အခန်း ၂၀၁

အခန်း (၂၀၁) ဘာ…လီလန်က စက်ဘီးဝယ်လိုက်တာလား

ယမန်နေ့က ရွှမ်းရွှေရွာရှိ မုဆိုးအဖွဲ့၏ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် ကျန်းဝေမင်၏ စက်ဘီးကို ပြန်ပေးခဲ့သည်။

သူသည် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လူများစွာနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ပြီး လီလန်သည် မြို့သို့သွားကာ စက်ဘီးဝယ်လိုက်သည်ဟူသော သတင်းမှာ တောမီးပမာ ပျံ့နှံ့သွားကာ ရွှမ်းရွှေရွာတစ်ရွာလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ရွှမ်းရွှေကွန်မြူနစ်အဖွဲ့။

"ဘာ... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက စက်ဘီးအသစ်တစ်စီး ဝယ်လိုက်တယ်ဆိုပါလား..."

ရှန်းဖူကွေ့သည် ထိုသတင်းကို ကြားသောအခါ အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

"မင်း မြို့ထဲသွားတုန်းက တွေ့ခဲ့တာလား... သူက တာဝန်ခံကျန်းရဲ့ စက်ဘီးကိုတောင် ပြန်ပေးခိုင်းလိုက်သေးတယ်ပေါ့..."

"ဝိုး... အဲ့ကောင်လေးက တော်တော်လေး စွမ်းတာပဲ..."

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းသည် မနာလိုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။

"ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ လီလန်က တောင်ပေါ်တက်ပြီး အမဲလိုက်တယ်... တောဝက်တွေနဲ့ မိုးပျံနဂါးတွေကို ဖမ်းမိတဲ့အပြင် မြစ်ထဲမှာတောင် အလေးချိန် ကျင်းနှစ်ရာကျော်ရှိတဲ့ ငါးကြီးတစ်ကောင် ဖမ်းမိသေးတယ်... သူက တော်တော်လေး ငွေရှာနိုင်နေတာပဲ..."

ကျိုးလျဲ့ရှန်သည်လည်း ထိုအချိန်၌ ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့တွင် ရှိနေလေသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျိုး... မင်း မေ့နေတာလား... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက မာလောင်တတို့ကို ဦးဆောင်ပြီး ဝံပုလွေအုပ်ကို နှိမ်နင်းပြီး ဝံပုလွေဘုရင်ကိုတောင် သတ်ခဲ့သေးတယ်လေ... အဲ့ဝံပုလွေဘုရင်ရဲ့ သားရေတစ်ခုတည်းနဲ့တင် ငွေအများကြီး တန်နေပြီ..."

ရှန်းဖူကွေ့က သတိပေးလိုက်သည်။

"ဟူး... တခြားသူတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရတာ ဒေါသထွက်စရာပဲ... အဲ့ကောင်လေးက ဒီနှစ်မှ အမဲစလိုက်တာကို ဒီလောက်တောင် ချမ်းသာနေပြီ... အခုဆို သူ စက်ဘီးတောင် စီးနေပြီ..."

ကျိုးလျဲ့ရှန်က မနာလိုစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဟုတ်ပဲ... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက ကံကောင်းရုံတင်မကဘဲ တော်တော်လေးလည်း အရည်အချင်းရှိတယ်... သူ့ရဲ့ အမဲလိုက်စွမ်းရည်က သူသာ ဒုတိယဆိုရင် ပထမလူမရှိဘူး..."

ရှန်းဖူကွေ့က အလွန်သဘောတူသည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ကောင်လေးက စက်ဘီးဝယ်ခွင့်လက်မှတ်ကို ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ..."

ကျိုးလျဲ့ရှန်က စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အဘိုးကြီးကျန်းက ပေးလိုက်တာလို့ ငါ ကြားတယ်..."

ရှန်းဝူက ဘေးမှနေ၍ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးကြီးကျန်းဟုတ်လား... ဒါဆိုလည်း မဆန်းတော့ပါဘူး..."

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းနှင့် ကျိုးတို့က ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

ကျန်းတာ့ပေါင်သည် ဂျပန်ဆန့်ကျင်ရေးစစ်ပွဲတွင် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သော ဝါရင့်စစ်ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် လွတ်လပ်သော တပ်ရင်းတစ်ခု၏ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ပေကျင်းရှိ စစ်တပ်မှ အနားယူပြီး သူ၏ဇာတိမြို့သို့ ပြန်လာပြီးနောက် တောင်ပေါ်တွင် အေးချမ်းစွာ နေထိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူ့တွင် ကျီလင်ပြည်နယ်၌ ရဲဘော်ရဲဘက်များ ရှိနေသေးပြီး ထိုရဲဘော်ဟောင်းများသည် သူ့ထံသို့ ရံဖန်ရံခါ လာရောက်လည်ပတ်တတ်ကြသည်။

ထိုရဲဘော်ဟောင်းများအားလုံးမှာ အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် ခေါင်းဆောင်များ ဖြစ်ကြသောကြောင့် သူတို့က သူ့အား စက်ဘီးဝယ်ခွင့်လက်မှတ်များနှင့် နာရီဝယ်လက်မှတ်များ အနည်းငယ် ပေးခြင်းမှာ အလွန်သာမန်ကိစ္စတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က လီလန်သည် ကျန်းဝေ့ကော်၏ အသက်ကို ကယ်ဆယ်ခဲ့သဖြင့် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျန်းက သူ့အား စက်ဘီးဝယ်ခွင့်လက်မှတ် တစ်စောင် ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ရှန်းဖူကွေ့နှင့် ကျိုးလျဲ့ရှန်တို့ နှစ်ဦးစလုံး ထိုကိစ္စကို သိထားကြသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက ကံကောင်းတယ်... သူက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျန်းရဲ့ မြေးဖြစ်သူ အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာလေ... အဘိုးကြီးကျန်းက အရမ်းဝမ်းသာသွားပြီး ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ သူ့ကို စက်ဘီးဝယ်ခွင့်လက်မှတ် ပေးလိုက်တာပဲနေမယ်..."

"ဘာကို ကံကောင်းတာလို့ ခေါ်တာလဲ... ဒါကို အရည်အချင်းလို့ ခေါ်တာဟ... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက ပထမဆုံးအမွှေးတိုင်ကို ရခဲ့တာလေ... မင်းတို့ မေ့သွားကြပြီလား..."

"လောင်ရှန်း... မင်း စက်ဘီးစီးချင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား... လီလန်ဆီသွားပြီး သူ့စက်ဘီးအသစ်ကို သွားမငှားဘူးလား..."

"ထွက်သွားစမ်း... မင်းစီးချင်ရင် မင်းဘာသာ သွားစီး... ငါ့ကို လာမဆွဲသွင်းနဲ့..."

"..."

စန်းဟော့ရွာ၊ ဟူအိမ်တော်။

ဟူရွှယ်ယန်သည် လက်လှည့်တယ်လီဖုန်းကို ချထားလိုက်ပြီး ခရမ်းရောင် ရွှံ့စေးလက်ဖက်ရည်ကရားကို ကောက်ကိုင်ကာ လွှဲကုလားထိုင်ပေါ်တွင် နောက်သို့မှီလျက် မျက်နှာပေါ်၌ အပြုံးတစ်ခုဖြင့် မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီကောင်လေးက တကယ့်ကို တစ်ခုခုပဲ..."

"မဆိုးဘူး... မဆိုးဘူး..."

လောင်ဟူသည် သူ၏အလုပ်များကို ပြီးစီးကာမှ ဝင်လာခဲ့သည်။ အဘိုးအို၏ ပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ သူက အမြန်မေးလိုက်သည်။

"ဦးလေး... ဘာသတင်းကောင်းတွေ ရှိလို့လဲ... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပျော်ရွှင်ပြီး ပြုံးနေရတာလဲ..."

"လောင်တင်းလေ... မင်း သူ့ကို မှတ်မိတယ်မလား..."

အဘိုးဟူက အားလုံးကို စိတ်ဝင်စားစေရန် ဆိုင်းငံ့ထားလျက် မေးလိုက်သည်။

"လောင်တင်းဟလား... ချင်းလုံဂိုဏ်းက တစ်ယောက်လား..."

ဟူလောင်ပါးသည် ထိုအမည်ကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

ချင်းလုံဂိုဏ်းသည် ပိုင်ရှန်းမြို့ရှိ ဒေသခံဂိုဏ်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ထိုဒေသတွင် အကြီးမားဆုံး အင်အားစုတစ်ခု၊ ဒေသခံ အာဏာရှင်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသည်။

"ဦးလေး... ခေါင်းဆောင်တင်းက ဦးလေးဆီက ဘာလိုချင်လို့လဲ..."

လောင်ဟူက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သူက ငါ့ကို လာရှာတာ မဟုတ်ဘူး..."

အဘိုးဟူက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ဦးလေးကို လာရှာတာ မဟုတ်ရင် ဘယ်သူ့ကို လာရှာတာလဲ..."

လောင်ဟူက အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားလေသည်။

"သူက ငါ့ကို လူတစ်ယောက်အကြောင်း မေးတာ..."

"ဘယ်သူလဲ..."

"လီလန်လေ..."

ဟူလောင်ပါးမှာ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

"ဦးလေး... ခေါင်းဆောင်တင်းက လီလန်ဆီက ဘာလိုချင်လို့လဲ... ဟိုကောင်လေး ပြဿနာ ထပ်ရှာပြန်ပြီလား..."

"အဲ့ကောင်လေးက တကယ့်ကျားပဲ... သူက ပြဿနာမရှာဘဲ တစ်ရက်တောင် မနေနိုင်ဘူး... ချင်းလုံဂိုဏ်းကိုတောင် ပြဿနာသွားရှာရဲတယ်..."

ဟူလောင်ပါးက လီလန် ပြဿနာရှာကာ ချင်းလုံဂိုဏ်းကို စော်ကားမိသောကြောင့် အဘိုးအိုထံ အကူအညီလာတောင်းသည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

အဘိုးဟူက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"လီလန်က ဘာပြဿနာမှမရှာဘူး... လောင်တင်းရဲ့ လူတွေက သူ့ကို သွားရန်စမိလို့ အရိုက်ခံလိုက်ရတာ... လောင်တင်းက ငါနဲ့ လီလန် ဆက်ဆံရေးကောင်းတယ်ဆိုတာ ကြားတော့ တောင်းပန်ဖို့ ဖုန်းဆက်လာတာ..."

အဘိုးဟူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ..."

လောင်ဟူက အံ့သြတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အဲ့ကောင်လေးက ချင်းလုံဂိုဏ်းနဲ့ ရန်ဖြစ်တာလား... ပြီးတော့ သူက နိုင်တယ်ပေါ့..."

လောင်ဟူသည် စိတ်ဝင်စားသွားကာ ထိုင်ရန် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ရှာလိုက်သည်။

"ဦးလေး... မြန်မြန် ပြောပြပါဦး... ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ..."

"လောင်တင်းရဲ့ လူတွေက . မြို့ပြင်သုံးကီလိုမီတာအကွာက လူသူကင်းမဲ့တဲ့ လမ်းမှာ လီလန်ကို ဓားပြတိုက်ကြတာ... သူတို့က ဓားမကြီးတွေ၊ သံပိုက်လုံးတွေ ကိုင်ထားတဲ့ ခုနစ်ယောက်တောင်ရှိတာ... လီလန်က သူတို့အားလုံးကို တိုက်ခိုက်ပြီး အကုန်လုံးကို အလဲထိုးပစ်ခဲ့တာ..."

"ဝိုး... တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ခုနစ်ယောက်ကိုလား... အဲ့ကောင်လေး သတ္တိရှိလှချည်လား..."

လောင်ဟူမှာ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

"လောင်တင်း ငါ့ကို အဲ့ကိစ္စပြောပြတုန်းက ငါလည်း အရမ်းအံ့သြသွားတာ... အဲ့ကောင်လေးက ငါးဖမ်းတော်ရုံတင်မကဘဲ တိုက်ခိုက်ရတာလည်း တော်တော်လေး တော်တာပဲ... သူက ကိုယ်ခံပညာတွေ လေ့ကျင့်ထားတာကိုး..."

အဘိုးဟူက ခံစားချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ရော..."

လောင်ဟူက မေးလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ဆိုတာ မရှိတော့ဘူး... လီလန်က အဲ့ရွာက အနိုင်ကျင့်တဲ့သူတွေနဲ့ ဓားပြတွေက လောင်တင်းရဲ့ လူတွေဆိုတာ ကြားတော့ သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တယ်..."

"ဝိုး... အဲ့ကောင်လေးက ဘယ်လိုသိသွားတာလဲ..."

"ကျိုးတာ့ဖူက သူ့ကို ပြောပြလိုက်တာလေ..."

ကျိုးတာ့ဖူဟူသော အမည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဟူလောင်ပါးက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

ကျိုးတာ့ဖူသည် မြို့ရှိ စားနပ်ရိက္ခာရုံ၏ အကြီးအကဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် တရားဝင်လောကနှင့် မြေအောက်လောက နှစ်ခုစလုံးတွင် အလွန်လေးစားခံရသူဖြစ်ပြီး ချင်းလုံဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်နှင့်လည်း အမြဲတမ်း ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်သည်။

လီလန်အနေဖြင့် သူ့မျက်နှာကို ထောက်ကာ ထိုဓားပြများနှင့် ရွာမှ အနိုင်ကျင့်သူများကို လွှတ်ပေးလိုက်ခြင်းမှာ သာမန်ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါကြောင့်လည်း လောင်တင်းက ဦးလေးဆီ ဖုန်းဆက်တာကိုး... သူက ဦးလေးနဲ့ လီလန်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးအကြောင်း ကျိုးတာ့ဖူကို မေးလိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်..."

ဟူလောင်ပါးက ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ၍ ပြောလိုက်သည်။

"အို... အခုတော့ မင်း သင်ခန်းစာ ရသွားပြီပေါ့..."

အဘိုးဟူသည် သူ၏တူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

လောင်ဟူက ခေါင်းကုတ်ကာ တဟဲဟဲ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ မင်းက လီလန်လောက် မထက်မြက်ဘူး..."

သို့သော် အဘိုးအို၏ နောက်ဆက်တွဲ စကားများကြောင့် ဟူလောင်ပါး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ညှိုးကျသွားတော့သည်။

"အဲ့ကောင်လေးက တရားမျှတမှုစိတ်ဓာတ် ရှိတယ်... သူက အဲ့ရွာက လူဆိုးတွေနဲ့ အနိုင်ကျင့်တဲ့သူတွေကို ရိုက်နှက်ပြီး သင်ခန်းစာပေးခဲ့တယ်... လမ်းဟောင်းကို စွန့်လွှတ်ပြီး မကောင်းမှုတွေ ထပ်မလုပ်ဖို့ သူတို့ကို ပြောခဲ့တာတဲ့.."

အဘိုးအိုက လေးစားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက သေချာပေါက် ကောင်လေးလီရဲ့ ထူးခြားချက်ပဲ..."

လောင်ဟူက သဘောတူစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အဲ့ကောင်လေးက မကြာသေးခင်ကမှ ငွေအမြောက်အမြားရခဲ့ပြီး စက်ဘီးတစ်စီး ဝယ်လိုက်သေးတယ်..."

"ဦးလေး အဲ့စည်းစိမ်တွေက... ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားတာချည်းပဲ မဟုတ်ဘူးလား..."

"..."

လီရှန်းဟွာ၏ အိမ်။

လီလန်၏ မိသားစုအတွင်းရှိ သဟဇာတဖြစ်သော အငွေ့အသက်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် လီရှန်းဟွာ၏ မိသားစုတွင်းရှိ အငွေ့အသက်မှာ အလွန် ဖိစီးမှုများနေလေသည်။

"လီရှန်းဟွာ... နင်က ဘယ်လို အိမ်ထောင်ဖက်မျိုးကို ရှာနေတာလဲ... ငါ့ကို ပြောစမ်း..."

မုဆိုးမဝူက တင်းမာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"နင့်အဒေါ်က နင့်အတွက် မိတ်ဆက်ပေးတဲ့ ဟေးရွှေမြို့နယ်က တစ်ယောက်က မကောင်းလို့လား... သူ့မိသားစုက စပါးအများကြီး စိုက်ပျိုးတဲ့သူတွေ၊ သူတို့က ဂျုံဖြူမုန့်ပေါင်းကို စားနိုင်ကြတယ်... သူတို့ရဲ့ အခြေအနေက တော်တော်ကောင်းတာကို နင်က ဘာလို့ မကြိုက်ရတာလဲ..."

"သူက ရုပ်ဆိုးတယ်... ထိပ်ပြောင်တယ်... အရပ်ပုတယ်... ပြီးတော့ အိုလည်း အိုတယ်... သမီးထက် ဆယ်နှစ်တောင်ကြီးတာ..."

“အဲ့လူမျိုးကို သမီး ဘယ်တော့မှ လက်ထပ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဒါ့အပြင် သူက အဲဒီလောက်လည်း မချမ်းသာပါဘူး... သင့်တော်တဲ့ ပရိဘောဂ တစ်ခုမှမရှိတဲ့ အိမ်ပျက်ကြီးထဲမှာ‌နေနေတာလေ..."

လီရှန်းဟွာက ရွံရှာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"နင့်အဒေါ်က နင့်အတွက် အိမ်ထောင်ဖက်ရှာပေးဖို့ အများကြီး အားထုတ်ထားရတာ... နင်က အဆင်မပြေဘူးလို့ ဒီအတိုင်းပြောလိုက်ရင် နင့်အဒေါ်ရဲ့ မျက်နှာက ဘယ်နား သွားထားရမလဲ..."

"အဲ့လိုပြောတိုင်း သမီးကို မီးပုံထဲ တွန်းပို့ရမယ်လို့ မဆိုလိုဘူးလေ... သမီး အဲ့အဘိုးကြီးကို လက်မထပ်ချင်ဘူး..."

"ဟေ့... ရှန်းဟွာ... နင့်အမေစကားကို နားထောင်စမ်းပါ... နင်က ငါတို့ရွာမှာ လူချစ်လူခင် မပေါဘူး... ပတ်ဝန်းကျင်ရွာတွေက ဘယ်ပွဲစားကမှ နင့်ကို ဘယ်သူနဲ့မှ မိတ်မဆက်ပေးချင်ကြတော့ဘူး... နင့်အဒေါ်က နောက်ဆုံးတော့ နင့်အတွက် တစ်ယောက် ရှာပေးနိုင်ခဲ့တာကို ကျေးဇူးပြုပြီး ခေါင်းမာမနေစမ်းပါနဲ့..."

"နင်က ခုလိုဆက်ပြီး ဂျီးများနေရင် အပျိုကြီးဖားဖား ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

"အစ်မကြီး... လက်လျှော့လိုက်တော့... လီလန်က အစ်မဆီ ပြန်လာမှာ မဟုတ်ဘူး... သူ မနေ့ကမှ စက်ဘီးအသစ်တစ်စီး ဝယ်လိုက်တယ်... ပြီးတော့ အခုဆို သူ့အိမ်မှာ အဝိုင်းသုံးမျိုး အသံတစ်မျိုးတောင်ရှိနေပြီ... သူ အစ်မကို လာရှာတာ အစ်မ တွေ့ဖူးလို့လား..."

‌

မောင်ဖြစ်သူလီဟူက ဘေးမှနေ၍ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လီရှန်းဟွာသည် တိတ်ဆိတ်သွားကာ သူမ၏မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး ခေါင်းကို စောင်ဖြင့် ခြုံလိုက်တော့သည်။

မကြာမီမှာပင် စောင်အောက်မှ ရှိုက်ငိုသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။