အခန်း ၂၀၆

အခန်း (၂၀၆) ယွမ်ငါးရာတန်ဖိုးရှိသော ရတနာ၊ အဘိုးဟွမ်၏ လက်ဆောင် - သစ်ခွနှင့်မြက်ပင် ပန်းချီကား

အဘိုးဟွမ်၏အိမ်သည် ရွာ၏အရှေ့ဘက်အစွန်၌ တည်ရှိ၏။

လူအနည်းငယ်က အခန်းငယ်လေးထဲ၌ ရပ်နေကြသည်။

အားလုံး၏ မျက်လုံးများသည် တောကြောင်ရိုင်းလေးဆီသို့ အာရုံစိုက်သွားကြလေသည်။

တိတိကျကျဆိုရလျှင် ၎င်း၏ပါးစပ်ထဲတွင် ကိုက်ချီထားသော အရာဆီသို့သာဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ ကြွက်နှင့်လည်းတူသလို မြွေပါနှင့်လည်းတူပြီး အဝါရောင်အမွေးအမျှင်များရှိသော သေးသွယ်သည့် သားရဲငယ်လေးတစ်ကောင် ဖြစ်၏။

"ဟွမ်တာ့ရှန်းလား..."

"ဒါဆို ကြက်ခိုးသွားတဲ့ကောင်က ဒီအကောင်ပေါ့..."

အဘိုးဟွမ်သည် ထိုသားရဲငယ်လေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေလေသည်။

ပြီးခဲ့သောညများက ဤမြွေပါဝါသည် သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် သူ၏အခန်းထဲသို့ ခိုးဝင်လာကာ ထူးဆန်းသောအသံများကို ပြုလုပ်ခဲ့သဖြင့် သူ့ကို ထိတ်လန့်စေပြီး ကောင်းစွာ အိပ်မပျော်နိုင်အောင် အနှောင့်အယှက်ပေးခဲ့သည်။

"ဒီရွှေရောင်မြွေပါက တကယ့်ကို ယုတ်မာတာပဲ၊ ငါ့ကြက်တွေကိုခိုးတယ်၊ ငါ့အသားတွေကိုခိုးတယ်၊ ပြီးတော့ ငါ့သမီးဝယ်ပေးထားတဲ့ နှစ်သစ်ကူးပစ္စည်းတွေ အကုန်လုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်..."

အဘိုးအိုသည် ထိုသားရဲလေးကို ဒေါသတကြီးဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အဘိုးဟွမ် ကျွန်တော်တို့ ကြက်သူခိုးကို ဖမ်းမိသွားပြီ ဒီညတော့ အဘိုး ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်နိုင်ပြီပေါ့..."

"ဒီအကောင် ခိုးသွားတဲ့ ကြက်ကတော့ အစားခံလိုက်ရလောက်ပြီ ဒီလို လုပ်ကြတာပေါ့၊ ကျွန်တော်က အစာကျွေးဖို့ မိုးပျံနဂါးတစ်ကောင် ယူလာခဲ့တယ်၊ မိုးပျံနဂါးက ရှိနေသေးတော့ အဘိုး နှစ်သစ်ကူးအတွက် သိမ်းထားလိုက်ပါ..."

အဘိုးဟွမ်သည် သူ့အတွက် ကဗျာစာတန်းများ ရေးပေးခဲ့ပြီး သူ၏အဘိုးနှင့်လည်း သူငယ်ချင်းကောင်းများ ဖြစ်ကြသောကြောင့် လီလန်သည် မိုးပျံနဂါးကို ပြန်မယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် အဘိုးအိုအပေါ် သားသမီးဝတ္တရားကျေပွန်စေရန် ၎င်းကို ချန်ထားရစ်ခဲ့မည်ဖြစ်သည်။

"အိုကွယ်…ဒါကို ငါ လက်မခံနိုင်ပါဘူး..."

အဘိုးအိုသည် အလွန်ပင် စိတ်ထိခိုက် ဝမ်းသာသွားလေသည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး ဒါက အကူအညီအသေးအမွှားလေးပါ..."

လီလန်သည် ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်၏။

လီလန်က အလွန်ပင် သဘောကောင်းနေသောကြောင့် အဘိုးဟွမ်မှာ လက်ခံရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

မြွေပါသည် နှစ်သစ်ကူးပစ္စည်းများကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သောကြောင့် သူ၏မိသားစုမှာ စားနပ်ရိက္ခာ ပြတ်လပ်သွားခဲ့ရသည်။ လီလန်၏ မိုးပျံနဂါးမှာ အဘိုးအိုအတွက် တကယ့် အသက်ကယ်ဆေးတစ်ခွက်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

"လီလန် မင်းရဲ့ တောကြောင်ရိုင်းလေးက တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ..."

အဘိုးဟွမ်သည် တောကြောင်ရိုင်းလေးကိုကြည့်ကာ ချီးကျူးစကားပြောရန် ဝန်မလေးခဲ့ပေ။

ဤညတွင် ကြက်သူခိုးဖြစ်သော ထိုရွှေရောင်မြွေပါကို ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ တောကြောင်ရိုင်းလေး၏ ကျေးဇူးကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ယနေ့တွင် တောကြောင်ရိုင်းလေးသည် အလုပ်ကို ကောင်းစွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့၏။

"ဒီကောင်လေးက ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ တော်တော်ဆိုးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ တော်တော်လေး အသုံးဝင်တာပဲ၊ တောယုန်တွေနဲ့ မိုးပျံနဂါးတွေကို ဖမ်းတဲ့နေရာမှာ တော်တော်လေး ကျွမ်းကျင်တယ်..."

လီလန်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

တောကြောင်ရိုင်းလေးသည် ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းပေါ်ရှိ သဘာဝ မုဆိုးတစ်ကောင်ဖြစ်သည်။ ထက်မြက်ပြီး အစွမ်းထက်သော လက်သည်းများနှင့်အတူ ၎င်းသည် ကြောင်တစ်ကောင်ထက် ပိုမိုသွက်လက်ပြီး ရွှေရောင်မြွေပါကို အလွယ်တကူ ဖမ်းဆီးနိုင်လေသည်။

ထိုရွှေရောင်မြွေပါသည် တောကြောင်ရိုင်းများအတွက် စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းလျာတစ်ခွက် ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း မှတ်သားထားသင့်ပေသည်။

သို့ရာတွင် ဤအရာမှာ အနံ့ဆိုးရွားပြီး တောကြောင်ရိုင်းများက ၎င်းကို စားရန် မနှစ်သက်ကြသလို အသားလည်း သိပ်မရှိဘဲ သွားကြားညပ်ရုံမျှသာရှိသည်။ တောင်ပေါ်ရှိ တောကြောင်ရိုင်းများမှာ ၎င်းကို ဖမ်းဆီးရန်အတွက် သူတို့၏ စွမ်းအင်များကို အလဟဿ မဖြုန်းတီးလိုကြပေ။

တောကြောင်ရိုင်းလေး၏ ငယ်ရွယ်မှုကို အထင်မသေးသင့်ပေ။ အရွယ်အစားနှင့် မြန်နှုန်းတို့တွင် ရွှေရောင်မြွေပါသည် ၎င်း၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပါချေ။

တောကြောင်ရိုင်းလေးက ရွှေရောင်မြွေပါအပေါ် အနိုင်ရရှိမှုသည် အခြေအနေတစ်ခုလုံးကို လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်ပင်။

၎င်းမှာ ကြောင်တစ်ကောင်က ကြွက်ကို ဖမ်းနေသည်နှင့်ပင် တူနေလေသည်။

"ဒီကောင်လေးက ဒီနေ့ တကယ့်ကို ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့တာပဲ လီလန် နောက်မှ သူ့ကို အသားနည်းနည်းလောက် ဆုချဖို့ မမေ့နဲ့အုံး..."

အဘိုးကျောက်ထျဲ့ကျွင်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် မနာလိုမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး လီလန်တစ်ယောက် တောကြောင်ရိုင်းလေးကဲ့သို့သော သားရဲတစ်ကောင်ကို မွေးမြူထားနိုင်သည့်အတွက် မနာလိုဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

တောကြောင်ရိုင်းလေးသည် လအနည်းငယ်သာ ရှိသေးပြီး အရွယ်ပင်မရောက်သေးသော်လည်း ၎င်းမှာ ကြီးမားသော အကူအညီတစ်ခု ဖြစ်နေလေပြီ။ ၎င်းကြီးလာသောအခါတွင် မည်ကဲ့သို့ ရှိလာမည်နည်း။

သူတို့သည် တောရိုင်းသမင် သို့မဟုတ် ဂျီကောင်များကို ဖမ်းဆီးရန် နေ့စဉ် တောင်ပေါ်သို့ ပြေးတက်နေစရာ မလိုတော့ဘူး မဟုတ်ပါလား။

"တစ်နေ့ကျရင် ငါလည်း တောကြောင်ရိုင်းတစ်ကောင်လောက် မွေးထားချင်လိုက်တာ..."

အဘိုးအိုက မနာလိုတက်မက်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို သေချာပေါက် ဆုချရမှာပေါ့ ကြက်သူခိုးကို ဖမ်းပေးတာကို ဆုမချရင် ဒီကောင်လေးက စိတ်ဆိုးပြီး ရစ်နေလိမ့်မယ်..."

လီလန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

တောကြောင်ရိုင်းလေးသည် မာနကြီးပြီး ဘဝင်မြင့်သော ကောင်လေးဖြစ်သည်။ အလုပ်လုပ်ပေးရန်အတွက် သူ့ကို အသားကျွေးရမည်ဖြစ်ပြီး သို့မဟုတ်ပါက သူသည် အငြိုးထားကာ စိတ်ဆိုးပြီး အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

တောကြောင်ရိုင်းလေးသည် ရွှေရောင်မြွေပါကို ပါးစပ်တွင် ကိုက်ချီထားလျက် အခန်းတွင်းရှိ လူများကို သူ၏ မျက်လုံးပြူးကြီးများဖြင့် သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာ ကြည့်နေပြီး ဤလူသားများက သူ့ကို ဘာကြောင့် ပြုံးပြနေကြသည်ကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေ၏။

"ဪ ဒါနဲ့ အဘိုးဟွမ် တောကြောင်ရိုင်းလေးက မြွေပါကို ဖမ်းနေတုန်း မီးဖိုချောင်ထဲက ပန်းကန်လုံးတချို့ကို ခွဲပစ်လိုက်တယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ် နောက်မှ ကျွန်တော် အသစ်နည်းနည်း ထပ်ဝယ်ပေးပါ့မယ်..."

"ရပါတယ်ကွာ ရပါတယ် ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ကွဲသွားရင်လည်း ကွဲသွားပါစေပေါ့၊ မင်း လျော်ပေးစရာ မလိုပါဘူး..."

အဘိုးအိုသည် ခေါင်းခါ၍ လက်ကို အလျင်စလို ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပါပြီ အဘိုးဟွမ် ကြက်သူခိုးကို ကျွန်တော် ခေါ်သွားလိုက်ပါ့မယ် အဘိုးလည်း အနားယူပြီး ကောင်းကောင်း အိပ်လိုက်ပါအုံး..."

လီလန်သည် တောကြောင်ရိုင်းလေးနှင့် ရွှေရောင်မြွေပါကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်ရင်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"လီလန် ခဏလောက် စောင့်ပါအုံး..."

အဘိုးဟွမ်က လီလန်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

"အဘိုးဟွမ် ဘာကိစ္စများ ရှိသေးလို့လဲ..."

အဘိုးအို၏ ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လီလန်သည် ရပ်တန့်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"လီလန် ငါ့အိမ်မှာ တန်ဖိုးရှိတဲ့ပစ္စည်းဆိုလို့ ဘာမှမရှိပါဘူး ဒီသစ်ခွနှင့်မြက်ပင်ပန်းချီကားက မင်းရဲ့အဘိုး သက်ရှိထင်ရှားရှိစဉ်က အရမ်းနှစ်သက်ခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခုပဲ အဲဒီတုန်းကတော့ ငါက မပေးရက်ခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ မင်းကို ပေးလိုက်ပါပြီ..."

အဘိုးအိုသည် နံရံဆီသို့ သွားကာ ချိတ်ဆွဲထားသော တရုတ်ရိုးရာ မှင်ရေးပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ဖြုတ်ယူလိုက်ပြီး လိပ်ကာ ပန်းချီလိပ်ကို လီလန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျောက်ထျဲ့ကျွင်း၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့ဩမှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

"အစ်ကိုဟွမ်... ဒီပန်းချီကား... သစ်ခွနှင့်မြက်ပင်ကို..."

"ထျဲ့ကျွင်း... ငါ ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပြီ မင်း ငါ့ကို ဖျောင်းဖျနေစရာ မလိုတော့ပါဘူး..."

အဘိုးဟွမ်သည် ခေါင်းခါလိုက်၏။

ထိုအခါ ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းသည် စကားပြောရပ်သွားပြီး လီလန်ကို လှည့်ကြည့်ကာ မနာလိုစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"လီလန်... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မင်း တကယ့်ကို ထီပေါက်တာပဲ..."

"ဒီပန်းချီကားက အဘိုးဟွမ်ရဲ့ အမြတ်နိုးဆုံးအရာပဲ... အဲဒီတုန်းက ခရိုင်ထဲက အဆင့်မြင့်အရာရှိတစ်ယောက်က ဒီပန်းချီကားကို သဘောကျပြီး ယွမ်ငါးရာဆိုတဲ့ မိုးပျံနေတဲ့ ဈေးကို ပေးခဲ့တာတောင် အဘိုးဟွမ်က မရောင်းခဲ့ဘူး..."

"ယွမ်ငါးရာ..."

လီလန်မှာ အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

သူသည် ကနဦးက ထိုပန်းချီကားကို သာမန် "သစ်ခွနှင့်မြက်ပင်" ပန်းချီကားတစ်ချပ်၊ အလွန်ဆုံး လှပပြီး သဘာဝရှုခင်းအငွေ့အသက် အနည်းငယ်ပါသည်ဟုသာ ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် အဆင့်မြင့်အရာရှိတစ်ဦးက ဤပန်းချီကားကို သဘောကျကာ ယွမ်ငါးရာဖြင့် ကမ်းလှမ်းလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါချေ။

ယွမ်ငါးရာဆိုသည်မှာ ဆယ်ယွမ်တန် ငွေစက္ကူ အရွက်ငါးဆယ်ပင် ဖြစ်၏။

ဆယ်ယွမ်တန် ငွေစက္ကူ အရွက်ငါးဆယ်ဖြင့် အသစ်စက်စက် ထာဝရတံဆိပ် စက်ဘီးနှစ်စီးကို ဝယ်ယူနိုင်ပြီး ယွမ်တစ်ရာပင် ပိုနေမည် ဖြစ်သည်။

"ထျဲ့ကျွင်း... ကလေးကို မင်း ဘာတွေသွားပြောနေတာလဲ..."

အဘိုးဟွမ်က ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းသည် ရယ်မောကာ ပါးစပ်ပိတ်သွားပြီး ဘာမှထပ်မပြောတော့သော်လည်း ပန်းချီလိပ်ကို ကြည့်နေသော သူ၏ မျက်လုံးများတွင်မူ မနာလိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့၏။

လီလန်သည် အလွန်အံ့ဩသွားပြီး အလျင်အမြန် ခေါင်းခါကာ သူ၏လက်များကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"အဘိုးဟွမ်... ဒီလက်ဆောင်က တကယ့်ကို တန်ဖိုးကြီးလွန်းပါတယ်... ကျွန်တော် လက်မခံနိုင်ပါဘူး..."

ဤသစ်ခွနှင့်မြက်ပင်ပန်းချီကားက တကယ့်ကို တန်ဖိုးကြီးလှပေသည်။ ၎င်းမှာ အဘိုးအို၏ အနှစ်သက်ဆုံးအရာဖြစ်ပြီး လီလန်သည် ကပ်စေးနဲသူတစ်ယောက် ဖြစ်လင့်ကစား ၎င်းကို လက်မခံလိုခဲ့ပေ။

သူသည် အဘိုးဟွမ်ကို ကြက်သူခိုးဖမ်းရန် ကူညီပေးရုံသာဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အသေးအဖွဲ အကူအညီတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး စိတ်ပူစရာ မရှိပါချေ။

ဤသစ်ခွနှင့်မြက်ပင်ပန်းချီကား၏ တန်ဖိုးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ၎င်းမှာ လုံးဝကို အရေးမပါတော့ပေ။

အဘိုးဟွမ်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏ မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးအိုကြီးများက လီလန်၏ မျက်နှာဘေးထောင့်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကာ သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်တသမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ဆယ်စုနှစ်များစွာကို ဖြတ်သန်း၍ လူငယ်ဘဝသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

ထိုအချိန်များက သူနှင့် လီပိုင်ရှန်းတို့ အိမ်ထဲတွင် စုဝေးကာ သောက်စားရင်း စကားစမြည်ပြောဆိုခဲ့ကြသော နေ့ရက်များပင် ဖြစ်သည်။

ရင်နှီးသော သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ယောက်နှင့် အတူသောက်ရသည့်အခါ ခွက်တစ်ထောင်ပင်လျှင် မလုံလောက်နိုင်ပါချေ။

"လီလန်... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီပန်းချီကားကို လက်ခံလိုက်ပါ..."

အဘိုးအိုက ပန်းချီလိပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် လီလန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ ပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ တစ်ထပ်တည်း ကျသွားတော့၏။

အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာပြီး လွမ်းဆွတ်နေသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းနဲ့ မင်းရဲ့အဘိုးက တကယ့်ကို ရုပ်ချင်းဆင်တာပဲ..."