အခန်း (၁၁၉၃-၁၁၉၄)

အခန်း ၁၁၉၃ - ထွက်ပြေးတိမ်း‌ရှောင်ခြင်း

တော်ဝင်ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေ့ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်များကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူမသည် သားဖြစ်သူကို ချစ်ပြီး တာဝန်ယူကာ အသက်ကို ပေးဆပ်ရန် ဆန္ဒရှိသူ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုသို့သောသူတစ်ယောက်သည် သူမ၏သားကို ဧကရာဇ် ဖြစ်စေလိုသော်လည်း မင်းမျိုးမင်းနွယ်များထံမှ ရယူထားသော ကံကြမ္မာကို သူမ၏သားအား မပေးဘဲ သူကိုယ်တိုင်အတွက် သိမ်းထားလေသည်။

ရှဲ့ချောင်သည် နားမလည်နိုင် ဖြစ်ခဲ့၏။

ညနေပိုင်းတွင် ရှဲ့ချောင်သည် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားအိမ်တော်သို့ ပြန်လာပြီး အစီအမံများအကြောင်း ကျောက်ရွှမ်ကျင်းအား ပြောပြခဲ့သည်။

ကျောက်ရွှမ်ကျင်းသည် ခဏမျှ စဥ်းစားပြီးနောက် သူမ၏လက်ကို ကိုင်လိုက်ကာ ပြောလိုက်၏ “ဒီကိစ္စသေးသေးလေးတွေကို စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ သူက ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ယောက်သက်သက်ပါပဲ။ ကျွန်တော် စုံစမ်းနေပါတယ်”

ရှဲ့ချောင်သည် သံသယဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏။ “ရှင်ပြောချင်တာက... ရှင်လည်း ဒီတော်ဝင်ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေ့က အသက်ရှင်နေသေးတယ်လို့ သံသယ ရှိနေတာလား”

“သက်သေမရှိပါဘူး။ ကိုယ်တိုင် မီးရှို့သေဆုံးတယ်ဆိုတာ မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေလို့ပါ” ကျောက်ရွှမ်ကျင်းသည် သရော်ပြုံးပြုံးလိုက်၏။ “မင်းသားရုန်က မာနကြီးတယ်။ မြို့စားမှာ တော်ဝင်ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေ့ကလွဲလို့ သူ့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့သူ မရှိပါဘူး။ ဒီနှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ လူတွေရဲ့ ကံကြမ္မာကို ယူရုံတင်မကဘူး တခြား အရာ‌တွေကိုလည်း လုပ်ခဲ့တယ်။ မကြာသေးခင်က ရာဇဝတ်မှုဌာနက အရင်က အမှုဟောင်းတွေကို မေးမြန်းစစ်ဆေးခဲ့တယ်။ အခြေအနေတွေကတော့ ရှုပ်ထွေးတယ်”

ရှဲ့ချောင်သည် ချက်ချင်းပင် မတ်မတ်ထိုင်ကာ ဂရုတစိုက် နားထောင်ခဲ့သည်။

သူမ စိတ်ဝင်စားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်ရွှမ်ကျင်းသည် အသေးစိတ် ရှင်းပြခဲ့၏။ “မင်းသားရုန်က သေတဲ့အထိ အလုပ်လုပ်ပေးမယ့် လူတွေကို အများကြီး မွေးထားတယ်။ အချို့က သူ့အတွက်ကို အနှစ် နှစ်ဆယ်နီးပါး အလုပ်လုပ်ပေးခဲ့ကြတယ်။ မင်းသားရုန်က အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီမလို့လဲ။ အသက် ဆယ်နှစ်မှာတည်းက ဒါကို သိခဲ့တာများလား။ ဒါ့အပြင် အခု သူ့ဆရာ အဖမ်းခံရပြီးနောက်မှာ ဒီလူတွေက ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မလုပ်ကြသေးဘူး။ မင်းသားရုန်ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေကလည်း ဝန်ခံထားကြပါတယ်။ မြို့တော်ထဲကို ရောက်လာတဲ့ သူတွေ အများကြီးရှိပြီး အခုတော့ အကုန်လုံး ပုန်းအောင်းနေကြတယ်”

“မင်းသားရုန် မြို့စားဆီမှာ ရှိတုန်းက အိမ်တော်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေ မကြာခဏ ဝယ်ယူခဲ့ပါတယ်။ ဥပမာ- သွေးကျောက်စိမ်း၊ ကြောင်အရိုး၊ အမျိုးမျိုးသော ရှေးဟောင်းသင်္ချိုင်းဂူများမှ

ထုတ်ယူထားတဲ့ ဆံပင်တွေပါပဲ။ အိမ်တော်မှာ နောက်ဖေးခြံဝင်းတစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲ့ဒီမှာ လူတွေက အမှိုက်တွေကို တစ်ခါတစ်ရံ ရှင်းလင်းလေ့ရှိတယ်။ အဲ့ဒီအမှိုက်တွေက အမြဲတမ်း အနံ့ဆိုးတွေ ထွက်နေတတ်တယ်။ အတွင်းထဲက လူတွေ ဘာတွေလုပ်နေလဲတော့ မသိပါဘူး”

ကျောက်ရွှမ်ကျင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရှဲ့ချောင်သည် တစ်ကိုယ်လုံး ထိတ်လန့်သွားသလို ခံစားခဲ့ရလေသည်။

“ဒီတော်ဝင်ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေ့က ဒီနှစ်မှာ အနည်းဆုံး အသက် ၅၀ ရှိပြီ။ ဒါပေမဲ့ အသက် ၂၀ အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်လို နုပျိုနေတယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ မင်းက အလှအပ ထိန်းသိမ်းတဲ့နည်းစနစ်တွေအကြောင်း ကျွန်တော့်ထက် ပိုသိမှာပါ။ ဒီလိုမျိုး အကျိုးသက်‌ရောက်မှုက အလွန်အမင်း ဖြစ်နေတာက သူမဟာ မှန်ကန်တဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ မရှိဘူးလို့ ထင်တယ်” ကျောက်ရွှမ်ကျင်း ထပ်ပြော၏။

ရှဲ့ချောင် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ “သူမ အသက် ၅၀ မှာ ပုလဲတွေနဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေကို သုံးပြီး အသွင်အပြင်ကို ထိန်းသိမ်းမယ်ဆိုရင် ၁၀ နှစ်ထက် ပိုနုပျိုနေနိုင်ပါတယ်။ အကယ်၍... သူမရဲ့ အရေပြားအခြေအနေက အသက် ၂၀ အရွယ် မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ အသွင်အပြင်နဲ့ လုံးဝကို ကိုက်ညီနေမယ်ဆိုရင်တော့ ဒါဟာ တကယ်ပဲ ပုံမှန်မဟုတ်ပါဘူး”

သူမသည်လည်း အလှအပစ္စည်းများနှင့်ဆိုင်သော နည်းစနစ်အချို့ကို သိသော်လည်း နန်းတော်ရှိ သမားတော်များ သိသည်နှင့် ဆင်တူပါသည်။

၎င်းသည် စားသောက်မှုပုံစံနှင့် စိတ်ခံစားမှုများကို ပေါင်းစပ်ခြင်း၊ ပန်းများ၊ အပင်များ၊ ပုလဲများနှင့် နို့များပေါင်းထည့်ခြင်းတို့သာ ဖြစ်ပါသည်။

ဧကရီမိဖုရားနှင့် တော်ဝင်ကိုယ်လုပ်တော်မုန့်တို့ကဲ့သို့ပင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အသက် လေးဆယ်ကျော်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အသက် သုံးဆယ်အရွယ် အမျိုးသမီးများနှင့်တူပြီး သူတို့၏မျက်နှာတွင် အရေးအကြောင်းများစွာ မရှိကြပေ။

“ဒီတော်ဝင်ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေ့က အိမ်တော်က အရေးကိစ္စတွေကို စိတ်မဝင်စားတဲ့ ပုံပေါ်နေပေမဲ့ မင်းသားရုန်ပတ်ဝန်းကျင်က လူယုံတွေက သူမကပဲ စီစဥ်ထားတာ။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရရင် မင်းသားရုန်က အစွမ်းထက်တယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တော့ သူက ရုပ်သေး တစ်ရုပ်ပါ။ ရုပ်သေးတစ်ရုပ်အတွက်နဲ့ သေဖို့လား။ ဒီလိုတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ သူမရဲ့ ပရိယာယ်က အရမ်းကိုရိုးရှင်းလွန်းလို့ ဘယ်သူမှ မရိပ်မိလိုက်ကြတာပါ” ကျောက်ရွှမ်ကျင်းသည် ဤတော်ဝင်ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်ပေ။

ရှဲ့ချောင်သည် သူပြောသည့်အရာများကို နားလည်ပြီး တော်ဝင်ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေ့ မသေဆုံးသေးသည်မှာ သေချာသလောက်ပင်။

“သူ့ကို ရှာဖို့ မလွယ်ဘူး မဟုတ်လား” ရှဲ့ချောင် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

တော်ဝင်ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေ့သည် သူမ၏မျက်နှာကို မည်သည့်အခါကမှ မပြသခဲ့ပေ။ ရှဲ့ချောင်သည် ဤသူ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကိုပင် မသိခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် တော်ဝင်ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေ့နှင့် အခြားသူများသည် မကြာသေးမီကမှ မြို့တော်သို့ ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မကောင်းဆိုးဝါးဝိဉာဉ်များပင် သူတို့နှင့် ရင်းနှီးခြင်း မရှိသေးပေ။ ရှဲ့ချောင်သည် မကောင်းဆိုးဝါးဝိဉာဉ်များကို ကူညီရန် တောင်းဆိုနိုင်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူတို့သည်လည်း တကယ်တမ်း အများကြီး မကူညီနိုင်ကြသေးပေ။

“သူမက ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ဖို့အတွက် ဒီလောက်ထိ အားထုတ်ခဲ့ရတာက သူလုပ်ချင်တဲ့အရာတစ်ခုခု မပြီးပြတ်သေးလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သူ့မှာ ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေသရွေ့ သူမရဲ့ မျက်နှာကို ပြမှာ အသေအချာပဲ”

•••••

အခန်း ၁၁၉၄ - ချစ်ရသူ အလိုကျ လိုက်နာသော အုပ်ချုပ်သူ

ရှဲ့ချောင်သည်လည်း ကျောက်ရွှမ်ကျင်း ပြောသည်ကို သဘောတူခဲ့၏။

တော်ဝင်ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေ့ အနေဖြင့် သူမ၏သားကို သေခြင်းတရားဆီသို့ ပို့ဆောင်ရန်အတွက် မြို့တော်သို့ လာရောက်ခြင်းသည် မဖြစ်နိုင်ချေ။

“ကျွန်မ ဗေဒင်တွက်ချက်ပေးနိုင်ပါတယ်။ တိကျတဲ့ တည်နေရာကို မရှာနိုင်ရင်တောင် အကြမ်းဖျင်း တည်နေရာကို ရှာဖွေဖို့တော့အခက်အခဲမရှိလောက်ပါဘူး” ဟု ပြောရင်း ရှဲ့ချောင်သည် ထရပ်ကာ လေးနက်စွာဖြင့် ဗေဒင်တွက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော် ကျောက်ရွှမ်ကျင်းသည် သူမကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏ “သူ့အကြောင်း စဥ်းစားဖို့ မင်းမှာ ဘယ်အချိန်ရှိလို့လဲ။ မင်း အခု ဒါကို လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး”

၎င်းသည် အလွန် ပင်ပန်းလွန်းလှ၏။ သူသည် သူမအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေရပေလိမ့်မည်။

သူ၏မျက်လုံးများမှာ ရွှန်းလဲ့နေသည်။ သူသည် ပူပန်စရာ များကို စဥ်းစားနေပုံမရပေ။

“ကလေးယူဖို့ အချိန်တန်ပြီ” ရှဲ့ချောင်အံ့အားသင့်သွား၏။ သူမသည် အတင်းအကျပ် မပြုမူခဲ့ပေ။ သူမသည် သူ၏အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။

ကျောက်ရွှမ်ကျင်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့် တွန့်သွားလေသည်။

“ဆရာပေးတဲ့ လက်ကောက်က အရမ်း အသုံးဝင်တယ်” ရှဲ့ချောင်သည် ချက်ချင်း ပြောလိုက်၏။

သူမသည် ငယ်တော့သည် မဟုတ်သည့်အပြင် ကလေးတစ်ယောက်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်လိုသော အတွေ့အကြုံကိုလည်း အမြန်ဆုံးရချင်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင်... အပြင်လူများသည် သူမ ကလေးမရနိုင်တော့ကြောင်း ပြောဆိုနေကြလေသည်။

သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အခြေအနေဆိုးရွားနေပြီး နှစ်နှစ် သုံးနှစ်အတွင်း သေဆုံးမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ ငယ်စဥ်ကတည်းက အသက်ရှင်သန်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ရကြောင်းဆိုကြလေသည်။ အခြားသူများက သူမ မလုပ်နိုင်ကြောင်း ဆိုပါက သူမသည် လုပ်နိုင်ကြောင်းပြသပြီး သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည်ရယူမည်မှာ သေချာပေသည်။

ရှဲ့ချောင်သည် အတော်လေး မျှော်လင့်နေပုံရပြီး ကျောက်ရွှမ်ကျင်းသည် သူမ၏အကြည့်ကြောင့် အံ့အားသင့်သွား၏။ သူသည် ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ “ကျွန်တော်တို့ အလျင်စလိုတော့ မလုပ်နိုင်သေးပါဘူး…

“မင်းကို နည်းနည်းတော့ ပြည့်လာအောင်လုပ်ဖို့ လိုသေးတယ်”

သူ ထပ်ပြော၏။

“အိမ်မှာ အစားအသောက်တွေကို လျှော့လို့မရဘူးလား။ ကျွန်မရဲ့ မျက်နှာက အခုဖောင်းကားနေပါပြီ။ ဒီလို ဆက်ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ အလှတရားတွေ လျော့ကျသွားလိမ့်မယ်။ ဘယ်လိုလုပ် အယောင်ဆောင်နိုင်တော့မှာလဲ” ရှဲ့ချောင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အတော်လေး စိတ်ညစ်နေခဲ့သည်။

မော့ချူးရှန်း၏ မျက်နှာသည် အရှိန်အဝါရှိသည်ဟု ထင်ရစေရန် ပိုမို သွယ်လျနေရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုမူ ကလေး‌လေးပြည့်ဝနေသည်နှင့် တူနေသည်။

ကျောက်ရွှမ်ကျင်းသည် သူမကို ဝက်ကလေးတစ်ကောင်လို သဘောထားနေသည် မဟုတ်လော။

“လက်ကောက်တစ်ခုတည်းနဲ့ စိတ်အေးချမ်းဖို့ ခက်ပါတယ်။ မင်းနဲ့ ကျွန်တော်က အခုမှ ငယ်ရွယ်သေးတာမို့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေကို ပိုပြီး ပြုလုပ်သင့်တယ်။ နောင်မှာ မင်းနဲ့ ကျွန်တော်တို့ ကလေးက ပိုပြီး ရင်းနှီးလာမှာပေါ့။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် မိဘတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြပြီးပါပြီ။ သူတို့ ကျွန်တော်တို့ကို အလျင်စလို လုပ်ခိုင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး” ကျောက်ရွှမ်ကျင်းသည် အမှန်တရားကို မပြောခဲ့ပေ။

သူ၏ဖခင်သည် မြေးချီချင်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

သူ နန်းတော်သို့ နောက်ဆုံးအကြိမ် သွားခဲ့စဥ်က ၎င်းတို့ လုပ်ဆောင်နေသလားဟု ပေါ်ပေါ်တင်တင်ရော ကွယ်ဝှက်ပြီးပါ မေးမြန်းခဲ့ပြီးနောက် မိန်းမလှအချို့ကို အိမ်ခေါ်သွားဖို့လိုသလားဟု မေးခဲ့သည်။

သူသည် ဆရာတစ်ယောက်ကို ရှာခဲ့ပြီး အခြေအနေကို တွက်ချက်ခဲ့ကြောင်း၊ ကံကောင်းခြင်းများ ရောက်မလာသေးကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် စိတ်မပူရန် ပြောခဲ့ကြောင်းသာ ပြောခဲ့သည်။

သူ၏ဖခင်သည် ထိုအချိန်က ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။ ထိုနောက် ပရောဟိတ်ကြီးကို သွားရှာပြီး မေးမြန်းခဲ့ပုံရသည်။ သို့သော် သူသည် ရှဲ့ဖင်းကန်းအား ကြိုတင်၍ ပြောပြခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရှဲ့ဖင်းကန်းသည် ပရောဟိတ်ကြီးအား ပြောပြခဲ့ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူကို စိတ်ချစေခဲ့သည်။ ထိုအခါမှသာ စိုးရိမ်မှု ရပ်တန့်ခဲ့သည်။

သူသည် ရှဲ့ချောင် ကျန်းမာလာရန်သာ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ သူမကို ထိုသို့သော အသေးအဖွဲ ကိစ္စများအကြောင်း ပြောပြချင်စိတ် မရှိပေ။ ၎င်းသည် ပြဿနာသာ ပို၍ ဖြစ်စေပေမည်။

ထိုသို့သော ကျန်းမာရေးမျိုးဖြင့် သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် စိတ်မကောင်း မဖြစ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

သူသည် နောင်တွင် အမျိုးသမီးများကို စွဲလမ်းသော

ချစ်ရသူ အလိုကျ လိုက်နာသော အုပ်စိုးသူ ဖြစ်လာတော့မည် ဖြစ်ပင်။

မဟာမိဖုရားခေါင် ဟွေ့ ကိစ္စအတွက် ရှဲ့ချောင်သည် ဗေဒင်တွက်ရန် အပင်ပန်းခံစရာ မလိုပေ။ သူနှင့် ရှဲ့ဖင်းကန်းတို့တွင် ကိုယ်ပိုင်အစီအစဥ်များ ရှိပေသည်။

ပြောရလျှင် ရှဲ့ချောင်သည် လက်ထပ်ပြီးစဥ်ကတည်းက သူမသည် လွတ်လပ်ပြီး ပေါ့ပါးသွားသည်ကို ခံစားခဲ့ရသည်။ ဖိအားများသည် အရင်ကထက် လျော့နည်းသွားခဲ့၏။ မိသားစုတွင် ငွေကြေးများစွာ ကြွယ်ဝပြီး သူမကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် လုံလောက်ပေသည်။ ရှဲ့မိသားစုဘက်တွင် သူမ၏ အစ်ကိုကြီးက ကိုင်တွယ်နိုင်ပြီး သူမ၏ မောင်နှမငယ်များသည် အရွယ်ရောက်လာကာ အားလုံး အသိတရားကိုယ်စီ ရှိကြပေသည်။

ယခု ဆရာနှစ်ဦးစလုံးသည် မြို့တော်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ရာ သူတို့အား လျော်ကန်စွာဖြင့် ဂါရဝပြုနိုင်ပေသည်။

ရှဲ့ချောင်သည် ကျောက်ရွှမ်ကျင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ နှလုံးသားသည် နွေးထွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်ခဲ့ပြီးနောက် သူမအတွက် အရာအားလုံးကို ကောင်းမွန်စွာ စီစဥ်ပေးကာ သူမကို အရမ်းချစ်သော ပထမဆုံးသူသည် သူသာလျှင် ဖြစ်သည်။

သူသည် သူမကို အရမ်းကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့ပြီး သူမကလည်း သူ့ကို ပြန်လည် ပေးဆပ်ရမည်မှာ သဘာဝကျပေသည်။

အိမ်ရှေ့မင်းသားအနေဖြင့် ရင်သွေးမျိုးဆက်များသည် အထူးအရေးကြီးပေသည်။

“ရှဲ့အိမ်တော်ကို ပြန်ရောက်ကတည်းက ကျွန်မ အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေကို အမြဲ ဆောင်ထားပါတယ်။ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်... ကျွန်မရဲ့ ဆွေမျိုးရင်းချာနဲ့ပက်သက်တဲ့ သေစေနိုင်တဲ့ ကံကြမ္မာက အရင်လောက် မဆိုးရွားတော့ပါဘူး” ရှဲ့ချောင်သည် ၎င်းကို စမ်းသပ်ရန် အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို လုံးဝ ဖယ်ရှားရန် မရဲသေးပေ။

သူမသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ကံကြမ္မာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တွက်ချက်နိုင်ခြင်း မရှိသဖြင့် အဆင်ပြေအောင်သာ နေထိုင်နိုင်ခဲ့သည်။

သူမ၏ ဆရာသည် သူမနှင့် နီးကပ်နေသဖြင့် သူမ၏ ကံကြမ္မာသည် အနည်းနှင့်အများ ဝိုးတဝါး ဖြစ်နေလေသည်။

•••••