အခန်း ၂၁၀

အခန်း (၂၁၀)

အလွန်လှပသော ကခုန်မှုနှင့် သွေးရောင်လွှမ်းသော အနမ်း

ညဥ့်နက်သန်းခေါင်ယံအချိန်ဖြစ်သော်လည်း ဖန်းဟန်၏ စာကြည့်ခန်းမှာ လင်းထိန်နေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

သူသည် အနောက်ဘက်တံခါးကို ခိုင်ခံ့အောင်ပြုလုပ်မည့် အသေးစိတ်အစီအစဉ်များကို နန်ကုန်းယွင်ရှုနှင့် အပြီး သတ်ဆွေးနွေးလိုက်ချိန်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ အစေခံမိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ရိုသေလေးစားသော အသံက ထွက် ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

"သခင်ကြီး...၊ သခင်မလေး စုယွဲ့က တွေ့ခွင့်တောင်းနေပါတယ်...။ သူမကို လက်ခံစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တဲ့ သခင်ကြီးရဲ့ ကျေးဇူးကို ဆပ်တဲ့အနေနဲ့ လရောင်အောက်မှာ ကပြဖျော်ဖြေချင်လို့ပါတဲ့..."

သဲစားပွဲကို ရှင်းလင်းနေသော နန်ကုန်းယွင်ရှုမှာ ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ဖန်းဟန်ကို မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။

ဖန်းဟန်၏ နှုတ်ခမ်းများက နောက်ပြောင်လိုသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားခဲ့၏။ သူသည် လက်ထဲမှ အလံငယ်လေးကို ချလိုက်ပြီး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကြားတဲ့အတိုင်းပဲ...၊ ဒီငါးလေးက နောက်ဆုံးတော့ ငြိမ်ငြိမ်မနေနိုင်တော့ဘူးပဲ..."

နန်ကုန်းယွင်ရှုမှာ အလွန်ပင် ဉာဏ်ကောင်းလှသဖြင့် ဖန်းဟန်၏ စကားများနောက်ကွယ်မှ နက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားခဲ့ကာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သိနားလည်သော အရိပ်အယောင် တစ်ခု တောက်ပသွားခဲ့လေ၏။

အလွန်နူးညံ့ပြီး အန္တရာယ်ကင်းပုံပေါ်သော သခင်မလေး စုယွဲ့သည် သာမန်လူတစ်ယောက် လုံးဝမဟုတ်ကြောင်း သူမ သိထားပေသည်။

"သူမကို ဝင်လာခဲ့ခိုင်းလိုက်..."

ဖန်းဟန်သည် တံခါးဆီသို့ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်လေ၏။

သူသည် သူ၏ စိတ်နေသဘောထားကို အကောင်းဆုံးအခြေအနေသို့ ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်ကာ အခြေအနေအား လုံးကို ထိန်းချုပ်ထားရင်း ပွဲစမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အတန်ကြာပြီးနောက် ခြံဝင်းအတွင်း၌...။

လင်းရွှမ်းရွှယ်သည် သူမ၏ ရိုးရှင်းသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ချွတ်လိုက်ပြီး မီးတောက်ကဲ့သို့ နီရဲနေသော ကကွက်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားလေသည်။

မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြဒါးများ ဖိတ်စင်ကျလာသကဲ့သို့ လရောင်က သူမ၏အပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး သူမ၏ မူလ ကပင် အလွန်တင့်တယ်လှပသော အသွင်အပြင်ကို ပို၍ပင် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ဖြစ်စေကာ မှောင်မည်းနေသော ညဉ့်ယံတွင် တစ်ပါးတည်း ပွင့်လန်းနေသည့် သွေးရောင်နှင်းဆီတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေစေလေ၏။

သူမသည် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော ခြေဗလာနှင့်ရှိနေပြီး သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်တွင် ငွေရောင် ခေါင်းလောင်းငယ်လေးများကို ချည်နှောင်ထားရာ သူမ၏ ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းများနှင့်အတူ သဲ့သဲ့လေးနှင့် ကြည်လင်သော အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေခဲ့လေသည်။

မည်သည့် တေးဂီတမျှမရှိသလို တီးခတ်ပေးသူလည်း မရှိချေ။

တိတ်ဆိတ်နေသော လရောင်အောက်တွင် သူမသည် အသံမဲ့တေးသွားနှင့်အတူ ကျက်သရေရှိစွာ ကခုန်နေခဲ့ လေ၏။

မျိုးဗီဇအဆင့်မြှင့်တင်ရေးအရည်ကြောင့် တိုးတက်လာသော ဖန်းဟန်၏ အမြင်အာရုံအောက်တွင် သူ၏ မျက်စိ ရှေ့ရှိ အရာအားလုံးမှာ အနှေးပြကွက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ ကျက်သရေရှိပြီး ဆွဲဆောင်မှုအပြည့်ရှိသော ကိုယ်ဟန်လှည့်ကွက်တိုင်းတွင် သူမ၏ ကျယ်ဝန်း သော အင်္ကျီလက်များထဲ၌ ပုန်းကွယ်နေသည့် လက်ချောင်းများက ဓားများကဲ့သို့ဖြစ်နေပြီး သာမန်လူများ လုံးဝ သတိမထားမိနိုင်သည့် သေစေနိုင်သော လေပြင်းများကို ယူဆောင်လာကြောင်း သူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရ လေသည်။

သူမက ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကျက်သရေဖြင့် ကိုင်းညွတ်လိုက်တိုင်း ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော သူမ၏ ခြေချောင်းလေးများက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းရှိ အရေးကြီးသော သွေးကြောစုံရာနေရာအားလုံးကို တိကျစွာ ချိန်ရွယ်ထားကြောင်း သူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရပေသည်။

*တကယ်ကို လှပလွန်းလှပါလား...။ တကယ်ကို သေစေနိုင်လောက်တဲ့ ကခုန်မှုပါပဲလား...*

ဖန်းဟန်သည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ချီးကျူးလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာမှာမူ အရာအားလုံးကို ဖောက်ထွင်းမြင်နေရသည့်အလား တည်ငြိမ်အေးဆေးနေဆဲပင် ဖြစ်လေ၏။

တေးသွားက အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် လေထုမှာလည်း အမြင့်ဆုံးအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ လေသည်။

လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ ကခုန်မှုခြေလှမ်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပို၍မြန်ဆန်လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင်မူ သူမသည် လမ်း ပျောက်နေသော သွေးရောင်လွှမ်းသည့် လိပ်ပြာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ ပြတ်သားသော ရနံ့တစ်ခုကို သယ်ဆောင်ရင်း ဖန်းဟန်ထံသို့ ရုတ်တရက် လွင့်မျောသွားပြီး သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ ပစ်ဝင်သွား ခဲ့လေ၏။

နွေးထွေးပြီး နူးညံ့လှသော မိန်းမပျိုလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှိနေပြီး သစ်ခွပန်းကဲ့သို့သော သူမ၏ ရနံ့က သွေးနံ့သဲ့သဲ့လေးနှင့် ရောနှောနေကာ မည်သည့်ယောကျ်ားကိုမဆို ရင်ခုန်သွားစေရန် လုံလောက် လှပေသည်။

ထိုအချိန်လေးမှာပင်...။

လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လူသတ်လိုသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု တောက်ပသွားခဲ့လေ၏။ သူမ၏ ညာဘက်လက်က လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမ၏ မြင့်မားသော ဆံထုံးပေါ်မှ အလှပဆုံး ဖီးနစ် ဆံထိုးကို ဆွဲနုတ်လိုက်လေသည်။

ဆံထိုးကို လက်ထဲတွင်ကိုင်ထားရင်း သူမသည် လက်ကောက်ဝတ်ကို ခါရမ်းလိုက်ရာ ဆံထိုး၏အဆုံးရှိ စက်ယန္တရားက ပွင့်ထွက်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အနက်ရောင်အလင်းတန်းဖြင့် တောက်ပနေ သည့် နွားမွေးကဲ့သို့ ပါးလွှာသော အဆိပ်အပ်တစ်ချောင်းက ဖန်းဟန်၏ လည်ပင်းသွေးကြောမကြီးဆီသို့ တည့်မတ်စွာ ချိန်ရွယ်လာခဲ့လေတော့သည်။

ဤသည်မှာ သူမ အချိန်ကြာမြင့်စွာ စီစဉ်ထားခဲ့သော လျှပ်စီးကဲ့သို့သော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။ သူမ အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ကာ ဖန်တီးထားသော သေစေနိုင်သည့် ထိုးနှက်ချက်တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

အကွာအဝေးက အလွန်နီးကပ်လွန်းနေပြီး အမြန်နှုန်းမှာလည်း အလွန်ပင် မြန်ဆန်လွန်းလှပေသည်။

နန်ကုန်းယွင်ရှုမှာ တိုတောင်းသော အာမေဍိတ်သံတစ်ခုကိုပင် ထုတ်ဖော်ရန် အချိန်မရလိုက်ချေ။

သို့သော် မျှော်လင့်ထားသည့် သွေးများ ပန်းထွက်လာမည့် မြင်ကွင်းက ဖြစ်ပေါ်မလာခဲ့ပေ။

"ချွင်..."

တိတ်ဆိတ်နေသော ခြံဝင်းအတွင်း၌ ရုတ်တရက် စူးရှသော သတ္တုသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ အလွန်ပင် နားကလော်စရာ ကောင်းနေခဲ့လေသည်။

လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ ပြတ်သားနေသော သူငယ်အိမ်များမှာ ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် မည်သည့်အချိန်က လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်မသိဘဲ အဆိပ်လူးထားသော ဆံထိုးကို သူ၏ လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ဖြင့်သာ အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ ညှပ်ဖမ်းထားလိုက်လေသည်။

ဆံထိုး၏ အဖျားမှာ သူ၏ အရေပြားနှင့် ဆံပင်တစ်မျှင်စာသာ ကွာဝေးတော့သော်လည်း ရှေ့သို့ ဆက်မတိုး နိုင်တော့ချေ။

လင်းရွှမ်းရွှယ်သည် မည်မျှပင် အတွင်းအားများကို ထုတ်ယူသုံးစွဲကာ အားစိုက်ထုတ်နေပါစေ ထိုဆံထိုးမှာ ဂဟေဆော်ထားသည့်အလား လုံးဝ ငြိမ်သက်နေဆဲပင် ဖြစ်လေ၏။

*ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...*

*ဒါက င့ါရဲ့ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မှုပဲလေ...။ ဒီလောက်နီးကပ်တဲ့ အကွာအဝေးမှာဆိုရင် ထိပ်တန်းသိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်တောင် တုံ့ပြန်ဖို့ အခွင့်အရေးရမှာ မဟုတ်ဘူး...။ သူ... သူက ဘယ်လိုမိစ္ဆာမျိုးလဲ...*

"အကကတော့ လှပါတယ်...၊ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းတာက လူသတ်ချင်စိတ်တွေ အရမ်းများနေတာပဲ..."

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းနေပြီး မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေ လျက်ရှိသော အလွန်တင့်တယ်လှပသည့် မိန်းမပျိုကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ကာ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော သနားကြင်နာမှု များ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်ဝန်းများဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်လေ၏။

"အခုရပ်လိုက်တော့...၊ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ...၊ မင်းရဲ့ မိသားစု လုံခြုံရေးအတွက် ငါ အာမခံတယ်..."

ဤရိုးရှင်းသော ကတိစကားမှာ မမြင်ရသော လေးလံသည့် တူကြီးတစ်လက်ကဲ့သို့ လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ နှလုံးသား ထဲသို့ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့ပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှု၊ ထုံထိုင်းမှုတို့ဖြင့် သူမ တည်ဆောက်ထားခဲ့သော နောက်ဆုံး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံစစ်ကို ရိုက်ချိုးလိုက်လေတော့သည်။

*ငါ့ရဲ့ မိသားစုကို ဘေးအန္တရာယ်ကနေ ကာကွယ်ပေးမယ် ဟုတ်လား...*

*ဒါဆိုရင်... တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်တာလား...*

*ငါ လုပ်ရမှာက သူ့ဆီက အကူအညီတောင်းဖို့ပဲ...*

သို့သော် သူမသည် အမိုက်မဲဆုံးနှင့် အဆင်ခြင်မဲ့ဆုံး လမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့မိလေသည်...

"အာ..."

လင်းရွှမ်းရွှယ်သည် ထိုအချိန်လေးအတွင်း သူမ၏ ခွန်အားများအားလုံး လုံးဝ ကုန်ခမ်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက် ရလေသည်။ သူမသည် လက်ထဲမှ ဆံထိုးကို ဆက်၍မကိုင်ထားနိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပြိုလဲကျ သွားခဲ့လေ၏။ တာကျိုးသွားသကဲ့သို့ ကြည်လင်သော မျက်ရည်ကြောင်းနှစ်ခုက သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများ ဆီမှ စီးကျလာခဲ့လေသည်။

လုံးဝ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူမ ဤသို့ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဖန်းဟန်က သူမ လုံးဝ အရှုံးပေးလိုက်ပြီဟု ထင်မှတ်သွားကာ အနည်း ငယ် သက်သာရာရသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် သူ၏ လက်ချောင်းများကို ရုတ်သိမ်းရန် ပြင်လိုက် လေ၏။

သို့သော် ထိုအချိန်လေးမှာပင်...။

သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပျော့ခွေနေသော လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ရူးသွပ်သော ပြတ်သားမှုတစ်ခု ရုတ်တရက် တောက်ပသွားခဲ့လေသည်။

သူမသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းကိုမော့လိုက်ပြီး ဆံထိုး၏ ချွန်ထက်သောအဖျားဖြင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ပြင်းထန်စွာ ခြစ်ချလိုက်လေ၏။

သူမ၏ နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းအနီလေးမှာ ချက်ချင်းပင် ပြတ်ရှသွားခဲ့ပြီး တောက်ပသော သွေးနီများက ချက်ချင်း ပင် ပန်းထွက်လာခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်ကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်မှာ သွေးများပြည့်နှက်နေသော ပါးစပ်ဖြင့် သူမ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ခွန်အားကို အသုံးပြုကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို အရိုင်းဆန်ဆန်နှင့် ပြင်းထန်စွာ နမ်းရှိုက်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေ တော့သည်။

ဆံထိုး၏ အဖျားက အနည်းငယ် ရှမိသွားသောကြောင့် ဖန်းဟန်သည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သတ္တုဆန်ဆန် ချိုမြိန်သော အရသာတစ်ခုက သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေ၏။

ဤအနမ်းတွင် မည်သည့် နူးညံ့ကြင်နာမှု သို့မဟုတ် တွယ်တာမှုမျှ မပါဝင်ဘဲ အေးစက်သော မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုနှင့် သွေးစွန်းနေသော ရူးသွပ်မှုတို့သာ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

*မွေးစားဖခင်ရဲ့ အမိန့်တွေကို ကျွန်မ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ...*

အနမ်းအပြီးတွင် လင်းရွှမ်းရွှယ်သည် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်ရာ ထိုအပြုံးမှာ ငိုနေသည်ထက်ပင် ပို၍ အကျည်းတန်လှပေသည်။

သူမသည် ဖန်းဟန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲမှ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော အလင်းရောင်လေးမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျော့ခွေသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကာ အသက်ရှူရုံမျှသာ ရှိတော့လေသည်။

"ကျွန်မကို သတ်လိုက်ပါ...၊ အနားယူခွင့်ပေးပါ..."