အခန်း ၂၀၈

အခန်း (၂၀၈)

လရောင်အောက်တွင် တံခါးခေါက်ခြင်းနှင့် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဓားတစ်လက်၏ ရွေးချယ်မှု

ချန်မို...။

သူသည် သူမကဲ့သို့ပင် အလောင်းပုံများကြားမှ တွားသွားကာ ထွက်လာခဲ့ပြီး ကျင်းပေမြို့စားကြီးစံအိမ်တော်၏ အရက်စက်ဆုံးသော လေ့ကျင့်ရေးစခန်းတွင် အချင်းချင်း ဒဏ်ရာများကို လျှာဖြင့်လျက်ကာ ဖေးမကူညီခဲ့ကြ သည့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ပင် ဖြစ်လေ၏။

သူသည် သူမ အန္တရာယ်များလှသော စစ်ဆင်ရေးတစ်ခုသို့ မထွက်ခွာမီ ပူနွေးနေသော ကန်စွန်းဥဖုတ်တစ်လုံးကို သူမထံသို့ ကို့ရို့ကားယား ကမ်းပေးကာ "အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာခဲ့ပါ... ငါ မင်းကို အရက်တိုက်မယ်..." ဟု ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြောတတ်သူ ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် သူမနှင့်အတူ မွေးစားဖခင်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဒူးထောက်ကာ သူ၏ အောင်မြင်မှုများအတွက် ဘဝ တစ်သက်တာလုံး ပေးဆပ်သွားမည်ဟု သစ္စာဆိုခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်လေ၏။

ယခုအခါ သူနှင့် သူ၏ ညီအစ်ကို (၅၀၀) တို့မှာမူ မွေးစားဖခင်၏ မဟာဗျူဟာ စစ်တုရင်ခုံပေါ်တွင် အချိန်မရွေး စွန့်ပစ်ခံရနိုင်သည့် နယ်ရုပ်လေးများသာ ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။

သူတို့၏ အသက်အပေါ် မွေးစားဖခင်၏ နောက်ဆုံးမှတ်ချက်မှာ အေးစက်လှသော စကားလုံးအချို့သာ ဖြစ်ပေ ၏။ ထိုအရာမှာ မဟာဗျူဟာမြောက် ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်ပြီ ဟူ၍ပင် ဖြစ်လေသည်။

သတင်းအချက်အလက်ကို ကိုင်ထားသော လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ လက်များမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေပြီး လည်ပင်း ကို ညှစ်ခံထားရသော သတ္တဝါတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အသက်ရှူရ ခက်ခဲနေခဲ့လေ၏။

သူမ အမြဲတမ်း တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ပြီး အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သော သစ္စာစောင့်သိမှု နှင့် နတ်ဘုရား တစ်ပါးကဲ့သို့ ကိုးကွယ်ကာ အသက်ကိုပင် ပေးဆပ်ရန် အသင့်ရှိနေခဲ့သော မွေးစားဖခင် ဆိုသူမှာ ယခုတော့ ပျက်သုဉ်းသွားခဲ့ချေပြီ။

သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူမနှင့် ချန်မိုတို့ကဲ့သို့ လူများမှာ မိသားစုဝင် မဆိုထားနှင့်၊ လက်ပါးစေများပင် မဟုတ် ခဲ့ကြောင်း ပေါ်လွင်သွားခဲ့လေပြီ။

အသုံးပြုပြီးပါက လွှင့်ပစ်နိုင်သော ကိရိယာတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ထိန်းချုပ်ထား၍ မရတော့သော မျက်ရည်တစ်ပေါက်က သူမ၏ ဖြူဖျော့နေသော ပါးပြင်ပေါ်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ စီးကျလာပြီး ဖိုင်ထဲရှိ အေးစက်လှသော စကားလုံးများပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားကာ မှုန်ဝါးသော ရေကွက်တစ်ခုအဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့လေ၏။

လင်းရွှမ်းရွှယ်သည် သူမ၏ အခန်းထဲတွင် တစ်ညလုံး တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေခဲ့လေသည်။

အစပိုင်းတွင် နှလုံးသားကို ဆွဲဆုတ်ခံရသကဲ့သို့ နာကျင်မှုမှသည် ထုံကျဉ်မှုဆီသို့၊ ထိုမှတစ်ဆင့် လုံးဝ တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သွားမှုဆီသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ၏။

အရုဏ်ဦး၏ ပထမဆုံး နေရောင်ခြည်တန်းများက ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာပြီး သူမ၏ ဖြူရော် သွေးဆုတ်နေသော မျက်နှာကို လင်းလက်သွားစေသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှု၊ ဝမ်းနည်း မှုနှင့် နာကျင်မှုတို့မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကာ ပြာကျသွားပြီးနောက် ကျန်ရစ်သော ငြိမ်သက်ခြင်း မျိုးသာ ကျန်ရှိနေတော့လေသည်။

သူမသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ကြေးမုံပြင်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်လေ၏။

ကြေးမုံပြင်ထဲမှ အမျိုးသမီးမှာ မျက်တွင်းဟောက်ပက်ဖြစ်နေပြီး မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေကာ အကြည့်များမှာ ဝိညာဉ်ကင်းမဲ့နေသော အရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ လွတ်ဟာနေခဲ့လေသည်။

ဤသည်မှာ သူမ၊ လင်းရွှမ်းရွှယ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ လက်ထဲတွင် အထက်မြက်ဆုံးနှင့် အနာခံဆုံး ဓားတစ်လက်ပင် ဖြစ်လေ၏။

သူမသည် လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လိုက်ပြီး မိတ်ကပ်ကို ဂရုတစိုက် စတင်လိမ်းခြယ်လိုက်လေသည်။ သူမ၏ ရှည်လျားသော ဆံကေသာကို သေသပ်စွာ ဖြီးသင်လိုက်ပြီးနောက် သန့်ရှင်းပြီး ရိုးရှင်းသော အဖြူရောင် ဂါဝန်တစ်ထည်ကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်လေ၏။

ဤဝတ်စုံမှာ စုယွဲ့ ၏ ဝတ်စုံကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့ခြင်း မရှိသလို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတစ်ဦး၏ ဝတ်စုံကဲ့သို့လည်း ကျပ်ထုပ်မနေခဲ့ပေ။

ကြေးမုံပြင်ထဲမှ အမျိုးသမီးမှာ မိတ်ကပ်မလိမ်းထားသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ဟန်ဆောင်မှုကင်းမဲ့ နေပြီး သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုသာ ရှိနေခဲ့လေသည်။

သူမသည် အတိတ်နှင့် ငြိမ်းချမ်းရေး ရယူလိုနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် သူမသည် စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ဆယ်နှစ်ကျော်တိုင်တိုင် သူမနှင့်အတူ ရှိနေခဲ့သော ပုစဉ်းတောင်ပံကဲ့သို့ ပါးလွှာသည့် ဓားတိုကို ကောက်ယူလိုက်လေ၏။

သူမ၏ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော မျက်နှာမှာ ဓားပေါ်တွင် ထင်ဟပ်နေလေသည်။

ဤသည်မှာ သူမ အသက် (၁၆) နှစ်အရွယ်တွင် ကျင်းပေမြို့စားကြီး ကိုယ်တိုင် ပေးအပ်ခဲ့သော လက်နက်ဖြစ်ပြီး တစ်ချိန်က သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ယုံကြည်မှုတို့၏ သင်္ကေတတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။

ဤဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်တိုင်း ၎င်းသည် မွေးစားဖခင်၏ ဆန္ဒကို ကိုယ်စားပြုလေ၏။ သူမသည် ဓားတိုကို အချိန် အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေမိလေသည်။

ထို့နောက် သူမသည် ဓားအိမ်နှင့်တကွ ၎င်းကို စားပွဲ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ညင်သာစွာ ချထားလိုက်လေ၏။ သူမ ၏ စိတ်ထဲတွင် မြင်ကွင်းနှစ်ခုက ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြလေသည်။

တစ်ဖက်တွင် ရှင်းလင်ထျန်ကုန်း မှ ဒဏ်ရာရစစ်သည်များ၏ အသက်ဆက်ခွင့်ရ၍ ဝမ်းသာအားရ ငိုကြွေးသံများ နှင့် သာမန်ပြည်သူများ၏ မျက်နှာပေါ်မှ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော ပြုံးရွှင်မှုများ ရှိနေပေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဖိုင်တွဲပေါ်ရှိ မဟာဗျူဟာမြောက် ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်ပြီ ဟူသော အေးစက်သည့် စကားလုံးများနှင့် ချန်မိုနှင့် သူ၏ ညီအစ်ကို (၅၀၀) တို့ စွန့်ပစ်ခံ နယ်ရုပ်များအဖြစ် အသုံးချခံခဲ့ရသည့် မြင်ကွင်း တို့ ရှိနေခဲ့လေသည်။

တစ်ဦးမှာ မရေမတွက်နိုင်သော အသက်များကို ကယ်တင်ခဲ့သည့် ရန်သူ ဖြစ်ပေသည်။

အခြားတစ်ဦးမှာ လူ့အသက်ကို တန်ဖိုးမထားသည့် မွေးစားဖခင် ဖြစ်လေ၏။

ရွေးချယ်ဖို့ပင် လိုမည်မထင်တော့ချေ။

လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် ခါးသီးပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

သူမ၏ အမည်ခံ သစ္စာစောင့်သိမှုဆိုသည်မှာ အစမှအဆုံးတိုင်အောင် ရယ်စရာကောင်းသော ဟာသတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။

သူမသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အတိတ်တစ်ခုလုံးကို ကိုယ်စားပြုနေသော စားပွဲပေါ်ရှိ ဓားတိုကို နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် နက်ရှိုင်းစွာ ကြည့်ရှုလိုက်လေ၏။

ထိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမှန်တရားက ငယ်စဉ်ကတည်းက သူမ၏ အရိုးထဲအထိ စွဲမြဲနေအောင် သွတ်သွင်းခံခဲ့ရသော သစ္စာစောင့်သိမှု ဟူသည့် ယုံကြည်ချက်ကို ပျက်စီးသွားစေခဲ့ပြီး ထိုအပျက်အစီးများပေါ် တွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒများ ပေါက်ဖွားလာစေခဲ့လေသည်။

သူမသည် ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ ဓားတစ်လက် မဟုတ်တော့ပေ။ ယနေ့မှစ၍ သူမသည် မိမိကိုယ်တိုင်အတွက် သာ အသက်ရှင်လိုတော့လေသည်။

သူမသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည်ကို ခံယူလိုက်လေ၏။

နေရောင်ခြည်မှာ အနည်းငယ် စူးရှနေသဖြင့် သူမသည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးထားလိုက်ရလေသည်။ သူမ၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်များပေါ်တွင် ယမန်ညက မျက်ရည်စများ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပုံရပေသည်။

သူမသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်လေ၏။ လေထုထဲတွင် မြေကြီး၏ အနံ့အသက်နှင့် အစားအစာ များ၏ သင်းပျံ့သော ရနံ့တို့ ရောနှောနေပြီး ဤသည်မှာ အသက်ရှင်ခြင်း ၏ အနံ့ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူမသည် နောက်ထပ် တုံ့ဆိုင်းနေခြင်း မရှိတော့ဘဲ ခြံဝင်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဖန်းဟန်ရှိနေသော ပင်မခြံဝင်းဆီ သို့ ပြတ်သားစွာ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့လေတော့၏။

သူမ ထိုအမျိုးသားနှင့် သွားရောက်တွေ့ဆုံမည် ဖြစ်ပေသည်။ သူမ သိထားသမျှ အားလုံးကို သူ့အား ပြောပြမည် ဖြစ်လေ၏။

ထို့နောက် သူမ ပိုင်ဆိုင်သမျှ အားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်မည် ဖြစ်သည်။

သူမ လိုချင်သောအရာမှာ... ဘဝသစ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေတော့သည်။