ညီလာခံ၏ ဝန်ကြီး ခြောက်ပါး: ငါ တကယ် သေသင့်တာပဲ (၁)

ရှုရန်မြောင်သည် မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ တစ်စုံတစ်ခုကို အမှတ်မထင် လှမ်းမြင်လိုက်ရသဖြင့် လန့်ဖြန့် သွားခဲ့ရတော့သည်။

[ဒါ ဘယ်လိုမျိုး အဓိပ္ပာယ်မရှိ ရယ်စရာကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းကြီးလဲ]

သူ၏ စိတ်တွင်းရေရွတ်သံကြီးမှာ တကယ့်ကို တစ်ခန်းလုံး ဟိန်းထွက်သွားသည့်အလား သေမင်းခေါင်းလောင်းသံ သို့မဟုတ် မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လွန်းလှသဖြင့် ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြသော လူတိုင်းကို ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။ တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ညီလာခံခန်းမအတွင်းရှိ နန်းတွင်းအရာရှိကြီး စုစုပေါင်း ၁,၁၈၈ ဦးစလုံးမှာ အနောက်ဘက်ဆီသို့ ပြိုင်တူ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြတော့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းမှာ တကယ့်ကို ရုပ်ရှင်ပြဇာတ်တစ်ခုအလား အံ့ဩမှင်တက်ဖွယ် အခြေအနေ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ကျင်းမင်းသား၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာမူ နက်မှောင်တည်ကြည်လျက် ရန်ငြိုးများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

*ငါ ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ငါ့ရဲ့ နောင်တော် ဧကရာဇ်က ငါ့အပေါ် သံသယတွေ အကြီးအကျယ် ဝင်နေပြီး ငါ့ကို အာဏာစက်အောက်မှာပဲ အမြဲတမ်း ပိတ်လှောင်ထားချင်နေတာ၊ ဒါက ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ငါတို့ နှစ်ယောက် စလုံးက ရုပ်ချင်း တအားဆင်တူနေကြလို့ပဲ၊ ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံးက မိခင်တစ်ဦးတည်းရဲ့ ရုပ်ရည်ကို ဆက်ခံ ထားကြတာ၊ ငါ့ရဲ့ နောင်တော်က … ငါ သူ့ရဲ့ပလ္လင်ကို လုယူပြီး အစားထိုး ဝင်ရောက်လာမှာကို အသည်းအသန် ကြောက်ရွံ့နေတာပဲ*

၎င်းမှာ ဘယ်လိုမှ ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်လှသော ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျလှသည့် ထောင်ချောက်ကြီးတစ်ခုအလား ထင်မှတ် ရပေသည်။

ကျင်းမင်းသားသည် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် သူ၏ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်မိရင်းက ရင်ထဲ၌ တွေးတော နေမိသည်။

*အရင်တုန်းက ငါ့ရဲ့မျက်နှာကို ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်အောင် ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တာတောင်မှ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ သံသယစိတ်တွေကို လျှော့ချဖို့အတွက် မလုံလောက်သေးဘူးပဲ…*

နန်းတွင်း အရာရှိအားလုံး၏ အကြည့်များမှာ ယခုအခါတွင် သူ၏အပေါ်သို့သာ ပြိုင်တူ စူးစိုက် ကျရောက် နေခဲ့ကြသဖြင့် ၎င်းမှာ နှုတ်ကနေ ထုတ်မပြောသော်လည်း တကယ့်ကို ကြီးမားလှသော ခြိမ်းခြောက်မှုကြီး တစ်ခု အလား ဖြစ်နေတော့သည်။ ၎င်းမှာ နဂါးပလ္လင်ထက်၌ ထိုင်နေသော ဧကရာဇ်က သူ့အား စကားလုံးမပါဘဲ သတိပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သလို မိမိအနေဖြင့် ဤညီလာခံခန်းမတစ်ခုလုံးကို မည်မျှအထိ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင် ထားနိုင်သလဲ ဆိုတာကို ဗြောင်ကျကျ အစွမ်းပြလိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်ပေသည်။

ကျင်းမင်းသားက နှုတ်ကနေ ဘာတစ်ခုမှ ထုတ်မပြောခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ ရင်ထဲ၌မူ အေးစက်စက်ဖြင့် ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

*နောင်တော်၊ နောင်တော် အလိုရှိတဲ့အတိုင်း ဖြစ်စေရပါ့မယ်၊ နောင်တော်ရဲ့ ညီတော်… အခုပဲ တွားသွား လာခဲ့ပါ့မယ်*

ထို့ကြောင့် ဧကရာဇ်သည် မိမိ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ပုံသဏ္ဌာန်မမှန်ဘဲ ကောက်ကွေးနေသော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခုက မြေပြင်ပေါ်တွင် တရွေ့ရွေ့ဖြင့် တစ်လက်မချင်းစီ အသည်းအသန် တွားသွားလာနေသည်ကို မျက်ဝါးထင်ထင် စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။

 

ဧကရာဇ်မင်းကြီး: “ဒါ ဘယ်လိုတောင် ရယ်စရာကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းကြီးလဲ”

ကျင်းယီဝေသည် ကျင်းမင်းသား၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် ဝိုင်းအုံလာကြသော်လည်း သူ၏ မြင့်မြတ်လှသော မင်းသားတစ်ပါးဟူသည့် ရာထူးအဆင့်အတန်းကြောင့် အထက်မှ အမိန့်မရှိဘဲ မည်သူမျှ လက်ဖျားနှင့်မျှ မတို့ဝံ့ကြချေ။ သူတို့ လုပ်နိုင်သည်မှာ ကသိကအောက်နိုင်လှသော အမူအရာများဖြင့် မင်းသား၏ ဘေးနားမှနေ၍ လိုက်ပါလာရင်း သူ မြေပြင်ပေါ်တွင် တစ်လက်မချင်းစီ အသည်းအသန် လျှောက်တွားနေသည်ကို မျက်တောင် မခတ်တမ်း စောင့်ကြည့်နေရုံသာ ရှိတော့သည်။

ဧကရာဇ်: “ကျင်းမင်းသားကို သေသေချာချာ တွဲထူပြီးတော့ သူ့ကို ငါ့ဆီ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့”

စူးစမ်းချင်စိတ် ပြင်းပြလှသော ရှုရန်မြောင်သည်လည်း ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေသလဲဆိုတာကို ပိုမို၍ ရှင်းရှင်း လင်းလင်း မြင်တွေ့နိုင်ရန်အတွက် သူ၏ ခေါင်းကို အပြင်သို့ ပြူထွက်ပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်တော့သည်။ သူသည် မိမိ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဤကဲ့သို့သော ရှေးခေတ်ကာလ၏ ထူးဆန်းအံ့ဩဖွယ် မြင်ကွင်းမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်၏။

“အဲဒါ ဘယ်သူလဲဗျ”

သူသည် ဘေးနားက စစ်မက်ရေးရာရုံးမှ အဆင့်နိမ့်အရာရှိတစ်ဦးထံသို့ တိုးတိုးလေး ကပ်မေးလိုက်သည်။

ထိုအရာရှိကလည်း လေသံကို လျှော့ကာ တိုးတိုးလေး ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။

“အဲဒါ ကျင်းမင်းသားလေ၊ သူ ဒီနေရာကို ဘာဖြစ်လို့ ရောက်လာပြီး ဘာတွေ ထိုင်လုပ်နေလဲဆိုတာတော့ ကျွန်တော်လဲ လုံးဝ စဉ်းစားလို့မရဘူး”

ကျင်းယီဝေသည် ကျင်းမင်းသားကို ပွေ့ချီကာ သူ၏ ဝှီးချဲပေါ်သို့ ပြန်လည်တင်ပေးလိုက်ကြပြီးနောက် ရွှေပလ္လင် စင်မြင့်ကြီးဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာဖြင့် တွန်းရွှေ့ခေါ်ဆောင်သွားကြတော့သည်။

[အိုး၊ အဲဒီလူက ကျီပေမင်းသားရဲ့ အိမ်ရှေ့စံနဲ့ ကွယ်ရာမှာ လျှို့ဝှက်အဆက်အသွယ် ရှိနေတာကိုး၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအိမ်ရှေ့စံက ဒီနေ့ ညီလာခံကို ရောက်မလာဘူးပဲ၊ နေပါဦး၊ ကျီပေမင်းသားရဲ့ အိမ်ရှေ့စံဆိုတာ ဘယ်သူလဲ၊ ဪ၊ ဟိုအကောင်လေ၊ ခါးပတ်ပေါ်မှာ ပုလဲခုနစ်လုံး စီခြယ်ထားတဲ့ကောင်၊ အဲဒီပုလဲတွေက လူတွေ… မစင်စွန့်တဲ့ နေရာတွေဆီကနေ ကောက်ရလာတာတဲ့၊ ဟားဟား]

(အမှန်တကယ်တော့ မင်းသားများနှင့် အိမ်ရှေ့စံများအနေဖြင့် နန်းတွင်း၌ သီးခြားရာထူး (သို့မဟုတ်) ကြီးမားသော တာဝန်ဝတ္တရားများ ထမ်းဆောင်နေခြင်း မရှိပါက ပုံမှန်အားဖြင့် ညီလာခံတက်ရောက်ရန် မလိုအပ်ချေ။ ကျင်းမင်းသားသည် ညီလာခံ လုံးဝမတက်ရောက်ဘဲ နေလေ့ရှိခြင်းကြောင့် လူတိုင်းအတွက် အကျွမ်းတဝင် ရှိလှသော ပျက်ကွက်မှုမျိုး ဖြစ်သော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ ကျီပေမင်းသား၏ အိမ်ရှေ့စံမှာမူ ပေါင်းသင်း ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်လွန်းလှသဖြင့် ရံဖန်ရံခါတွင် ညီလာခံခန်းမဆီသို့ ရောက်ရှိလာတတ်စမြဲ ဖြစ်၏)

ဧကရာဇ်၏ အကြည့်မှာ ယခုအခါတွင် ကျင်းမင်းသားထံသို့ ဖြတ်ခနဲ ရွှေ့လျားကျရောက်သွားတော့သည်။

“ဒါဆို… ငါ့ရဲ့ ဆဋ္ဌမမြောက် ညီတော်က ကျီပေမင်းသားရဲ့ အိမ်ရှေ့စံနဲ့ ကွယ်ရာမှာ လျှို့ဝှက်အဆက်အသွယ်တွေ ရှိနေတာပေါ့ ဟုတ်လား”

ကျင်းမင်းသား၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ မြို့တော်အတွင်းရှိ ကျီပေမင်းသား၏ လျှို့ဝှက်အဆက်အသွယ်များထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သော အဆင့်နိမ့်အရာရှိလေးတစ်ဦးထံသို့ ခဏမျှ ဖြတ်ခနဲ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ ထိုအရာရှိလေးမှာမူ တစ်ကိုယ်လုံး ပျာယာခတ်နေခဲ့ပြီး လက်ချောင်း ငါးချောင်းကို ထောင်ပြလျက် အသည်းအသန် အချက်ပြနေရှာ၏။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အလွန်အမင်း အရေးကြီးနေသည့် အမူအရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့တော့သည်။

ထိုအရာရှိလေးမှာ သူ၏ ရင်ထဲ၌ အော်ဟစ်နေမိသည်။

*အရှင်မင်းသား၊ ဒီနေ့ည အဲဒီလူနဲ့ လုံးဝ သွားပြီး မတွေ့ပါနဲ့ဦး၊ တကယ်လို့သာ ရှုရန်မြောင် တစ်ယောက် ကျွန်တော်တို့ကို သတိထားမိသွားရင်တော့ ကျွန်တော်တို့အားလုံး သေတွင်းထဲ သက်ဆင်းရပါလိမ့်မယ်*

ကျင်းမင်းသားမှာမူ အပြင်ပန်းအားဖြင့် တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ရှိနေဆဲပင်။

*လက်ချောင်းငါးချောင်း… ဟုတ်ပြီ၊ ငါ နားလည်ပြီ*

သူသည် ကျီပေမင်းသား၏ အိမ်ရှေ့စံနှင့် ညဉ့်သုံးချက်တီးအချိန်တွင် တွေ့ဆုံရန် ချိန်းဆို ထားခဲ့သော အစီအစဉ်ကို ညဉ့်ငါးချက်တီးအချိန်သို့ ရွှေ့ဆိုင်းလိုက်ရန် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

ကျင်းမင်းသားသည် ထိုအရာရှိလေးထံသို့ သိမ်မွေ့စွာဖြင့် ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်ပြလိုက်ရင်း ကျီပေမင်းသား၏ လုပ်ရပ်များနောက်ကွယ်က တကယ့် ရည်ရွယ်ချက်အစစ်အမှန်ကို မိမိ ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်ထားကြောင်း အချက်ပြလိုက်တော့သည်။

*ညဉ့်ငါးချက်တီးအချိန်… တကယ့် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကို ဆွေးနွေးဖို့အတွက်ပေါ့*

[အား၊ ကျီပေမင်းသားရဲ့ အိမ်ရှေ့စံက အခုထိ ဂေဟာမယ်လေးရဲ့ ခုတင်ပေါ်မှာ အိပ်ပျော်နေတုန်းပဲ ရှိသေးတာပဲ၊ ဟမ် … ပုလဲခုနစ်လုံး ပါတဲ့ အဲ့ဒီ ခါးပတ်ကြီးလား။ သူက အဲ့ခါးပတ်ကို ကျင်းမင်းသားဆီ လက်ဆောင် ပေးလိုက်တာ၊ ပြီးတော့ ကျင်းမင်းသားကလဲ အဲ့ခါးပတ်ကို အမြဲတမ်း လက်နဲ့ ကိုင်တွယ်ကစားနေတာတဲ့၊ ဒါပေမဲ့ ကျင်းမင်းသား အဲဒီခါးပတ်က တကယ့်ကို ညစ်ပတ်ပေရေနေတာဗျ၊ မင်းက အဲဒါကို ခဏခဏ ကိုင်တွယ်နေပြီးတော့ လက်ကို တောင် စင်ကြယ်အောင် ပြန်မဆေးဘူးလား]

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ညီလာခံခန်းမအတွင်းရှိ လူအတော်များများ၏ အကြည့်များမှာ ကျင်းမင်းသားထံသို့ ပြိုင်တူ ကျရောက် သွားကြတော့သည်။ ပိုမို၍ တိတိကျကျ ပြောရလျှင်မူ သူတို့အားလုံးသည် မင်းသား၏ လက်နှစ်ဖက် ဆီသို့သာ စူးစိုက် ကြည့်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မင်းသားကျင်း: “…”

*ငါ့လက်က ဘာဖြစ်နေလို့လဲ*

ရွှေပလ္လင်ပေါ်မှနေ၍ ဧကရာဇ်သည် လည်ချောင်းတစ်ချက် ရှင်းလိုက်ရင်းက မိန့်ကြားလိုက်တော့သည်။

“ဆဋ္ဌမမြောက် ညီတော် … ဆက်ပြီး စကားမပြောခင် မင်းရဲ့ လက်တွေကို အရင်ဆုံး စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောလိုက်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ် ထင်တယ်၊ ငါကိုယ်တော် ကိုယ်တိုင် သုံးတဲ့ ရွှေဇလုံကို မင်းကို ခဏ ငှားပေးပါ့မယ်”

*ရွှေဇလုံ*

*ရွှေဇလုံထဲမှာ လက်ဆေးပြီး အနားယူခြင်း လောကီအရှုပ်အထုပ်တွေကနေ အပြီးတိုင် လက်ဆေးနှုတ်ထွက်ခြင်း လို့ ဆိုလိုတာလား*

ကျင်းမင်းသား၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ သိသိသာသာ တုန်ရီသွားခဲ့ရတော့သည်။ မိမိ၏ နောင်တော် ဧကရာဇ်က အရာအားလုံးကို ကြိုတင်၍ အစအနမကျန် သိရှိနေခဲ့ပြီလား။ အရာရာတိုင်းက သူ၏ လက်ဝါးကြီး အုပ်ချုပ်မှု အောက်မှာပဲ ရှိနေခဲ့တာလား။ နောင်တော်၏ အတွေးအခေါ် အစီအစဉ်များ၏ နက်နဲဆန်းကြယ်မှုက တကယ့်ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းလွန်းလှပေသည်။

မဟုတ်သေးပေ။ ကျင်းမင်းသားအနေနှင့် ဧကရာဇ်၏ ရင်ထဲက သံသယစိတ်တွေကို အမြစ်ပြတ် ဖယ်ရှားပစ်နိုင်မှ ဖြစ်မည်။

“နောင်တော်၊ ကျွန်တော်မျိုး မှားသွားပါတယ် နောင်တော်”

ဧကရာဇ်သည်လည်း မိမိ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် ယခုကဲ့သို့သော ထူးဆန်းလှသည့် လူပတ်ဝန်းကျင်ကြီးဖြင့် ဝိုင်းရံခံနေရရန်အတွက် အတိတ်ဘဝတုန်းက မည်မျှအထိ ကြီးမားလှသော အပြစ်ဒုစရိုက်တွေကို ကျူးလွန်ခဲ့ မိလို့လဲ ဟူ၍ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရင်တွင်း၌ တွေးတော ငြိုငြင်မိတော့သည်။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာတုန်းက သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ သူတစ်ပါးထံ၌ အစေခံအဖြစ် ရောင်းချခဲ့ရပြီး မိဘများနှင့် ကွဲကွာခဲ့ရပြီးနောက် ၎င်းတို့ကို လိုက်လံရှာဖွေရင်းက ဤအင်ပါယာကြီးကို အသည်းအသန် တည်ဆောက်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူ ပလ္လင်ထက်သို့ ဆက်ခံစိုးစံသည့် အချိန်ကျမှသာ သူ၏ မိခင်အရင်းမှာ လွန်ခဲ့သော အချိန်ကတည်းက အခြား အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် ပြန်လည် လက်ထပ်ခဲ့ပြီး ထိုခင်ပွန်းအသစ်နှင့် သားတစ်ယောက် ထပ်မံမွေးဖွားခဲ့ကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် သိရှိခဲ့ရတော့သည်။

၎င်းမှာလည်း အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပါချေ။ စစ်မက်ဖြစ်ပွားချိန်တွင်ဖြစ်စေ၊ ငြိမ်းချမ်းသောကာလတွင်ဖြစ်စေ ကျေးလက်တောရွာများရှိ တစ်ကိုယ်တည်း အမျိုးသမီးများအနေဖြင့် ဘဝကို အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ ရှင်သန် ဖြတ်သန်းရန် တကယ့်ကို ခက်ခဲလွန်းလှပေသည်။ အိမ်ထောင်ပြုခြင်းကသာ ၎င်းတို့အတွက် အကောင်းဆုံးသော ဘေးကင်း လုံခြုံရေး ဖြစ်လေ့ရှိပြီး သားယောက်ျားလေးတစ်ဦး မွေးဖွားနိုင်ခြင်းကသာ သူတစ်ပါး၏ နှိပ်စက် ညှဉ်းပန်းမှုများနှင့် မိမိတို့ပိုင်ဆိုင်သမျှ လယ်ယာမြေများကို မတရား အဓမ္မ သိမ်းပိုက်ခံရခြင်းတို့မှ ရှောင်လွှဲနိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထို့ကြောင့် ဧကရာဇ်သည် သူ၏ မိခင်၊ မိခင်၏ မိသားစုအသစ်နှင့် မိမိနှင့် အမေတူ အဖေကွဲ ညီငယ်လေးတို့ကိုပါ မြို့တော်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း သူ၏ မိခင်နှင့် ပထွေးဖြစ်သူတို့မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ကွယ်လွန်သွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သဖြင့် ယခုအခါတွင်မူ မိမိအတွက် အမြဲတမ်း အခက်အခဲ ပြဿနာတွေ ရှာတတ်သော ဤညီငယ်လေး တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရှိတော့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင်မူ ဤညီငယ်လေးမှာ တကယ့်ကို ဆင်ခြင်တုံတရားရှိပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်သူ ဖြစ်၏။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ကျမှ ဘာဖြစ်လို့များ ဒီလောက်ထိ စိတ်နောက်ပြီး ရူးသွပ်နေသလိုမျိုး လာလုပ်နေရပါလိမ့်။

“နောင်တော်၊ နောင်တော်၊ ကျွန်တော်မျိုး တကယ့်ကို အပြစ်ကင်းစင်ပါတယ် နောင်တော်”

“ပါးစပ်ပိတ်စမ်း”

ဧကရာဇ်မင်းကြီးက ဒေါသတကြီးဖြင့် ငေါက်လိုက်တော့သည်။

ညီလာခံ ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံးသည် ထူးဆန်းလှသော တိတ်ဆိတ်ခြင်းအောက်သို့ ပြန်လည် ကျရောက် သွားခဲ့ရတော့သည်။ ဧကရာဇ်သည် အသက်ကို ပြင်းထန်စွာ တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီးနောက် မိန့်ကြားလိုက်၏။

“မင်း အခု အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ဘာလို့ လျှောက်လုပ်နေတာလဲ”

အမြဲတမ်း ပြဿနာရှာတတ်သော ထိုညီငယ်လေးမှာ ရုတ်တရက် လန့်ဖြန့်သွားခဲ့ရပြီး သူ၏ မျက်နှာ အမူအရာ မှာလည်း သနားစရာကောင်းလောက်အောင်အထိ အိုးတိုးအန်းတန်း ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ သူသည် ဧကရာဇ်အား လေမုန်တိုင်းထဲတွင် တဆတ်ဆတ်တုန်ရီနေသည့် နုနယ်လှသော ပန်းကလေးတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ပျော့ညံ့လှသော အကြည့်များဖြင့် မော့ကြည့်နေမိတော့သည်။

“နောင်တော်၊ အခွန်ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီး၊ စာရင်းစစ်ချုပ်နဲ့ တရားရေးရာ ဝန်ကြီးဌာနက ရာဇဝတ်အရာရှိတို့ရဲ့ အဂတိ လိုက်စားမှုကြီးက”

တရားရေးရာ ဝန်ကြီးဌာနမှ ထိုရာဇဝတ် အရာရှိကြီးမှာမူ ဆက်ပြီး အောင့်အီးမထားနိုင်တော့ဘဲ မိမိရှိသမျှ အားအင် အားလုံးကို စုစည်းကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လျှောက်တင်တော့သည်။

“အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုး နန်းတွင်းရန်ပုံငွေတွေကို ကြားကနေ မတရားခိုးယူခဲ့တာ လုံးဝမဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်မျိုး မိမိရဲ့ လုပ်ပိုင်ခွင့်အာဏာကို အလွဲသုံးစားလုပ်ပြီး သေဒဏ်ကျ အကျဉ်းသားတွေကိုပဲ ကျွန်တော်မျိုး ကိုယ်စား အလုပ်လုပ်ခိုင်းခဲ့ရုံတင်ပါ”

ဤပြစ်မှုနှစ်ခုက တကယ့်ကို ကွာခြားလွန်းလှသည့် သီးခြား ရာဇဝတ်မှုကြီးနှစ်ခု မဟုတ်ပါလား။

ကျင်းမင်းသား— “…”

သူ၏ မျက်မှောင်ကြီးမှာ တွန့်ကွေးသွားခဲ့ရပြီး ရင်ထဲကနေ ထိုအရာရှိအား အစွမ်းကုန် ကျိန်ဆဲနေမိတော့သည်။

ဧကရာဇ်၏ စူးစမ်းလိုသော အကြည့်စွမ်းအားမှာ သူ့ထံသို့ ထပ်မံ၍ စူးစိုက်ကျရောက်လာခဲ့ပြန်သည်။

“ဒါကကော မင်းရဲ့ အစီအစဉ်ထဲက တစ်ခုပဲလား”

ကျင်းမင်းသားသည် သူ၏ လေသံကို ယခင်ကထက်ပင် ပိုမို၍ မြှင့်လိုက်ရင်း အော်ဟစ်လျှောက်တင်ပြန်သည်။

“နောင်တော်၊ ကျွန်တော်မျိုး သူတို့နဲ့ ဘာအဆက်အသွယ်မှ မရှိပါဘူး ဘုရား၊ မှန်ပါတယ်၊ သူတို့တွေ မနေ့တုန်းက ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို လာရောက် ဂုဏ်ပြုပြီး လက်ဆောင်တွေ ပေးအပ်ခဲ့ကြတာတော့ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်မျိုး သူတို့ကို တကယ်တမ်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မသိပါဘူး ဘုရား”

တစ်ယောက်တစ်ပေါက်ဖြင့် ထပ်တူကျနေသော စကားသံများကြောင့် ညီလာခံခန်းမတစ်ခုလုံး ဗရက်ဗရဲ ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားခဲ့ရသဖြင့် ဧကရာဇ်မှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးလွန်းလှသဖြင့် သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် နားထင်ကို တင်းတင်းဖိနှိပ်ထားမိတော့သည်။ အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးတဲ့နောက်မှသာ သူသည် မိမိ၏ ပြဿနာ ရှာတတ်သော ညီငယ်လေးအား နောက်ဆုံးတွင် နှုတ်ဟမိန့်ကြားလိုက်တော့သည်။

“မင်း သူတို့နဲ့ ဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိဘူးဆိုတာ ငါ ယုံကြည်ပါတယ်၊ မင်း အခု ပြန်လို့ရပြီ”

ဆုတ်ခွာခွင့်ရမည့် အခွင့်အရေးကောင်းကို ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်သော ကျင်းမင်းသားသည် သူ၏ ဝှီးချဲပေါ်မှနေ၍ ကိုယ်ကို အစွမ်းကုန် ကိုင်းညွတ်လျက် ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုလိုက်တော့သည်။

“ကျွန်တော်မျိုးအပေါ် သံသယကင်းကင်းနဲ့ ယုံကြည်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နောင်တော်ကြီး”

[သူက ဘာဖြစ်လို့ ဒီနေရာကို တကူးတကကြီး ရောက်လာရတာလဲ၊ လူလုံးထွက်ပြပြီး ဟန်ရေးပြချင်ရုံ သက်သက် ပဲလား]

ကျင်းမင်းသားသည် နန်းတွင်း၌ သီးခြား ရာထူးအဆင့်အတန်းမရှိဘဲ အေးအေးလူလူ နေတတ်သော အားလပ် နေသည့် မင်းသားတစ်ပါးမျှသာ ဖြစ်သဖြင့် ရှုရန်မြောင်၏ စိတ်တွင်းရေရွတ်သံများကို လုံးဝ မကြားနိုင်ချေ။ သို့သော်လည်း ထိုအတွေးများကို အတိုင်းသား ကြားနေရသော ဧကရာဇ်ကမူ နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကွေးလိုက်ရင်း ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

*ငါကိုယ်တိုင်လဲ အဲဒါကိုပဲ သိချင်နေတာ…*

ဧကရာဇ်သည် ကျင်းမင်းသားနှင့် ကျီပေမင်းသား၏ အိမ်ရှေ့စံတို့အကြား ကွယ်ရာ၌ တကယ်တမ်း မည်သို့သော လျှို့ဝှက် ကိစ္စရပ်များ ဖြစ်ပွားနေသလဲဆိုသည်ကို ဆက်လက်၍ အမြစ်ပြတ် အဖော်ထုတ်လိုနေဆဲပင် ဖြစ်၏။

ကျင်းမင်းသားသည် ညီလာခံခန်းမအတွင်းမှ နေ၍ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူ အပြင်သို့ မထွက်ခွာမီ အချိန်တွင် မြို့တော်အတွင်းရှိ ကျီပေမင်းသား၏ လျှို့ဝှက်အဆက်အသွယ် အဆင့်နိမ့်အရာရှိလေးထံသို့ နောက်တစ်ကြိမ် လေးနက်လှသော အကြည့်ဖြင့် သွယ်ဝိုက်၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြန်သည်။ ၎င်းမှာ ယနေ့ ညဉ့်ငါးချက်တီးအချိန် ချိန်းဆိုမှုကို မိမိ သေသေချာချာ နားလည်သဘောပေါက်ထားကြောင်း ထပ်မံ၍ အချက်ပြ လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ အဂတိလိုက်စားသော အရာရှိဆိုးကြီးများအပေါ် ထားရှိသည့် ဧကရာဇ်၏ ပြင်းထန်လှသော အမျက်ဒေါသ မီးလျှံကြီးမှာမူ တစ်စုံတစ်ရာမျှ လျော့ပါးသွားခြင်း မရှိသေးချေ။ သူသည် ထိုနေရာ၌တင် ယခုချက်ချင်း ပြတ်သားလွန်းလှသော စီရင်ချက်အမိန့်တော်ကို ချမှတ်လိုက်တော့သည်။ နန်းတွင်းသုံး ဘဏ္ဍာရေး စာရင်းဇယားများကို လိမ်လည်အတုပြုလုပ်ခဲ့ကြသည့် ရာဇဝတ်ကောင်များကို သေဒဏ် စီရင်မည့်အပြင် ၎င်းတို့၏ မိသားစုဝင်များကိုပါ တစ်ပါတည်း ပြင်းထန်စွာ အပြစ်ပေးအရေးယူမည် ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် အဓိက ပြစ်မှု ကျူးလွန်သူ များကိုမူ လူမြင်ကွင်း၌တင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ငါးပိုင်းခွဲ၍ ကွပ်မျက်စေရမည်။

ဘဏ္ဍာရေး ရန်ပုံငွေများကို ကြားကနေ မတရားခိုးယူမောင်ပိုင်စီးခဲ့ကြသူများအတွက်မူ ၎င်းတို့ ခိုးယူထားခဲ့သော ငွေကြေး ပမာဏအားလုံးကို ပိုးထည်လိပ် ယူနစ်များဖြင့် စနစ်တကျ ပြန်လည်တွက်ချက်ရမည် ဖြစ်သည်။ ပိုးထည် တစ်ပေ ခိုးယူမိတိုင်း သတ်မှတ်ချက်အရ ကြိမ်ဒဏ်အချက် ၁၀၀စီ အဆက်မပြတ် ရိုက်နှက်စေရမည်။ တကယ်လို့ ခိုးယူထားတဲ့ ပမာဏက သတ်မှတ်ထားတဲ့ စံနှုန်းထက် ကျော်လွန်သွားခဲ့မည်ဆိုလျှင် ပြစ်ဒဏ်ကို အဆင့် မြှင့်တင်ကာ ကြိုးပေးသေဒဏ်ဖြင့် အသက်ကုန်ဆုံးစေရမည်။

နောက်ဆုံးတွင်၊ကပ်ဘေးကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းများ ပြုလုပ်နေသည့် အရေးကြီးသော ကာလမျိုး၌ မိမိ၏ လုပ်ပိုင်ခွင့် အာဏာကို အလွဲသုံးစားလုပ်ပြီး တာဝန်ပျက်ကွက်ခဲ့ကြသည့် အရာရှိဆိုးများအားလုံးကိုမူ ယခု ချက်ချင်းပင် မြေပြင်ပေါ်၌ သေသည့်အထိ ကြိမ်ဒဏ်ဖြင့် ရိုက်နှက် ကွပ်မျက်စေရမည်ဟူ၍ အမိန့်ချမှတ် လိုက်တော့သည်။

ညီလာခံ ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံးသည် အရာရှိဆိုးများ၏ ရင်နင့်ဖွယ် အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံများ၊ အပြစ်ဝန်ခံသံများနှင့် အသက် ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်တိုးလျှိုးသံများဖြင့် ချက်ချင်းပင် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ရတော့သည်။

ဘေးနားတွင်ရပ်နေသော စစ်မက်ရေးရာရုံးမှ အဆင့်နိမ့်အရာရှိလေးတစ်ဦးကမူ ဤကဲ့သို့ ကမောက်ကမဖြ စ်နေသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း နှာခေါင်းတစ်ချက်ရှုံ့ကာ အေးစက်စက်ဖြင့် လှောင်ပြောင်လိုက်တော့သည်။

“ဒီလို အကျိုးဆက်မျိုး ကြုံရမယ်မှန်း သိနေခဲ့ကြတာပဲကို ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီတုန်းက ဇွတ်အတင်း လုပ်ခဲ့ကြသေးလဲ၊ ကပ်ဘေး ကယ်ဆယ်ရေး ရိက္ခာကုန်တွေကို ကြားကခိုးတယ်၊ ကပ်ဘေးသင့် ပြည်သူတွေဆီကနေ အခွန်အသပြာ တွေကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်တယ်… တကယ့်ကို ထိုက်တန်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်ပဲ”

ရှုရန်မြောင်သည်လည်း ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အလွန်အမင်း သဘောတူလှသဖြင့် ခေါင်းကို တရစပ် ညိတ်လိုက်မိတော့သည်။

[အတိအကျပဲ၊ အတိအကျပဲဗျာ]

ထိုစဉ် ရုတ်တရက်ဆိုသလို ညီလာခံခန်းမ၏ ရှေ့ဆုံးတန်းဆီမှနေ၍ တကယ့်ကို ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားသော ရုတ်ရုတ်သဲသဲ လှုပ်ရှားမှုကြီးတစ်ခု ထပ်မံပေါက်ကွဲ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။ ရှုရန်မြောင်သည် ရှေ့တန်းဆီ၌ ဘာတွေ ထပ်ပြီး ဖြစ်ပျက်နေပြန်ပြီလဲဆိုတာကို သိရှိနိုင်ရန်အတွက် သူ၏ လည်ပင်းကို အစွမ်းကုန် ဆန့်ထုတ်ပြီး အသည်းအသန် လှမ်းကြည့်လိုက်တော့သည်။ သို့သော်လည်း သူရပ်နေသော နေရာမှာ အနောက်ဘက် အလွန်အမင်း ဝေးကွာလွန်းလှသဖြင့် တစ်စုံတစ်ဦးက သူ၏ ကိုယ်လုံးကို တည့်တည့်မတ်မတ် ပြန်လည် မတ်တတ်ရပ် လိုက်ရင်း ဧကရာဇ်မင်းကြီး၏ ရှေ့မှောက်၌ တိုက်ရိုက် နှုတ်ဟ လျှောက်တင်နေသည့် ပုံသဏ္ဌာန် အရိပ်အယောင်လောက်ကိုသာ သူ မရေမရာ လှမ်းမြင်လိုက်ရတော့သည်။