အခန်း ၇၈

အခန်း (၇၈)

လကမ္ဘာ၏ 'ယုန်ဖြူဖလား' လူစုလူဝေး အကပြိုင်ပွဲ

ကောင်းယွမ်သည် လုံကျင်းမြို့တော်ကြီးအား ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့စဉ်ကပင် အလွန်အမင်း အထင်ကြီး လေးစားမိခဲ့လေသည်။

*ဒါက ဘယ်လိုနေရလဲ…*

ဤနေရာ၏ ပုံသဏ္ဍာန်မှာ လုံကျင်းမြို့နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားလှပေသည်... အထက်ကောင်းကင်ယံ၌ ကြီးမားလှသော အလင်းကုလားကာကြီးတစ်ခုကို မြင်တွေ့နေရပြီး ဤဒေသတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားခဲ့ လေသည်။

ထို့အပြင် ဤအရာကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ဤနေရာမှာ ကြီးမားသော အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

ကြီးမားလှသော စင်မြင့်ထက်တွင် အမျိုးမျိုးသော စက်ကိရိယာများစွာ တည်ရှိနေကြ၏။

ကောင်းယွမ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်အား စူးစမ်းကြည့်ရှုနေစဉ်အတွင်း အသံချဲ့စက်မှ အသံများ ဟိန်းထွက် လာခဲ့လေသည်။

"ခရီးသည်များခင်ဗျာ... ကျေးဇူးပြု၍ ယာဉ်ပေါ်သို့ အမြန်ဆုံး တက်ရောက်ပေးကြပါရန်... လကမ္ဘာသို့ ဦးတည်မယ့် ၀ိုင်-၂၀၃၁ အမျိုးအစား အာကာသ ခရီးသွား ဘက်စ်ကားကြီးမှာ ထွက်ခွာရန် အသင့်ဖြစ် နေပြီ ဖြစ်ပါတယ်..."

ကောင်းယွမ်မှာ မှင်သက်နေစဉ်အတွင်း စက်ရုပ်တစ်ရုပ်က သူ့အား တားဆီးလိုက်လေ၏။

"ခရီးသည်... ဒီနေရာမှာ အလုပ်ခွင်ဧရိယာ ဖြစ်ပါတယ်... ကျေးဇူးပြု၍ ထွက်ခွာပေးပါ..."

*အဘယ်နေရာကို သွားရမှာလဲ…*

"ယာဉ်ပေါ်တက်ပါ... မကြာမီ ထွက်ခွာတော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်..."

ကောင်းယွမ်သည် အခြေအနေကို နားမလည်နိုင်သေးမီမှာပင် စက်ရုပ်၏ တွန်းပို့မှုကြောင့် ဓာတ်လှေ ကားအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။ ဓာတ်လှေကားသည် အထက်သို့ တက်သွားပြီးနောက် လမ်းစင်္ကြံတစ်ခုသို့ ပွင့်သွားခဲ့လေ၏။

ကောင်းယွမ်သည် လမ်းလျှောက်ဝင်သွားသည့်အခါ ကြီးမားလှသော ယာဉ်ကြီးတစ်စင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိ နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရလေသည်။

ထိုယာဉ်ကြီးအား တွဲပေါင်း နှစ်ဆယ်ခန့် ခွဲခြားထားပြီး တွဲတစ်ခုစီ၌လည်း သေးငယ်သော အခန်းငယ် များစွာ ပါရှိနေခဲ့ပေသည်။

ကောင်းယွမ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းနေစဉ် စက်ရုပ်တစ်ရုပ်က ချဉ်းကပ်လာခဲ့၏။

"ခရီးသည်ကြီးခင်ဗျာ... ကျေးဇူးပြု၍ ကိုယ့်ရဲ့ ထိုင်ခုံသို့ ပြန်သွားပေးပါ... ကျွန်တော်တို့ မကြာမီ ထွက်ခွာတော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်..."

ကောင်းယွမ်၏ ထိုင်ခုံမှာ အဘယ်မှာနည်း...။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ထိုင်ခုံတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်သဖြင့် ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။ ယာဉ်တွဲအတွင်း၌ ခရီးသည်မှာ အလွန်ပင် ကျဲပါးလှပေသည်။

သူ ထိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုင်ခုံမှ သတိပေးသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

"တီ... တီ... တီ... အထောက်အထား အချက်အလက် ကိုက်ညီမှု မရှိပါ... ကျေးဇူးပြု၍ ထိုင်ခုံကို ပြန် လည် ရွေးချယ်ပေးပါ..."

ထိုစဉ် စက်ရုပ်တစ်ရုပ် ထပ်မံ ရောက်ရှိလာခဲ့၏...

"လူကြီးမင်း... လူကြီးမင်း၌ လက်မှတ် မပါရှိကြောင်း ကျွန်တော်တို့ စစ်ဆေးတွေ့ရှိရပါတယ်... လက် မှတ်ကို အခုပဲ ဝယ်ယူချင်ပါသလား... သို့မဟုတ်ပါက ယာဉ်ပေါ်မှ ဆင်းသည့်အခါ ဒဏ်ကြေး ပေး ဆောင်ရမည် ဖြစ်ပါတယ်..."

ကောင်းယွမ်သည် ယာဉ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ဤခေတ်ကာလ၏ အာကာသ ခရီးသွား ဘက်စ်ကားမှာ မည်သို့ရှိသည်ကို သူ စမ်းသပ်ကြည့် လိုသည့် ဆန္ဒ ရှိနေခဲ့၏။ ထို့အပြင် သူ၏ ဂိုဒေါင်အတွင်း၌လည်း အာကာသ ဘက်စ်ကား ထုတ်လုပ်ရေး လိုင်းများစွာ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလော...။

ယခုအခါ ထိုယာဉ်များမှာ ဈေးကွက်သို့ မရောက်ရှိသေးပေ။

ယခုကဲ့သို့ ကြိုတင် သိရှိထားခြင်းမှာ နောင်တွင် မှန်ကန်သော မဟာဗျူဟာများ ချမှတ်နိုင်ရန် အထောက် အကူ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"လက်မှတ် ဝယ်မယ်..."

"တီ... လူကြီးမင်း၏ အထောက်အထားကို အတည်ပြုပြီးပါပြီ... ကျေးဇူးပြု၍ ငွေပေးချေမှုစနစ်ကို ရွေးချယ်ပေးပါ..."

ကောင်းယွမ်သည် ဦးနှောက်ချိတ်ဆက်မှုကွန်ရက်ကို အသုံးပြု၍ တိုက်ရိုက် ငွေပေးချေလိုက်လေ၏။

ထို့နောက် စက်ရုပ်၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် သူသည် ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အသံချဲ့စက်မှ အသံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"ဤခရီးစဉ်၏ အဆုံးသတ်မှာ လကမ္ဘာရှိ ပျားရည်ပင်လယ် ဖြစ်ပါတယ်... ပျံသန်းချိန်မှာ နှစ်နာရီနှင့် ဆယ့်နှစ်မိနစ်ခန့် ကြာမြင့်မည် ဖြစ်ပါတယ်..."

ကောင်းယွမ်သည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီးကို ချလိုက်မိလေ၏။ သူသည် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ စိတ် လှုပ်ရှားနေမိပေသည်။ သူသည် အချိန်နှင့် အာကာသ တံခါး၏ တည်နေရာ ပြောင်းလဲမှု ပုံစံကိုသာ စမ်းသပ်လိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ မမျှော်လင့်ဘဲ လကမ္ဘာသို့ ခရီးနှင်ရတော့မည် မဟုတ်ပါ လော...။

ထိုစဉ် ကောင်းယွမ်သည် တုန်ခါမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ မြင်ကွင်းများ မှာလည်း စတင် ပြောင်းလဲလာခဲ့လေသည်။

ကောင်းယွမ်သည် ဤယာဉ်ကြီးက အလင်းကုလားကာကို မည်သို့ ဖြတ်ကျော်သွားမည်ကို စိတ်လှုပ် ရှားစွာဖြင့် ကြည့်ရှုနေခဲ့လေ၏။

ထိုစဉ် ခရီးသွား ဘက်စ်ကားကြီးသည် အလင်းကုလားကာကို မည်သည့် အတားအဆီးမျှ မရှိဘဲ ချောမွေ့ စွာ ဖြတ်ကျော်သွားသည်ကို ကောင်းယွမ် မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ထို့နောက် အလင်းကုလားကာ၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ ဤကမ္ဘာ၏ ညဥ့်ကောင်းကင်ယံကြီး ရှိနေခဲ့ပေ သည်။

ကောင်းယွမ်သည် လည်ပင်း နာကျင်လာသည့်တိုင်အောင် အပြင်ဘက်သို့ ငေးကြည့်နေခဲ့ပြီးမှ ပြန်လည် လှည့်လိုက်လေ၏။

ယခု ကြည့်ရသည်မှာ ဤအာကာသ ဘက်စ်ကားမှာ သာမန် ဘက်စ်ကားများနှင့် များစွာ ခြားနားခြင်း မရှိလှပေ။ အမှန်စင်စစ် လက်ရှိကမ္ဘာရှိ ဘက်စ်ကားများထက်ပင် ပို၍ ငြိမ်သက်လှပေသည်။

ပို၍ အံ့ဩစရာ ကောင်းသည်မှာ ယာဉ်တွဲအတွင်း၌ မည်သည့် ဖိအား သို့မဟုတ် တုန်ခါမှုမျှ မရှိခြင်းပင် ဖြစ်၏။ လက်ရှိကမ္ဘာ၌ အာကာသယာဉ်မှူး တစ်ဦးဖြစ်ရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲပြီး လူအင်အား၊ အရင်းအ မြစ်နှင့် အချိန်များစွာ ပေးဆပ်ရသော်လည်း အနာဂတ်တွင်မူ လကမ္ဘာသို့ သွားရောက်ခြင်းမှာ အိမ်နီးချင်း မြို့တစ်မြို့သို့ သွားရသကဲ့သို့ပင် ရိုးရှင်းလှပေသည်။

ကောင်းယွမ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ခရီးသည် အများစုမှာ သက်ကြီးရွယ်အိုများ ဖြစ်နေ ကြပြီး လူငယ်ဟူ၍ အလွန်နည်းပါးသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

ကောင်းယွမ် သက်ပြင်းချလိုက်မိလေသည်။ ဤသည်မှာ အဘိုးအဘွားများ အုပ်စုကြီးပင် မဟုတ်ပါလော။

စကားပြောဖော်ပြုရန် လူငယ်အမျိုးသမီး တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှပင် ရှာမတွေ့ပေ။

ထိုစဉ် ယာဉ်တွဲအတွင်းသို့ လူငယ် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးတစ်ဦး လမ်းလျှောက်ဝင်လာခဲ့လေ သည်။ သူမ၏ လည်ပင်းတွင် ကော်လာ မပါရှိသည်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူမမှာ စက်ရုပ်မဟုတ်ဘဲ လူစစ်စစ် ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းယွမ် သိလိုက်လေ၏။

ကောင်းယွမ် စကားမပြောရသေးမီမှာပင် ထိုဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးမှာလည်း ကောင်းယွမ်ကို မြင်လိုက်ရ သည့်အခါ အံ့ဩသွားဟန် ရှိပေသည်။

"လူကြီးမင်း... လူကြီးမင်းက လကမ္ဘာကို အလုပ်ကိစ္စနဲ့ သွားတာလား..."

"ဘာလို့ အဲဒီလို မေးတာလဲ..."

ကောင်းယွမ်က ပြန်လည်၍ မေးလိုက်လေ၏။

"ဟဲဟဲ... လကမ္ဘာကို ခရီးသွားတဲ့ လူငယ်တွေက အတော်လေး ရှားတယ်လေ... အခြေခံလူတန်းစားတွေ ကတော့ ငွေမရှိလို့ မသွားနိုင်ကြဘူး... လူလတ်တန်းစား လူငယ်တွေကျတော့လည်း လကမ္ဘာမှာ ဘာမှ မရှိလို့ မသွားကြဘူးလေ... သူတို့က ယူရိုပါကိုပဲ သွားကြတာ များတယ်... ယူရိုပါမှာက ကြီးမားတဲ့ ရေခဲ ပြင်ကြီး ရှိတော့ အဲဒီမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ အားကစားတွေ လုပ်လို့ရတယ်... ပြီးတော့ ယူရိုပါက လကမ္ဘာ ထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်လေ... ရောင်ခြည်ဖြာထွက်မှုလည်း အလွန်နည်းတယ်... ထူထပ်တဲ့ ကာကွယ်ရေး အဝတ်အစားတွေ ဝတ်စရာ မလိုဘဲ အပူချိန်ထိန်းအဝတ်အစားနဲ့ အောက်ဆီဂျင်ဘူး ရှိရုံ တင် အားကစားတွေ လုပ်လို့ရပြီလေ..."

ကောင်းယွမ်မှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရလေသည်။

သူသည် အလွန်ပင် ခေတ်နောက်ကျနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏... သူသည် အနာဂတ်ကမ္ဘာအကြောင်းကို အနည်း ငယ်မျှသာ သိရှိထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ယခင်က လုံကျင်းမြို့ရှိ နေရာအချို့နှင့် တောအုပ်တစ်ခုသို့သာ ရောက်ရှိဖူးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ အနာ ဂတ်ကမ္ဘာမှ လူငယ်များမှာ ဤမျှအထိ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းအောင် နေထိုင်နေကြလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။

အကယ်၍ နက္ခတ္တဗေဒကို ဝါသနာပါသူ မဟုတ်ပါက ယူရိုပါ ဆိုသည်မှာ အဘယ်နေရာမှန်းပင် သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူသည် တစ်စုံတစ်ဦး၏ ကလပ် သို့မဟုတ် ပုဂ္ဂလိက အသင်းတစ်ခုဟုသာ ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ အမှန်စင်စစ် ယူရိုပါ ဆိုသည်မှာ ကြာသပတေးဂြိုဟ်၏ ဒုတိယအကြီးဆုံး ဂြိုဟ်ရံဖြစ်ပြီး လက်ရှိကမ္ဘာမှ သိပ္ပံပညာရှင်များက ထိုနေရာ၌ သက်ရှိများ ရှိနိုင်ကြောင်း ခန့်မှန်းထားကြပေသည်။

ကောင်းယွမ်သည် ယာဉ်လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းကို ကြည့်လိုက်လေ၏။

သူက မေးလိုက်သည်မှာ၊

"မင်း ဒီလမ်းကြောင်းကို ပြေးဆွဲနေတာ ကြာပြီလား..."

"ဆယ်နှစ်လောက် ရှိပြီထင်တယ်... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"ဒီအဘိုးအဘွားတွေက လကမ္ဘာကို ဘာသွားလုပ်ကြတာလဲ..."

လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်လေသည်။

"တခြား ဘာရှိဦးမှာလဲ... လကမ္ဘာပေါ်မှာ သွားကကြမှာပေါ့... အဲဒါက ကျန်းမာရေးအတွက် ကောင်း တယ်လေ... ကမ္ဘာမြေပေါ်က မြို့ကြီးတွေမှာတော့ လူစုလူဝေးနဲ့ အကတွေကို ပိတ်ပင်ထားတယ်... ဒီ တော့ ဒီအဘိုးအဘွားတွေကလည်း တခြား လုပ်စရာ မရှိဘူးလေ... အထက်တန်းလွှာတွေကတော့ ပန်း စိုက်လို့ ရပေမဲ့ လူလတ်တန်းစား အများစုကတော့ အဲဒါကို မတတ်နိုင်ကြဘူး... ဒါကြောင့် သူတို့က လကမ္ဘာကို လာပြီး ကဖော်ကဖက်တွေနဲ့ တွေ့ကြ၊ အက လေ့ကျင့်ကြတာပေါ့... အခု လကမ္ဘာပေါ်မှာ 'ယုန်ဖြူဖလား' လူစုလူဝေး အကပြိုင်ပွဲ ကျင်းပနေတာလေ... လူအများကြီးက အဲဒီမှာ ပါဝင်ဆင်နွှဲဖို့ လာကြတာ..."

ကောင်းယွမ်မှာ မှင်သက်သွားခဲ့ရလေသည်။

သူသည် မည်မျှပင် စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အဖြေမျိုးကို ရရှိလိမ့်မည်ဟု မထင်ထား ခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ လုံးဝကို မမျှော်လင့်ထားသော အချက်ပင် ဖြစ်၏။

အနာဂတ်တွင်လည်း အဘိုးအဘွားများမှာ လူစုလူဝေးနှင့် အကပြခြင်းမှ မလွတ်ကင်းနိုင်ကြသေး သည်မှာ အံ့ဩစရာပင်။

ဂြိုဟ်တစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ပြီးမှ အက သွားကကြသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြီးကျယ်လှပေသည်။

ထိုစဉ် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေ၏။

"လူကြီးမင်း... ကျွန်မ စစ်ဆေးရေး အလုပ်တွေကို ဆက်လုပ်ရဦးမယ်... ပျော်ရွှင်စရာ ခရီးစဉ် ဖြစ်ပါ စေရှင်..."

"ကျေးဇူးပဲ..."

ကောင်းယွမ်သည် ထိုင်ခုံတွင် မှီလိုက်ရင်း အပြင်ဘက်သို့ ငေးကြည့်နေခဲ့၏။ ယခုအချိန်တွင် သူတို့သည် အာကာသဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မှောင်မည်းနေသော အာကာသ ဟင်းလင်းပြင်ကြီး၏ နောက်ခံတွင် အပြာရောင် ကမ္ဘာမြေကြီးမှာ ထင်ရှားစွာ တည်ရှိနေခဲ့ပေသည်။

ကောင်းယွမ်သည် မျက်စိမှိတ်ကာ ခဏမျှ အနားယူလိုက်လေသည်။

သူ မျက်စိ ပြန်ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းမှာ သူ၏ အနီးအနားသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို မြင် တွေ့လိုက်ရလေ၏။ သူမ၏ မျက်တောင်များကိုပင် သေချာစွာ မြင်တွေ့နေရပေသည်။

"လူကြီးမင်း... ကျွန်မတို့ ရောက်ပါပြီ..."

"ဟင်... မြန်လှချည်လား..."

ကောင်းယွမ်သည် ထိုင်နေရာမှ ထလိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

သို့သော် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက သူ့အား တားဆီးလိုက်၏။

"လူကြီးမင်း... လူကြီးမင်းက လုံခြုံရေး အဝတ်အစား မဝတ်ရသေးဘူးလေ..."

လုံခြုံရေး အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် ကောင်းယွမ်က ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်၏။

"ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်... ဒါနဲ့ မင်းရဲ့ နာမည်က ဘယ်သူလဲ... ဝမ်ရိဖေးရှောင်ရွှဲ့..."

ကောင်းယွမ်သည် ခဏမျှ မှင်သက်သွားခဲ့ရလေသည်။

"မင်း ဝမ်ရိဖေးပင်းပင်း ဆိုတဲ့ လူကို သိသလား..."

"ဟင်... လူကြီးမင်းက ကျွန်မရဲ့ အစ်မကို သိတာလား... နေပါဦး... လူကြီးမင်းက သူမရဲ့ အထက်လူကြီး လား..."

ဤမျှအထိ တိုက်ဆိုင်လိမ့်မည်ဟု ကောင်းယွမ် လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"ကျွန်တော် သူမကို မသိပါဘူး... သူမရဲ့ ခရီးစဉ်မှာ ပါဖူးလို့ပါ..."

ကောင်းယွမ်သည် ပို၍ မပြောလိုတော့ပေ။

ဝမ်ရိဖေးရှောင်ရွှဲ့သည် ထွက်ခွာသွားသော ကောင်းယွမ်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်၏။

"ပင်းပင်းက လူငယ်တွေ ပါတဲ့ အဖွဲ့တွေကို ခေါ်ဖူးလို့လား... ထူးဆန်းလိုက်တာ... သူမ ပြောတာ တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး..."

ကောင်းယွမ်သည် ယာဉ်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်လေ၏...။

အောက်ဘက်ရှိ လကမ္ဘာ၏ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူသည် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွား ခဲ့ရလေသည်။ သူသည် လကမ္ဘာပေါ်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ခြေချခြင်းကို ထူးခြားသော အခိုက်အတန့် တစ်ခု ဖြစ်စေချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် သူ၏နောက်မှ အဘိုးအိုတစ်ဦးက သူ၏ အစီအစဉ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်လေသည်...။

"မြန်မြန် သွားစမ်းပါ... လမ်းပိတ်မနေနဲ့..."

ကောင်းယွမ်သည် တွန်းထုတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး မည်သည့် သတိပေးချက်မျှ မရှိဘဲ လကမ္ဘာ၏ မြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေတော့သည်။

ဤနေရာမှာ လကမ္ဘာပေါ်ရှိ အကြီးဆုံး လူသား အခြေစိုက်စခန်းဖြစ်သော ပျားရည်ပင်လယ် ဖြစ်ပေ သည်။

၎င်းသည် လကမ္ဘာ သတ္တုတွင်းနှင့် ဝူကန်း နက္ခတ္တဗေဒ တိုင်းတာရေးစခန်းတို့နှင့် ထိစပ်နေခဲ့၏...။

ပျားရည်ပင်လယ် အခြေစိုက်စခန်းမှာ လူသားတို့၏ မြို့ငယ်လေးတစ်ခုနှင့် တူပေသည်။ ကောင်းယွမ် သည် ယာဉ်ရပ်နားစခန်း၏ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာသည့်အခါ အပြင်ဘက်တွင် လူအုပ်ကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သို့သော် ဝမ်ရိဖေးရှောင်ရွှဲ့ ပြောသကဲ့သို့ပင် ထိုသူများမှာ သက်ကြီးရွယ်အိုများသာ ဖြစ်ကြပေသည်။ အပြင်ဘက်ရှိ ဆိုင်များတွင်လည်း ကြော်ငြာစာတန်းများကို မြင်တွေ့နေရပေသည်၊

['ယုန်ဖြူဖလား' လူစုလူဝေး အကပြိုင်ပွဲကြီး အောင်မြင်ပါစေကြောင်း ဆုမွန်ကောင်း တောင်းအပ်ပါ သည်... ကျွန်တော်တို့ ဆိုင်တွင် စိတ်ကြိုက် မှာယူနိုင်သော 'အားပေးသည့် အသံချဲ့စက်ငယ်များ' နှင့် 'လွင့်မျောနေသော ကြော်ငြာစာတန်းများ' ရရှိနိုင်ပါသည်...]

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကောင်းယွမ်သည် လကမ္ဘာသို့ လာခဲ့ခြင်းမှာ မှားယွင်းသွားလေ သလားဟု တွေးတောမိလိုက်၏... သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ရဲတင်းသော အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေသည်... သူသည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ...။

*ဘာလို့ ကမ္ဘာကြီးကို လှုပ်ခတ်အောင် မလုပ်ရမှာလဲ...*