အခန်း ၂၀၁

အခန်း (၂၀၁)

အိမ်တော်အတွင်းမှ သတိထားစောင့်ကြည့်မှုနှင့် ခရမ်းရောင်အရိပ်၏ သတ်ဖြတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်

စစ်တုရင်ကစားပွဲနှင့် ပတ်သက်သော ဖြစ်ရပ်သည် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးစံအိမ်တော်၏ အတွင်းဆောင်တွင် မမြင်နိုင်သော ဂယက်များကို ထစေခဲ့လေ၏။

ထိုညနေခင်းတွင် ဖန်းဟန် ပင်မခြံဝင်းအတွင်းသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နန်ကုန်းယွင်ရှူးသည် အစေ ခံများကို အပြင်သို့ ထွက်သွားစေပြီးနောက် သူမကိုယ်တိုင် ရေနွေးကြမ်းတစ်ခွက်ကို ဖျော်စပ်ပေးလိုက်ကာ သူမ ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း ပုံမှန်ထက်ပို၍ လေးနက်တည်ကြည်နေလေသည်။

"ခင်ပွန်း..."

နန်ကုန်းယွင်ရှူးက ရေနွေးခွက်ကို ကမ်းပေးလိုက်ရင်း သူမ၏ အသံတွင် ကြောက်ရွံ့မှုအချို့ စွက်ဖက်နေကာ သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်လေးများမှာလည်း အနည်းငယ် အေးစက်နေခဲ့လေ၏။

"ဒီနေ့ စုယွဲ့... သူမက အရမ်းကို ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်..."

သူမသည် ဖန်းဟန်၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အလောတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မ သူမနဲ့ စစ်တုရင်ကစားတဲ့အခါ သူမက အပေါ်ယံမှာ နူးညံ့ပြီး ကြင်နာတတ်တဲ့ပုံ ပေါက်နေပေမယ့် သူမရဲ့ ရွှေ့ကွက်တိုင်းမှာ သေစေနိုင်တဲ့ အကွက်တွေ ဖုံးကွယ်ထားတယ်... တကယ်လို့ ခင်ပွန်းသာ ဝင်မပြောခဲ့ရင် ကျွန်မ ဘယ်လိုရှုံးသွားမှန်းတောင် သိလိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီလို မိန်းမမျိုး အိမ်ထဲမှာ ရှိနေတာကို ကျွန်မ စိတ်မချဘူး... သူမ တကယ်ပဲ ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲမသိဘူး..."

ဖန်းဟန်သည် သူမ၏ နူးညံ့သော လက်ကလေးကို နှစ်သိမ့်သလို ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်လျက် ပြောလိုက်လေ၏။

"ကိုယ်သိပါတယ် ယွင်ရှူး... မင်းရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ အားလုံးကို ကိုယ် နားလည်ပါတယ်..."

သူသည် နန်ကုန်းယွင်ရှူးကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ရာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေး အနည်းငယ် တုန်ယင် နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ဆက်လက်၍ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါပေမယ့် အခြား ရှုထောင့်ကနေ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လေ... တကယ်လို့ အဆိပ်ပြင်းတဲ့ မြွေတစ်ကောင်ကို မြက် တောထဲမှာ ပုန်းကွယ်နေခွင့် ပြုထားရင် ငါတို့ အမြဲတမ်း သတိထားနေရလိမ့်မယ်... ဒါပေမယ့် သူ့ကို ငါတို့ မျက်စိအောက်မှာပဲ ထားပြီး သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေမယ်ဆိုရင် သူက ဘယ်လောက်အထိ အန္တရာယ် ပေးနိုင်မှာလဲ..."

နန်ကုန်းယွင်ရှူးမှာ အနည်းငယ် ကြောင်အသွားခဲ့ပြီးနောက် ခေါင်းကိုမော့ကာ ဖန်းဟန်၏ နက်ရှိုင်းပြီး ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိသော မျက်ဝန်းများနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်လေ၏။

"ခင်ပွန်းဆိုလိုတာက... ပြန်လည်အသုံးချမယ်လို့ ပြောတာလား..."

"မှန်တယ်..."

ဖန်းဟန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည့် အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားခဲ့ လေသည်။

"သူ နေချင်တယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုခု ရှိနေလို့ပဲ... သူ့ကို ဒီနေရာရောက်အောင် အခက် အခဲတွေ အများကြီးကြားကနေ ပို့ပေးခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့ နောက်ကွယ်က လူက ကိုယ့်ဆီကနေ ဘာတွေ လိုချင်နေတာလဲ ဆိုတာကို ကိုယ်လည်း သိချင်သေးတယ်... စိတ်မပူပါနဲ့ ကိုယ် အကုန်လုံး စီစဉ်ထားပြီးပါပြီ..."

ရိုးရှင်းသော စကားတစ်ခွန်းဖြစ်သော်လည်း အဆုံးမရှိသော မှော်ပညာတစ်ခု ပါဝင်နေသည့်အလား နန်ကုန်းယွင်ရှူး၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများအားလုံးကို ချက်ချင်းပင် ပြေပျောက်သွားစေခဲ့လေ၏။

သူမသည် နာခံမှုရှိစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဖန်းဟန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခေါင်းကို မှီချလိုက်ကာ ရင်ထဲတွင် ငြိမ်းချမ်းမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် အမှောင်ထုထဲသို့ အပြည့်အဝ နီးပါး ပျော်ဝင်နေသော အရိပ်တစ်ခုသည် အခန်း၏ ထောင့်တစ် နေရာမှ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ဇီယင်းသည် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်ပြီး သံမဏိကဲ့သို့ အေးစက်နေသော အသံဖြင့် ခေါ်လိုက်လေသည်။

"သခင်ကြီး..."

ဖန်းဟန်သည် နန်ကုန်းယွင်ရှူးကို မလန့်စေရန် လက်ဟန်ဖြင့် ပြသလိုက်ပြီးနောက် ဇီယင်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေ၏။

"တစ်ခုခု ထူးခြားလို့လား..."

"ဒီမိန်းမက သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ပါ..."

ဇီယင်းက တိုတုတ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မနေ့ညက ကျွန်မ သူမကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်... သူမ တစ်ညလုံး အတွင်းအားတွေ လေ့ကျင့်နေခဲ့တာ၊ သူမက အရမ်းကို ကောင်းကောင်း ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပေမယ့် ကျွန်မကိုတော့ လှည့်စားလို့ မရပါဘူး..."

ဇီယင်းသည် ခေါင်းကို မော့လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့ပြီး လည်ပင်းလှီးသည့် ဟန်အမူအရာကို ပြသလိုက်လေ၏။

"သူမကို သတ်ပစ်လိုက်ရမလား..."

သူမ၏ အမြင်တွင် သူမ၏ သခင်အတွက် အန္တရာယ်ဖြစ်လာနိုင်သည့် မည်သည့်အရာကိုမဆို ချက်ချင်း ဖယ်ရှား ပစ်သင့်ပေသည်။ ဤသည်မှာ အရိပ်ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော ယုံကြည်ချက်ပင် ဖြစ်လေ၏။

"မလိုသေးပါဘူး..."

ဖန်းဟန်က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပို၍ပင် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသော အရိပ် အယောင်များ ပေါ်လွင်နေခဲ့လေသည်။

"သူတို့ကို ဒီလောက် မြန်မြန် သတ်ပစ်လိုက်ရင် သူတို့အတွက် သတိပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်... ပြီး တော့ နောက်ပိုင်း ဆက်ကပြမယ့် ပြဇာတ်ကလည်း သိပ်စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

သူသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ကျင်းယာမျှော်စင် ရှိရာဘက်သို့ ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာဖြင့်၊

"တကယ်ပဲ သူက သရုပ်ဆောင်ချင်တယ် ဆိုရင်လည်း ငါတို့က သူနဲ့အတူ ဝင်ပြီး သရုပ်ဆောင်ပေးလိုက်ကြ တာပေါ့... တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ မကြာသေးခင်က အိမ်တော်တွင်းမှာ နည်းနည်း ပျင်းစရာ ကောင်းနေခဲ့တာဆို တော့ အားလုံးအတွက် ပျော်စရာလေး ရှာပေးရင်းနဲ့ သူတို့ကိုလည်း ပိုပြီး သတိထားတတ်လာအောင် လုပ်ပေး လိုက်တာပေါ့..."

အခြား စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ဇီယင်းသည် အစကတည်းက ရှိမနေခဲ့သည့်အလား မျက်စိတစ် မှိတ်အတွင်းမှာပင် အမှောင်ထုထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျင်းယာမျှော်စင်အတွင်း၌ လင်းရွှမ်းရွှယ်သည် သူမ၏ ဘဝတွင် အနာကျင်ရဆုံး အချိန် ကာလကို ဖြတ်သန်းနေရလေသည်။

*ငါတော့ ပေါ်သွားပြီ...*

သူမ လုံးဝကို ပေါ်ပေါက်သွားခဲ့ပြီဆိုတာကို သူမ ကောင်းကောင်းကြီး သိနေခဲ့ပေသည်။

သူမကို ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်မှာ သူမ၏ အသွင်ယူထားမှုကို ချေဖျက်ခံလိုက်ရပြီးနောက် တစ်ဖက်လူက အချိန် အကြာကြီးတိုင်အောင် မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မလုပ်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်းများ မရှိသလို အကျဉ်းချထားခြင်းလည်း မရှိပေ၊ ထို့အပြင် စောင့်ကြည့်နေမှုများပင် လုံးဝ မသိသာလောက်အောင် ဖြစ်နေခဲ့လေ၏။

ဤအမည်မသိ ဖိနှိပ်မှု ခံစားချက်က သူမကို ဓားများဖြင့် တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်ခံရသည်ထက်ပင် ပို၍ အသက်ရှူ ကျပ်လာစေခဲ့လေသည်။

သူမသည် ပင့်ကူအိမ်တွင် မိနေသော ပိုးဖလံတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူမကို အကွာအဝေးတစ်ခုမှ အေးစက် စွာ စောင့်ကြည့်နေသော ပင့်ကူကြီးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသော်လည်း ၎င်းက အနားသို့ ကပ်မလာဘဲ သူမ ကို အချည်းနှီး ရုန်းကန်နေရစေရန်သာ ထားရစ်ခဲ့လေ၏။

*မဖြစ်ဘူး... ဒီအတိုင်း ထိုင်ပြီး သေမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေလို့ မဖြစ်ဘူး...*

လင်းရွှမ်းရွှယ်သည် အံကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်ပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင် ရဲတင်းသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချမှတ်လိုက်လေသည်။

အန္တရာယ်မရှိသော ပါရမီရှင်အမျိုးသမီး ဆိုသည့် လမ်းစဉ်က ဆက်လက် အလုပ်မဖြစ်တော့သဖြင့် သူမသည် အခြား ရှုထောင့်တစ်ခုမှနေ၍ သူမ၏ တန်ဖိုး ကို ပြသရမည် ဖြစ်ပေသည်။ အလွန်တင့်တယ်လှပပြီး ထူးကဲသော သိုင်းပညာစွမ်းရည်များ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ရည်မှန်းချက်ကြီးမားသော မည်သည့် အမျိုးသားအတွက်မဆို အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပေသည်။

ညနေစောင်းချိန်သို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ကုတင်အောက်တွင် ဝှက်ထားသော ဓားပျော့ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်လေ၏။

လရောင်အောက်တွင် ဓားသွားမှာ ရေပြင်ကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး လူ၏လှုပ်ရှားမှုများမှာလည်း လိပ်ပြာများကဲ့သို့ သွက်လက်နေလေသည်။

ထိုဓားအကမှာ အသက်ရှူမှားလောက်အောင် လှပလွန်းလှပြီး လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာလည်း အလွန်ပင် ကျက်သရေ ရှိလှပေသည်။

သို့သော် အနီးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားသော မာပေါ်ကော့မှာမူ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကာ သူ၏ အသိစိတ်များပင် လွင့်စင်သွားခဲ့ရလေ၏။

သူ၏ အမြင်တွင် ထိုအရာက ဓားအက လုံးဝ မဟုတ်ချေ။ အလှကညာလေး လှည့်လိုက်သည့် အချိန်တိုင်း ဓားဖျားသည် အသက်အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး နူးညံ့သည်ဟု ထင်ရသော လှုပ်ရှားမှု တိုင်းမှာ လေထုကို ဖြတ်တောက်သွားသည့် ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။ အကယ်၍ ထိုအရာနှင့်သာ ထိမိသွားပါက ခေါင်းပြတ်သွားမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

"ဟူး... တကယ်ကို မြန်လွန်းတဲ့ ဓားပဲ..."

မာပေါ်ကော့မှာ ကြည့်နေရင်းဖြင့် ဦးရေပြားများပင် ထုံကျဉ်လာခဲ့ပြီး ခြေဖဝါးမှသည် ခေါင်းအထိ အေးစိမ့် သွားကာ ထိုသခင်မလေး စုယွဲ့အပေါ် သူ၏ ကြောက်ရွံ့လေးစားမှုများ ပိုမို နက်ရှိုင်းလာခဲ့လေသည်။

သူသည် ဆက်လက်၍ မကြည့်ဝံ့တော့ဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ အမြန်ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေး တစ်ချက်သာ ရှိနေတော့သည်။

*သခင်ကြီးဖန်းရဲ့ အိမ်တော်ထဲက လူတွေက တကယ်ကို သာမန်တွေမဟုတ်ကြဘူး….*

လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ ဓားအက ပြီးဆုံးလုနီးပါးတွင် ချွေးများရွှဲနစ်နေပြီး အနည်းငယ် မောဟိုက်နေစဉ် သူမ၏ အနောက်ဘက်မှ ပြုံးရွှင်နေသော အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်လေ၏။

"သခင်မလေး စုယွဲ့ရဲ့ ဓားအကက တကယ်ကို မျက်စိပသာဒ ဖြစ်စရာပါပဲ..."

လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားခဲ့ပြီး ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဤနေရာတွင် ဖြတ်လျှောက် လာသော ဖန်းဟန်က သူမကို ပြုံး၍ ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူမက တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဖန်းဟန်က သူမကို စကားပြောခွင့် လုံးဝ မပေးခဲ့ဘဲ ဆက်လက် ၍ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီဓားအကက လရောင်အောက်မှာ ကပြဖို့ အရမ်း သင့်တော်ပါတယ်... အထူးသဖြင့် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်တဲ့ နေရာမှာ အသုံးပြုမယ်ဆိုရင် တကယ်ကို လှပနေမှာပါ..."

ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်ဟု ထင်ရသော ထိုစကားက လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ စိတ်ကို ကောင်းကင်မှ ကျရောက် လာသော မိုးကြိုးတစ်စင်းကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့လေ၏။

သူမ၏ လက်ထဲရှိ ဓားဖျားလေးမှာ လေထဲတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ သွေးများ လုံးဝ အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။ အရိုးတိုက်ခိုက်မတတ် အေးစိမ့်မှုတစ်ခုက သူမ၏ အမြီးပိုင်းရိုးမှသည် ခေါင်းထိပ်အထိ တည့်မတ်စွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပေသည်။

*သူ... သူက အဲဒါကိုတောင် သတိထားမိသွားတာလား...*

ဤဓားအကသည် သူမ၏ ဂိုဏ်းမှ လျှို့ဝှက်သိုင်းကွက်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်း၏ အဓိက အနှစ်သာရမှာ အဆုံး စွန်သော သတ်ဖြတ်မှု အကွက်များကို ကျက်သရေရှိသော အကအလှများအဖြစ် ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစပ်ထား ခြင်းဖြစ်ပြီး လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများအတွက် ထိပ်တန်းအဆင့် နည်းလမ်းတစ်ခုပင် ဖြစ်လေ၏။

*သူက တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် သိနေခဲ့တာလဲ…*

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လင်းရွှမ်းရွှယ်သည် ကြောင်ကြီးတစ်ကောင်၏ ကစားခြင်းကို ခံနေရသော ကြွက်ကလေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။ သူမ၏ ရုန်းကန်မှုများ၊ အကြံအစည်များနှင့် မိမိကိုယ်မိမိ မှန်ကန် သည်ဟု ထင်မှတ်ထားမှုများအားလုံးမှာ တစ်ဖက်လူ၏ အရှေ့တွင် အလွန်ပင် ဖြူရော်ပြီး ရယ်စရာကောင်း လွန်းလှပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် သူမ၏ ဖြူရော်နေသော မျက်နှာကို သတိမထားမိသည့်အလား နောက်သို့လှည့်ကာ အေးအေး ဆေးဆေး ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိလာသော ပဲ့တင်ထပ်နေသည့် အသံတစ်ခု ကိုသာ ချန်ထားရစ်ခဲ့လေ၏။

"မနက်ဖြန်ညက ဆောင်းဦးရာသီပွဲတော် ဆိုတော့ စံအိမ်တော်မှာ ပွဲကျင်းပလိမ့်မယ်... ကိုယ် ကစားပွဲ အသစ်တစ်ခု ပြင်ဆင်ထားတယ်၊ သခင်မလေး စုယွဲ့လည်း ဝင်ပါချင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်..."

သူ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားမှ စကားလုံးများ မဆုံးမီမှာပင် သူ ထွက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

လင်းရွှမ်းရွှယ်သည် နေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ရပ်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ လက်ထဲမှ အေးစက်နေသော ဓားရိုး လေးမှာ လွတ်ကျသွားလုနီးပါးပင် ဖြစ်နေခဲ့လေ၏။

*ကစားပွဲအသစ် ဟုတ်လား...*