အခန်း ၂၀၄

အခန်း (၂၀၄)

မွေးရာပါလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူနှင့် ကွဲအက်သွားသော မျက်နှာဖုံး

ဖန်းဟန်၏ တည်ငြိမ်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် လူတိုင်း၏ နားထဲ၌ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွား ခဲ့လေ၏။

အထူးသဖြင့် “မင်း လိမ်နေတယ်ဆိုတာကိုပဲ ငါသိတယ်...” ဟူသော စကားကြောင့် တစ်ခန်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွား ခဲ့လေတော့သည်။

လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ ပြောင်မြောက်လှသော ဟန်ဆောင်မှုများကြောင့် အစပိုင်းတွင် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့ကြသော ပိုင်ကျီရို နှင့် လျူရူမေတို့၏ လှပသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် ယခုအခါ ဖန်းဟန်အပေါ် ယုံကြည်မှုနှင့် ကြည်ညိုမှုများသာ ရှိနေခဲ့ပေသည်။

မိမိ၏ ခင်ပွန်းက သူမဟု ပြောလျှင် သူမပင် ဖြစ်ရပေမည်။

မည်သည့်အကြောင်းပြချက်မျှ မလိုအပ်ပေ။

“ကျွန်မ... ကျွန်မ ခင်ပွန်းရဲ့ အမြင်ကို သဘောတူတယ်...”

ပိုင်ကျီရိုက ပထမဆုံး စတင်ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူမ၏ အသံမှာ တိုးညင်းသော်လည်း ခိုင်မာနေကာ၊

“ကျွန်မ စုယွဲ့ကို မဲပေးတယ်...”

“ငါလည်း အတူတူပဲ...”

လျူရူမေက ချက်ချင်းပင် ထပ်မံပြောဆိုလိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်များက လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာပေါ်သို့ သနားကြင်နာမှု တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖြင့် ဝေ့ဝဲသွားခဲ့လေ၏။

ဤအမျိုးသမီးမှာ အလွန် ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် နက်နဲသော စိတ်ထားရှိလေသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူမ ရင်ဆိုင်နေရသည်မှာ သူမတို့၏ ခင်ပွန်းဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားနှင့် နတ်ဆိုးကဲ့သို့ စွမ်းအင်နှစ်မျိုးလုံး ပိုင်ဆိုင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်နေချေသည်။

ဤကစားပွဲမှာ အစကတည်းက ရင်ခုန်စရာပင် မရှိခဲ့ပေ။

နန်ကုန်းယွင်ရှူးမှာ ကစားပွဲထဲမှ ထွက်ထားရပြီးဖြစ်ကာ ယခုအခါ ပွဲကြည့်ပရိသတ်တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သော် လည်း သူမ ဖန်းဟန်အား ကြည့်နေသည့် အကြည့်များထဲတွင် ထူးခြားသော တောက်ပမှုများဖြင့် ပြည့်နှက် နေခဲ့လေသည်။

ဤအမျိုးသားမှာ မည်သူမျှ မရိပ်မိခင်မှာပင် အရာအားလုံးကို ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော စွမ်းရည်ကို အမြဲတမ်း ဖော်ပြနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

တစ်ဦးတည်းသော ရှုပ်ထွေးနေသူမှာ ပိုင်ရွှီကျန်းသာ ဖြစ်လေသည်။

“ဟင်...၊ ဘာလို့လဲ...”

သူမသည် အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ရင်း ဖန်းဟန်ကို တစ်လှည့် မျက်နှာဖြူရော်နေသော လင်းရွှမ်းရွှယ်ကို တစ်လှည့် ကြည့်လိုက်ကာ၊

“အစ်မစုယွဲ့က တကယ်ပဲ ဝံပုလွေလူသားလား...၊ ဒါပေမဲ့ သူက အရမ်း သနားစရာကောင်းနေတာကို...”

ဖန်းဟန်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ ဆံပင်များကို ဖွလိုက်ကာ၊

“ရွှီကျန်း...၊ တစ်ခါတလေ မျက်စိနဲ့ မြင်ရတာတွေက အမှန်တရား ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်မှာပေါ့...”

မဲပေးခြင်းရလဒ်မှာ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ပိုင်ရွှီကျန်း၏ မဲမပေးဘဲ နေခြင်းမှလွဲ၍ ကျန်လူအားလုံးမှာ လင်းရွှမ်းရွှယ်ကို မဲပေးခဲ့ကြလေ၏။ ကစားပွဲမှာ လူကောင်းများဘက်မှ သီသီလေး အနိုင်ရရှိသွားခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပေသည်။

“ရေး...၊ နိုင်ပြီ...”

ပိုင်ရွှီကျန်းက ချက်ချင်းပင် အောင်ပွဲခံလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာလေးပေါ်တွင် အနိုင်ရရှိမှုကြောင့် ဝမ်းသာ ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေကာ ကတ်ကစားဝိုင်းရှိ ထူးဆန်းပြီး အေးခဲနေသော လေထုကို လုံးဝ သတိမထား မိခဲ့ပေ။

လင်းရွှမ်းရွှယ်မှာမူ သူမ၏ အရှေ့တွင် ကျနေသော 'ဝံပုလွေလူသား' ကတ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ငေးမောကာ ထိုင်နေမိလေ၏။ သူမ၏ နူးညံ့လှပသော မျက်နှာလေးမှာ သွေးဆုတ်သွားသကဲ့သို့ ဖြူရော်နေခဲ့ပေသည်။

သူမ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယုတ္တိဗေဒအရနှင့် စည်းရုံးနိုင်စွမ်းအရကြည့်လျှင် သူမက အပြတ်အသတ် အနိုင်ရရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ သူမသည် အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရလေသည်။

ထိုအမျိုးသား၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သော “မင်း လိမ်နေတယ်...” ဟူသည့် စကားတစ်ခွန်းအောက်တွင် သူမ အရှုံးပေးလိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူမသည် ပင့်ကူအိမ်တွင် ပိတ်မိနေသော လိပ်ပြာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး မည်မျှပင် ရုန်းကန်နေ စေကာမူ ပင့်ကူ၏ နောက်ဆုံး မျိုချခြင်းမှ မလွတ်မြောက်နိုင်တော့ပေ။

ဖန်းဟန်သည် အစမှအဆုံးတိုင်အောင် သူမကို ကစားနေခဲ့သော ထိုပင့်ကူပင် ဖြစ်ချေသည်။

“ကဲ ကဲ...၊ ကစားပွဲ ပြီးသွားပြီ...။ အားလုံးပဲ ဒီနေ့အတွက် ပင်ပန်းသွားကြပြီ...”

ဖန်းဟန်သည် ပြုံးလျက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ကတ်များကို ဖြည်းညင်းစွာ စတင်သိမ်းဆည်း လိုက်ရာ ယခုလေးတင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ပွဲမှာ အရေးမပါသော ကစားပွဲတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည့်အလား ရှိနေခဲ့လေသည်။

သူသည် ကတ်များကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် လင်းရွှမ်းရွှယ်ထံသို့ လျှောက်သွားကာ သူမကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့သော်လည်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသော အပြုံးတစ်ခုက ထွက်ပေါ်နေခဲ့လေ၏။

“သခင်မလေး စုယွဲ့...၊ ဒီနေ့အတွက် တကယ်ကို ပျော်စရာကောင်းခဲ့တယ်...”

“မင်းက ယုတ္တိဗေဒအရ အပြစ်ကင်းတယ်...၊ ဟန်ဆောင်ကောင်းတယ်...၊ ပြီးတော့ ကိုယ့်ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်ဖို့အတွက် တခြားသူတွေရဲ့ သနားကြင်နာမှုကို အသုံးချရာမှာလည်း ကျွမ်းကျင်တယ်...”

ဤစကားများမှာ ချီးကျူးစကားနှင့် တူသော်လည်း စကားလုံးတိုင်းမှာ လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ နှလုံးသားကို ထိုး ဖောက်သွားသည့် အပ်တစ်ချောင်းကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သူမသည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားကာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ထားရင်း သူမ၏ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ ထိန်းမရနိုင်အောင် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် မည်သည့်အရာကိုမျှ သတိမထားမိသည့်အလား ရှိနေ၏။ သူသည် အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်လိုက် ပြီး သူမ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ နောက်ဆုံးစကားတစ်ခွန်းကို သူတို့နှစ်ဦးသာ ကြားနိုင်သော အသံဖြင့် တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

“မင်းက တကယ့်ကို... မွေးရာပါ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတစ်ယောက်နဲ့ တူတယ်...”

'မွေးရာပါ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ' ဟူသော စကားလုံးများမှာ မီးရဲရဲတောက်နေသော သံပူတစ်ချောင်းကဲ့သို့ လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ ဝိညာဉ်ထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးနှက်လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့လေ၏။

သူမ၏ စိတ်အာရုံများမှာ တစ်ခဏမျှ ဗလာကျင်းသွားခဲ့ရပေသည်။

ဟန်ဆောင်မှုများ၊ မျှော်လင့်ချက်ထားမှုများ အားလုံးမှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် တစ်စစီ ကွဲအက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ် ပေတော့သည်။

*သူ သိနေခဲ့တယ်...*

*သူ အရာအားလုံးကို သိနေခဲ့တယ်...၊ ဒီအမျိုးသားက အစကတည်းက ငါ့ကို ကစားနေခဲ့တာပဲ...*

ခြေဖဝါးမှစ၍ ခေါင်းထိပ်အထိ အေးစိမ့်မှုတစ်ခုက ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ပြီး လင်းရွှမ်းရွှယ်မှာ ရေခဲဂူတစ်ခုထဲသို့ ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ တောင့်တင်းသွားခဲ့လေသည်။

သူမသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ သနားစရာကောင်းသော မျက်ဝန်းများထဲမှ အားနည်း ချက်များမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ရေခဲကဲ့သို့ ခက်ထန်နေသော လူသတ်လိုသည့် အငွေ့အသက် များဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့လေ၏။

အကယ်၍ အကြည့်များကသာ လူကို သတ်နိုင်မည်ဆိုပါက ဖန်းဟန်မှာ ယခုအချိန်တွင် အပေါက်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလောက်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ဖန်းဟန်မှာ သူမ၏ ရုတ်တရက် အံ့မခန်း ပြောင်းလဲသွားမှုအပေါ် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် မျက်တောင် တစ်ချက်ပင် မခတ်ခဲ့ချေ။

သူသည် အရင်ကကဲ့သို့ပင် တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ရှိနေခဲ့ပြီး သူမ၏ အေးစက်နေသော မျက်ဝန်းများကိုပင် တည့်တည့်ကြည့်ကာ သူ၏ အပြုံးများက ပို၍နက်ရှိုင်းလာခဲ့ရာ ကြောင်က ကြွက်ကို ကစားနေသည့်အလား လှောင်ပြောင်မှုနှင့် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းများကို သယ်ဆောင်ထားလေသည်။

“ငါ့ကို အဲ့လို မကြည့်ပါနဲ့...”

သူသည် ခါးကို မတ်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒါက ကစားပွဲတစ်ခုပါပဲ...၊ ရှုံးရင်လည်း ရှုံးသွားတာပေါ့...၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး...”

သူက စကားရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ တင်းတင်းဆုပ်ထားသော လက်သီးဆီသို့ အကြည့်ဝေ့ဝဲသွားကာ ဖြည်းညင်းစွာ ဆက်ပြောလိုက်လေ၏။

“မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ မင်းကို ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ နေရာတစ်ခုဆီ ခေါ်သွားပေးမယ်...” ဒ

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် သူမကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မကြည့်တော့ဘဲ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေဆဲ ဖြစ်သော ပိုင်ကျီရိုနှင့် အခြားသူများဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

“အချိန်လည်း လင့်နေပြီ...၊ ပြန်ပြီး အနားယူကြတော့...”

သူသည် ဤအမျိုးသမီး၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံစစ်ကြောင်းကို အပြီးတိုင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီဆိုသည်ကို သိရှိနေ ခဲ့ပေသည်။

လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတစ်ဦး၏ အကြီးမားဆုံးသော အားသာချက်မှာ အရိပ်များထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသည့် မသိ နားမလည်နိုင်မှုပင် ဖြစ်လေသည်။

သူမ၏ အရာအားလုံးက နေရောင်အောက်တွင် ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရချိန်၌ သူမ၏ ဟန်ဆောင်မှုများမှာလည်း ရက်စက်စွာ ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရပြီး သူမ၏ ယုံကြည်ချက်များမှာလည်း ပြိုလဲသွားခဲ့ရလေသည်။

ယခုအချိန်သည် သူမ၏ ယုံကြည်ချက်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရမည့် အချိန်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ထိုညတွင် လင်းရွှမ်းရွှယ်မှာ တစ်မှေးမျှပင် မအိပ်စက်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း မျက်လုံး များ ဖွင့်ထားကာ မှောင်မည်းနေသော မျက်နှာကြက်ကို စိုက်ကြည့်နေမိလေ၏။

ဖန်းဟန်၏ ပြုံးနေသော မျက်ဝန်းများနှင့် 'မွေးရာပါ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ' ဟူသော စကားလုံးများမှာ အိပ်မက် ဆိုးတစ်ခုကဲ့သို့ သူမ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့လေတော့သည်။