အခန်း ၂၀၈၈
Vol. 144 Ch. 2088
အပိုင်း ( 2088 ) လွတ်မြောက်ကြပြီ။
ဟုတ်သည်၊ သူတို့က သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြ၏။
သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်နေပါက သူတို့ကို မည်သို့ ဒုက္ခတောထဲတွင် ပစ်ထားနိုင်ပါမည်နည်း။
အကယ်၍ အခြေအနေမှာ ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေပြီး လုမင် အန္တရာယ်ရှိနေပါက သူတို့သည်လည်း သေချာပေါက်ပင် လုမင်ကို ကယ်တင်ကြပေလိမ့်မည်။
"လုံချန်၊ ဟွမ်လီ... ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်တည်းလား၊ တခြားသူတွေရော ရှိသေးလား"
လုမင်က မေးလိုက်သည်။
အကယ်၍ မုယန်သာ အခြားသူများ ဖမ်းဆီးထားသေးပါက သူသည် ထိုသူများကိုလည်း ကယ်တင်မည် ဖြစ်သည်။
"မရှိပါဘူး၊ ကျုပ်တို့နှစ်ယောက်တည်းပဲ။ အဲဒီကောင်ကို တစ်နေ့ကျရင် ကျုပ်ကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်မယ်"
ဟွမ်လီက မုယန်ကို မကျေမနပ် ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"လဲလှယ်ကြမယ်"
လုမင်က မုမျိုးနွယ်စုမှ ကျွမ်းကျင်သူများကို ကြည့်လိုက်သည်။
"အရင်ဆုံး သခင်လေး မုယန်ကို အရင်လွှတ်ပေးပါ၊ ပြီးမှ သူတို့ကို ငါတို့ လွှတ်ပေးမယ်"
မုမျိုးနွယ်စုမှ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးက ပါးနပ်စွာ ပြောသည်။
"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ၊ သူတို့ကို အရင်လွှတ်ပေးလိုက်။ မဟုတ်ရင် ကျုပ်က သူ့ကို အခုချက်ချင်း အသေသတ်ပစ်မယ်"
လုမင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ့လက်ထဲတွင် လှံရှည်တစ်စင်း ပေါ်လာကာ မုယန်၏ ဒန်တျန်ပေါ်သို့ အသာဖိထားလိုက်၏။
မုမျိုးနွယ်စုမှ ကျွမ်းကျင်သူများ၏ မျက်နှာအမူအရာများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။
မုယန်၏ အဆင့်အတန်းမှာ အလွန်အရေးကြီးလှသဖြင့် သူတို့ မစွန့်စားရဲကြချေ။
သူတို့၏ အမြင်တွင် လုံချန်၊ ဟွမ်လီနှင့် အခြားသူများက ဘုရင်ခန္ဓာပိုင်ရှင်များသာဖြစ်ကြပြီး သူတို့၏ တန်ဖိုးမှာ မုယန်နှင့် မည်သို့မျှ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ချေ။
"ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ သူတို့ကို လွှတ်ပေးမယ်"
မုမျိုးနွယ်စုမှ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လုံချန်နှင့် ဟွမ်လီတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးက လုမင်၏ အနားသို့ အလျင်အမြန် ပျံသန်းရောက်ရှိလာကြ၏။
"အခု သခင်လေး မုယန်ကို လွှတ်ပေးလို့ရပြီ"
မုမျိုးနွယ်စုမှ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။
"အခု လွှတ်ပေးရမယ်... ဟုတ်လား။ မင်းတို့က ငါ့ကို ဉာဏ်နည်းသူလို့ ထင်နေတာလား။ ဒါက အီယွန်မြို့တော်လေ၊ မင်းတို့ မုမျိုးနွယ်စုရဲ့ နယ်မြေပဲ။ ငါသာ သူ့ကို အခုလွှတ်ပေးလိုက်ရင် မင်းတို့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေက ငါ့ကို လက်ဝါးတစ်ချက်နဲ့ ရိုက်သတ်လိုက်မှာ မဟုတ်ဘူးလား"
လုမင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။
"ကောင်လေး... မင်း သိပ်ပြီး အတင့်မရဲနဲ့ကွ"
မုမျိုးနွယ်စုမှ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ အခြားသော ကျွမ်းကျင်သူများ၏ မျက်နှာများမှာလည်း ပျက်ယွင်းလာ၏။
အမှန်စင်စစ်တွင်၊ သူတို့က အမှောင်ထဲ၌ ကျွမ်းကျင်သူများကို တိတ်တဆိတ် ပုန်းအောင်းခိုင်းထားပြီး ဖြစ်သည်။ လုမင်သာ မုယန်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်နှင့် မုမျိုးနွယ်စုမှ ကျွမ်းကျင်သူများက လုမင်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ပစ်ကြပေလိမ့်မည်။
သူတို့၏ မုမျိုးနွယ်စုကို ခြိမ်းခြောက်ရဲသူများအတွက် သေခြင်းတရားသာ ရှိပေမည်။
သို့သော်လည်း လုမင်မှာ သူတို့၏ အကွက်ထဲသို့ မဝင်ခဲ့ပေ။ ယင်းက သူတို့ကို ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။
ကျန်ရှိနေသော လူအများမှာလည်း လုမင်၏ သတ္တိနှင့် စေ့စပ်သေချာမှုတို့အပေါ် တိတ်တဆိတ် အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။
"ငါက အရမ်းအတင့်ရဲနေတာလို့ ပြောချင်တာလား။ တကယ်က ငါ့အသက်ကို ငါ ကာကွယ်နေတာပါ။ မင်းတို့ရဲ့ သခင်လေး မုယန်ရဲ့ အသက်က အရမ်းတန်ဖိုးရှိတယ် မဟုတ်လား။ ငါတို့ကြောင့်နဲ့ သူသာ သေသွားမယ်ဆိုရင် ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် အဲဒါက ဘယ်လိုမှ မတန်ဘူးလေ"
လုမင်က လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ မုယန်၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
မုယန်၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသကြောင့် မီးတောက်မတတ် ဖြစ်နေ၏။ သူဟာ လုမင်ကို အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ခုတ်ပိုင်းပစ်ချင်နေမိသည်။
"မင်း ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ"
နောက်ဆုံးတွင် မုမျိုးနွယ်စုက အလျှော့ပေးလိုက်ရပြီး မေးလိုက်သည်။
"မြို့ထဲကနေ ငါတို့ကို ထွက်ခွာခွင့်ပေးပါ။ မင်းတို့ မုမျိုးနွယ်စုက ငါတို့နောက်ကို မလိုက်ရဘူး။ ငါ့မှာ ကျွမ်းကျင်သူတွေရဲ့ အရှိန်အဝါကို အာရုံခံနိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်တစ်ခု ရှိတယ်။ ငါတို့ မြို့ပြင်ကို ရောက်တာနဲ့ မုယန်ကို ချက်ချင်း လွှတ်ပေးမယ်။ အဲဒီအခါကျမှ အသက်နဲ့လဲပြီး တိုက်ချင်ရင် တိုက်ကြတာပေါ့"
လုမင်က ပြောလိုက်သည်။
ဟုတ်သည်၊ သူ့တွင် ကျွမ်းကျင်သူများ၏ အရှိန်အဝါကို အာရုံခံနိုင်သော လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်ရှိသည်ဟု ပြောခြင်းမှာ မုမျိုးနွယ်စုကို လှည့်စားရန် ပြောလိုက်ခြင်းသာ။
သူ့တွင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိချေ။ သူဟာ မုမျိုးနွယ်စုကဲ့သို့ အင်အားကြီးအဖွဲ့အစည်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ကောင်းကင်ဧကရာဇ် ခန္ဓာကိုလည်း အသုံးမပြုနိုင်သေးသဖြင့် အခြားသော နည်းလမ်းကိုသာ အသုံးပြုရတော့သည်။
"မင်းကို ငါတို့ ဘယ်လိုယုံရမှာလဲ။ မြို့ပြင်ရောက်လို့ မင်းက သခင်လေး မုယန်ကို အန္တရာယ်ပြုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"
မုမျိုးနွယ်စုမှ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးက အလျှော့မပေးဘဲ ပြောလိုက်သည်။
"မင်းတို့ စွန့်စားကြည့်ရုံပဲ ရှိတယ်၊ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး"
လုမင်၏ အသံမှာ ဟိန်းထွက်သွားသည်။ မုမျိုးနွယ်စုမှ ကျွမ်းကျင်သူများမှာ မျက်လုံးများကို မှေးစပြုလာကြ၏။ သူတို့ထံမှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။
"နောက်ပြီး မင်းတို့ မုမျိုးနွယ်စုက အရမ်းအင်အားကြီးတာပဲ၊ နောက်ပြီးတော့ ငါကလည်း မင်းတို့နဲ့ ကြီးကြီးမားမား ရန်ငြိုးရန်စမှ မရှိတာ။ မုမျိုးနွယ်စုကို ရန်စဖို့ မလိုအပ်ဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် ငါ မုယန်ကို ဘာလို့ သတ်မှာလဲ။ ငါက အရူးမှ မဟုတ်တာ"
လုမင်က ဆက်ပြောလိုက်၏။
မုမျိုးနွယ်စုမှ ကျွမ်းကျင်သူများ နှုတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
လုမင် ပြောသည်မှာ မမှားပေ။ အကယ်၍ လုမင်သာ မုယန်ကို အမှန်တကယ် သတ်လိုက်ပါက၊ မုမျိုးနွယ်စု၏ ရူးသွပ်သော ကလဲ့စားချေမှုကို ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။ လုမင်အတွက်လည်း မည်သည့် ကောင်းကျိုးမျှ ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။
"ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ သဘောတူတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း တစ်ခုခု လှည့်စားဖို့တော့ မကြိုးစားနဲ့"
မုမျိုးနွယ်စုမှ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။
"သဘာဝအတိုင်း မလှည့်စားပါဘူး။ လုံချန်၊ ဟွမ်လီ... သွားကြမယ်"
လုမင်က မုယန်ကို ကုပ်မှကိုင်ပြီး ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသည်။ လုံချန်နှင့် ဟွမ်လီတို့လည်း နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားကြ၏။
"မင်းတို့ မုမျိုးနွယ်စုက ဘယ်သူ့ကိုမှ နောက်က လိုက်မလာစေရင် အကောင်းဆုံးပဲ"
လုမင်၏ အကြည့်က ကျန်ရှိနေသောသူများအပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲသွားသည်။ အချို့မှာ အပျော်သဘောဖြင့် လိုက်ကြည့်ချင်ကြသော်လည်း လုမင်က ခွင့်မပြုနိုင်ချေ။ အကယ်၍ မုမျိုးနွယ်စုမှ လူများက ထိုသူများထဲတွင် ရောနှောလိုက်ပါလာပါက မည်သို့လုပ်မည်နည်း။
"အားလုံးပဲ ဒီမှာပဲ နေခဲ့ကြပါ"
မုမျိုးနွယ်စုမှ လူများမှာလည်း အကူအညီမဲ့နေကြရသည်။ လုမင်၏ အတွေးအခေါ်မှာ အလွန်စေ့စပ်သေချာပြီး ဟာကွက်မရှိကြောင်း သူတို့ ဝန်ခံရ၏။ သူတို့က အခြားသူများကို တားဆီးရန်သာ တတ်နိုင်ကြတော့သည်။
မုမျိုးနွယ်စု၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ကြီးမားသည်။ အခြားသူများမှာလည်း မုမျိုးနွယ်စုကို ဆန့်ကျင်ရန် ဆန္ဒမရှိကြသဖြင့် အားလုံး ရပ်တန့်သွားကြတော့သည်။
လုမင်တို့ လူသုံးဦးက မုယန်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အီယွန်မြို့တော်မှ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ သဘာဝအတိုင်း၊ ချင်ယွဲ့သည်လည်း နောက်မှ လိုက်ပါခဲ့၏။
ချောင်ခိုင်းကိုမူ လုမင်က အီယွန်မြို့တော်တွင်သာ နေခဲ့ရန် အသံပို့လွှတ်၍ မှာကြားခဲ့သည်။ ချောင်ခိုင်းနှင့် လုမင်မှာ ကြီးကြီးမားမား ပတ်သက်မှု မရှိပေ။ မကြာသေးခင်ကမှ ဆုံကြခြင်းဖြစ်သဖြင့် မုမျိုးနွယ်စုအနေဖြင့် သူ့ကို ဒုက္ခပေးလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု သူ ယူဆသည်။
မကြာမီတွင်၊ လုမင်တို့အဖွဲ့မှာ အီယွန်မြို့တော်မှ ထွက်ခွာလာနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း လုမင်က မုယန်ကို ချက်ချင်း မလွှတ်ပေးသေးချေ။
မုမျိုးနွယ်စုမှ ကျွမ်းကျင်သူများက ကောင်းကင်ယံအမြင့်တွင် ပုန်းအောင်းလိုက်ပါလာမည်ကို သူ စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
လုမင်သည် အစီရင်နိယာမကို အသုံးပြု၍ မုယန်ကို လုံးဝ ချိပ်ပိတ်ထားလိုက်သည်။ မကြာမီတွင် သူတို့က ကြီးမားသော တောင်တန်းကြီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။
လုမင်တို့အဖွဲ့မှာ အမြင်ကွယ်သော ဂူတစ်ခုထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက် ပုန်းအောင်းလိုက်ကြတော့သည်။
"ဒီကောင်လေးက ငယ်ငယ်လေးရှိသေးပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အတွေးအခေါ်တွေကတော့ သိပ်ကို စေ့စပ်လွန်းတယ်"
ကောင်းကင်ယံ အမြင့်တွင် အမှန်တကယ်ပင် ပုံရိပ်နှစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုသူနှစ်ဦးမှာ မုမျိုးနွယ်စုမှ ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြ၏။ သူတို့နှစ်ဦးလုံးမှာ အစစ်အမှန်ဧကရာဇ်နယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပေသည်။
သူတို့က သူတို့၏ အရှိန်အဝါများကို ဖုံးကွယ်ကာ ကောင်းကင်ယံတွင် ပုန်းအောင်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ လုမင်သာ မုယန်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်နှင့် သူတို့က လုမင်တို့အဖွဲ့ကို တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်ရန် ပြင်ဆင်ထားပြီးပြီ။
သို့သော်လည်း လုမင်မှာ အလွန်ပင် သတိကြီးပြီး ဂူထဲတွင် ဝင်ပုန်းနေလိုက်သည်။ သူတို့က လုမင်ကို မမြင်ရသလို ဝိညာဉ်အသိဖြင့် အာရုံခံစားမှုကိုလည်း အသုံးမပြုရဲကြချေ။ အကယ်၍ လုမင်က သူတို့ကို အာရုံခံမိသွားပါက မုယန်ကို တကယ်ပင် သတ်ပစ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူတို့က စောင့်ဆိုင်းနေရုံသာ တတ်နိုင်ကြတော့သည်။
"ချင်ယွဲ့၊ လုံချန်၊ ဟွမ်လီ... မင်းတို့ရဲ့ အရှိန်အဝါကို နတ်အရှိန်အဝါကျင့်စဥ်နဲ့ ဖုံးကွယ်ပြီး ကျုပ်ရဲ့ တောင်နဲ့မြစ် ပန်းချီကားထဲမှာ ဝင်ပုန်းနေလိုက်ကြပါ"
လုမင်က ပြောလိုက်သည်။
တောင်နှင့်မြစ် ပန်းချီကား တစ်ခုတည်းနှင့် မလုံလောက်ချေ။ အစစ်အမှန်ဧကရာဇ်များမှာ အလွန်အစွမ်းထက်သဖြင့် ဂူလှိုဏ်ကောင်းကင်ရတနာတစ်ခုအတွင်းရှိ အရှိန်အဝါကိုပင် အာရုံခံနိုင်ကြသည်။
နတ်အရှိန်အဝါကျင့်စဉ်ကို တောင်နှင့်မြစ်ပန်းချီကားနှင့် တွဲဖက်အသုံးပြုမှသာ အခြားသူများ၏ အရှိန်အဝါ အာရုံခံမှုကို ဖြတ်တောက်နိုင်လိမ့်မည်။
ချင်ယွဲ့တို့ သုံးဦးမှာ ယခင်ကတည်းက နတ်အရှိန်အဝါကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
သူတို့ သုံးဦးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီး ထိုကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုကာ တောင်နှင့်မြစ် ပန်းချီကားထဲသို့ ဝင်သွားကြလေသည်။
လုမင်က မုယန်ကို ဂူထဲသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး သူ့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ယွမ်ရှင်းကို ပြောလိုက်ပါ၊ အနှေးနဲ့အမြန် သူ့ရဲ့ ခေါင်းကို ငါ ဖြတ်ပစ်မယ်လို့"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လုမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေပြင်ထဲသို့ နစ်ဝင်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
လုမင်က ကစဉ့်ကလျားနိယာမကို မြေနိယာမအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ကာ မြေပြင်အောက် မိုင်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ နစ်ဝင်သွားခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူက နတ်အရှိန်အဝါ နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုကာ သူ၏ အရှိန်အဝါကို တတ်နိုင်သမျှ ဖုံးကွယ်လိုက်၏။ သူက နတ်ကံကြမ္မာနယ်မြေ၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာများသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
လုမင်က မုယန်ကို သတ်မပစ်ခဲ့ချေ။ မုယန်က သေချာပေါက် ကလဲ့စားချေရန် ကြိုးစားမည်ကို သူသိသည်။ သို့သော်လည်း အကယ်၍ သူသာ မုယန်ကို သတ်လိုက်ပါက မုမျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံး၏ ဒေါသနှင့် မဟာဧကရာဇ်များ၏ လိုက်လံမှုကိုပင် ခံရလိမ့်မည်။ ၎င်းက ပို၍ အန္တရာယ်များသည်။
ကောင်းကင်ယံတွင်မူ အစစ်အမှန်ဧကရာဇ်နှစ်ဦးမှာ နာရီဝက်ခန့် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြပေသည်။ ကြာတော့ သူတို့ စိတ်မရှည်တော့ချေ။
"ဒီလောက်ကြာနေတာ အောက်ကိုဆင်းပြီး ကြည့်ရအောင်"
တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။ ကျန်တစ်ဦးကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူတို့နှစ်ဦးက အောက်သို့ ဆင်းသက်လာကြပြီး ဂူထဲသို့ ရောက်ရှိလာကြတော့သည်။ ထိုအခါ မုယန်ကို ထူထပ်သော ရွန်းသင်္ကေတများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်ကို သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်။
အစစ်အမှန်ဧကရာဇ်တစ်ဦးက လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး မုယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ချိပ်ပိတ်မှုကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်၏။
"အား... ချီးပဲ။ အဲဒီကောင်ကို ကျုပ် အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ဆွဲဖြဲပစ်မယ်"
မုယန်က လွတ်လပ်ခွင့်ရသွားသည်နှင့် ရူးသွပ်သွားသလို ဟိန်းဟောက်တော့သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူက အရှက်ကွဲခဲ့ပြီး ရယ်စရာ အဖြစ်ပျက်တစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ လုမင်အပေါ် သူ၏ မုန်းတီးမှုမှာ မည်သည့်အခါမျှ ပျောက်ပျက်သွားတော့မည် မဟုတ်ပေ။
"အဲဒီကောင်ကို ရှာဖို့ အခုချက်ချင်း လူလွှတ်လိုက်တော့"
မုယန်က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။