အခန်း ၂၀၆

အခန်း (၂၀၆)

ရှင်းလင်ထျန်ကုန်းအလုပ်ရုံ၊ ပင်နီဆလင်၏ စွမ်းအား

လယ်ကွင်းများမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ဖန်းဟန်သည် သူ၏ နေအိမ်သို့ မပြန်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူသည် ကြောင် တောင်တောင် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော လင်းရွှမ်းရွှယ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ နန်ယန်မြို့ရှိ အသစ်တည်ဆောက်ထားသော သီးခြားခြံဝင်းတစ်ခုသို့ သွားရောက်ခဲ့လေသည်။

ခြံဝင်း၏ အဝင်ဝတွင် အသစ်စက်စက် ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး ၎င်းအပေါ်တွင် တက်ကြွပြီး လှပ သော လက်ရေးဖြင့် စာလုံးကြီးငါးလုံးကို ရေးသားထားလေသည်။ ၎င်းမှာ 'ရှင်းလင်ထျန်ကုန်း' ပင် ဖြစ်ပေသည်။

အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ မျက်ခုံးများမှာ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားခဲ့လေ၏။

ဤနေရာမှာ သူမ မြင်ဖူးသမျှ ဆေးခန်းများနှင့် လုံးဝ တူညီခြင်းမရှိပေ။

ပြင်းထန်ပြီး စူးရှသော ဆေးနံ့များအစား တစ်ခါမျှ မရဖူးသော ခပ်သင်းသင်း ထူးခြားသည့် ရနံ့တစ်ခု ရှိနေပြီး အရက်ပြင်းနံ့နှင့် ဆေးဘက်ဝင်အပင်များ၏ လတ်ဆတ်သော ရနံ့တို့ ရောနှောနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

ခြံဝင်းကြီးမှာ အလွန်ပင် ကျယ်ဝန်းလှပြီး ဆေးခန်းတစ်ခုထက် ဧရာမ အလုပ်ရုံကြီးတစ်ခုနှင့် ပို၍ တူနေလေ သည်။

တူညီသော အဖြူရောင်ကုတ်အင်္ကျီများနှင့် အဖြူရောင်အဝတ်ဦးထုပ်များကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည့် သမားတော် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် အခန်းများကြားတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ သွားလာနေကြပြီး သူမ နားမလည်နိုင်သော ဖန်ထည်များ နှင့် သတ္တုကိရိယာများပါသည့် ဗန်းများကို သယ်ဆောင်နေခဲ့ကြလေသည်။ လေထုမှာ တင်းမာနေသော်လည်း စနစ်တကျ ရှိနေပေသည်။

ခြံဝင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုက လူအုပ်ကြီးကို အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ညွှန်ကြားနေ ခဲ့လေ၏။

ထိုသူမှာ လျူရူမေပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤအချိန်တွင် သူမသည် အိမ်၌ ပြသလေ့ရှိသော နူးညံ့ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် အမူအရာများကို ဖယ်ခွာထားကာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အရင်က မကြုံဖူးသော အာရုံစူးစိုက်မှုနှင့် သန့်စင်သော အလင်းရောင်များ တောက်ပနေ ပြီး သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက ယုံကြည်လက်ခံနိုင်ဖွယ်ကောင်းသော ဩဇာတိက္ကမများကို ထုတ်လွှတ်နေလျက်ရှိ လေသည်။

ဖန်းဟန်နှင့် လင်းရွှမ်းရွှယ်တို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် အသိအမှတ်ပြုသည့်အနေဖြင့် ခေါင်း ကို အနည်းငယ်မျှသာ ညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ ယခုလေးတင် ခေါ်ဆောင်လာသော ဒဏ်ရာရသူများကို ကုသရန် သူမ၏ သမားတော်များကို ဆက်လက်ညွှန်ကြားနေခဲ့လေသည်။

လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ အကြည့်များက ဒဏ်ရာရနေသော လူနာထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေ၏။

သူသည် တောင့်တင်းခိုင်မာသော စစ်သည်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေပြီး နှုတ်ခမ်းများမှာ ကွဲအက်နေကာ ပြင်းထန်စွာ သတိလစ်မေ့မြောနေလေသည်။

သူ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် အရိုးထိအောင် နက်ရှိုင်းသော ဓားဒဏ်ရာတစ်ခု ရှိနေလေသည်။ ဒဏ်ရာ၏ ပတ်လည်တွင် ရောင်ရမ်းပြီး နီရဲနေကာ အဝါရောင်သန်းသော အစိမ်းရောင် ပြည်များပင် ယိုစိမ့်ထွက်လာနေပြီး မူးဝေအန်ချင် ဖွယ်ကောင်းသော အနံ့ဆိုးတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေပေသည်။

အတူလိုက်ပါလာသော စစ်ဆေးသမားတော်အိုကြီးက ထမ်းစင်ဘေးတွင် ရပ်ကာ ဒဏ်ရာများကို စစ်ဆေးရင်း ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ခါယမ်းနေခဲ့လေ၏။

သူသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လျူရူမေကို ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“သခင်မလျူ... သူက အဖျားတွေ အဆက်မပြတ် တက်နေပြီး ကယောင်ကတမ်း ပြောနေတာ နှစ်ရက်ရှိသွား ပါပြီ... ပြည်တွေကလည်း အရိုးထဲထိ ဝင်နေပါပြီ... ဆေးတွေက အလုပ်မလုပ်တော့ပါဘူး... အဆိုးဆုံးအတွက် ပြင်ဆင်ထားလိုက်ပါတော့...”

လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ မျက်လုံးများမှာ လုံးဝ တည်ငြိမ်နေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

ပြည်တည်နေသော ဒဏ်ရာများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ဤကဲ့သို့သော အဖျားရောဂါမျိုးကို သူမ အကြိမ်ပေါင်း များစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးလေသည်။ စစ်မြေပြင်တွင် ဒဏ်ရာရသော ညီအစ်ကို ဆယ်ဦးလျှင် ခုနစ်ဦး သို့မဟုတ် ရှစ်ဦး ခန့်မှာ ဤနည်းဖြင့်ပင် ကယ်တင်၍မရနိုင်ဘဲ သေဆုံးသွားခဲ့ကြရခြင်းဖြစ်ပေသည်။

သူမ၏ အမြင်တွင် ထိုစစ်သည်မှာ သေဆုံးသွားသူတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီပင် ဖြစ်လေ၏။

သို့သော် လျူရူမေ၏ အမူအရာမှာ စစ်ဆေးသမားတော်အိုကြီးက သေဒဏ်ပေးလိုက်သည်ကိုပင် မကြားလိုက်ရ သကဲ့သို့ ကြောက်ခမန်းလိလိ တည်ငြိမ်နေခဲ့ပေသည်။

“သူ့ကို တတိယမြောက် အနာသန့်စင်ရေးအခန်းကို ခေါ်သွားလိုက်ပါ...”

သူမက အေးဆေးစွာ ညွှန်ကြားလိုက်လေ၏။

“လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း လုပ်ပါ... ပျက်စီးနေတဲ့ အသားစတွေကို ဖယ်ရှားဖို့ အရင်ဆုံး အရက်ပျံနဲ့ ဆားရည်ကို သုံးပြီး ဒဏ်ရာကို သန့်စင်လိုက်ပါ...”

အဖြူရောင်ကုတ်အင်္ကျီများ ဝတ်ဆင်ထားသော သမားတော်အချို့က ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ထွက်လာကြပြီး ဒဏ်ရာရနေသော စစ်သည်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ သယ်ဆောင်သွားကြလေသည်။

လင်းရွှမ်းရွှယ်မှာ သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့၏။ ဒဏ်ရာကို သန့်စင်ခြင်းက ဘာများ အကျိုးရှိမည်နည်း။ အဆိပ်က သူ၏ နှလုံးသွေးကြောအထိ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ နတ်ဘုရားပင်လျှင် ကယ်တင်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

များမကြာမီတွင် ဒဏ်ရာများကို ကုသပြီးစီးသွားကာ ဒဏ်ရာရစစ်သည်ကို ပြန်လည်သယ်ထုတ်လာခဲ့ ကြလေ သည်။

လျူရူမေသည် ကိုယ်တိုင် ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး အထူးပြုလုပ်ထားသော သစ်သားသေတ္တာတစ်ခုထဲမှ ကြည်လင် နေသည့် ဖန်ဆေးထိုးအပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။

ဆေးထိုးအပ်ထဲတွင်မူ ဆန်းကြယ်သော အဝါနုရောင် အရည်တစ်ဝက်ခန့် ရှိနေလေသည်။

လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် လျူရူမေသည် လေများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ထုတ် ပစ်လိုက်ပြီးနောက် သေးသွယ်သော သတ္တုအပ်ကို ဒဏ်ရာရစစ်သည်၏ လက်မောင်းထဲသို့ တည်ငြိမ်စွာ ထိုးသွင်း လိုက်ကာ အဝါနုရောင်အရည်များကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ထိုးသွင်းလိုက်လေသည်။

ဤကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော ဆေးကုသမှုနည်းလမ်းကို လင်းရွှမ်းရွှယ် တစ်ခါမျှ မကြားဖူး၊ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

“ဒါက ဘာလဲ...”

နောက်ဆုံးတွင် သူမက မနေနိုင်တော့ဘဲ အလိုအလျောက် မေးလိုက်မိလေ၏။

ဖန်းဟန်မှာ သူမ မေးမည်ကို ကြိုသိနေသကဲ့သို့ ဘေးတွင်ရပ်နေကာ အေးဆေးစွာ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

“ဒီအရာကို 'အသားနုတက်စေပြီး အနာသန့်စင်ပေးသည့် ဆေးထိုးအပ်' လို့ ခေါ်တယ်... ဒါက ငါ တောင်းဆိုပြီး ရလာခဲ့တဲ့ အံ့ဖွယ်ဆေးစွမ်းကောင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဒဏ်ရာပိုးဝင်တာတွေကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အဖျားရောဂါ တွေကို ကုသဖို့ အထူးအသုံးပြုတာပဲ...”

*အံ့ဖွယ်ဆေးစွမ်းကောင်း ဟုတ်လား...*

လင်းရွှမ်းရွှယ်သည် စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြောင်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည့် အရာများ က သူမကို ငြင်းဆန်ရန် အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ချေ။

ဖန်းဟန်က ဆက်လက်မရှင်းပြတော့ဘဲ သူမကို ရှင်းလင်ထျန်ကုန်းမှ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့လေတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ ထိုအချိန်တွင်ပင် ဖန်းဟန်သည် လင်းရွှမ်းရွှယ်ကို ဤနေရာသို့ ထပ်မံခေါ်ဆောင်လာခဲ့လေ၏။

မနေ့က သေဆုံးသွားသင့်ပြီဖြစ်သော ဒဏ်ရာရစစ်သည်ကို သူမ ချက်ချင်းပင် မြင်လိုက်ရလေသည်။

သူမ၏ မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းကြောင့် သူမသည် လျှပ်စီးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ လုံးဝ ကြက်သေ သေသွားခဲ့ရလေ တော့သည်။

ဒဏ်ရာရစစ်သည်မှာ ခုတင်ခေါင်းရင်းတွင် ထိုင်နေလေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အဖျားကြီးနေခြင်းမှာ လုံးဝ ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း ပြန်လည်ကြည်လင်လာခဲ့ပြီး အခြားသူများ၏ အကူအညီဖြင့် ယာဂုကျဲကျဲ တစ်ပန်းကန်ကိုပင် သောက်နိုင်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ ခြေထောက်ပေါ်ရှိ ပုပ်ဟက်ကာ ပြည်တည်နေသော ဒဏ်ရာမှာလည်း သန့်ရှင်းလတ်ဆတ်သွားခဲ့ပြီး အနံ့ဆိုးများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

*သူ... သူ အသက်ပြန်ရှင်လာခဲ့တာလား...*

လင်းရွှမ်းရွှယ်မှာ ဆွံ့အသွားခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် လုံးဝ အေးခဲသွားခဲ့လေ၏။

မနေ့က ပြည်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အသက်ငင်နေသော စစ်သည်မှာ ယခုအခါ ထိုင်နိုင်ပြီး ယာဂုပင် သောက်နိုင် နေလေပြီဖြစ်၏။

*ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...*

“သက်ရှိဗောဓိသတ္တပဲ... သခင်မက တကယ့်ကို သက်ရှိဗောဓိသတ္တပဲ...”

အဝတ်စုတ်များ ဝတ်ဆင်ထားသော သက်ကြီးရွယ်အို ဇနီးမောင်နှံနှင့် လူငယ်အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့ ပါဝင်သည့် ဒဏ်ရာရစစ်သည်၏ မိသားစုဝင်များက လျူရူမေ၏ ရှေ့တွင် နာကျင်စွာ ငိုကြွေးရင်း သူတို့၏ နဖူးများ သွေးထွက်လာသည်အထိ အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်နေခဲ့ကြလေသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်မလျူ... ကျွန်တော့်အသက်ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဆေးပေးတဲ့ သခင်ကြီးဖန်းကိုလည်း အရမ်းကိုကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

ဒဏ်ရာရစစ်သည်မှာ ခုတင်ပေါ်မှ ဆင်းရန် ရုန်းကန်နေသော်လည်း လျူရူမေက သူ့ကို ပြန်ဖိထားလိုက်လေသည်။ အရပ်ခုနစ်ပေခန့်ရှိသော ဤအမျိုးသားကြီးမှာ ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်လာသည့် သက်သာရာရမှုများနှင့် အဆုံးမရှိသော ကျေးဇူးတင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် အသံဖြင့် ထိုနေရာတွင်ပင် အော်ဟစ်ငိုကြွေးလိုက် လေတော့သည်။

“ကျွန်တော့်အသက်က သခင်ကြီးဖန်းနဲ့ သခင်မလျူတို့ ပေးထားတာပါ... အခုကစပြီး ကျွန်တော့်အသက်က သခင်ကြီးဖန်း ပိုင်သွားပါပြီ... ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ရောက်ရင် သခင်ကြီးဖန်းနဲ့ သခင်မလျူတို့အတွက် သက်ရှည် ကျန်းမာစေမယ့် ဂုဏ်ပြုကျောက်ပြားတွေ ထားရှိပြီး နေ့ရောညပါ ကိုးကွယ်သွားပါ့မယ်...”

သက်ကြီးရွယ်အို ဇနီးမောင်နှံ၏ ရင်ကွဲမတတ် ကျေးဇူးတင်စကားများကို နားထောင်ရင်းနှင့် အရပ်ခုနစ်ပေ ရှိသော အမျိုးသားကြီးက ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ငိုကြွေးနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ လင်းရွှမ်းရွှယ်သည် အသက်ရှူရပင် ခက်ခဲလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

မြို့စားကြီးသည် သေသူကို ပြန်လည်အသက်ရှင်စေပြီး အရိုးများတွင် အသားများ ပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်စေသည့် ဤအံ့ဖွယ်အမှုကို ပြုလုပ်နိုင်ပါမည်လား...။

မဖြစ်နိုင်ပေ။ မြို့စားကြီးသည် ထောင်သောင်းချီသော လူများကို တန်ဖိုးမရှိဘဲ ဤကဲ့သို့သာ သေဆုံးခွင့်ပြုလိမ့် မည် ဖြစ်လေသည်။

သူမသည် ဖန်းဟန်၏ မျက်နှာဘေးတစ်စောင်းကို ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်နေမိကာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲ တွင် မည်သည့် လူသတ်လိုစိတ်မျှ မရှိတော့ဘဲ အဆုံးမရှိသော တွေဝေမှုများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေတော့ သည်။