊ ရွာထဲရှိ မိုးမခပင်ကြီးဆီသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားကြသည်။

ရွာအပြင်ဘက်မှ ဤမိုးမခပင်ကြီးကို လှမ်းကြည့်စဉ်က၊ သစ်ပင်ကြီးသည် အလွန်ကြီးမားသည်ဟုသာ ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် အနီးသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါမှသာ၊ ထိုမိုးမခပင်ကြီးသည် အမှန်တကယ်ပင် ဧရာမ သစ်ပင်ကြီး ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

လူသုံးယောက် လက်ချင်းဆက် ဖက်ထားမှသာ ဤမိုးမခပင်ကြီးကို ပတ်မိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဤမျှ ကြီးမားလှသော မိုးမခပင်ကြီးမျိုးမှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ် မတိုင်မီကပင် အလွန် တွေ့ရခဲလှပေသည်။

"ဒီမိုးမခပင်ကြီးက တစ္ဆေပင်များ ဖြစ်နေမလား"

"အရမ်းကြီးတဲ့ အပင်ကြီးပဲ... ဒီလောက်ကြီးတဲ့ မိုးမခပင်မျိုးကို ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး... အမလေးဗျာ"

"ဒီသစ်ပင်ကြီးကိုသာ အပြင်ထုတ်ရောင်းမယ်ဆိုရင် တော်တော်လေး ဈေးရလောက်တယ်"

"အခုက ကမ္ဘာပျက်ကပ် ရောက်နေပြီ... ဘယ်သူက ဒီသစ်ပင်ကြီးကို လိုချင်မှာလဲ"

ယာဉ်တန်းထဲတွင် လိုက်ပါလာသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ တစ်ယောက်တစ်ပေါက်ဖြင့် ဆွေးနွေးငြင်းခုံနေကြသည်။

ရှေ့ရှိ လမ်းချိုးလေးကို ကွေ့လိုက်သည်နှင့် ထိုမိုးမခပင်ကြီး၏ အစစ်အမှန် ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို မြင်တွေ့နိုင်မည် ဖြစ်သလို၊ မိုးမခပင် စူပါမားကတ်လေးကိုလည်း မြင်တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ထယ်ရှီး၊ နာနာနှင့် ချန်းရီတို့ သုံးဦး၏ ခြေလှမ်းများမှာ ပိုမို မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။

အခြားသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် ဤအစွမ်းပိုင်ရှင်များ အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာသို့ လာရောက်ရကြောင်းကို မသိရှိကြသော်လည်း၊ သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါလှုပ်ရှားခြင်းက လုံခြုံရေးကို သေချာပေါက် များစွာ တိုးတက်လာစေမည်ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ ကောင်းကောင်း သိထားကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင်၊ ထယ်ရှီးသည် ရှေ့ရှိ လမ်းချိုးလေးကို ပထမဆုံး ကွေ့ဝင်သွားလိုက်ချိန်၌၊ ရုတ်တရက် ကြောင်အမ်းကာ မလှုပ်မယှက် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

နာနာ၏ မျက်ဝန်းများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ "ထယ်ရှီး... ဘာဖြစ်လို့လဲ"

လူ့ဘီလူးကြီးက တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်ပြီး၊ ခြောက်ကပ်နေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "နာနာ... မင်း... မင်း လာကြည့်ပါဦး"

မိန်းကလေးသည် ခြေလှမ်းခပ်သွက်သွက် နှစ်လှမ်းခန့် လှမ်းလိုက်ပြီး၊ ထယ်ရှီး၏ အနောက်မှနေ၍ လမ်းချိုးလေးကို ကွေ့ဝင်သွားခဲ့သည်။

ချန်းရီ၏ အမြင်တွင်၊ မိန်းကလေးသည် မိုးမခပင်ကြီး၏ အသွင်အပြင်တစ်ခုလုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်၌၊ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိန်းချုပ်မရအောင် တုန်ယင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခုခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

ချန်းရီ၏ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော ကြိုတင်ခံစားမှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ဓားနတ်ဘုရား မိန်းကလေးသည် ယာဉ်တန်းတစ်ခုလုံးတွင် အစွမ်းထက်ဆုံးသော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားရှင် ဖြစ်ပြီး၊ ထယ်ရှီးပင်လျှင် သူမလောက် မစွမ်းဆောင်နိုင်ပေ။

ဒါ... တကယ်ကို ဘာတွေ ဖြစ်နေလို့လဲ။

ချန်းရီသည် လက်ကိုင်ဒူးလေးကို ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး၊ ခြေလှမ်းများကို နှေးကွေးလိုက်သည်။

နောက်ကျောဘက်ရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း ကြောက်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး၊ ခြေလှမ်းများပင် များစွာ နှေးကွေးသွားကြသည်။

"ထယ်ရှီး... နာနာ... မင်းတို့ ဘာတွေ မြင်လိုက်ရလို့လဲ"

နာနာသည် ချန်းရီ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့်၊ ခေါင်းလှည့်ကာ ချန်းရီကို ကြည့်လိုက်သည်။

မိန်းကလေး၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ ကျယ်လာပြီး၊ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကာ၊ မေ့ဖျောက်ရန် ခက်ခဲလှသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့ထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို ချန်းရီက ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

"ချန်းရီ... ရှင်... ရှင် လာကြည့်ပါဦး"

ချန်းရီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဒီနှစ်ယောက်လုံး ဘာတွေ ဖြစ်နေကြတာလဲ။

တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရသည့် ပုံစံမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်၊ ချန်းရီသည် ခြေလှမ်းများကို တဖြည်းဖြည်း ရွှေ့ကာ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားလိုက်သည်။

မိုးမခပင်ကြီးအောက်ရှိ စူပါမားကတ်လေးဆီသို့ သေချာပေါက် သွားရမည် ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက၊ ရိက္ခာမရှိလျှင် ဤကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးထဲတွင် သေပွဲဝင်ရုံသာ ရှိတော့မည်။

အမြင်အာရုံက လမ်းချိုးလေးကို ဖြည်းညင်းစွာ ကျော်လွန်သွားသည်နှင့်အမျှ၊ ရှေ့မှောက်ရှိ မြင်ကွင်းမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပိုမို ကျယ်ပြန့်လာခဲ့သည်။

မှိုင်းညို့နေသော ကောင်းကင်ယံအောက်တွင်၊ ချန်ရှုရွာအပြင်ဘက်ရှိ နေမင်းကြီးမှာ အလွန်တရာ ဝေးကွာနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

ရွာ၏ ဗဟိုချက်တွင် ကြီးမားလှသော ကွင်းပြင်ကြီးတစ်ခု ရှိပြီး၊ ကွင်းပြင်၏ အလယ်ဗဟို၌ ဧရာမ မိုးမခပင်ကြီးတစ်ပင် ရှိနေကာ၊ လူတို့၏ အမြင်အာရုံ အားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားလုမတတ် ဖြစ်နေသည်။

ကောင်းကင်ယံမှ တွဲလောင်းကျနေသော အစိမ်းရောင် သစ်ကိုင်းတန်းများက အောက်သို့ ဖြာကျနေ၏။

အကယ်၍ ဤမိုးမခပင်ကြီးသည် လေပြေလေညင်း သွေးနေသော သာယာသည့် နေ့လယ်ခင်းတစ်ခုတွင် သော်လည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် နာမည်ကျော် အထင်ကရ နေရာတစ်ခုခုတွင် သော်လည်းကောင်း ပေါ်ပေါက်လာခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ သေချာပေါက် လှပသော ရှုခင်းတစ်ခု ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

သေချာသည်မှာ၊ ထိုအစိမ်းရောင် သစ်ကိုင်းများပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အလောင်းများသာ မရှိခဲ့လျှင်ပေါ့။

အလောင်းတွေ။

တွဲလောင်းကျနေသော အစိမ်းရောင် သစ်ကိုင်းတိုင်း၏ အဖျားတွင် အလောင်းတစ်လောင်းစီ ရှိနေကြသည်။

ထိုအလောင်းများတွင် ယောက်ျား၊ မိန်းမ၊ အသက်အရွယ်ကြီးသူနှင့် ငယ်ရွယ်သူများ အစုံအလင် ပါဝင်ပြီး၊ ဤမိုးမခပင်ကြီးမှ သီးပွင့်လာသော အသီးများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။

မိုးမခပင်ကြီး၏ အောက်တွင် ထူထပ်များပြားစွာ တွဲလောင်းကျနေကြ၏။

အကြမ်းဖျင်း ကြည့်လိုက်လျှင်ပင်၊ အနည်းဆုံး အလောင်း တစ်ရာ သို့မဟုတ် နှစ်ရာခန့် ရှိပေလိမ့်မည်။

အလောင်းတိုင်းသည် မိုးမခကိုင်းများဖြင့် ချိတ်ဆွဲခံထားရပြီး၊ လေတိုက်ခတ်မှုလည်း မရှိသလို၊ မည်သည့် အသက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုမျိုးမှလည်း မရှိတော့ချေ။

ထယ်ရှီးနှင့် နာနာတို့ နှစ်ဦး အဘယ်ကြောင့် ထိုမျှလောက် အံ့သြမှင်သက်သွားခဲ့ရသည်ကို ချန်းရီ ယခုမှ နားလည်သွားတော့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအချိန်တွင် သူကိုယ်တိုင်လည်း ထိုကဲ့သို့သော အမူအရာ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ချန်းရီက တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်ပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာကာ လည်ချောင်းများ ခြောက်ကပ်နေသော်လည်း၊ မည်သို့မျှ စကားပြော၍ မထွက်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း အဆက်မပြတ် တုန်ယင်နေ၏။

ရှေ့မှောက်ရှိ မြင်ကွင်းသည် အကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းဆုံးသော သရဲကားများထက်ပင် လူကို ပို၍ ကျောချမ်းတုန်လှုပ်စေသည်။

ဒီနေရာမှာ တကယ်ကို ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလဲ။

ဒီမိုးမခပင်ကြီးက ဘာအကောင်ကြီးလဲ။

အဲ့ဒီလူတွေက ဘာလို့ မိုးမခပင်မှာ ချိတ်ဆွဲခံထားရတာလဲ။

ရေတွက်၍မရနိုင်သော ကြောက်ရွံ့မှုများနှင့် ပဟေဠိများက ချန်းရီ၏ ရင်ထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

နောက်ကျောဘက်ဆီမှ တိုးညှင်းသော ရှိုက်ငိုသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

ချန်းရီ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားပြီး၊ တောင့်တင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ကျိုးလန်နှင့် ကျိုးရှောင်ရှောင်တို့ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ညီအစ်မနှစ်ယောက်သည် အမည်မသိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာကို လန့်နိုးသွားစေမည်စိုး၍၊ မိမိတို့၏ ပါးစပ်များကို အတင်းအကြပ် ပိတ်ဆို့ထားကြသည်။

နောက်ကျောရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အုပ်စုကြီးမှာလည်း ထိုကဲ့သို့သော အမူအရာမျိုး ဖြစ်နေကြသည်။

လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်နေကြပြီး၊ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြ၏။

ချန်းရီသည် ပါးစပ်ရှိ ဆေးလိပ်ကို အားကုန် ဖွာရှိုက်လိုက်ရာ၊ သွားများဖြင့် ကိုက်ထားသော ဆေးလိပ်ဖင်မှ တကျွတ်ကျွတ် မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဆေးလိပ်၏ မီးရောင်လေးက မှောင်မိုက်နေသော အစိတ်အပိုင်းငယ်လေး တစ်ခုကို လင်းထိန်သွားစေသည်။

"အားလုံးပဲ ဆက်မကြည့်ကြနဲ့တော့... ရိက္ခာရှာဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်"

ချန်းရီက ခြောက်ကပ်နေသော အသံဖြင့် တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်သည်။

မိုးမခပင်ကြီး၏ အောက်တည့်တည့်တွင် အိမ်ပုလေးတစ်လုံး ရှိပြီး၊ ထိုအိမ်ပုလေး၏ ဘေးတွင် သစ်သားဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု စိုက်ထူထားကာ၊ အပေါ်၌ "မိုးမခပင် စူပါမားကတ်" ဟူသော စာလုံးများကို ရေးသားထားသည်။

သစ်သားဆိုင်းဘုတ်ဘေးတွင် တံခါးငယ်လေးတစ်ခု ရှိပြီး၊ တံခါးမှာ ပွင့်ဟနေကာ၊ မှိန်ဖျော့ဖျော့ မီးရောင်အောက်မှတစ်ဆင့် စူပါမားကတ်ထဲရှိ မှန်ကောင်တာကိုပင် လှမ်းမြင်နေရသည်။

"အားလုံး သတိထားကြ... ဒီအရာတွေကို မလန့်စေနဲ့နော်"

ချန်းရီက လေသံတိုးတိုးဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

ထယ်ရှီး၏ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက စူပါမားကတ်လေးဆီသို့ သတိကြီးစွာဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားသွားသည်။

ဓားနတ်ဘုရား မိန်းကလေးက ဓားရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး၊ သွက်လက်ပေါ့ပါးသော ကြောင်မလေးတစ်ကောင်အလား လှုပ်ရှားနေ၏။

ချန်းရီသည် လက်ကိုင်ဒူးလေးကို ကိုင်ထားပြီး၊ နှုတ်ခမ်းထောင့်ရှိ ဆေးလိပ်မှာ ဖင်ဆီခံအထိ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ လွှင့်ပစ်ရန် မေ့လျော့နေခဲ့သည်။

နောက်ကျောဘက်ရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ အပြည့်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ အံကြိတ်ကာ လမ်းစဉ် အစွမ်းပိုင်ရှင်များ၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် စူပါမားကတ်လေး၏ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

လူအချို့က စူပါမားကတ်လေး၏ အတွင်းပိုင်းသို့ အလျင်အမြန် တိုးဝင်သွားကြသည်။

ထယ်ရှီးနှင့် နာနာတို့က ၎င်းတို့ ယူဆောင်လာသော လက်နှိပ်ဓာတ်မီးများကို အသီးသီး ဖွင့်လိုက်ကြရာ၊ စူပါမားကတ်အတွင်းရှိ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

၎င်းသည် အလွန်ရိုးရှင်းသော ကျေးလက် စူပါမားကတ်လေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

အဝင်ဝတွင် မှန်ကောင်တာ တစ်တန်းရှိပြီး၊ ကောင်တာ၏ အနောက်ဘက်၌ ကုန်ပစ္စည်းစင်ကြီး တစ်တန်း ရှိနေသည်။

ကုန်ပစ္စည်းစင်များပေါ်တွင် အစုံအလင် ရှိနေပြီး၊ ဆေးလိပ်နှင့် အရက်ဖြူများက နေရာအတော်များများကို ယူထားကြသည်။

ညာဘက်ခြမ်းတွင်မူ ကုန်ပစ္စည်းစင် အတန်းများစွာ ရှိနေသည်။

အခြားသော ကျေးလက် စူပါမားကတ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက၊ ဤစူပါမားကတ်လေး၏ အကျယ်အဝန်းမှာ သေးငယ်သည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။

ဤရိက္ခာပစ္စည်းများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ၊ နေရာရှိ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားကြသည်။

ထိုအထဲမှ အဘွားအိုတစ်ဦးသည် လူအများ၏ အနောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေပြီး၊ ဤမျှများပြားသော ရိက္ခာများကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်၌ ခြေထောက်လည်း မနာတော့ဘဲ၊ မျက်စိလည်း မမှုန်တော့ကာ၊ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လောဘရမ္မက်များ အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်နေတော့သည်။

ဤအဘွားအိုမှာ ယခင်က ချန်းရီနှင့် ပြဿနာဖြစ်ခဲ့သော မြေးအဘွား ဖြစ်သည်။

အစွမ်းပိုင်ရှင်များ၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာလျှင် သေချာပေါက် အကျိုးအမြတ်ရမည်ကို သိထားသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ ဤအဘွားအိုကြီးသည် အသံတိတ် လိုက်ပါလာခဲ့ပြီး၊ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး မည်သည့်စကားမျှ မဟဘဲ၊ မိမိကိုယ်ကို သတိမထားမိစေရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခု စူပါမားကတ်လေးထဲရှိ ရိက္ခာများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ၊ အဘွားအိုကြီးက သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ အလွန် မှန်ကန်လှသည်ဟု တွေးတောမိနေတော့သည်။

ထိုစဉ် စူပါမားကတ် အပြင်ဘက်တွင်မူ၊ ဘယ်ဆီမှ တိုက်ခတ်လာမှန်းမသိသော လေပြေတစ်သုတ်ကြောင့် မိုးမခကိုင်းများအောက်ရှိ အလောင်းများမှာ ခပ်ဖွဖွ ယိမ်းထိုးလှုပ်ရှားသွားကြလေတော့သည်။

ဆက်ရန်...