အခန်း ၂၀၉

အခန်း (၂၀၉)

နောက်ဆုံးအမိန့်တော်နှင့် သွေးစွန်းနေသော သစ္စာတရား

ရေအလျဉ်ကဲ့သို့ ကြည်လင်နေသော လရောင်သည် ဖန်းမိသားစုခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ကျဆင်း လျက်ရှိလေသည်။

အဖြူရောင်ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော လင်းရွှမ်းရွှယ်သည် ဖန်းဟန်၏ ခြံဝင်းတံခါးအပြင်ဘက်တွင် ကျကွဲလု နီးပါးဖြစ်နေသော ကျောက်စိမ်းရုပ်တုတစ်ခုအလား ကျက်သရေရှိစွာ ရပ်နေခဲ့လေ၏။

သူမသည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေခဲ့သည်မှာ အတော်ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ပြီး စိတ်နှလုံးအတွင်း၌လည်း ဗြောင်းဆန် နေခဲ့လေသည်။

နေ့လယ်ပိုင်းက ခိုင်မာပြတ်သားနေခဲ့သော စိတ်ဓာတ်များသည် တကယ့်လက်တွေ့အချိန်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ အဆုံးမရှိသော ရုန်းကန်မှုများနှင့် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှုများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပေသည်။

*ဒီကိစ္စကို ငါ ဘယ်လို စကားစရမလဲ…*

*ငါက ကျင်းပေမြို့စားကြီး စေလွှတ်လိုက်တဲ့ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူပါလို့ ဝန်ခံလိုက်ရမှာလား...။ အရင်တုန်းက ငါလုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက ဟန်ဆောင်မှုတွေချည်းပဲလို့ ပြောရမှာလား...*

*အဲဒီအမျိုးသားကကော ယုံပါ့မလား... ဒါကို ငါ့ရဲ့ နောက်ထပ်အကြံအစည်တစ်ခုလို့ ထင်ပြီး ငါ့ကို ရက်ရက် စက်စက် သတ်ပစ်လိုက်မလား...*

သို့သော် ချန်မို၏ အေးစက်လှသော နိဂုံးနှင့် သူမ၏ ရယ်စရာကောင်းလှသော ယုံကြည်မှုများကို တွေးမိ လိုက်သောအခါ သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် တဖန် ပြန်လည်ရှင်သန်လာသော ဆန္ဒအသစ်များက ပို၍ ခိုင်မာ လာခဲ့လေသည်။

သူမ လောင်းကြေးထပ်ရမည် ဖြစ်ပေသည်။

ဤအမျိုးသားသည် ဤခေတ်ကာလက ပြသထားသည်ထက် များစွာသာလွန်သော အမြော်အမြင်နှင့် စိတ် သဘောထား ကြီးမြတ်မှုကို အမှန်တကယ် ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ဟု သူမ လောင်းကြေးထပ်ရပေမည်။

သူမသည် ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး နှလုံးသားထဲမှ ရှုပ်ထွေးမှုအားလုံးကို ဖိနှိပ်ထားကာ သူမ၏ ဘဝလက်ကျန် ကံကြမ္မာကို အဆုံးအဖြတ်ပေးမည့် ခြံဝင်းတံခါးကို ခေါက်ရန် လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လိုက်လေ၏။

သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်လေးများက တံခါးခေါက်ကွင်းကို ထိခါနီးအချိန်မှာပင်။

ထိုစဉ်မှာပင် ဇီးကွက်တစ်ကောင်ထံမှ ရှည်လျားသောအသံသုံးချက်နှင့် တိုတောင်းသောအသံနှစ်ချက်က အဆိပ် လူးဓားမြှောင်တစ်ခုအလား တိတ်ဆိတ်နေသော ညကောင်းကင်ယံကို ရုတ်တရက် ထိုးခွဲလိုက်လေသည်။

ထိုအသံကတော့။

လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ မျက်နှာမှာ တစ်ခဏအတွင်း သွေးဆုတ်ဖြူရော်သွားခဲ့လေ၏။

ဤသည်မှာ ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ လျှို့ဝှက်အေးဂျင့်များအကြား အသုံးပြုသော အမြင့်ဆုံးအဆင့် အရေးပေါ် ဆက်သွယ်ရေးသင်္ကေတပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤသင်္ကေတကို အသုံးပြုခြင်းသည် အလွန်အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည် သို့မဟုတ် နောက်ဆုံး သေမိန့်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်ပြီဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်လိုက်မိလေ၏။ သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ပုံရိပ်လေးမှာ လေ တိုက်ခံရသော သစ်ရွက်တစ်ရွက်အလား လျှပ်တစ်ပြက် လှုပ်ရှားသွားပြီး ထောင့်စွန်းရှိ အရိပ်များကြားသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။

သူမ ပုန်းအောင်းလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား အနက်ရောင်ပုံရိပ်တစ်ခုက ခြံဝင်းတံတိုင်း ကို ကျော်ဖြတ်ကာ အသံတိတ် ဆင်းသက်လာခဲ့လေ၏။

ထိုသူသည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ပိန်ချုံးချုံး အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မျက်နှာကို အနက် ရောင်အဝတ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားကာ ရက်စက်သော မျက်လုံးတစ်စုံကိုသာ ဖော်ထားလေသည်။ သူသည် ပတ်ဝန်း ကျင်ကို သတိထားကာ စူးစမ်းကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် သူ၏အသံကို နှိမ့်ကာ လည်ချောင်းကို သဲဖြင့်ပွတ်တိုက် ထားသကဲ့သို့ အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“ညဉ့်ငှက် ဘယ်မှာလဲ...”

ညဉ့်ငှက် ဆိုသည်မှာ လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ လျှို့ဝှက်အမည်ပင် ဖြစ်လေသည်။

လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ နှလုံးသားမှာ အောက်ခြေအထိ ထိုးကျသွားခဲ့ရလေ၏။ သူမ၏ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်လေး ပြိုကွဲသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်ပေသည်။

သူမသည် အရိပ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး သူမ၏အသံမှာ အေးစက်နေခဲ့လေသည်။

“ကျွန်မ ဒီမှာ...”

အနက်ရောင်ဝတ် အမျိုးသားက သူမကို မြင်သောအခါ အံ့ဩသွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခုက သူ၏ မျက်လုံး များထဲတွင် လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာသော်လည်း သူက မည်သည့်မေးခွန်းမျှ မမေးခဲ့ပေ။ သူသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖယောင်းလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ သူမထံ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောလိုက်လေသည်။

“မြို့စားကြီးရဲ့ သေမိန့်ပဲ...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ကိုယ်ကို ယိမ်းနွဲ့ကာ အမှောင်ထုထဲသို့ ထပ်မံပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး သူ မည်သည့် အခါကမျှ မရှိခဲ့သကဲ့သို့ ခုန်ပေါက်မှု အနည်းငယ်ဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေ၏။

လင်းရွှမ်းရွှယ်သည် ထိုနေရာတွင် အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ရပ်နေရင်း သူမလက်ထဲရှိ ဖယောင်းလုံးလေးကို ငုံ့ကြည့် နေခဲ့မိလေသည်။

၎င်းတွင် မည်သည့်အပူချိန်မျှ မရှိသော်လည်း သူမ၏ လက်ဖဝါးများကို လောင်ကျွမ်းစေခဲ့ပေသည်။

ကျင်းယာရွှယ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူမသည် တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး တုန်ယင်နေသော လက်ချောင်းများဖြင့် ဖယောင်းလုံးကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်လေ၏။

လိပ်ထားသော စာရွက်ပိုင်းလေးတစ်ခု ထွက်ကျလာခဲ့လေသည်။

စာရွက်ကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်ရာ အထူးဆေးရည်ဖြင့် ရေးသားထားသော စာတစ်ကြောင်းတည်းသာ ပါရှိလေသည်။ လက်ရေးမှာ ခိုင်မာပြီး ထင်ရှားနေကာ ငြင်းဆို၍မရသော လွှမ်းမိုးနိုင်မှုနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အငွေ့ အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့ပေသည်။

[ကျူးလောင်သွေး ရောက်လာပြီ... ဖန်းဟန်ကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ဖြစ်ဖြစ် အဆိပ်မိအောင်လုပ်ရမယ်... အကယ်၍ တာဝန်မအောင်မြင်ရင် မင်းရဲ့ လင်းမိသားစုတစ်ခုလုံး လူ (၃၄၂) ယောက်စလုံးကို ရှင်းလင်းပစ်မယ်...]

လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ စိတ်မှာ ဧရာမ သံတူကြီးဖြင့် ထုခံလိုက်ရသကဲ့သို့ တစ်ခဏမျှ ဗလာကျင်းသွားခဲ့ပြီးနောက် ဆူညံစွာ အူထွက်လာခဲ့လေတော့သည်။

*ကျူးလောင်သွေး ဟုတ်လား…*

ဤအရာမှာ ကျူးလောင်သွေးပင် ဖြစ်ပေသည်။ ဒဏ္ဍာရီလာ ကုသ၍မရသော ထိုအဆိပ်သည် လူတစ်ဦးကို ပြည်တည်နေသော သွေးအိုင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

*မွေးစားဖခင်က... သူက ဒီလိုအရာမျိုးကို ဖန်းဟန်အပေါ် တကယ်ကြီး အသုံးပြုဖို့ ရည်ရွယ်နေတာလား...*

သူမ၏ အကြည့်များက စာကြောင်း၏ ဒုတိယတစ်ဝက်သို့ ရုတ်တရက် လျှောကျသွားခဲ့ပြီး လင်းမိသားစု လူ (၃၄၂) ယောက် ဆိုသည့် စကားလုံးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ နှလုံးသားကို အေးစက်သော လက်ကြီး တစ်ဖက်က တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပင် ခုန်ပေါက်မှု ရပ်တန့်သွားခဲ့ လေ၏။

*မိသားစုတစ်ခုလုံး... (၃၄၂) ယောက်...*

*ဘယ်သူ့ကိုမှ အသက်ရှင်ခွင့် မပေးဘူး ဟုတ်လား…*

သူမ၏ အတွင်းစိတ်၌ ယခုလေးတင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သော ဘဝသစ်အတွက် တောင့်တမှုများနှင့် အနာဂတ် အတွက် မျှော်လင့်ချက်များမှာ ဤအေးစက်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော လက်တွေ့တရားကြောင့် ချက်ချင်းပင် ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရလေသည်။ အရိပ်အယောင်မျှပင် ကျန်ရစ်မနေခဲ့တော့ပေ။

သူမသည် စာရွက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ အထူးပြုလုပ်ထားသော ဖော့အပေါက်လေးတစ်ခုထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထား သည့် ဆံပင်မွေးကဲ့သို့ သေးငယ်သော အနက်ရောင် သံအပ်လေးကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ အပ်ဖျားလေးမှာ အသက်ဝင်နေသည့်အလား ထူးဆန်းသော အနီရောင်အလင်းတန်းဖြင့် တောက်ပနေပြီး ဖယောင်းတိုင် မီးရောင် အောက်တွင် ခြိမ်းခြောက်နေသော အလင်းရောင်ဖြင့် လင်းလက်နေခဲ့လေ၏။

လင်းရွှမ်းရွှယ်သည် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

သူမသည် မှန်ထဲမှ သူမ၏ ဖြူဖျော့ပြီး တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား ဖြစ်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ မျက်ရည် များ စီးကျလာသည်အထိ ရယ်မောနေခဲ့လေ၏။

အမှန်တကယ်တော့ သူမသည် မည်သည့်အခါကမျှ စစ်တုရင်ကစားသူတစ်ဦး မဖြစ်ခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။

သူမသည် နယ်ရုပ်လေးတစ်ရုပ်မျှပင် မဟုတ်ခဲ့ချေ။

သူမသည် အသုံးပြုပြီးပါက စွန့်ပစ်ခံရမည့် အဆိပ်အပ်တစ်ချောင်းသာ ဖြစ်ပြီး ရန်သူကို သူမနှင့်အတူ သေဆုံး စေရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို စတေးခံရနိုင်သော ခွေးတစ်ကောင်သာ ဖြစ်ပေ၏။

သူမ၏ ရယ်မောသံမှာ ပိုမိုကျယ်လောင်လာပြီး ပို၍ ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းလာကာ တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်း ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး အဆုံးမရှိသော မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်တွင်မူ ရယ်မောသံမှာ ရပ်တန့်သွားခဲ့လေ၏။

သူမသည် ဖန်းဟန်၏ ခြံဝင်းရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲမှ နောက်ဆုံး မျှော်လင့် ချက် အလင်းရောင်လေးမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပေသည်။

သူမသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ အလှပြင်စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး အလှပဆုံးသော ဖီးနစ်ဆံထိုးကို ကောက်ယူလိုက်လေ၏။ ထို့နောက် ထုံထိုင်းနေသော အမူအရာဖြင့် ကျူးလောင်သွေး သုတ်လိမ်းထားသော အဆိပ်အပ်ကို ဆံထိုးအတွင်းသို့ သတိထားကာ သေသပ်စွာ ဖုံးကွယ်လိုက်လေသည်။

* မွေးစားဖခင်...*

သူမသည် မှန်ထဲရှိ လွတ်ဟာပြီး အသက်မဲ့နေသော သူမ၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ မျက်နှာရှုံ့မဲ့ခြင်းနှင့် ပိုတူ သော အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ဖန်တီးလိုက်လေသည်။

*သမီး... သမီး နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်အနေနဲ့ သစ္စာစောင့်သိပါ့မယ်...*