အခန်း ၂၀၅

အခန်း (၂၀၅)

ယုံကြည်ချက် တုန်လှုပ်သွားခြင်းနှင့် အံ့ဖွယ်လယ်ယာမြေများ

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် အစေခံမိန်းကလေးက တံခါးလာခေါက်ချိန်၌ လင်းရွှမ်းရွှယ်မှာ တစ်ညလုံး မအိပ် ရသေးသဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေခဲ့လေ၏။

သူမသည် ပြင်းထန်သော စစ်ကြောမေးမြန်းမှု သို့မဟုတ် အေးစက်နေသော ဓားတစ်လက်ကို ရင်ဆိုင်ရတော့ မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့မိပေသည်။

မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရသော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတစ်ဦးအတွက် ဤအရာကသာ သူမ ၏ တစ်ခုတည်းသော လမ်းဆုံးဖြစ်ပေသည်။

သူမသည် သွားများကြားတွင် ဝှက်ထားသော အဆိပ်ကို ကိုက်ခွဲ၍ အသေခံရန်ပင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့လေ၏။

သို့သော်လည်း အစေခံမိန်းကလေး ယူဆောင်လာသည်မှာ စစ်ကြောမေးမြန်းရန် အမိန့်စာ မဟုတ်ဘဲ သန့်ရှင်း သပ်ရပ်သော အဝတ်အစားတစ်စုံနှင့် ဖန်းဟန်ထံမှ သတင်းစကားတစ်ခုသာ ဖြစ်နေခဲ့ပေသည်။

“သခင်မလေး စုယွဲ့... သခင်ကြီးဖန်းက သခင်မလေးကို ရေချိုးပြီး အဝတ်အစားလဲခိုင်းလိုက်ပါတယ်...၊ သခင်မ လေးကို မြို့ပြင် ခေါ်သွားပြီး လမ်းလျှောက်ထွက်ချင်တယ်လို့ ပြောပါတယ်...”

လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ နှလုံးသားမှာ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားခဲ့လေ၏။

သူ အတိအကျ မည်သည့်အရာကို လုပ်ဆောင်ချင်နေသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေမိပေသည်။

မြို့ပြင်ရှိ လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခုတွင် သူမအား လျှို့ဝှက်စွာ ကွပ်မျက်မည်လော သို့မဟုတ် ပို၍ ရက်စက်သော နည်းလမ်းတစ်ခုက သူမအား စောင့်ကြိုနေမည်လောဆိုသည်ကို သူမ မသိနိုင်ချေ။

ဤမသိနိုင်သော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုက သူမအား တိုက်ရိုက်ဓားဖြင့် ထိုးခံရခြင်းထက် ပို၍ ကြောက်ရွံ့စေ ခဲ့လေသည်။

ခုခံရမည်လော။ ထိုအတွေးကို တွေးရန်ပင် သူမ မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။

ထိုအမျိုးသား၏ အကြည့်များမှာ သူမအား မလှုပ်ရှားနိုင်စေရန် ချုပ်နှောင်ထားသည့် မမြင်ရသော ကွန်ရက် တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ထုံထိုင်းစွာဖြင့် အဝတ်အစားလဲပြီးနောက် ဖန်းဟန်၏ နောက်မှနေ၍ ရထားလုံးပေါ်သို့ လိုက်ပါသွားနိုင်ခဲ့ရုံသာ ရှိတော့၏။

ရထားလုံးသည် တောရိုင်းများဆီသို့ ဦးတည်သွားခြင်းမရှိဘဲ တောင်ဘက်သို့ ခရီးဆက်သွားကာ နန်ယန်မြို့ပြင်ရှိ အသစ်ဖော်ထုတ်ထားသော ကျယ်ဝန်းသောလယ်ယာမြေကြီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။

ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းဆင်းချင်းပင် မြေသားနံ့နှင့် အပူလှိုင်းတို့ ရောနှောနေသော အနံ့တစ်ခုက ဝင်ရောက်လာပြီး နားကွဲမတတ် ဆူညံကာ အရင်က မကြားဖူးသော ဟိန်းသံကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

လင်းရွှမ်းရွှယ်က အသံလာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမသည် နေရာ၌ပင် ကြက်သေ သေသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် အရင်က တစ်ကြိမ်မျှ မဖြစ်ဖူးသော အံ့အားသင့်မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပေသည်။

အဝေးရှိ လှေကားထစ် လယ်ကွင်းများပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသည့် 'သံတုံးကြီး' အချို့မှာ အမည်း ရောင်မီးခိုးများ ထုတ်လွှတ်ကာ သားရဲများကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်နေကြလေသည်။ ၎င်းတို့၏အောက်တွင် သံမဏိ လက်သည်းနှင့်တူသော ထွန်သွားတစ်ခုက လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေပြီး မာကျောသော မြေသားများကို အလွယ် တကူ ထွန်ယက်ကာ နက်ရှိုင်းသော ထွန်ကြောင်းများကို ဖော်ဆောင်နေခဲ့လေ၏။

ခွန်အားကြီးသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ထို 'သံတုံးကြီး' ကို ကိုင်ထားရုံဖြင့် အလွယ်တကူ ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး ၎င်း၏ ထွန်ယက်မှု အမြန်နှုန်းနှင့် စွမ်းဆောင်ရည်မှာ ရိုးရှင်းစွာပင် ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိအောင် ဖြစ်နေပေသည်။

လင်းရွှမ်းရွှယ်က ခန့်မှန်းကြည့်လိုက်ရာ ထို 'သံတုံးကြီး' တစ်နာရီအတွင်း ထွန်ယက်နိုင်သော မြေဧရိယာမှာ အသန်မာဆုံး နွားကြီး ဒါဇင်ဝက်ခန့် တစ်နေကုန် ပင်ပန်းစွာ အလုပ်လုပ်ရသော မြေဧရိယာနှင့် ညီမျှလောက် မည်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရလေသည်။

ဤအရာက မည်သည့်အရာ ဖြစ်သနည်းဟု သူမ တွေးမိလိုက်၏။

မှော်ဆန်သော အရာဝတ္ထုတစ်ခုလော သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ရာသော စက်မှုသားရဲများလောဟု သူမ တွေးတောမိ သွားပေသည်။

“အဲဒါက 'သံမဏိနွားနတ်ဘုရား' ပဲ... သခင်ကြီးဖန်း ချီးမြှင့်ထားတဲ့ နတ်ဘုရားပစ္စည်းလေးပေါ့...”

“ဟုတ်တယ်... သံမဏိနွားနတ်ဘုရားနဲ့ဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ မြေယာဖော်ထုတ်မှု အမြန်နှုန်းက ဆယ်ဆထက်မက တိုး လာတယ်... လာမယ့်ဆောင်းရာသီကျရင် အိမ်တိုင်း လုံလောက်တဲ့ အစားအစာတွေကို သိုလှောင်ထား နိုင်တော့မှာပဲ...”

“သခင်ကြီးဖန်းက တကယ့်ကို သနားစရာကောင်းတဲ့ ငါတို့ကို ကယ်တင်ဖို့ မြေကြီးပေါ် ဆင်းသက်လာတဲ့ သက်ရှိ အင်မော်တယ်ပဲ...”

လယ်ကန်သင်းရိုးများပေါ်တွင် အလုပ်လုပ်နေကြသော ရေတွက်မရနိုင်သည့် ရွာသားများသည် ဟိန်းဟောက် နေသော 'သံမဏိနွားနတ်ဘုရား' များကို ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် အလုပ်လုပ်ရသဖြင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခြင်းများ မရှိဘဲ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ပြင်းပြသော ကြည်ညိုမှုများ ရောနှောနေသည့် လှိုက်လှဲသော အပြုံးတစ်ခုသာ ရှိနေခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်အပေါ် ထားရှိသော သူတို့၏ အကြည့်များမှာ အလွန်စစ်မှန်သော ကြည်ညိုလေးစားမှုနှင့် ကျေးဇူးတင် မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

လင်းရွှမ်းရွှယ်မှာ သူမ၏ ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံး အူထွက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။ သူမ ငယ်စဉ်က တည်းက တည်ဆောက်ထားခဲ့သော လောကအမြင်မှာ သူမ၏ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကြောင့် တစ်စစီ ကွဲအက်သွားခဲ့ရ ပေသည်။

“မင်း မြင်လိုက်လား...”

ဖန်းဟန်သည် တစ်ချိန်ချိန်က သူမ၏ဘေးတွင် ပေါ်လာခဲ့ပြီး လူစည်ကားနေသော လယ်ယာမြေဆီသို့ လက်ညှိုး ထိုးပြကာ သူ၏ လေသံမှာ အရေးမပါသော ကိစ္စတစ်ခုကို ပြောနေသည့်အလား တည်ငြိမ်နေခဲ့လေ၏။

“ဟို ကျင်းပေမြို့စားကြီးက နန်ယန်မြို့ကို သိမ်းပိုက်ဖို့အတွက် ထိပ်တန်းစစ်သည် သောင်းချီရဲ့ အသက်ကို စတေးဖို့ ဝန်မလေးခဲ့ဘူး... ပြီးတော့ စစ်ပွဲအတွင်းမှာ ဒုက္ခသည် သောင်းချီကို သွယ်ဝိုက်ပြီး ငတ်မွတ်သေဆုံး စေခဲ့တယ်...”

သူသည် စကားရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ အံ့အားသင့်နေသော မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့် လိုက်လေသည်။

"ငါကတော့ နန်ယန်မြို့တွင်း မြို့ပြင်က စစ်သားတွေနဲ့ အရပ်သား သိန်းချီကို ဗိုက်ဝစေပြီး အအေးဒဏ်နဲ့ ငတ်မွတ် မှုအန္တရာယ်ကနေ ကင်းဝေးစေဖို့အတွက် ဒီသံမဏိနွားအချို့နဲ့ အထွက်တိုးတဲ့ ကောက်ပဲသီးနှံ မျိုးစေ့ အလုံအ လောက်ပဲ လိုအပ်တယ်..."

သူသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော အတွင်းစိတ်ကို ထိုးဖောက်သွားစေမည့် မေးခွန်း တစ်ခုကို မေးလိုက်လေ၏။

“ငါ့ကို ပြောစမ်းပါ... ဘယ်သူ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က မှန်ကန်သလဲဆိုတာကိုပေါ့...”

ဖန်းဟန်၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထင်ရသော မေးခွန်းမှာ မည်သည့်ဓားထက်မဆို ပိုမို ထက်မြက်နေပြီး လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ နှလုံးသားထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပေသည်။

သူမမှာ စကားရှာမရဖြစ်သွားကာ သူမ၏ စိတ်အာရုံများမှာလည်း လည်ထွက်သွားခဲ့ရလေ၏။

မြို့စားကြီး၏ 'ကြီးမြတ်သော ရည်မှန်းချက်' မှာ ရေတွက်မရနိုင်သော အသက်များကို စတေးရန် လိုအပ်ပေ သည်။

တစ်ဖက်တွင် ဖန်းဟန်မှာမူ လူတိုင်းကို ဗိုက်ပြည့်သည်အထိ ကျွေးမွေးနိုင်ခဲ့ပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်သော အပြုံးများကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်ခဲ့လေသည်။

သူမ၏ တုန်လှုပ်မှုမရှိသော သစ္စာစောင့်သိမှုနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာတို့မှာ သူမ၏ရှေ့ရှိ လူစည်ကားပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှား နေသော ဤလယ်ကွင်း၏ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် အလွန်ပင် ဖြူဖျော့သွားခဲ့ပြီး အနည်းငယ် ရယ်စရာပင် ကောင်း နေသကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။

*ခွပ်...*

လင်းရွှမ်းရွှယ်သည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ကွဲအက်သွားသည့်အသံကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေ၏။

သူမ အတွေးနက်နေစဉ်မှာပင် အသားမည်းမည်းနှင့် မျက်နှာတွင် အရေးအကြောင်းများရှိသော လယ်သမားအို ကြီးတစ်ဦးက ဖန်းဟန်ကို မြင်သွားခဲ့လေသည်။ သူသည် မျက်နှာရဲတက်လာသည်အထိ စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ပြီး သူ၏ လယ်ယာသုံးကိရိယာများကိုပင် ပစ်ချကာ သူတို့အနီးသို့ ပြေးလာခဲ့လေ၏။

ဘုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ လယ်သမားအိုကြီးသည် ဖန်းဟန်၏ရှေ့ရှိ ရွှံ့ဗွက်ထူသော မြေပြင်ပေါ်တွင် လေးလံစွာ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေလျက် အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ် ကန်တော့လေ တော့သည်။

“အင်မော်တယ်ဖန်း... ဒီအဘိုးကြီးက အရှင့်ကို ကန်တော့ပါတယ်... အင်မော်တယ်ဖန်း...”

သူ၏ လက်ထဲတွင် မြေကြီးထဲမှ ယခုလေးတင် တူးဖော်ထားသော ဧရာမ ကန်စွန်းဥကြီး နှစ်ဥကို ဂရုတစိုက် ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့လေသည်။

“ကြည့်ပါဦး အရှင်... အရှင် ချီးမြှင့်ထားတဲ့ ကန်စွန်းဥ မျိုးစေ့တွေက အရမ်းကို ကောင်းကောင်း ကြီးထွားလာပါ တယ်... ကျွန်တော် စမ်းကြည့်ဖို့အတွက် နေရာသေးသေးလေးတစ်ခုကို တူးကြည့်လိုက်တာ တစ်ဧကကို ပေါင်ရာ ချီပြီး ထွက်မယ်လို့ ခန့်မှန်းရပါတယ်... ပေါင်ရာချီပြီးတော့ပါ...”

လယ်သမားအိုကြီး၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေပြီး ၎င်းမှာ ပြင်းထန်သော ပျော်ရွှင်မှုမှ မွေးဖွားလာသည့် တုန်ယင်မှု တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

“အရှင့်ရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် ကျွန်တော်တို့တွေ ငတ်မွတ်မှာကို မကြောက်ရတော့ပါဘူး...အရှင်က ကျွန်တော်တို့ မိသားစုတစ်ခုလုံးရဲ့ ဒုတိယမိဘပါပဲ... အာ... မဟုတ်ဘူး... နန်ယန်မြို့သူမြို့သား အားလုံးရဲ့ ဒုတိယမိဘပါ...”

ဖန်းဟန်သည် အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးသွားကာ လယ်သမားအိုကြီးကို ကိုယ်တိုင် ထူမပေးလိုက်ပြီး ရွှံ့များပေကျံ နေသော ကန်စွန်းဥနှစ်ဥကို ပြုံးလျက် ယူလိုက်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ထပါ အဘိုး... ရိတ်သိမ်းမှုကောင်းတယ်ဆိုတာ လူတိုင်းရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှု ရလဒ်ပါပဲ...”

ရိုးရှင်းသော်လည်း စစ်မှန်သော ထိုကျေးဇူးတင်မှုနှင့် ထိုလှိုက်လှဲသော ကြည်ညိုမှုတို့မှာ မည်သည့်ဓားထက်မဆို ပိုမို ထက်မြက်နေပြီး လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ နှလုံးသားကို တစ်ချက်ချင်းစီ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေခဲ့ပေသည်။

ဖန်းဟန်က နူးညံ့ပြီး သဘာဝကျသော အပြုံးဖြင့် လယ်သမားအိုကြီးကို ကူညီပေးနေသည်ကို သူမ ကြည့်နေရင်း နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ ပြင်းပြပြီး ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော အကြည့်များကို မြင်တွေ့ရသောအခါ မျှော် လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဤလယ်ကွင်း၏ရှေ့တွင် သူမ သစ္စာစောင့်သိခဲ့သော 'ကြီးမြတ်သည့် ရည်မှန်းချက်' နှင့် သူမ လက်ကိုင်ထားခဲ့သော 'သစ္စာတရား' တို့မှာ အလွန်ပင် ဖြူဖျော့ပြီး ရယ်စရာကောင်းနေ သည်ဟု ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူမသည် လူသတ်တတ်လေသည်။

သို့သော်လည်း သူမသည် အသက်ရှင်သန်ခြင်းကို နားမလည်ခဲ့ပေ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ ယုံကြည်ချက် အတားအဆီး၌ ကွဲအက်မှုတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပြီး ၎င်းသည် လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့လေတော့သည်။