အခန်း (၁၁၈၉-၁၁၉၀)

အခန်း ၁၁၈၉။ အမုန်းတရား

မော့လင်းကျစ်သည် ပတ်ပတ်လည်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်လုံးများသည် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တလက်လက်ထနေပြီး သူ့မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်သည့် အမူအရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“တပည့်လက်ခံတာ ဒီလောက်တောင် အကျိုးအမြတ်များတယ်ပေါ့လေ” မော့လင်းကျစ်သည် အံ့အားသင့်စွာ အော်ပြောလိုက်ပြီး ကြွေဖြူအိုးတစ်လုံးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ ဤအိုးသည် ဖြူစင်သန့်ရှင်း၍ အပြစ်အနာအဆာကင်းပြီး အလွန်လှပသည်။ သူသည် လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသောအခါ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး အထိအတွေ့မှာ အလွန်ကောင်းမွန်၏။

ထိုစဉ်က သူ တပည့်တစ်ယောက်ကို လက်ခံခဲ့စဉ်တွင်...

အခြေအနေသည် ဆိုးရွားလှ၏။ ထိုလူဆိုးသည် သူ့အား ငွေအနည်းငယ် ပေးခဲ့ရုံသာမက ထိုမိန်းကလေးကို မွေးကတည်းက စပြီး ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သေးသည်။

ရှဲ့ချောင် ငယ်စဥ်က သူသည် ထိုငွေအနည်းငယ်လေးအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်ခဲ့ရလွန်းသဖြင့် သူ့ဆံပင်များပင် ဖြူဖွေးခဲ့ရသည်ဟု ဆို၏။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဤကလေးသည် ကံကောင်းသူဖြစ်၏။ သူ အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်နေသည့် အချိန်တိုင်းတွင် သူ့ထံသို့ ကံစမ်းမေးမြန်းရန် အရူးတစ်ယောက် အမြဲ ရောက်လာတတ်သည်။ ထိုအရူးက သူ့အား ငွေများစွာ ပေးခဲ့သောကြောင့် ထိုကလေးကို ဆက်လက် ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်ခဲ့သည်ဟု ဆို၏။

ရှဲ့ချောင်၏ဘဝသည် ခက်ခဲသော်လည်း ကံကောင်းမင်္ဂလာများလည်း ရှိနေခဲ့သည်။

သူမသည် ဤမျှများပြားသော လက်ဆောင်များကို မခံနိုင်တော့လုနီးပါး ဖြစ်၏။ သူမသည် မုန့်ကျိဖန်ကို ချက်ချင်းဒူးထောက်ကာ သူမအား ဆရာဟု ခေါ်စေချင်ခဲ့သည်။

“ဒီကလေးသာ တကယ် ခေါင်းငုံ့လာခဲ့ရင် အခြေအနေမဆိုးပါဘူး။ ဂိုဏ်းထဲ ရောက်လာပြီးရင် မင်းအတွက် နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ် စောင့်ကြည့်ပေးပါ့မယ်။ သူ့အကျင့်ဆိုးတွေ အကုန်လုံးကို ပြုပြင်ပေးပြီး လူတော်တစ်ယောက် ဖြစ်လာစေရမယ်” မော့လင်းကျစ်သည် သူ့အကြောင်း ဆက်ပြီး အတင်းမပြောဘဲ နေခဲ့သည်မှာ ရှားပါးလှ၏။

ရှဲ့ချောင်သည် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူမ၏ ဤဆရာသည်... မိန်းမနှင့် ငွေကို တပ်မက်သော ဆရာတစ်ဦးပင် ဖြစ်၏။

ရှဲ့ချောင်သည် လူများကို ခေါ်၍ ပစ္စည်းများကို နောက်ဖေးခြံဝန်းသို့ ခေတ္တရွှေ့ပြောင်း သိမ်းဆည်းစေခဲ့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ မုန့်မှူးမတ်ကြီးက မုန့်ကျိဖန်ကို အိမ်သို့ ခေါ်လာပြီး အစေခံယောက်ျားလေးကိုပါ ခေါ်လိုက်သည်။

သူက မုန့်ကျိဖန်နှင့် အစေခံယောက်ျားလေးအား နှစ်များတစ်လျှောက် မည်သူ့ကို မကောင်းမှုများ ပြုခဲ့သည်ကို သေချာ စဉ်းစားရန်တောင်းဆိုခဲ့၏။

သို့သော် အစေခံယောက်ျားလေးသည်လည်း မာနထောင်လွှားနေကျ ဖြစ်၍ မည်သည့်အရာကိုမျှ မသိပေ။ သူက ကျောင်းတော်မှ ကျောင်းသားများသည် သတိမရှိကြဟုသာ ခံစားရပြီး သူ့သခင်လေးသည် အပြစ်ရှိသည်ဟု တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ပေ။ အခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ပေ။ မုန့်မှူးမတ်ကြီးသည် တခြားသူတစ်ဦးအား ရှေ့ထွက်လာစေရန် ရှာဖွေခဲ့ပြီး ကျောင်းတော်မှ ပုံမှန်ကျောင်းသားအချို့ကို အရက်သောက်ရန်နှင့် စကားပြောရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်ဟု ဆို၏။ ထိုအခါမှသာ အကြောင်းအရာများစွာကို သိရှိရခဲ့သည်။

အတော်လေး များပြားခဲ့သည်။

ရာနှင့်ချီ၍ ရှိသည်ဟု ဆို၏။

မုန့်ကျိဖန်သည် သူတို့အချို့ကို အေးစက်စွာ ဆက်ဆံခဲ့သည်။ အချို့ကို စိတ်မချမ်းမြေ့စရာ စကားများ ပြောဆိုခဲ့ပြီး အခြားသူများကမူ ပြန်လှန်မချေပရဲခဲ့ကြပေ။ အချို့ကိုမူ စာအုပ်များ၊ ပစ္စည်းများ လုယူခဲ့သည် သို့မဟုတ် သူ့ကိုယ်စား ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ ပြစ်ဒဏ်ကို ခံယူစေရန် သို့မဟုတ် ဒူးထောက်စေရန် သူ့အာဏာကို အသုံးပြုခဲ့သည်ဟု ဆို၏။

အဆိုးရွားဆုံးမှာ သူသည် လူများအား ရိုက်နှက်စေခြင်းနှင့် ဆဲဆိုစေခြင်း ခံခဲ့ရသူ ဆယ်ယောက်ခန့်ဖြစ်သည်။

ထိုသူများအနက်မှ တစ်ဦးက သူ့သားအပေါ် အလွန်ကြီးမားသော အမုန်းတရားကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့၏။

ဤလူ၏အမည်မှာ ဝမ်သော ဖြစ်၏။ သူသည် ဆင်းရဲသော မိသားစုမှ ကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် အမှန်တကယ် အရည်အချင်းရှိသူ ဖြစ်ပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင် အရည်အချင်းဖြင့် ငယ်စဥ်ကပင် ပညာတတ်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ကာ တော်ဝင်ကျောင်းတော်တွင် စာရင်းသွင်းနိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် အရည်အချင်းရှိသော်လည်း မာနလည်းကြီးသည်။ သူသည် လူအများနှင့်အတူ လိုက်လျောညီထွေစွာနေရန် မည်သည့်အခါမျှ ဆန္ဒမရှိခဲ့ပေ။ သူသည် တစ်ချိန်က အခြားသူများ မုန့်ကျိဖန်အား အရိုအသေပေးကာ ဒူးထောက်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး သူ့အား တိတ်တဆိတ် မုန်းတီးခဲ့ဖူးသည်။

မုန့်ကျိဖန်အား တစ်ချိန်က ကျောင်းအုပ်ကြီးက ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ် ကူးရေးရန် အပြစ်ပေးခံခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်နေစဉ် ဝမ်သောက သူ့ကို မြင်လိုက်၏။

တစ်ဦးက သူ၏ ထက်မြက်မှုကို ပြသခဲ့ပြီး၊ အခြားတစ်ဦးကမူ အရိုအသေပေးရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ အကြောင်းတချို့ကြောင့် ထိုနှစ်ဦးသည် ရန်သူများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။

မုန့်ကျိဖန်၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် လူများစွာ ရှိသောကြောင့် ဤလူအား သူ့အတွက် ဆောင်းပါး ကူးရေးရန် အတင်းအကျပ်စေခိုင်းခဲ့သည်။ သို့သော် သူ လိုက်နာရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ပြီး ပုန်ကန်သော စကားများစွာကို ပြောခဲ့သောကြောင့် ဤစည်းစိမ်ခံ သခင်လေးကို ပို၍ပင် မာနတက်စေခဲ့သည်။ သူတို့သည် သူ့ကို ကျောင်းပြင်သို့ ခေါ်သွားပြီး အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရိုက်နှက်ရန် စဥ်းစားခဲ့ကြသည်။

အကြိမ်တိုင်းတွင် သူတို့က သူ့ကို တစ်လခွဲခန့် အိပ်ရာမှ မထနိုင်အောင် ရိုက်နှက်ခဲ့ကြ၏။

ဤသူ၏ မိသားစုသည် ဆင်းရဲ၏။ သူသည် နန်းတွင်းစာမေးပွဲ အောင်မြင်ခဲ့လျှင်ပင် သူ့မိသားစုသည် သူ၏ ပညာသင်စရိတ်ကို မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူ၏ ဒဏ်ရာများမှ သက်သာလာစေရန်အတွက် သူတို့သည် ငွေများစွာ သုံးစွဲခဲ့ရသည်။

ထိုသို့ ဖြစ်ခဲ့လျှင်ပင် ပြဿနာ မရှိနိုင်ပေ။

ဝမ်သောတွင် နန်းတွင်းစာမေးပွဲ အောင်မြင်ပြီးနောက် လက်ထပ်မည့် အနာဂတ်ဇနီးတစ်ဦး ရှိခဲ့သည်။ သူ့အနာဂတ်ဇနီး၏ မိသားစုသည် မဆိုးပေ။ သူမသည် ဂုဏ်ရှိန်မြင့်သော မိသားစုမှ မဟုတ်ဘဲ ပညာတတ် မိသားစုမှ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမတွင် ပိုင်ဆိုင်မှုအချို့ ရှိပြီး အတော်အတန် နာမည်ကျော်ကြား၏။ ဤမိသားစုသည် ဝမ်သော၏ အနာဂတ်ကို စိတ်ဝင်စားသောကြောင့် သူ ဆင်းရဲသည်ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြပေ။

သို့သော် ဝမ်သောက မုန့်ကျိဖန်ကို ပြစ်မှားခဲ့သည်ဟူသော သတင်း ပျံ့နှံ့ပြီးနောက် ထိုမိသားစုသည် တွန့်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။

သူတို့သည် ဝမ်သောအား ခေါင်းငုံ့၍ မုန့်ကျိဖန်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးရန် တောင်းပန်စေလိုခဲ့သော်လည်း ဝမ်သောက ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ ထိုလက်ထပ်ပွဲသည်... ဖျက်သိမ်းခံခဲ့ရ၏။

•••••

အခန်း ၁၁၉၀။ သုံးကြိမ် ပတ်တွားသွားခြင်း

မုန့်ကျိဖန်သည် အနိုင်ကျင့် ဗိုလ်ကျရန် နေသားကျခဲ့သူဖြစ်သည်။ ဝမ်သော၏ ရင်ထဲတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူသည် မည်သည့်အခါမျှ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခွင့် မရခဲ့ပေ။ သူသည် ကြိုးစား၍သာ စာပေလေ့လာခြင်းကိုသာ ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

အမတ်ကြီးမုန့်သည် ဤလူ၏ အခြေအနေကို သိရှိသောအခါ သူ့ရင်ထဲတွင် အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ ဤ ရူးမိုက်သော သားသည် မည်သူ့ကိုမဆို ရန်စရဲသည်တကား။

ဤဝမ်သောတွင် နောက်ခံလူ မရှိသော်လည်း သူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်နိုင်ပေ။ ထို့အပြင် သူ၌ အရည်အချင်းနှင့် ဗဟုသုတလည်း ရှိ၏။ ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးက တစ်နေ့နေ့တွင် ထူးချွန်မည်ကို အဘယ်ကြောင့် စိုးရိမ်ရမည်နည်း။ ဆယ်နှစ်မှ အနှစ်နှစ်ဆယ်အတွင်း မုန့်မိသားစုနှင့် နှိုင်းယှဥ်၍ မရနိုင်ခဲ့လျှင်ပင် နောက်ထပ် အနှစ်သုံးဆယ်မှ အနှစ်ငါးဆယ် ကြာပြီးနောက်တွင် မည်သို့ဖြစ်လာမည်နည်း။ အနာဂတ်တွင် သူ သေဆုံးသွားပြီး သူ၏ ရူးမိုက်သောသားက မိသားစုကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခြင်း မရှိပါက သူသည် အခြားသူများ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားနိုင်သည်။

ထို့အပြင် ထိုကဲ့သို့သောလူမျိုးက မှောင်ရိပ်ထဲမှ စောင့်ကြည့်ခြင်းကို ခံရခြင်းသည် ကောင်းသောအရာ မဟုတ်ခဲ့ပေ။

“ဒီဝမ်သောကနေ စရအောင်။ မနက်ဖြန် မင်း ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့။ မင်းနဲ့အတူ ငါပါ သူ့ကို တောင်းပန်မယ်” အမတ်ကြီးမုန့်သည် သူ့သားအတွက် အကုန်အစွမ်းလုပ်ဆောင်ရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။

“အဖေနဲ့လား? အဖေလိုက်ဖို့ သူက ဘယ်လို အရည်အချင်းနဲ့ ထိုက်တန်မှာလဲ” မုန့်ကျိဖန်က မျက်ခုံးပင့်ကာ သူ့အား မထီမဲ့မြင် ကြည့်လိုက်၏။

“အရူးလေး၊ ဒီလောကမှာရှိတဲ့ အရာရှိတွေအားလုံးက မြင့်မြတ်တဲ့ မျိုးနွယ်တွေကလို့ မင်း ထင်နေတာလား။ ဆင်းရဲတဲ့ မိသားစုကနေ လာတဲ့ ဒီလို စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာပြီး မာနကြီးတဲ့ ကလေးက မြင့်မြတ်တဲ့ မိသားစုက သခင်လေးတွေထက်တောင် ပိုပြီး သန်မာတယ်” အမတ်ကြီးမုန့်သည် သူ့အား မည်သို့ပြောရမည်ကို မသိတော့ပေ။ “မင်း မသွားရင် ငါ ကိုယ်တိုင် သွားမယ်။ ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ငါ မလိုချင်တော့ဘူး...”

မုန့်ကျိဖန်က သူ့ ဖခင်က သူ့ကို ချစ်ကြောင်း သိ၏။ သူသည် ဖခင်ကို ဆင်းရဲဒုက္ခခံစေရန် သူ မည်သို့ သည်းခံနိုင်မည်နည်း။

“အဖေ၊ ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ။ အဖေ အိမ်မှာပဲ နေခဲ့ပါ။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် သွားပါ့မယ်...” မုန့်ကျိဖန်၏ အသံသည် တိုးညင်း၏။

“ငါ့ကို လိမ်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့။ တခြား ကိစ္စတွေဆို မင်း လိုချင်တာ လုပ်ခွင့် ပေးနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု မင်းရဲ့ အသက် အန္တရာယ် ရှိနေတဲ့အတွက် ငါ့ သိက္ခာကို ဆုံးရှုံးရရင်တောင်မှ ငါ တုံ့ဆိုင်းနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ကို လိမ်ဖို့ ဟန်ဆောင်တာဟာ အသုံးမဝင်ဘူး” အမတ်ကြီးမုန့်သည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

မုန့်ကျိဖန်သည် စိတ်ပျက်အားငယ်နေပုံရသည်။ “အဖေ၊ အဖေက မှူးမတ်ကြီးပါ... အဖေ သွားပြီး ခေါင်းငုံ့လိုက်ရင် မုန့်မိသားစုက မြို့တော်မှာ ဘယ်လိုလုပ် ရပ်တည်နိုင်တော့မှာလဲ။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော် သွားပါ့မယ်။ အရိုက်ခံရရ၊ အဆဲခံရရ...”

“တော်တယ် ငါ့သား” အမတ်ကြီးမုန့်သည် သူ့သားကို ပို၍ပင် ချစ်ခင်မြတ်နိုးသွားသည်။

မုန့်ကျိဖန်သည် စိတ်မပါသော်လည်း အခြားနည်းလမ်းမရှိကြောင်း သိ၏။ နောက်တစ်နေ့တွင် သူသည် ကျောင်းတော်သို့ တကယ်သွားခဲ့ပြီး ဝမ်သောကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ရန်သူများ တွေ့ဆုံသောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် အထူးသဖြင့် နီရဲနေခဲ့၏။

ဝမ်သောသည် သူ့ကို မြင်သောအခါ သူ့မျက်လုံးများထဲရှိ အမုန်းတရားသည် သူ့ကို အရှင်လတ်လတ် စားတော့မည့်အလား အလွန်ထူးခြားနေသည်။

“သခင်လေးမုန့်၊ ခင်ဗျား ဘာ အကြံဉာဏ် ပေးချင်တာလဲ” သူသည် အရိုအသေပေးခြင်း၊ မာန်မာနကြီးခြင်း တစ်ခုမျှ မရှိပေ။ သူသည် တစ်ယောက်တည်း ရှိနေသော်လည်း အလွန် ခိုင်မာနေသည်။

မုန့်ကျိဖန်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ခဏတာမျှ ငေးမောသွားခဲ့ပြီးနောက် သူ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ “အရင်တုန်းက... ငါ မင်းကို မှားခဲ့တာပါ။ ဒီနေ့ မင်းကို လာပြီး တောင်းပန်တာပါ။ မင်း... ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

“သခင်လေးမုန့်၊ ခင်ဗျား အကြံသစ် တစ်ခုခုကို စဥ်းစားနေတာ ဖြစ်ရမယ်။ ဘာလို့ ရှောင်လွှဲစကားတွေ ပြောနေတာလဲ။ ကျွန်တော်က သာမန်လူ တစ်ယောက်ပါ၊ မုန့်မိသားစုကို ဆန့်ကျင်ဖို့ အရည်အချင်း မရှိပါဘူး...” ဝမ်သောသည် သူ့ကို မယုံဘဲ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

မုန့်ကျိဖန်သည် မည်သို့သောသူဖြစ်သည်ကို သူ ကောင်းစွာ သိ၏။

ဤသူသည် သူ့ရင်ထဲ၌ လိမ္မာပါးနပ်မှု များများစားစားမရှိသော်လည်း အလွန် ရိုးသားပြီး မာနကြီးသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

တော်ဝင်မိသားစုဝင်များအပေါ် သနားကြင်နာမှုကို ပြသခြင်းမှအပ သူသည် သူတို့ကဲ့သို့သော သာမန်လူများကို တစ်ခါမျှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူတို့သည် သူ အလိုရှိတိုင်း နင်းချေနိုင်သော မြက်ပင်များသဖွယ် ဖြစ်ခဲ့သည်။

“ငါ မင်းကို တကယ် တောင်းပန်နေတာပါ။ နောက်နောင် ငါ အဲ့လို မလုပ်တော့ပါဘူး။ ပြောပါဦး၊ ဘယ်လိုလုပ်ရင် မင်း ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်မလဲ” မုန့်ကျိဖန်၏ သဘောထားသည် အတော်လေး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းနေသေးသည်။

အကယ်၍ တခြားသူသာ ဖြစ်ခဲ့ပါက သူ့စကားများနှင့်အတူ ခေါင်းယမ်းလိုက်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝမ်သောက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ခွင့်လွှတ်ပေးရမယ် ဟုတ်လား။ သခင်လေးမုန့်က အဲ့လို လွယ်လွယ်ကူကူ ပြောလိုက်တာပဲ။ ဓားက အသားကို ခြစ်မိပြီးပြီလေ။ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလို ဟန်ဆောင်နိုင်ပါ့မလား”

“အဲလိုဆိုရင် ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခုတော့ ရှိရမှာပေါ့။ မင်း စိတ်သက်သာရာ ရအောင် ငါ ဘယ်လို လုပ်ပေးရမလဲဆိုတာသာ ပြောလိုက်” မုန့်ကျိဖန်သည် စိတ်မချမ်းမသာ အမူအရာဖြင့် မောဟိုက်နေသည်။

“ကောင်းပြီလေ။ သခင်လေးမုန့်က ခွေးတစ်ကောင်လို ခြံဝန်းပတ်ပတ်လည်ကို သုံးကြိမ် ပတ်တွားသွားခဲ့မယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားရဲ့ စကားကို ကျွန်တော် အလေးအနက်ထားပေးလိုက်မယ်”

••••••