အခန်း ၂၀၂

အခန်း (၂၀၂) သက်ကယ်ရိတ်ခြင်း၊ နွားတင်းကုပ်ပြင်ခြင်းနှင့် ခွေးအိမ်ကို မွမ်းမံခြင်း

လီလန်သည် အိမ်အမိုးစွန်းအောက်ရှိ လှေကားထစ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ကြွေရည်သုတ်လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ရင်း သွားတိုက်နေလေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးတစ်စုံမှာ အနည်းငယ် ပင့်တက်သွားပြီး နွားတင်းကုပ်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ယနေ့တွင် သူသည် နွားတင်းကုပ်ကို ပြုပြင်ရန်နှင့် အဆင်သင့်ဖြစ်တုန်း ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့အတွက် ခွေးအိမ်ဆောက်ပေးရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် မတိုင်မီတွင် လုပ်စရာကိစ္စများစွာရှိနေပြီး နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက်တွင်လည်း ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေများထံသို့ အလည်အပတ် သွားရဦးမည်ဖြစ်သည်။

သူသည် ယနေ့တွင် အားလပ်နေပြီး အချိန်အနည်းငယ် ရနေသောကြောင့် ထိုအလုပ်များကို အပြီးသတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် လီလန်သည် အဝတ်အစားလဲကာ တံစဉ်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်၍ တောင်ပေါ်သို့ သက်ကယ်ရိတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

နွားတင်းကုပ်တွင် အပေါက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး မိုးရွာသည့်အခါတိုင်း ရေများ ယိုစိမ့်ဝင်လာတတ်ကာ တင်းကုပ်တစ်ခုလုံးကို စိုစွတ်သွားစေသည်။

ဤအပေါက်ကြီးကို ဖာထေးရန်အတွက် သက်ကယ်တစ်ထပ် မိုးပေးရန် လိုအပ်လှ၏။

ရွာထဲတွင် သက်ကယ်မိုးထားသော အိမ်များ မရှိသဖြင့် လီလန်က ဖခင်ဖြစ်သူကို မေးမြန်းလိုက်ရာ တောင်နောက်ဘက်တွင် သက်ကယ်များရှိကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

တောင်နောက်ဘက်ဆိုသည်မှာ မောင်းအာတောင်ဟုခေါ်သော အခြားတောင်တစ်လုံး ဖြစ်သည်။ ထိုတောင်မှာ မမြင့်လှဘဲ ဝက်ဝံနက်တောင်၏ ထက်ဝက်ခန့်သာ အရွယ်အစားရှိလေသည်။

မောင်းအာတောင်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် နောက်ထပ် ကီလိုမီတာ ဆယ်ဂဏန်းခန့် ဆက်သွားပါက ရှင်းအန်းလင်တောင်တန်းငယ်သို့ ရောက်ရှိမည်ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် တံစဉ်ကိုကိုင်၍ အပြင်သို့ ထွက်လိုက်သည်နှင့် ကျန်းဝေကော်နှင့် ကျောက်လျူတို့ သူ၏ဆီသို့ လျှောက်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"အစ်ကိုလန်..."

"အစ်ကိုလန်..."

ထိုနှစ်ယောက်သည် လီလန်အား စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ကြသည်။

"မင်းတို့ ရောက်လာတာအတော်ပဲ၊ မြက်ရိတ်ပြီး နွားတင်းကုပ်ပြင်ဖို့ အလုပ်သမား နှစ်ယောက်လောက် အတိအကျလိုနေတာ..."

လီလန်က ပြုံးစစဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကိုလန် အဲဒီတံစဉ်ကြီးကိုင်ပြီး ဘယ်သွားမလို့လဲ..."

ကျန်းဝေကော်သည် လီလန်၏ လက်ထဲမှ တောက်ပနေသော တံစဉ်ကို ကြည့်ကာ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"နွားတင်းကုပ် ပျက်နေလို့ မောင်းအာတောင်ပေါ်တက်ပြီး သက်ကယ် သွားရိတ်မလို့..."

“ဪ..."

ကျန်းဝေကော်သည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ..."

လီလန်က သူတို့နှစ်ယောက်ကို

တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ နောက်လိုက်နှစ်ယောက်အကြောင်းကို သူ အသိဆုံးပင်ဖြစ်သည်။ သူတို့ ယနေ့ လာရှာရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ သူ မနေ့က စက်ဘီးအသစ်ဝယ်လာသည်ကို ကြားသိသွားပြီး စီးကြည့်ရန် ငှားရမ်းလို၍သာ ဖြစ်တန်ရာ၏။

"ဟီးဟီး တကယ်တော့ မေးစရာလေးတစ်ခု ရှိလို့ပါ..."

ကျန်းဝေကော်သည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းကုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာကိစ္စလဲ..."

လီလန်က မေးလိုက်၏။

"အစ်ကို စက်ဘီးအသစ် ဝယ်ထားတယ်ဆိုလို့ တစ်ပတ်လောက် ငှားစီးချင်လို့ပါ..."

လူငယ်များဆိုသည်မှာ အရာရာ အသစ်အဆန်းများဆိုလျှင် အမြဲတမ်း စိတ်ဝင်စားတတ်ကြစမြဲပင်။

၂၈-လက်မ စက်ဘီးဆိုသည်မှာ ထိုခေတ်အခါက အမိုက်စားနှင့် စတိုင်အကျဆုံးသော သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးယာဉ် ဖြစ်လေသည်။ ရွာထဲတွင်လည်း အများအပြား မရှိလှချေ။ ကျန်းဝေကော်၏ အဘိုးဖြစ်သူတွင် စက်ဘီးဝယ်ယူခွင့်လက်မှတ် အနည်းငယ် ရှိသော်လည်း ဝယ်ယူရန် ငွေကြေး မရှိခဲ့ပေ။

သူသည် ထိုစက်ဘီးကို အလွန်သဘောကျနေပြီး လီလန် ဝယ်လာကြောင်း ကြားသည်နှင့် နောက်နေ့ နံနက်စောစောတွင်ပင် လျူဇီကိုခေါ်ကာ ငှားရမ်းရန် ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။

"ဪ မင်းက ငှားစီးချင်လို့လား..."

လီလန်သည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်၏။

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် ဦးလေးဆီမှာ စက်ဘီးရှိပေမယ့် ဒီနေ့ သူအပြင်ကိစ္စရှိလို့ စီးသွားတော့ အိမ်မှာ မရှိဘူးလေ..."

လီလန်က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး "မင်းရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆို ဦးလေးဝေမင်ရဲ့ စက်ဘီးကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ခိုးစီးပြီးပြီကို အခုထိ မသင်ရသေးဘူးလား..." ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျန်းဝေကော်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီရဲသွားတော့သည်။

သူ၏ လေသံမှာ မကျေမနပ်ဖြစ်နေ၏။

"ဦးလေးကတော့ တကယ်ပါပဲ၊ အစ်ကို့ကို အကုန်ပြောပြထားတာပဲ၊ တကယ်တော့ ဘယ်သူက သူ့ရဲ့ တကယ့်တူ အရင်းလဲဆိုတာတောင် မသိတော့ပါဘူး..."

"ဘယ်သူက မင်းကို ဒီလောက် အသုံးမကျဖြစ်ခိုင်းလို့လဲ စက်ဘီးစီးရတာ အရမ်းလွယ်တာပဲ ငါဆို တစ်ခါတည်းနဲ့ကို တတ်သွားတာ..."

လီလန်က စနောက်လိုက်သည်။

"ငါထင်တာတော့ လျူဇီတောင် မင်းထက် ပိုဉာဏ်ကောင်းမယ် ထင်တယ်၊ သူဆို နှစ်ခေါက် သုံးခေါက်လောက် စီးကြည့်တာနဲ့ တတ်သွားမှာပဲ..."

"ဘယ်သူက… ဘယ်သူကတာပြောလဲ..."

"မင်း မယုံဘူးလား ဒါဆို ငါတို့ မြက်ရိတ်ပြီး ပြန်လာတဲ့အခါ လျူဇီကို စီးပြခိုင်းရတာပေါ့..."

"အစ်ကိုလန် ကျွန်တော် မြက်ရိတ်ကူပေးပါ့မယ်..."

လျူဇီသည် ပွင့်လင်းရိုးသားသူ တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူသည် စက်ဘီးစီးချင်သော်လည်း စီးမည်ဟု ထုတ်မပြောဘဲ လီလန်ကို သက်ကယ်ရိတ်ပြီး နွားတင်းကုပ်ပြင်ရာတွင် ကူညီပေးနိုင်ရန် အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ တံစဉ်တစ်လက် သွားယူလိုက်တော့သည်။

"လျူဇီက အဖြောင့်မတ်ဆုံးပဲ မင်းက ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ သွား တံစဉ်သွားယူပြီး ငါ့ကို မြက်ရိတ်ဖို့နဲ့ နွားတင်းကုပ်ပြင်ဖို့ ကူညီစမ်း..."

လီလန်သည် ကျန်းဝေကော်၏ တင်ပါးကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်လေသည်။

ကျန်းဝေကော်က "အား..." ဟု အသံပြုကာ တံစဉ်သွားယူရန် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် လီလန်နောက်မှ လိုက်၍ မောင်းအာတောင်ပေါ်သို့ သက်ကယ်ရိတ်ရန် ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

လူများလျှင် အလုပ်ပို၍ မြန်မြန်ပြီးမြောက်တတ်သည်သာဖြစ်၏။

လူသုံးယောက်သည် မောင်းအာတောင်သို့ ပြေးတက်ကာ တံစဉ်များကို ကိုင်ဆွဲ၍ ကြီးမားသော သက်ကယ်စည်းကြီး သုံးစည်းကို လျင်မြန်စွာ ရိတ်သိမ်းပြီး ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့်ဆိုရသော် ကောက်ရိုးသည် နွားတင်းကုပ်များကို ပြုပြင်ရာတွင် အသုံးပြုရန် အကောင်းဆုံး ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်မှာ ဆောင်းရာသီဖြစ်ပြီး ကောက်ရိုးများအားလုံး ကုန်သွားကာ လယ်ကွင်းများမှာလည်း ဗလာဖြစ်နေသဖြင့် ရှာဖွေရ ခက်ခဲနေလေသည်။

နောက်တစ်ခုကတော့ မိုးကာမြက်ဖြစ်၏။

မိုးကာမြက်များကို ယေဘုယျအားဖြင့် မိုးကာအင်္ကျီကဲ့သို့သော မိုးတွင်းသုံးပစ္စည်းများ ပြုလုပ်ရာတွင် အသုံးပြုလေ့ရှိကြသည်။

မိုးကာမြက်များကို တောင်ပိုင်းတွင် ပိုမိုတွေ့ရလေ့ရှိသော်လည်း မြောက်ပိုင်းတွင်မူ ရှာဖွေရ ခက်ခဲလှသည်။

ထို့ကြောင့် မြောက်ပိုင်းဒေသများတွင် နွားတင်းကုပ်များရှိ အပေါက်များကို ပြုပြင်ရာတွင် မိုးဒဏ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံးပစ္စည်းမှာ သက်ကယ်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

နဂါးမုတ်ဆိတ်မြက် သို့မဟုတ် ကျူမြက်ဟုလည်း ခေါ်ဆိုကြသော သက်ကယ်သည် တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးတစ်မျိုး ဖြစ်သည့်အပြင် အိမ်များနှင့် နွားတင်းကုပ်များ ဆောက်လုပ်ရာတွင်လည်း အသုံးပြုနိုင်လေသည်။

တောင်ပိုင်းတွင် သက်ကယ်ကို ကောက်ရိုးမြက်ဟုလည်း ခေါ်ဆိုကြသည်။

လီလန်နှင့် သူ၏အဖော်နှစ်ယောက်သည် ခြံဝင်းထဲသို့ သက်ကယ်ပုံကြီးကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် ဘေးအိမ်ရှိ အဘိုးဝမ်ထံမှ လှေကားတစ်စင်းကို ငှားရမ်းကာ နွားတင်းကုပ်၏ အမိုးကို စတင်ပြုပြင်ကြတော့သည်။

လီလန်က မြက်များကို ဖြည့်တင်းပေးရန် တာဝန်ယူပြီး ကျန်းဝေကော်နှင့် လျူဇီတို့ကမူ အောက်ဘက်မှနေ၍ မြက်များကို အပေါ်သို့ လှမ်းပေးရလေသည်။

သူတို့သုံးယောက်သည် နာရီဝက်ကျော်ခန့် အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် နွားတင်းကုပ်ရှိ အပေါက်ကြီးကို လျင်မြန်စွာပင် ဖာထေးပြီးသွားတော့သည်။

လီလန်သည် နွားတင်းကုပ်အောက်တွင် ရပ်ကာ အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်၏။

"ရပြီ နောက်ထပ် မယိုလောက်တော့ဘူး..."

ထို့နောက် သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဒီနွားတင်းကုပ်ကို ခွေးအိမ်လေးအဖြစ် ပြောင်းလိုက်ကြရအောင်..."

သို့နှင့် လီလန်နှင့် ကျန်နှစ်ယောက်သည် ကျန်ရှိနေသော သက်ကယ်များကို နွားတင်းကုပ်ထဲတွင် ဖြန့်ခင်းလိုက်ကြသည်။

ဟေးလုံ၊ ပိုင်လုံ၊ တောကြောင်ရိုင်းလေး၊ ကော့ကေးရှန်း သိုးထိန်းခွေးလေး အစရှိသည့် ခွေးသုံးကောင်နှင့် ကြောင်တစ်ကောင်တို့မှာ ပုံမှန်အားဖြင့် အတူတကွ အိပ်လေ့ရှိကြသည်။

လီလန်သည် လေကွယ်သော နွားတင်းကုပ်၏ အနောက်ဘက်ဆုံး ထောင့်တစ်နေရာတွင် သက်ကယ်များဖြင့် ခွေးအိမ်တစ်ခုကို ပြုလုပ်ပေးလိုက်၏။

ခွေးအိမ်မှာ ကြီးမားကျယ်ဝန်းပြီး အထူစား သက်ကယ်တစ်ထပ်ကို ခင်းထားသဖြင့် ဆောင်းရာသီတွင် အိပ်စက်ရာ၌ နွေးထွေးပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိစေလေသည်။

"ဟေးလုံ၊ ပိုင်လုံ... သွားပြီး စမ်းအိပ်ကြည့်ကြစမ်း..."

လီလန်က ခွေးနှစ်ကောင်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံ အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်မှာ ဉာဏ်ကောင်းကြပြီး လီလန်၏စကားကို နားလည်နိုင်ကြသည်။ လီလန်က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့သည် ခွေးအိမ်ပေါ်သို့ တက်ကာ အိပ်လိုက်ကြတော့သည်။

"နည်းနည်းတော့ ကျပ်သွားပေမယ့် အဆင်ပြေပါတယ်လေ... နောက်မှ ကောက်ရိုးနည်းနည်း ထပ်ထည့်ပေးလိုက်မယ်..."

လီလန်သည် ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

တောကြောင်ရိုင်းလေးသည် တစ်ချက်အော်လိုက်ပြီးနောက် ခွေးအိမ်ပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ အထဲတွင် လူးလှိမ့်ဆော့ကစားနေတော့သည်။

"ဒီတောကြောင်လေးက ငါတို့လုပ်ပေးထားတဲ့ ခွေးအိမ်ကို တော်တော်သဘောကျနေပုံပဲ..."

ကျန်းဝေကော်က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဝေကော်သည် ၎င်းကို "တောကြောင်လေး" ဟု ခေါ်ဆိုလေ့ရှိသဖြင့် တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စလေးမှန်း အလိုအလျောက် သိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"တောကြောင်လေး ဟုတ်လား... ဒီကောင်က သာမန်တောကြောင်လေး မဟုတ်ဘူးကွ... ဒေါသကလည်း ကြီးသေးတာ... မနေ့က သူ့ကို မိဘဆီက ကပ်စားနေတယ်လို့ ပြောလိုက်မိတာကို တော်တော်လေး မကျေမနပ်ဖြစ်သွားပြီး ညဘက်ကျတော့ တောင်ပေါ်ကို ခိုးတက်ပြီး အမဲသွားလိုက်တာ မိုးပျံနဂါးနှစ်ကောင်တောင် ပြန်သယ်လာတယ်…”

"ဟာ... ဟုတ်လို့လား... ဒီကောင်လေးက တကယ့်ကို အံ့သြစရာကောင်းတာပဲ..."

ကျန်းဝေကော်သည် အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်ပြီး လျူဇီမှာလည်း အလွန်အံ့သြသွားလေသည်။

ဤကောင်လေးသည် အမဲလိုက်ရာတွင် တော်တော်လေး ကျွမ်းကျင်ပြီး တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် မိုးပျံနဂါးနှစ်ကောင်ကို ဖမ်းနိုင်ခဲ့သည်ပင်။

"အစ်ကို... ခဏနေကျရင် ကျွန်တော်တို့ အစ်ကို့အိမ်မှာ ညစာစားလို့ ရမလား..."

"ရတာပေါ့..."

"ဒါပေမဲ့ ကြက်စွပ်ပြုတ်တော့မရှိဘူးနော်..."

"ဒါဆိုလည်း နေပါတော့လေ... အိမ်ပဲ ပြန်စားတော့မယ်..."

"ဒါပေမဲ့ အမဲရိုးစွပ်ပြုတ်တော့ရှိတယ်..."

"အစ်ကို... လုပ်စရာကိစ္စတွေ ဘာရှိသေးလဲ... စိတ်မပူနဲ့ ကျွန်တော့်ကိုသာ လွှဲထားလိုက်... ခဏလေးနဲ့ အပြီးသတ်ပေးမယ်လို့ အာမခံတယ်..."

ကျန်းဝေကော်သည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်တော့သည်။