အခန်း ၂၀၅၅

အပိုင်း ( 2055 ) လူသားစားသော ချပ်ဝတ်။

ရှေးဟောင်းမြို့တော်၏ မြို့တံခါးများက ပွင့်ဟနေသည်။ သို့သော်လည်း မြို့ထဲရှိ အလင်းရောင်မှာ အလွန်ပင် မှိန်ဖျော့နေ၏။ အပြင်ဘက်မှ ကြည့်လျှင် မြို့ထဲရှိ အဆောက်အအုံများမှာ ဝေဝါးနေပြီး သေချာစွာ မြင်တွေ့နိုင်စွမ်း မရှိချေ။

"ဝုန်း... ဝုန်း..."

အနောက်ဘက်တွင်မူ ဝတ်စုံနက်ဝတ် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက နတ်ဆိုးဝိညာဉ်များကို အဆက်မပြတ် ရိုက်ထုတ်ကာ လိုက်လာနေသည်။ လုမင်လည်း တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ ရှေးဟောင်းမြို့တော်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်လိုက်တော့သည်။

သို့သော်လည်း လုမင်မှာ မြို့ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

အကြောင်းမှာ သူက ရှေးဟောင်းမြို့တော်အတွင်း၌ ပျံသန်းနိုင်စွမ်း မရှိတော့သောကြောင့်ပင်။

ရှေးဟောင်းမြို့တော်အတွင်း၌ ပျံသန်းခြင်းကို တားမြစ်ထားသည်။ ဤနေရာတွင် သူ့ကို ပျံသန်းခွင့်မပေးသော လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသည့် စွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေပုံပင်။

ထို့ပြင် မြို့ထဲရှိ အလင်းရောင်က မှိန်ဖျော့လွန်းသဖြင့် မြင်ကွင်းမှာ ရှင်းလင်းမှု မရှိပါ။ လုမင်၏ အမြင်အာရုံဖြင့်ပင် ဝေးဝေးလံလံ မမြင်နိုင်ချေ။

မြို့ထဲတွင် ကြီးမားသော နန်းတော်ကြီးများနှင့် ရှေးဟောင်းအဆောက်အအုံ အမျိုးမျိုး ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့မှာ မြင့်မားထည်ဝါလှပြီး ရှေးဟောင်းမြို့တော်ထဲတွင် မတ်တပ်ရပ်နေသော သားရဲကြီးများနှယ် ရှိနေကြ၏။

လုမင်က လမ်းကြားလေးတစ်ခုထဲသို့ တိုက်ရိုက်တိုးဝင်ကာ အစွမ်းကုန် ပြေးလွှားနေတော့သည်။ ထို့နောက် အခြားလမ်းကြားတစ်ခုထဲသို့ ထပ်မံချိုးဝင်လိုက်သည်။

ရှေးဟောင်းမြို့တော်အတွင်း၌ လမ်းမများနှင့် လမ်းကြားများမှာ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိသည်။ အကွေ့အကောက် အနည်းငယ် ပြုလုပ်ပြီးနောက် လုမင်က မြို့တံခါးနှင့် ဝေးကွာသောနေရာသို့ ရောက်ရှိသွား၏။

ထိုခဏမှာပင် ဝတ်စုံနက်ဝတ် အမျိုးသားက သူ၏လူများကို ဦးဆောင်ကာ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြတော့သည်။

သူတို့က မြို့ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများလည်း ပျက်ယွင်းသွားကြသည်။ သူတို့လည်း ပျံသန်းနိုင်စွမ်း မရှိတော့ကြောင်း သိရှိလိုက်ကြပြီ။

"ဒီမြို့တော်ထဲမှာ အခွင့်အလမ်းတွေ ရှိနေနိုင်တယ်။ အဲဒီ လုမင်ဆိုတဲ့ ကောင်လေးကို ရှာရင်းနဲ့ အခွင့်အလမ်းတွေကိုပါ တစ်ခါတည်း ရှာကြတာပေါ့"

ဝတ်စုံနက်ဝတ် အမျိုးသား၏ မျက်လုံးထဲတွင် လောဘရိပ်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

ထို့နောက် သူသည် ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်း နှစ်ဦးကို မြို့တံခါးအနီးတွင် ကင်းစောင့်ရန် ထားရစ်ခဲ့၏။ အကယ်၍ လုမင်ကို တွေ့ရှိပါက ချက်ချင်း သတင်းပို့ရန် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက်မှာတော့ သူသည် ကျန်ရှိသော ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းများကို ဦးဆောင်ကာ လမ်းတစ်ခုအတိုင်း ပြေးလွှားထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ထိုခဏမှာပင် ရှေးဟောင်းမြို့တော်၏ အပြင်ဘက်သို့ နောက်ထပ် အဘိုးအိုနှစ်ဦး ရောက်ရှိလာပြန်သည်။

ဤအဖိုးအို နှစ်ဦးထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှ၏။ သူတို့က ဗလာနယ်ဧကရာဇ်နယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းက အခြေအနေကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်ပြီးနောက် ထိုဗလာနယ်ဧကရာဇ် နှစ်ပါးသည်လည်း ရှေးဟောင်းမြို့တော်အတွင်းသို့ တိုးဝင်လာကြတော့သည်။

နတ်ဆိုးဝိညာဉ်များထဲတွင် သိုင်းဧကရာဇ်အဆင့်ရှိ နတ်ဆိုးဝိညာဉ်များ ရှိနေသော်လည်း ထိုနှစ်ဦးမှာ တိုက်ခိုက်ရန်ထက် ဖောက်ဝင်ရန်သာ အာရုံစိုက်ထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဗလာနယ်ဧကရာဇ်အဆင့်ရှိ နတ်ဆိုးဝိညာဉ်များမှာ သူတို့ကို မတားဆီးနိုင်ကြပေ။ ခဏတာ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် သူတို့လည်း မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားနိုင်ခဲ့ကြသည်။

လုမင်က ရှေးဟောင်းမြို့တော်အတွင်း၌ လှည့်လည်သွားလာရင်း ထူးဆန်းသော အဆောက်အအုံများစွာကို ပတ်၍ သွားနေခဲ့သည်။

မြို့တော်မှာ တုန်လှုပ်စရာကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေ၏။ ၎င်းမှာ လူသူကင်းမဲ့နေပြီး အသက်ဓာတ် အငွေ့အသက် လုံးဝမရှိချေ။

"ဒီအဆောက်အအုံတွေထဲမှာ ဘာတွေ ရှိနေမလဲ"

လုမင်က သိလိုစိတ်ဖြင့် အဆောက်အအုံတစ်ခု၏ နံရံဆီသို့ သွားကြည့်လိုက်သည်။

သို့ရာတွင် အဆောက်အအုံ၏ အတွင်းပိုင်းမှာလည်း အလားတူပင် လူသူကင်းမဲ့နေပြီး ဘာမှမရှိပေ။

ဤသည်မှာ တကယ်ကို မြို့ပျက်ကြီးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

လုမင်က အဆောက်အအုံ အနည်းငယ်ကို ဆက်တိုက် ကြည့်ရှုလိုက်သော်လည်း အချည်းနှီးသာပင်။

"ဟင်"

ရုတ်တရက်၊ လုမင်၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားသည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏ရှေ့ရှိ နန်းတော်ကြီးတစ်ခု၏ တံခါးက အနည်းငယ် ပွင့်ဟနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့်ပင်။

အခြားအဆောက်အအုံများ၏ တံခါးများမှာ ပိတ်ထားသော်လည်း ဤနန်းတော် တစ်ခုတည်းသာ ပွင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

'ဒါ ထာဝရနတ်ဆိုးတိုင်းပြည်က လူတွေ ဖွင့်သွားတာလား'

လုမင်က စဉ်းစားမိလိုက်သည်။

ထာဝရနတ်ဆိုးတိုင်းပြည်မှ လူများသည်လည်း မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့ တံခါးဖွင့်သွားသည်မှာ မဆန်းပေ။

လုမင်က သူ့အရှိန်အဝါကို ဖျောက်ကွယ်လိုက်ပြီး တံခါးနားသို့ ချဉ်းကပ်ကာ အတွင်းကို ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူ၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များမှာ ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွား၏။

နန်းတော်အတွင်း၌ ရင်ပြင်ငယ်လေးတစ်ခု ရှိပြီး ထိုရင်ပြင်ထဲတွင် လူရိပ်တစ်ခု ရှိနေသည်။

ထိုလူရိပ်က တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေပြီး ချပ်ဝတ်တန်ဆာတစ်ခုကို ဝတ်ဆင်ထားပေသည်။ သို့သော်လည်း ထိုချပ်ဝတ်တန်ဆာအတွင်း၌ ရှိနေသည်မှာ အရိုးစုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ချပ်ဝတ်မှာ သံချေးများ တက်နေပြီး အညိုပုပ်ရောင် သွေးကွက်များဖြင့် စွန်းထင်းနေသည်။

၎င်းမှာ လွန်ခဲ့သော အချိန်အတော်ကြာကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့သော ရှေးဟောင်းလူသားတစ်ဦး ဖြစ်ပုံရပေသည်။

လုမင်က ခေတ္တမျှ လေ့လာနေပြီးနောက် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာကာ ရှေးဟောင်းမြို့တော်အတွင်းသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ သူသည် မြို့တံခါးထံသို့ ပြန်သွားပြီး ဤမြို့တော်မှ ထွက်ခွာသင့်၊ မသင့် စဉ်းစားနေမိ၏။

ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘဲ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ရရှိနေသည်။ ဤရှေးဟောင်းမြို့တော်ကြီးမှာ အလွန်ထူးဆန်းသည်ဟု သူ ခံစားနေရပေသည်။

ခဏအကြာတွင် သူ့ရှေ့နားရှိ လမ်းမအဝင်ဝ၌ လူရိပ်တစ်ခု လက်ခဲဖြစ်သွားပြီး လူ ခုနစ်ဦး ရှစ်ဦးခန့် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ဝတ်စုံနက်ဝတ် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားနှင့် ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းများပင်။

သူတို့သည်လည်း လုမင်ကို မြင်တွေ့သွားကြသည်။

"လုမင်... အခု မင်း ဘယ်ကို ပြေးဦးမှာလဲ"

ထိုလူက အေးစက်စက် ပြောဆိုကာ လုမင်နောက်သို့ လိုက်လံတိုက်ခိုက်တော့သည်။

လုမင်က နောက်သို့လှည့်ကာ အခြားလမ်းတစ်ခုအတိုင်း ပြေးထွက်သွားသည်။

ဝတ်စုံနက်ဝတ် အမျိုးသားမှာလည်း နောက်မှ လိုက်လာခဲ့၏။ သူတို့က ရှေးဟောင်းအဆောက်အအုံ အချို့ကို ဆက်တိုက် စူးစမ်းခဲ့သော်လည်း ဘာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ကြပေ။ မည်သည့် အခွင့်အလမ်းမှ မတွေ့ခဲ့ကြသဖြင့် သူတို့သည် လုမင်ကို လုံးဝ လက်လွှတ်မခံနိုင်ကြတော့ပါ။

အနည်းဆုံးတော့ လုမင်ကို သတ်လိုက်နိုင်ပါက အပြာရောင်နတ်ဆိုးဘုရင်ထံမှ များပြားလှသော ဆုလာဘ်များကို ရရှိနိုင်ဦးမည် မဟုတ်ပါလား။

မကြာခင်မှာပင် လုမင်က လမ်းမနှစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ထိုခဏ၌ သူ၏ရှေ့တွင် နောက်ထပ် လူနှစ်ဦး ပေါ်လာပြန်သည်။

ထိုနှစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုမင် မျက်နှာပျက်သွား၏။ ထိုနှစ်ဦးထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ သူတို့သည်လည်း သိုင်းဧကရာဇ်များပင်။

"လုမင်"

ထိုနှစ်ဦးက လုမင်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး လုမင်ထံသို့ တိုးဝင်လာကြတော့သည်။

"ဟားဟား... လုမင်ကို မလွတ်စေနဲ့"

ဝတ်စုံနက်ဝတ် အမျိုးသားက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။

လုမင်၏ မျက်နှာက တင်းမာသွားသည်။ အပြာရောင်နတ်ဆိုးဘုရင်က သူ့ကို အမှန်တကယ် သတ်ချင်နေပုံရ၏။ သူက လူအမြောက်အမြားနှင့်ပင် တိတ်တဆိတ် ဆက်သွယ်ထားခဲ့သေးသည်။

သဘာဝအတိုင်း၊ လုမင်က ရပ်တန့်၍ တစ်ဖက်လူများနှင့် မတိုက်ခိုက်နိုင်ပေ။ တစ်ဖက်လူများတွင် ဗလာနယ်ဧကရာဇ် သုံးပါး ရှိနေသဖြင့် သူ ပိတ်မိသွားပါက သေချာပေါက် သေဆုံးရမည်သာ ဖြစ်သည်။

လုမင်၏ ပုံရိပ်က လှုပ်ရှားလာပြီး ညာဘက်ရှိ အခြားလမ်းမတစ်ခုအတွင်းသို့ ပြေးဝင်လိုက်တော့သည်။

"အား"

ထိုခဏမှာပင် တိတ်ဆိတ်နေသော ရှေးဟောင်းမြို့တော်အတွင်း၌ ကျောချမ်းစရာကောင်းသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လုမင် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူ့နောက်မှ လိုက်လာသော ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းများအနက် အနောက်တွင် ကျန်ရစ်နေခဲ့သော တစ်ဦးမှာ ချပ်ဝတ်တန်ဆာတစ်ခု၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံထားရကြောင်း သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုချပ်ဝတ်က သံချေးများ တက်နေပြီး သွေးကွက်များဖြင့် စွန်းထင်နေ၏။ ယခုအချိန်မှာတော့ ထိုချပ်ဝတ်က ၎င်းဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းကို လွှမ်းခြုံထားချေပြီ။ ချပ်ဝတ်တန်ဆာက ထိုဧကရာဇ်တစ်ပိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးများကို စုပ်ယူလိုက်ပုံရပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလျင်အမြန်ပင် ခြောက်ကပ်သွားတော့သည်။

"ဘာကြီးလဲကွ။ ထွက်သွားစမ်း"

ဝတ်စုံနက်ဝတ် အမျိုးသားက ငေါက်ငမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ အနက်ရောင် နတ်ဆိုးဓားဖြင့် ထိုချပ်ဝတ်ကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

"ထန်"

ဓားနှင့် ချပ်ဝတ်တို့ ထိမှန်သွားသောအခါ ကြည်လင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော်၊ ချပ်ဝတ်ပေါ်တွင် ခြစ်ရာတစ်ခုမျှပင် ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိပေ။

ထိုဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းမှာမူ အော်ဟစ်ခြင်း ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး ခြောက်ကပ်နေသော အရိုးစုတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"အားလုံး အတူတူ တိုက်ခိုက်ကြစမ်း"

ဝတ်စုံနက်ဝတ် အမျိုးသားက ဒေါသထွက်သွားပြီး ချပ်ဝတ်တန်ဆာထံသို့ တိုက်ခိုက်မှု အမျိုးမျိုးကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ချပ်ဝတ်က လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အဆောက်အအုံတစ်ခုအတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားသည်။ အခြားသူများက မြို့ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားချိန်တွင်မူ ထိုချပ်ဝတ်၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် ရှာမတွေ့တော့ချေ။

ဝတ်စုံနက်ဝတ် အမျိုးသားနှင့် ကျန်ရှိသူများမှာ၏ မျက်နှာများ ခက်ထန်တင်းမာသွားကြသည်။

"လုမင်နောက်ကို ဆက်လိုက်ကြ"

ထိုလူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူတို့က လုမင်နောက်သို့ ဆက်လက် လိုက်လံကြ၏။

သို့သော်လည်း မကြာခင်မှာပင် နောက်ထပ် သနားစရာ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

ထိုချပ်ဝတ်က ဘယ်ကမှန်းမသိ ပြန်ပေါ်လာပြီး နောက်ထပ် ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်း တစ်ဦးကို ထပ်မံရစ်ပတ်လိုက်ခြင်းပင်။

ဝတ်စုံနက်ဝတ် အမျိုးသားနှင့် ကျန်ရှိသူများမှာ တိုက်ခိုက်မှုများ အဆက်မပြတ် ထုတ်ဖော်လုပ်ခဲ့သော်လည်း ချပ်ဝတ်အပေါ် ကျရောက်သွားချိန်တွင် တချွင်ချွင် အသံများသာ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းက လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အခြားအဆောက်အအုံတစ်ခုအတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားပြန်တော့သည်။

ဤချပ်ဝတ်က လူကို စားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လူတိုင်း ကြက်သီးမွေးညင်း ထသွားကြ၏။ ဘာတွေ ဖြစ်နေသနည်း။ ချပ်ဝတ်တန်ဆာတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းတစ်ဦး၏ သွေးများကို ထပ်ခါတလဲလဲ စုပ်ယူစားသောက်နေသည်။ ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းတစ်ယောက်အဖို့ လုံးဝ မခုခံနိုင်ပေ။

ဤသည်မှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ကျန်ရှိနေသော ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းများ၏ မျက်နှာများ ဖြူလျော်ကုန်ကြတော့သည်။

"ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းတွေက အလယ်မှာ လျှောက်ကြ။ ငါတို့ သုံးယောက်က အပြင်ကနေ ကာကွယ်ပေးမယ်"

ဝတ်စုံနက်ဝတ် အမျိုးသားက ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းများကို အလယ်တွင် ထားကာ ဗလာနယ်ဧကရာဇ် သုံးပါးက အပြင်ဘက်မှ ဝန်းရံစောင့်ကြပ်လိုက်၏။

မနီးမဝေးတွင်၊ လုမင်သည်လည်း ထိုကျောချမ်းဖွယ် အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် လန့်ဖျတ်သွားခဲ့သည်။

ချပ်ဝတ်တန်ဆာတစ်ခုက လူကို အမှန်တကယ် စားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ၊ ထိုချပ်ဝတ်က လုမင်အတွက် အလွန် ရင်းနှီးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ယခင်က ရင်ပြင်ငယ်လေးအတွင်းရှိ အလောင်းပေါ်တွင် သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ချပ်ဝတ်နှင့် တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်၏။

၎င်းက ထိုချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဖြစ်နိုင်ပါမည်လော။