အခန်း ၃၇

အပိုင်း(၃၇) ယာဉ်တန်း

ဓာတ်ဆီအပြည့် ဖြည့်လိုက်ပြီးနောက် သုံးဘီးဆိုင်ကယ်က ပြန်လည်ရွေ့လျားနိုင်စွမ်း ရှိလာသည်။

ချန်းရီက လီဗာကို လိမ်ဆွဲလိုက်သည်။ အင်ဂျင်ဆီမှ ဟိန်းဟောက်သံများကို ခံစားလိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ ရင်ထဲ၌ လုံခြုံနွေးထွေးမှု တစ်ရပ်က ဖြစ်တည်လာ၏။

ယောက်ျားတွေက လုံခြုံမှုကို မလိုအပ်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။

ဤကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးထဲတွင် ဆီတိုင်ကီထဲမှ ဓာတ်ဆီနှင့် နောက်ခန်းထဲရှိ ရိက္ခာပစ္စည်းများက အကောင်းဆုံးသော လုံခြုံမှုပင် ဖြစ်သည်။

ချန်းရီသည် ဆေးလိပ်ကို အားပါးတရ ဖွာရှိုက်လိုက်ပြီး မီးခိုးငွေ့ကွင်း တစ်ကွင်း မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လီဗာကို လိမ်ဆွဲလိုက်ရာ သုံးဘီးဆိုင်ကယ်ဆီမှ အားမပါသော ဟိန်းဟောက်သံ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး တဖြည်းဖြည်းချင်း ရှေ့သို့ စတင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ချန်းရီ၏ ဤသုံးဘီးဆိုင်ကယ်မှာ စွမ်းဆောင်ရည် အပိုင်းတွင် အတော်လေး အားနည်းနေသေးကြောင်းတော့ ဝန်ခံရမည်။

ချန်းရီက လီဗာကို အဆုံးအထိ လိမ်ဆွဲထားသော်လည်း ရှေ့မှ လမ်းကြမ်းမောင်းကားနှင့် ဘတ်စ်ကားများကိုမူ မီအောင် မလိုက်နိုင်သေးပေ။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ယာဉ်တန်းရှိ လူဦးရေမှာ ထပ်မံ လျော့ကျသွားခဲ့ပြန်ပြီ။

ချန်ရှုရွာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အရေအတွက်မှာ လေးဆယ်ကျော် ငါးဆယ်နီးပါးခန့် ရှိသည်။

ရွာထဲမှ အသက်ရှင်လျက် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာနိုင်သူမှာ ဆယ်ဂဏန်းကျော်မျှသာ ရှိတော့၏။

လူသုံးဆယ်ကျော်မှာမူ ချန်ရှုရွာထဲတွင် ထာဝရ ကျန်ရစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့ထဲတွင် လုမြို့မှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာခဲ့ကြသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အများအပြား ပါဝင်သည်။

ထိုအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများတွင် ရိက္ခာပစ္စည်း အနည်းဆုံးဖြစ်သဖြင့် ရိက္ခာရရှိလိုသော ဆန္ဒကလည်း အပြင်းပြဆုံး ဖြစ်နေခဲ့ကြသည်။

ချန်ရှုရွာထဲမှ ထွက်မလာနိုင်တော့သည့် ထိုအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ ဆွေမျိုးသားချင်းများမှာလည်း သူတို့ကို စောင့်မျှော်ရင်း ရွာအဝင်ဝတွင်ပင် ထာဝရ ကျန်ရစ်နေခဲ့ကြသည်။

ချစ်ခင်ရသူများ ချန်ရှုရွာထဲမှ ထွက်မလာနိုင်တော့သည်ကို သိလိုက်ရချိန်တွင် ထိုသူများသည်လည်း ဆက်လက် ရှင်သန်လိုသည့် သတ္တိများ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ကြသည်။

အခြားသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာမူ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေရန် အချိန်မရှိကြပေ။ လူတိုင်းက မိမိတို့၏ ရိက္ခာပစ္စည်းများကို ကမန်းကတန်း သိမ်းဆည်းကာ ယာဉ်တန်းနောက်သို့ အမီလိုက်ရန် အလောတကြီး ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

ယခင်က လုမြို့မှ ထွက်ပြေးလာကြသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများတွင် ကားတစ်စီးနှင့် ဆိုင်ကယ်နှစ်စီး ရှိခဲ့သည်။

ကားမှန်ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကြည့်လိုက်ရာ လုမြို့မှ ထွက်ပြေးလာခဲ့သော ထိုကား၏ ယာဉ်မောင်းမှာ လူစားထိုးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ချန်းရီ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုကား၏ မူလပိုင်ရှင်မှာ ချန်ရှုရွာထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပုံရ၏။

ယာဉ်တန်းထဲတွင် ယခင်ကတည်းက ပါဝင်ခဲ့သော အဆင့်မြှင့်တင်ထားသည့် လမ်းကြမ်းမောင်းကား နှစ်စီး၊ ဘတ်စ်ကား တစ်စီး၊ အိမ်စီးကားငယ် တစ်စီး၊ သက်ကြီးရွယ်အိုသုံး အမိုးပါ လျှပ်စစ်သုံးဘီး တစ်စီး၊ ဆိုင်ကယ် သုံးစီးနှင့် ချန်းရီ၏ သုံးဘီးဆိုင်ကယ်တို့လည်း ရှိသေးသည်။

ထို့ကြောင့် ယခုအခါ ယာဉ်တန်းတွင် လူအင်အား နည်းသွားသော်လည်း ယာဉ်အမျိုးအစားစုံလင်စွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

ယာဉ်တန်း၏ နောက်ဆုံးတွင် လိုက်ပါလာသော စက်ဘီးအစီးရေ အတော်များများလည်း ရှိနေသေး၏။

အထူးသဖြင့် ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုသုံး အမိုးပါ လျှပ်စစ်သုံးဘီးက ချန်းရီ၏ အာရုံကို အတော်လေး ဆွဲဆောင်နေသည်။

ချန်းရီ ယာဉ်တန်းထဲသို့ စတင်ဝင်ရောက်လာကတည်းက ထိုလျှပ်စစ်သုံးဘီးလေး ပါဝင်ခဲ့ပြီး ယခုအချိန်အထိ နောက်ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း လုံးဝ မရှိပေ။

ထိုလျှပ်စစ်သုံးဘီးလေး၏ ပိုင်ရှင်ကို ချန်းရီ သိသည်။ ကျန်း မျိုးရိုးရှိသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ထိုအဘိုးအိုက တစ်နေကုန် ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်နေတတ်ပြီး စကားပြောဆိုရာတွင်လည်း အတော်လေး ပက်စက်တတ်သည်။ သူ၏ လျှပ်စစ်သုံးဘီးကို မည်သို့ အားသွင်းနေသလဲဆိုသည်ကိုတော့ ချန်းရီလည်း မသိပေ။

ယာဉ်တန်းထဲရှိ ကားများအားလုံး စတင် ရွေ့လျားလာကြသည်။

နေဝင်ဆည်းဆာ အချိန်တွင် ရှည်လျားသော ယာဉ်တန်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် တန်းစီလျက် ရှိနေ၏။

ကျိုး ညီအမနှစ်ယောက်၏ ကားသာလျှင် မရွေ့လျားနိုင်ဘဲ မူလနေရာတွင်ပင် ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ကားလေး၏ အထဲ၌ကား။

ကျိုးလန်နှင့် ကျိုးရှောင်ရှောင် ညီအမနှစ်ယောက်မှာ အလွန်တရာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေကြသည်။

သူတို့၏ အဝတ်အစားများ စုတ်ပြတ်သတ်နေသည်သာမက ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း ဒဏ်ရာများစွာ ရရှိထားကြသဖြင့် မြင်ရသူအဖို့ သနားကရုဏာ သက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

အထူးသဖြင့် ကျိုးလန်၏ မျက်ရည်များ ဝဲနေသော မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများကို ကြည့်လိုက်လျှင် သူမ ဘာကြောင့် နာမည်ကျော် အမျိုးသမီးသရုပ်ဆောင် တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့သလဲဆိုသည်ကို နားလည်နိုင်ပေသည်။

"အမ... ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ... ကျွန်မတို့ဆီမှာ ဓာတ်ဆီ မရှိတော့ဘူး... ကားက မရွေ့တော့ဘူး"

ကျိုးရှောင်ရှောင်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံထဲတွင် အားကိုးရာမဲ့နေသော အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေ၏။

ယောက်ျားလျာကဲ့သို့ နေတတ်သော သူမသည် ချန်ရှုရွာ အဖြစ်အပျက်ကို ကြုံတွေ့ပြီးနောက် အတော်လေး ပျော့ညံ့သွားခဲ့ပုံရသည်။

ယာဉ်တန်းထဲတွင် ဤကားလေး ရှိနေခြင်းကပင် ကျိုး ညီအမနှစ်ယောက်ကို အခြား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများနှင့် မတူဘဲ ထူးခြားနေစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဓာတ်ဆီသာ မရှိတော့ပါက ဤကားလေးမှာ စွန့်ပစ်လိုက်ရတော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ညီအမနှစ်ယောက်မှာလည်း အခြားသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများနှင့် ဘာမှ ကွာခြားတော့မည် မဟုတ်ပေ။

"အမ... ကျွန်မ ချန်းရီဆီက သွားငှားကြည့်ရမလား"

ယခင်က ဦးလေးအာပေါင် ချန်းရီကို ဓာတ်ဆီတစ်ပုံး ပေးခဲ့သည်ကို ကျိုးရှောင်ရှောင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ဘာကြောင့်မှန်း မသိသော်လည်း ယခင်က တစ်ကြိမ် တောင်းဆိုဖူးပြီး ဖြစ်သဖြင့်။

ချန်းရီကို ထပ်မံ အကူအညီတောင်းရမည်ကို ကျိုးရှောင်ရှောင်အတွက် ခက်ခဲသော ကိစ္စတစ်ခုဟု မခံစားရတော့ပေ။

"ရှောင်ရှောင်... ချန်းရီက တို့ကို ငှားမယ်လို့ ထင်နေတာလား"

ကျိုးလန်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ရွာထဲတွင် ရှိနေစဉ်ကတည်းက ကျိုးရှောင်ရှောင်သည် ချန်းရီထံ အကူအညီ တောင်းခဲ့ဖူးသည်။

သူမ၏ အမ ဆိုလိုသည်ကို ကျိုးရှောင်ရှောင် သဘာဝကျကျပင် နားလည်လိုက်သည်။ ထိုစဉ်က ချန်းရီသည် မည်သည့် အကူအညီမှ ပေးခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

ကျိုးရှောင်ရှောင်သည် ကားပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ သုံးဘီးဆိုင်ကယ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေ၏။

"အမ... ကျွန်မ သူ့ကို တောင်းပန်လိုက်ရင် ရပြီမဟုတ်လား... သူက ယောက်ျားကြီးပဲ... ကျွန်မလို ကောင်မလေးကို အရေးတယူ လုပ်ပြီး အငြိုးထားနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

စကားဆုံးခါနီးတွင် ကျိုးရှောင်ရှောင်၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားပြီး ယုံကြည်မှုလည်း အတော်လေး ကင်းမဲ့နေခဲ့သည်။

ချန်းရီသည် ယခင်က သူမတို့အနားတွင် ဝိုင်းအုံနေတတ်သော မြှောက်ပင့်ဖားယားတတ်သည့် ယောက်ျားများနှင့် လုံးဝ မတူပေ။

အဘွားအိုတစ်ယောက်ကို အကာအကွယ်အဖြစ် အသုံးပြုရန် တစ်ချက်လေးမျှ တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့သည်ကို မြင်ကတည်းက ချန်းရီသည် အလွန် သွေးအေးရက်စက်သူဖြစ်ကြောင်း ကျိုးရှောင်ရှောင် သိထားခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ယခုအချိန်သည် ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကာလကြီး ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ပါလော။

ကျိုးလန်မှာ ဘာဆက်ပြောရမှန်း မသိတော့ဘဲ ကားတံခါးကို ဖွင့်ကာ ကားနောက်ဖုံးထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို မွှေနှောက်ရှာဖွေနေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် အခြားသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းပြီး ညီအမနှစ်ယောက်၏ ကားဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုလူများက ညီအမနှစ်ယောက်၏ အပြုအမူကို အံ့သြနေကြသော်လည်း မည်သူကမျှ ရပ်တန့်မနေကြပေ။ လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။

အချို့က သုံးဘီးဆိုင်ကယ်များ စီးနင်းကြပြီး အချို့ကမူ သက်ကြီးရွယ်အိုသုံး အမိုးပါ လျှပ်စစ်သုံးဘီးများကို မောင်းနှင်နေကြ၏။

အချို့ကလည်း ခြေလျင် လမ်းလျှောက်နေကြသည်။

သို့သော် မည်သူကမျှ မိမိကိုယ်ကို နောက်ကျန်ရစ်ခဲ့မည်ကို မလိုလားကြပေ။

"အမ... ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ကျိုးရှောင်ရှောင်က ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ဒဏ်ရာများ၏ နာကျင်မှုကို ကြိတ်မှိတ်သည်းခံရင်း ကားနောက်ဖုံးထဲတွင် တစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေသော အမဖြစ်သူအား မေးလိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် အမဖြစ်သူက ကားနောက်ဖုံးထဲမှ ဓာတ်ဆီပုံး တစ်ပုံးကို လျှို့ဝှက်စွာ ထုတ်ယူလာသည်ကို ကျိုးရှောင်ရှောင် မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုဓာတ်ဆီပုံးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကျိုးရှောင်ရှောင်သည် သူမ၏ ဒဏ်ရာများကိုပင် မေ့လျော့သွားခဲ့သည်။

"အမ... ဒါကို ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဖွက်ထားတာလဲ... အမက တကယ်ကို တော်တာပဲ"

ဤဓာတ်ဆီပုံးကို ကျိုးလန်က ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် ရိက္ခာရှာဖွေစဉ်က လျှို့ဝှက် သိမ်းဆည်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ညီမဖြစ်သူ ကျိုးရှောင်ရှောင်ပင် မသိခဲ့ပေ။

ယနေ့ကဲ့သို့သော အရေးပေါ် အခြေအနေမျိုးတွင် အသုံးပြုနိုင်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့်သာ ဖြစ်သည်။

ဤသို့ဖြင့် ကျိုးလန်နှင့် ကျိုးရှောင်ရှောင် ညီအမနှစ်ယောက်၏ ကားလေးမှာလည်း စတင် ရွေ့လျားနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ယာဉ်တန်းကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း အရှိန်တင်လာနေပြီ ဖြစ်၏။

မည်သည့် ယာဉ်မှ မရှိသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများအတွက်မူ အခက်တွေ့သွားခဲ့ပြီး အံကြိတ်ကာ အတင်းအဓမ္မ ကြိုးစား လိုက်ပါနေကြရသည်။

ထိုခြေလျင်လျှောက်ရသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် ကားမစီးချင်၍ မဟုတ်သလို အခြားသူများနှင့် ယာဉ်တစ်စီးတည်း အတူမစီးချင်၍လည်း မဟုတ်ပေ။

ယာဉ်တန်းထဲတွင် မည်သည့် အကူအညီကိုမဆို ရယူလိုပါက တန်ရာတန်ကြေး ပေးဆပ်ရမည် ဖြစ်သောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ယာဉ်တန်းထဲရှိ ကားတိုင်းတွင် လူများ အပြည့်ပါဝင်နေပြီး ပိုလျှံနေသော နေရာ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

ကံကောင်းသည်မှာ ခေါင်းဆောင်ချူ ရွေးချယ်ခဲ့သော လမ်းကြောင်းက အတော်လေး ကောင်းမွန်နေခြင်းပင်။ ၎င်းမှာ ပြည်ထောင်စုလမ်းမကြီး တစ်ခုဖြစ်ပြီး လမ်းအခြေအနေ ကောင်းမွန်သည့်အပြင် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင်လည်း ရွာများ မရှိပေ။

လေပြေအေးလေးများက ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားရာ အနည်းငယ် အေးမြပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။

လမ်းဘေးတွင် ရပ်နားထားသော ကားအချို့ကိုလည်း မကြာခဏ တွေ့ရတတ်သည်။

ထိုကားများကို စတင် တွေ့ရှိချိန်က အချို့သော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် အလွန် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြေးသွားခဲ့ကြသော်လည်း မကြာမီမှာပင် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြန်လှည့်လာခဲ့ကြရသည်။

ချန်းရီသည်လည်း ထိုကားများ၏ ဆီတိုင်ကီထဲတွင် ဓာတ်ဆီ ကျန်၊ မကျန် သွားရောက် စစ်ဆေးကြည့်ချင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယာဉ်တန်း၏ အရှိန်မှာ အလွန် မြန်ဆန်နေသဖြင့် ချန်းရီအတွက် သွားရောက် စစ်ဆေးရန် အချိန် လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။

လမ်းအခြေအနေက ယခုအချိန်အထိ အတော်လေး ကောင်းမွန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍သာ ရွှံ့ဗွက်ထူထပ်သော တောလမ်းများ ဖြစ်နေခဲ့မည် ဆိုပါလျှင်။

ထိုခြေလျင်လျှောက်ရသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို အသာထား၊ ချန်းရီပင်လျှင် နောက်ကျန်ရစ်ခဲ့မည်မှာ သေချာသည်။

ဤသုံးဘီးဆိုင်ကယ်လေးမှာ တောလမ်းကြမ်းများကို လုံးဝ ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်စွမ်း မရှိပေ။

ထိုအချိန်မှာပင် ချန်းရီသည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်စက် အထိအတွေ့ တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

လက်ဖြင့် မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်ရာ လက်ချောင်းများထက်တွင် ရေစက်အချို့ တင်ကျန်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ချန်းရီ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားတော့သည်။

"သေစမ်း"

"မိုးရွာတော့မှာလား"

"ငါ့ကားမှာ အမိုးတောင် အဆင့်မြှင့်တင်ရသေးတာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုအချိန်တွင် ခေါင်းဆောင်ချူ၏ မျက်နှာမှာလည်း အတော်လေး ပျက်ယွင်းနေခဲ့သည်။

ခေါင်းဆောင်ချူ၏ အာရုံခံစားမှုထဲတွင် ယာဉ်တန်း၏ ရှေ့၊ နောက်၊ ဝဲ၊ ယာ နေရာအနှံ့၌ ထူးဆန်းကျောချမ်းဖွယ် အငွေ့အသက်များ ဝန်းရံနေသည်ကို ခံစားနေရ၏။

အချို့က အနည်းငယ် နီးကပ်နေပြီး အချို့ကမူ အနည်းငယ် ဝေးကွာနေသည်။

အနီးဆုံး ထူးဆန်းသောအရာ တစ်ကောင်မှာ ယာဉ်တန်း၏ အနောက်ဘက် ငါးမိုင်ခန့်အကွာတွင် ရှိနေပြီး အလွန် လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် လိုက်ပါလာနေသည်။

ခေါင်းဆောင်ချူက ယာဉ်တန်းကို အရှိန်မြှင့်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ခေါင်းဆောင်ချူ၏ ကား အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်နှင့်အမျှ ကျန်ရှိနေသော ကားများကလည်း စတင် အရှိန်မြှင့်လာကြသည်။

ယာဉ်တန်းက တစ်ဖန် အရှိန်မြှင့်လိုက်သောအခါ မည်သည့် ယာဉ်မှ မရှိသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများအတွက် ပို၍ပင် ဒုက္ခရောက်သွားစေသည်။

ချူချယ်သည် ထိုအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို စွန့်ပစ်ရန် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ချန်းရီမှာလည်း ထိုအချိန်၌ သက်တောင့်သက်သာ မရှိလှပေ။

သူ၏ သုံးဘီးဆိုင်ကယ် လီဗာကို အဆုံးထိ လိမ်ဆွဲထားသော်လည်း လေးဘီးကားများနှင့် အကွာအဝေးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုဝေးကွာလာခဲ့သည်။

ဆိုင်ကယ် အစီးအချို့ပင်လျှင် ချန်းရီကို အနောက်တွင် ဖြတ်ကျော် ချန်ထားရစ်ခဲ့နိုင်ကြ၏။

မိုးကလည်း တဖြည်းဖြည်း ပိုသည်းလာပြီး ချန်းရီ၏ အင်္ကျီများကို စိုရွှဲသွားစေကာ နောက်ဆုံးတွင် ဘောင်းဘီနှင့် ဖိနပ်များပါ ရေစိုသွားခဲ့သည်။

ချန်းရီ တစ်ကိုယ်လုံးသည် မိုးရေထဲတွင် စိမ်ခံထားရသည်နှင့် တူနေ၏။

သူ့ရှေ့မှ ကားများသည် တဖြည်းဖြည်း ပိုမို ဝေးကွာသွားကြသည်။

နောက်ကျန်ရစ်နေသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကိုလည်း ချန်းရီက အလှမ်းဝေးစွာ ဖြတ်ကျော်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးက ချန်းရီ၏ အမြင်အာရုံကို နှောင့်ယှက်နေသည်။

ချန်းရီသည် မျက်နှာကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး လက်ပေါ်ရှိ မိုးရေများကို ခါထုတ်လိုက်မှသာ ခဏတာမျှ အမြင်အာရုံ ရှင်းလင်းသွားခဲ့သည်။

သူ၏ နားထဲတွင် မိုးရေစက်များ ကျဆင်းသံများကိုသာ ကြားနေရ၏။

ကောင်းကင်ယံတွင်လည်း မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်များက အထပ်ထပ် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မကြာခဏဆိုသလို လျှပ်စီးလက်သွားသည်ကို မြင်တွေ့နေရသည်။

ချန်းရီသည် ဤသည်းထန်လှသော မိုးရေထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း သုံးဘီးဆိုင်ကယ်ကို မောင်းနှင်နေခဲ့သည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် သဲကြီးမဲကြီး ရွာသွန်းနေသော မိုးရေများမှလွဲ၍ ချန်းရီ၏ အထီးကျန်ဆန်သော အရိပ်လေးသာ ရှိနေတော့သည်။

ချန်းရီအနေဖြင့် ရပ်တန့်၍ မရကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိထားသည်။ တစ်ကြိမ်လေး ရပ်တန့်လိုက်သည်နှင့် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာများ သေချာပေါက် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

လမ်းပြသူနှင့် ပတ်သက်၍ သူ၏ နားလည်ထားမှုအရ။

ချူချယ်သည် အကြောင်းမဲ့ သက်သက် ဤသို့ ပြုလုပ်မည်မဟုတ်ကြောင်း ချန်းရီ ကောင်းကောင်း သိထား၏။

ကံကောင်းသည်မှာ ချန်းရီသည် အဝေးဆီမှ အနီရောင် ကားနောက်မီးများကို ဝေဝါးစွာ မြင်နေရသေးသဖြင့် ယာဉ်တန်းနှင့် လုံးဝ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားခြင်း မရှိပေ။

ယခုအချိန်တွင် ချန်းရီ၌ အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့သည်။ ခဏနေ၍ ကားရပ်နားလိုက်သည်နှင့် သုံးဘီးဆိုင်ကယ်အတွက် ယာဉ်မောင်းခန်း တစ်ခုကို သေချာပေါက် အဆင့်မြှင့်တင်ရမည် ဆိုသည့် အတွေးပင် ဖြစ်သည်။

နောင်တွင် ယာဉ်တန်းမှ နောက်ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်းမျိုး မဖြစ်စေရန်အတွက် ယာဉ်၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကိုလည်း အဆင့်မြှင့်တင်ရဦးမည်။

အကောင်းဆုံးကတော့ သုံးဘီးမှ လေးဘီးကားအဖြစ် အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်လျှင် ပိုကောင်းမည်။

သဘာဝလွန်အစွမ်း လမ်းစဉ် နိုးကြားလာစေရန် သတ်ဖြတ်မှတ် သုံးထောင် အသုံးပြုပြီး နည်းလမ်း လဲလှယ်ရဦးမည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သတ်ဖြတ်မှတ်များ လုံလောက်ပါ့မလား ဆိုသည်ကိုတော့ သူလည်း မသိသေးပေ။

ဆက်ရန်...