ဧကရာဇ်က ဘာလို့ ရှုရန်မြောင်ကို ဒေါသထွက်နေတာလဲ (၁)

ကျိဆွေ့ ထိုင်ခုံ၌ သေချာ မထိုင်ရသေးခင်မှာပင် ဧကရာဇ်အိုကြီးက သူ့အား နန်းတော်ထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြန်တော့သည်။

ဧကရာဇ်သည် ကျိဆွေ့ မိမိ၏ မြေးမလေးနှင့် ပြန်လည်ဆုံစည်းခဲ့ရရုံတင်မက သမီးဖြစ်သူ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရှာပြီ ဟူသော သတင်းဆိုးကြောင့် ရင်ထဲ၌ မည်မျှအထိ သောကဗျာပါဒ ရောက်နေရသည်ဆိုတာကို လုံးဝ ဂရုစိုက် မနေချေ။ ထိုသို့ ဂရုမစိုက်သော်လည်း ကျိဆွေ့တစ်ယောက် ရရှိလိုက်သော ထိတ်လန့်မှုလှိုင်းကြောင့် ညီလာခံ ခန်းမထဲ၌ ဘုန်းခနဲ မေ့လဲသွားမှာကို စိုးရိမ်မိသဖြင့် ဧကရာဇ်သည် သူ၏ စိတ်ကို တည်ငြိမ်သွားစေရန်အတွက် နန်းတွင်းမီးဖိုဆောင်ငယ်မှ သွေးကဲ့သို့ ရဲရဲနီနေသော ငှက်သိုက်စွပ်ပြုတ် တစ်ခွက်ကိုပင် အတင်း ယူဆောင် လာခိုင်းပြီး တိုက်ကျွေးစေခဲ့သည်။

ထို့နောက် ဧကရာဇ်သည် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော မျက်နှာဖြင့် တည့်တိုးကြီးပင် ပြတ်ပြတ်သားသား မေးမြန်း လိုက်တော့သည်။

“အဲဒီတုန်းက တကယ်တမ်း ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ”

ကျိဆွေ့သည် ထိုငှက်သိုက်စွပ်ပြုတ်ကို မနည်းကြီး အောင့်အီးကာ နှစ်ဇွန်း၊ သုံးဇွန်းခန့် ခပ်စားလိုက်ရသော်လည်း သူ၏ ပါးစပ်ထဲတွင်မူ ၎င်းမှာ ပြာကို ဝါးစားနေရသည့်အလား အရသာမရှိ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

“အဲဒီတုန်းက …”

ကျိဆွေ့သည် နိုင်ငံတော် မတည်ဆောက်မီ နောက်ဆုံးပိတ် ဆင်နွှဲခဲ့ရသော အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်ပွားစဉ် အချိန်တုန်းက အဖြစ်အပျက်ကို အခုထိ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မှတ်မိနေဆဲ ဖြစ်၏။ အဲဒီတုန်းက သူဟာ ကံကောင်း ထောက်မစွာဖြင့် စစ်မြေပြင်ရဲ့ အနောက်တန်းစား တပ်မှူးကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်းခံခဲ့ရပြီး စစ်ဆင်ရေးတစ်ခုလုံး၏ ရိက္ခာနှင့် ထောက်ပံ့ရေး ပို့ဆောင်ရေး ကိစ္စရပ်အားလုံးကို အစအဆုံး စီမံခန့်ခွဲခဲ့ရတာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ တကယ့်ကို တစ်ကိုယ်လုံး လူသူမသိအောင် ညောင်းညာပင်ပန်းလွန်းလှသည့် တာဝန်ကြီး တစ်ခုဖြစ်ပြီး ခဏတာမျှ အနားယူဖို့ အချိန်ပင် မရှိခဲ့ချေ။ သူ၏ ပထမ ဇနီးဖြစ်သူကလည်း သူ စစ်အလုပ်တွေကြောင့် ပင်ပန်းပြီး နာမကျန်း မဖြစ်စေ ရအောင် ဘေးနားကနေ အနီးကပ် ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးချင်ပါတယ်ဟူသော ဆင်ခြေဖြင့် စစ်မြေပြင်အထိ လိုက်ပါ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ဇနီးက … ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ စာဖတ်ခန်းထဲမှာ သေသေချာချာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက် စစ်ရေး သတင်းအချက်အလက်တွေကို ခိုးယူသွားခဲ့တာပါ၊ အဲ့ဒီထဲမှာ စစ်တပ်တွေရဲ့ နေရာချထားမှု အမိန့်စာ တွေကော၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စစ်ရိက္ခာ သိုလှောင်ရုံတွေ ရှိတဲ့ လျှို့ဝှက် တည်နေရာတွေပါ ပါဝင်နေခဲ့တာပါ”

ဧကရာဇ်သည် အတိတ်က အဖြစ်အပျက် အပိုင်းအစအချို့ကို ပြန်လည်တွေးတောမိသွားသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ် သွားသည်။

“ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်တုန်းက …”

“မှန်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး၊ သူမ ခိုးယူသွားခဲ့တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေ အားလုံးက ကျွန်တော်မျိုးဘက်က တမင်သက်သက် စွန့်ပစ်ထားခဲ့တဲ့ အစီအစဉ်အဟောင်းတွေ သက်သက်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်၊ တကယ့် စစ်မှန်တဲ့ စစ်ဗျူဟာတွေကိုတော့ ဦးနှောက်ထဲမှာပဲ အမြဲတမ်း မှတ်သားထားတတ်တာ အကျင့် ဖြစ်နေလို့ပါ”

ကျိဆွေ့က မည်သို့သော ဂုဏ်ယူဝါကြွားသည့် လေသံမျိုးမျှမရှိဘဲ ရိုးရိုးသားသားပင် ပြန်လည် ရှင်းပြလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေသော သူ၏ ပုံစံမှာ မိမိကိုယ်မိမိ အတိတ်က ပုံပြင်များကို ပြန်လည် ပြောပြရင်း ရက်စက်စွာ ပြစ်ဒဏ်ခတ်နေသည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

“ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ဇနီးက သူမကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့သလိုမျိုး မိဘမဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် လုံးဝ မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး၊ အမှန်တကယ်တော့ သူမက ကျိုးမင်းဆက်ရဲ့ ဝန်ကြီးချုပ်ကြီးရဲ့ သမီးအရင်း ဖြစ်နေခဲ့တာပါ၊ စစ်ပွဲတွေ ဖြစ်ပွားနေတဲ့ ကာလတုန်းက မိသားစုနဲ့ လူစုကွဲသွားခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းကျတော့ မိမိရဲ့ မွေးရပ်မြေ တိုင်းပြည် အပေါ် သစ္စာစောင့်သိတဲ့ မျိုးချစ်စိတ်ဓာတ်ကြောင့်မို့လို့ ကျွန်တော်မျိုးဆီကနေ စစ်ရေးသတင်းတွေကို ခိုးယူဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာပါ၊ ကျိုးတိုင်းပြည်ကြီး ပျက်စီးသွားခဲ့တဲ့ နေ့မှာပဲ ကျွန်တော်မျိုး သူမကို သွားပြီး တွေ့ဆုံခဲ့ပါတယ်၊ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ မျက်စိရှေ့မှောက်မှာတင် သူမက မိမိရဲ့ တိုင်းပြည်အပေါ် ရာသက်ပန် သစ္စာစောင့်သိမှုကို ပြသတဲ့ အနေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဓားနဲ့ထိုးပြီး အဆုံးစီရင်သွားခဲ့ပါတယ်”

သူမသွေးများက သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို စင်သွားခဲ့ပြီး သူ့ထံ၌ စေးကပ်ကာ သွေးအလိမ်းလိမ်းဖြင့် ပေကျံသွားစေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် မည်မျှပင် ရေဆေးချပါစေဦးတော့ ဘယ်သောအခါမျှ သန့်ရှင်း စင်ကြယ်သွားခြင်း မရှိတော့ဟူ၍သာ ရင်ထဲ၌ အမြဲတမ်း ခံစားနေရတော့သည်။

“အဲ့ဒီ အဖြစ်အပျက် မတိုင်ခင်တုန်းက သူမမှာ ကလေး ရှိနေခဲ့တာပါ၊ သူမ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးတော့ ကလေး မွေးပြီးတာနဲ့ ကလေးက အဝေးကို ခေါ်သွားခြင်း ခံခဲ့ရတာပါ၊ ကျွန်တော်မျိုး စုံစမ်းသိရှိခဲ့ရသမျှကတော့ အဲဒီကလေးက မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်တယ်ဆိုတာပါပဲ”

ကျိဆွေ့၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားလျက် ရှိနေပြီးမှ ဇာတ်ကြောင်းကို နိဂုံးချုပ် လိုက်တော့သည်။

“အခြေအနေတွေက အဲ့ဒီလို ဖြစ်ခဲ့တာပါ အရှင်မင်းကြီး”

သူသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ဧကရာဇ်၏ ရှေ့မှောက်၌ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး သူ၏ နဖူးကို ကြမ်းပြင်နှင့် ထိသည်အထိ ဝုန်းခနဲ ကျယ်လောင်စွာ ဦးချလိုက်တော့သည်။

“ကျွန်တော်မျိုး ဒီလို လျှို့ဝှက်ကြံစည်မှုကြီးကို အချိန်မီ ကြိုတင် မဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် တပ်မှူးကြီး တစ်ယောက်အနေနဲ့ တာဝန် မကျေပွန်ခဲ့ပါဘူး၊ ကိုယ့်ဇနီးရဲ့ အတွင်းစိတ် မဖြူစင်မှုကို သတိမထားမိခဲ့တဲ့ အတွက်လဲ ခင်ပွန်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ တာဝန်မကျေခဲ့ပါဘူး၊ ပြီးတော့ ကိုယ့်သမီးရဲ့ မိခင်ဘက်က မိသားစုကို ပျက်စီးခြင်းဆီ တွန်းပို့မိခဲ့ပြီး ကိုယ့်သမီးကိုလဲ ဘဝကံကြမ္မာ ဘယ်လိုရှိမှန်းမသိဘဲ လောကကြီးထဲမှာ တစ်ကိုယ်တည်း ပစ်ထားမိခဲ့တဲ့အတွက် ဖခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့လဲ လုံးဝ တာဝန်မကျေပွန်ခဲ့ပါဘူး”

“အဲဒီအချိန်ကစလို့ ကျွန်တော်မျိုး အိမ်ထောင်ပြုဖို့ဖြစ်စေ၊ ဖခင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ဖြစ်စေ လုံးဝ မထိုက်တန်တဲ့သူလို့ ကိုယ့်ဘာသာ သတ်မှတ်ထားခဲ့တာပါ၊ ကျွန်တော် လိုချင်ခဲ့တာဆိုလို့ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ သမီးကို ရှာချင်တာပဲ ရှိတာပါ”

“ချင်ကျန်းကတော့ ဒီအကြောင်းတွေကို ဘာတစ်ခုမှ မသိရှာပါဘူး”

ကျိဆွေ့က သူ၏ နာကျင်ဆို့နင့်နေသော လေသံဖြင့် အသည်းအသန် တိုးလျှိုးလျှောက်တင်ရှာသည်။

“သူမရဲ့ သွေးထဲမှာ ကျိုးမင်းဆက်က ဝန်ကြီးချုပ်ကြီးရဲ့ သွေးတွေ စီးဆင်းနေတယ်ဆိုတာကို သူမ လုံးဝ မသိရှာပါဘူး၊ သူမအပေါ် ကရုဏာတော် သက်ညှာပေးပြီး သူမရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါလို့ ကျွန်တော်မျိုး အရှင်မင်းကြီးကို အနူးအညွတ် တောင်းပန်ပါတယ် ဘုရား၊ သူမရဲ့ အသက်အတွက်ဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အသက်ကိုပဲဖြစ်ဖြစ် လဲလှယ်ပေးဖို့ အသင့်ပါပဲ”

“ဝိုး … ဧကရာဇ်အိုကြီးက တကယ့်ကို ကျိုးဝန်ကြီးချုပ်အပေါ် ရန်ငြိုးအကြီးအကျယ် ထားခဲ့တာပဲကိုး”

ရှုရန်မြောင်သည် စိတ်ထဲကနေ ရေရွတ်ရင်း စုတ်တသပ်သပ် ဖြစ်နေမိတော့သည်။

“အဲဒီတုန်းက အဲ့ဒီ့ဝန်ကြီးချုပ်က အညံ့ခံချင်ယောင်ဆောင်ပြီးမှ လှည့်စားခဲ့တာ၊ တကယ့်ကို သစ္စာဖောက်မှုကြီး အောင်မြင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့တာ၊ သူက ဧကရာဇ်ရဲ့ ရှေ့တန်းတပ်ခွဲတစ်ခုလုံးကိုပါ ဆုံးရှုံးသွားအောင် လုပ်ခဲ့တာ၊ ဧကရာဇ်က ဒေါသထွက်လွန်းလို့ အဲဒီလူ သေရင် အလောင်းကို တောထဲမှာပဲ ဒီအတိုင်း ပစ်ထားမယ်လို့တောင် ကျိန်ဆိုခဲ့ရတဲ့အထိပဲ”

“နောက်ဆုံးတော့လဲ ဧကရာဇ်က အလျှော့ပေးလိုက်ပြီး အဲ့ဒီ့ဝန်ကြီးချုပ်နဲ့ သူ့မိသားစုကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် သင်္ဂြိုဟ်ပေးခဲ့တာပါပဲ”

ရှုရန်မြောင်က ဆက်လက်တွေးတောနေမိသည်။

“ဒါပေမဲ့ ကျိဆွေ့တစ်ယောက် ဘာဖြစ်လို့ ဒီအမှန်တရားကို ထုတ်ပြောဖို့ အမြဲတမ်း တွန့်ဆုတ်နေခဲ့လဲဆိုတာ မအံ့ဩတော့ပါဘူး၊ သူက သူ့သမီးရဲ့ နောက်ခံက ကျိုးဝန်ကြီးချုပ်ရဲ့ မြေးဖြစ်နေတယ်ဆိုတဲ့ အထောက်အထားကို ဖုံးကွယ်ဖို့အတွက် မင်းသမီး ချင်းဟယ်နဲ့တောင် လျှို့ဝှက်သဘောတူညီချက်တစ်ခု လုပ်ခဲ့တာ၊ မင်းသမီး အဆောင်တော်ထဲမှာ အမျိုးသား အဖော်တွေ ထားရှိတာကို သူ ဝင်ရောက် မစွက်ဖက်ဘူးလို့ သဘောတူခဲ့တဲ့အပြင် မင်းသမီးဘက်က သူ့သမီးကို မဟာရှ မင်းဆက်ရဲ့ မင်းသမီးကြီးရဲ့ တရားဝင် မြေးမလေးတစ်ဦး ခံစားခွင့်ရှိတဲ့ ကျွင်းကျူဆိုတဲ့ ဘွဲ့ထူးအဆင့်အတန်း ပေးသနားဖို့ အလဲအလှယ် လုပ်ခဲ့တာပဲ”

သူသည် စိတ်ထဲကနေ နောက်ထပ် အကြောင်းအရာအချို့ကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက်မှ လမ်းဘေး မုန့်သည် တစ်ဦးထံသို့ လှည့်လိုက်တော့သည်။ သူသည် အသက်ကို တစ်ချက်မျှမရှူဘဲ တရစပ်ဖြင့် မုန့်အမျိုးအမည် အရှည်ကြီးကို ရွတ်ဆိုလိုက်တော့သည်။

“ဒီမှာ ရှိတဲ့ မုန့်အားလုံးကို တစ်မျိုးစီ ပေးပါ၊ ကျေးဇူးပဲ”

ပူပူနွေးနွေး မီးခိုးတလူလူ ထွက်နေသော မုန့်များ၏ အနံ့က တကယ့်ကို နတ်ပြည်ရောက်မတတ် မွှေးကြိုင်လွန်း လှသဖြင့် ရှုရန်မြောင်၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် တောက်ပလာခဲ့သည်။

“အားလုံးကို အစပ် များများ ထည့်ပေးပါ၊ တကယ့်ကို စပ်စပ်လေး လုပ်ပေးပါ”

မဟာရှ မင်းဆက်၏ ညဈေးတန်းများက တကယ့်ကို အရသာရှိသော မုန့်များနှင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ အကောင်းဆုံး အချက်မှာ မိမိ ကြိုက်သလောက် အစပ်ကို စိတ်ကြိုက် ထည့်ခိုင်းလို့ရခြင်းပင်။

သူ မုန့်များကို ကိုင်ကာ လှည့်ထွက်လိုက်ချိန်တွင် စည်ကားသိုက်မြိုက်လှသော အရှေ့ဈေးထဲ၌ ဘာရည်ရွယ်ချက်မျှ မရှိဘဲ လမ်းလျှောက်နေသော ကျိဆွေ့ကို အမှတ်မထင် လှမ်းမြင်လိုက်ရတော့သည်။ သူ၏ စိတ်လွင့်မျောနေသော အမူအရာက အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေပြီး သူ၏ နောက်ကနေ ကပ်လိုက်လာသော အစေခံငယ်လေးမှာလည်း သိသိသာသာကို စိုးရိမ်ပူပန်နေရှာသည်။

“ဟင်…”

ရှုရန်မြောင်သည် ကျိဆွေ့နှင့် မိမိလက်ထဲက အငွေ့တထောင်းထောင်းထွက်နေသော မုန့်ကြော်များကို ဟိုကြည့် ဒီကြည့်ဖြင့် သုံးလေးကြိမ်ခန့် ဝေခွဲမရ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်း လှမ်းလိုက်တော့သည်။

“အမတ်ကြီးကျိ”

ကျိဆွေ့သည် ထိုအသံကြောင့် လန့်ဖျန်းသွားခဲ့ရပြီး သူ၏ အတွေးကမ္ဘာထဲမှ ချက်ချင်း နိုးထလာကာ ရှုရန်မြောင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“…မင်း… မင်းပါလား”

ရှုရန်မြောင်သည် ဘာမှမသိနားမလည်သည့် ပုံစံဖြင့် မျက်လုံး ပုတ်ခတ် ပုတ်ခတ် လုပ်နေသည်။

ကျိဆွေ့သည် သူ့ကို အကဲခတ်သလို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက်မှ ရုတ်တရက် ဖြတ်ခနဲ မေးလိုက်တော့သည်။ “မင်း လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်တုန်းက ဟယ်နန်ပြည်နယ်မှာ ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ မဟာ ငတ်မွတ် ခေါင်းပါးမှုဘေးကြီးကို မှတ်မိသေးရဲ့လား”

ရှုရန်မြောင်၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ခဏမျှ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ရ၏။

*လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်တုန်းကလား၊ အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါ ဝိညာဉ် ကူးပြောင်းတာမှ မဖြစ်သေးတာ*

“ဒီလောက်အထိ ကြီးမားလှတဲ့ ကပ်ဘေးဆိုးကြီးကို သေချာပေါက် မှတ်မိတာပေါ့ဗျာ”

ရှုရန်မြောင်က တကယ် သိရှိနားလည်နေသည့်အလား ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင်ဖြင့် ပြတ်ပြတ်သားသား ဖြေကြား လိုက်သည်။

ကျိဆွေ့တစ်ယောက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

*သူ မသိဘူးပဲ*

ယခုအခါတွင် ကျိဆွေ့သည် နန်းတွင်း အရာရှိတစ်ဦး မဟုတ်တော့သဖြင့် ရှုရန်မြောင်၏ စိတ်တွင်း ရေရွတ်သံများကို ထပ်မံ၍ မကြားနိုင်တော့ချေ။ ထို့ကြောင့် သူ ဘာဖြစ်လို့ ဘာမှမသိနားမလည် ဖြစ်နေရသလဲ ဆိုသည်ကို ကျိဆွေ့အနေဖြင့် အဖြေရှာမရနိုင်တော့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက်မှ ကျိဆွေ့က စကားကို ဆက်ပြောသည်။

“ငါ ကယ်ဆယ်ရေး လုပ်ငန်းတွေကို သွားရောက်ကြီးကြပ်နေတုန်းက ဒေသခံအရာရှိတွေနဲ့ အခွန်ဘဏ္ဍာရေး ဝန်ကြီးဌာနက လူတွေကြားထဲမှာ လျှို့ဝှက်ပူးပေါင်း ကြံစည်မှုတွေ ရှိနေတာကို စုံစမ်းတွေ့ရှိခဲ့ရတယ်၊ သူတို့တွေက ကပ်ဘေး ဒုက္ခသည်တွေအတွက် သတ်မှတ်ထားတဲ့ စစ်ရိက္ခာနှံစားကုန်တွေကို ကြားကနေ မတရား ခိုးယူမောင်ပိုင် စီးခဲ့ကြတာ၊ အဲဒါကြောင့်မို့လို့ ငါတို့တွေ အချိန်မီ ခြောက်သွေ့တောခြောက်မှုဘေးကို မဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ကြဘူး။ အဲဒီလို တာဝန် ပျက်ကွက်မှုတွေကြောင့်ပဲ ငတ်မွတ် ခေါင်းပါးမှု ကပ်ဘေးဆိုးကြီး ဆိုက်ရောက်ခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံး လူသား အချင်းချင်း ပြန်လည်စားသောက်ကြတဲ့အထိ အခြေအနေတွေက ဆိုးရွားသွားခဲ့ရတာပေါ့”

ရှုရန်မြောင်တစ်ယောက် မှင်တက်သွားရသည်။

“ဒါတွေကို … ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်တော့်ကို လာပြီး ပြောပြနေရတာလဲ”

ကျိဆွေ့သည် သူ၏ စကားလုံးများကို သေသေချာချာ ရွေးချယ်ကာ တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ဆိုရှာသည်။

“အခု ငါက ရာထူးကနေ ဖယ်ရှားခံလိုက်ရပြီ ဆိုတော့ ငါ စုဆောင်းထားခဲ့တဲ့ သက်သေအထောက်အထားတွေကို အရှင်မင်းကြီးထံ တရားဝင် တင်ပြချင်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ တခြားလူတွေကြားကနေ ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက် ပိတ်ဆို့ကြမှာကို ငါ စိုးရိမ်မိတယ်ဦ မင်းက မင်းသမီး ဝမ်ရှို့နဲ့ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု ရှိတယ်ဆိုတော့…”

ကျိဆွေ့သည် သူ၏ အကြောင်းပြချက်များကို ရှည်လျားစွာ ရှင်းပြနေခဲ့ပြီး၊ ရှုရန်မြောင်ကမူ ဘေးနားကနေ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် နားထောင်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲ၌ မည်သို့သော အတင်းအဖျင်း အတွေးမျိုးတွေ လည်ပတ်နေမလဲ ဆိုတာကတော့ ယခုအခါတွင်မူ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုအဖြစ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ၊ တကယ်လို့ ကျွန်တော် မင်းသမီး ဝမ်ရှို့နဲ့ တွေ့ဖြစ်ခဲ့ရင် အဲဒီ သက်သေအထောက်အထားတွေကို သူမလက်ထဲ အရောက် သေသေချာချာ ထည့်ပေးလိုက်ပါ့မယ်”

ထိုသို့ ပြောကြားပြီးနောက်တွင် ရှုရန်မြောင်သည် လှည့်ထွက်သွားခဲ့တော့သည်။

သူ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီးနောက်မှာပင် ကျိဆွေ့သည် ထိုနေရာတွင်တင် အချိန်အတော်ကြာအောင် မလှုပ်မယှက်ဘဲ မတ်တတ်ရပ်လျက် ကျန်ရစ်နေခဲ့ရှာသည်။ သူ၏ အနောက်ကနေ လိုက်ပါလာသော အစေခံငယ်လေးက ပတ်ဝန်းကျင်၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် စကားစလိုက်သည်။

“သခင်ကြီး”

“ငါ ထပ်ပြီး မကြားရတော့ဘူး…”

“ဘာကို… မကြားရတော့တာလဲ”

စည်ကားလှသော ညဈေးတန်း၏ တဖျတ်ဖျတ်လင်းလက်နေသော မီးရောင်စုံအောက်တွင် ကျိဆွေ့၏ အရိပ်ကြီးမှာ လမ်းမထက်ဆီသို့ ရှည်လျား စောင်းငဲ့ကျဆင်းနေခဲ့သည်။ သူ၏ လေသံမှာ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများဖြင့် ပြည့်နှက် နေခဲ့ပြီး လေထုထဲသို့ တိုးညင်းစွာ လွင့်ပျံသွားခဲ့တော့သည်။

“ငါ သူ့ရဲ့အသံကို ထပ်ပြီး မကြားရတော့ဘူး”

သူ့အနေဖြင့် ရှုရန်မြောင်၏ စိတ်တွင်းရေရွတ်သံတွေကို ကြားနေခဲ့ရစဉ်တုန်းက ၎င်းမှာ တကယ့်ကို စိတ်တိုစရာ၊ စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလွန်းလှသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထိုအသံကြီး လုံးဝ ပျောက်ကွယ် သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် မိမိ၏ ရှေ့မှောက်၌ ကြီးမားလှသော တံခါးချပ်ကြီးတစ်ခု အုန်းခနဲ ပိတ်ချခံလိုက် ရသည့်အလား လောကကြီးထဲတွင် မိမိတစ်ကိုယ်တည်း လွင့်မျော အထီးကျန် ကျန်ရစ်ခဲ့ရသလိုမျိုး ရင်ထဲ၌ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။