နိုင်ငံရေးဆိုတာ ဒါလား (၂)

“ကောင်းချီရှန်း”

ဒုန်းခနဲ အသံအကျယ်ကြီးနှင့်အတူ စားပွဲကို အားပါးတရ ရိုက်လိုက်သူမှာ မင်းသမီး ရှန်းယန်ပင် ဖြစ်၏။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ဒေါသမီးလျှံများ တောက်လောင်နေသည့်အလား ပြတ်သားလွန်းလှသည်။

“ရှုရန်မြောင်က ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ အတွင်းမိဖုရားဆောင်ထဲကို မတရား ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မယ့်လူမျိုး လုံးဝ မဟုတ်ဘူး၊ သူက အဲဒီမိဖုရားဆောင်ကြီးထက်စာရင် အရသာအနည်းငယ် ပေါ့ပျက်ပျက်နိုင်တဲ့ မုန့်ပဲသရေစာ တွေကိုပဲ ပိုပြီးတော့ စိတ်ဝင်စားတတ်တဲ့လူ၊ နင် သူ့ကို ဘယ်နေရာဆီ ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့တာလဲ”

တော်ဝင်မြေးတော်က လက်ပိုက်လိုက်ရင်း လှောင်ပြောင်သရော်လှသော လေသံဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန် လိုက်တော့သည်။

“တော်ဝင်အရီးတော် ပြောတာလဲ ဟုတ်တာပါပဲ၊ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ သူက မိဖုရားဆောင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို စိတ်မဝင်စားတာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့… အဲဒီမိဖုရားဆောင်ထဲမှာရှိတဲ့ အမျိုးသ—”

သူ၏ စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် လေထုထဲကနေ စပျစ်ဝိုင်အရက်များ အပြည့်ပါရှိသော ခွက်တစ်ခုသည် သူ၏ မျက်နှာတည့်တည့်ဆီသို့ တိုက်ရိုက်ပက်ဖျန်းခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။ တော်ဝင်မြေးတော်သည် လန့်ဖျန့် သွားခဲ့ရသဖြင့် အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိပြီး အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းဝိုင်ခွက်ဖြင့် ပက်လိုက်သူမှာ မင်းသမီး ဝမ်ရှို့ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ သူမ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် ယခုကဲ့သို့သော ကြမ်းတမ်းသည့်အပြုအမူမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ပြုလုပ်ဖူးခြင်းဖြစ်ပြီး ဝိုင်ခွက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများမှာမူ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဖြူလျော်လို့နေခဲ့ပေသည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာတစ်ခုလုံးတွင်မူ ရွံရှာ မုန်းတီးမှုများဖြင့် အပြည့်အဝ ဖုံးလွှမ်းလို့နေခဲ့၏။

“အရှက်မရှိတဲ့ကောင်”

တော်ဝင်မြေးတော်သည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်က စပျစ်ဝိုင်များကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း သုတ်ပစ်လိုက်ရင်း ဘေးနားတွင် တစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသော ဧကရာဇ်အိုကြီးထံသို့ လှည့်လျက် အသည်းအသန် အသနားခံ လျှောက်တင်တော့သည်။

“တော်ဝင်အဘိုး… ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ စကားကို ယုံကြည်ပေးပါ၊ ရှုရန်မြောင်က တကယ်ကြီးကို နန်းတွင်းထဲကို ဇွတ်အတင်း ကျူးကျော်ဝင်ရောက်သွားခဲ့တာပါ ဘုရား၊ လမ်းခရီးမှာ လူအတော်များများက သူ့ကို တားဆီးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြပေမဲ့လဲ ဘယ်လိုမှ တားမရခဲ့ပါဘူး၊ ဒါကို မိန်းမစိုးငယ်တစ်ဦးက ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မတော်တဆ မြင်တွေ့ခဲ့ရလို့သာ ကျွန်တော်မျိုး သိရှိခဲ့ရတာ ဖြစ်ပါတယ် ဘုရား”

ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးမှာ မည်းမှောင်သွားခဲ့ပြီး အေးစက်လှသော လေသံဖြင့် ထပ်မံမေးမြန်း လိုက်တော့သည်။

“ဘယ်မှာလဲ”

တော်ဝင်မြေးတော်သည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလှသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တဆတ်ဆတ်တုန်ရီသွားလေသည်။

“တော်ဝင်အဘိုး၊ ကျွန်တော်မျိုးကိုယ်တိုင် အရှင့်ကို အဲဒီနေရာဆီ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားပါရစေ”

ဧကရာဇ်: “ကောင်းပြီ”

[ကယ်ကြပါဦးဗျာ၊ ကူညီကြပါဦး၊ ကယ်ပါဦး]

[ဒီအနားတစ်ဝိုက်မှာ လူတစ်ယောက်လောက်ရှိရင် ကူညီကြပါဦးဗျာ၊ ကယ်ကြပါဦး၊ အမလေး… ဒါက ဘယ်နေရာ ကြီးလဲဗျ]

ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် ချက်ချင်းပင် သူ၏ ခြေလှမ်းများကို ယခင်ကထက် အဆပေါင်းမြောက်မြားစွာ အလျင်အမြန်ပင် လှမ်းလိုက်တော့သည်။

*ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော အမတ် … ငါကိုယ်တော် လာနေပြီ၊ စောင့်နေပါ*

အခြားသော အရာရှိများအားလုံး ထရပ်ကြပြီး သူတို့၏ ခြေလှမ်းများက လျင်မြန်ကာ ရည်မှန်းချက်များ ခိုင်မာ နေ၏။

မင်းသမီး ရှန်းယန်သည် သူမ၏ ဆန်းပြားလှပလှသော နန်းတွင်းဝတ်စုံရှည်ကြီးကို အပေါ်သို့ ပင့်မလိုက်ရင်း အမျက်ဒေါသထွက်နေသော နွားရိုင်းတစ်ကောင်အလား ရှေ့ဆုံးမှနေ၍ ဝုန်းခနဲ ပြေးထွက်သွားခဲ့တော့သည်။ သူမသည် တော်ဝင်မြေးတော်၏ ဘေးနားမှ ဖြတ်ကျော်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူ့အား ခြေလှမ်းပြင်းပြင်းဖြင့် တွန်းကန်၍ အားပါးတရ ကန်ကျောက်လိုက်သေး၏။

“နင် သူ့ကို နှုတ်ပိတ်ပစ်ဖို့ လုံးဝ မကြံစည်နဲ့၊ သက်သေတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်လို့ သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ကိစ္စတွေက အခုထက် အဆပေါင်းမြောက်မြားစွာ ပိုပြီးတော့ ဆိုးရွားသွားလိမ့်မယ်”

မင်းသမီးသည် သူမ ပြောလိုက်သော ထိုစကားလုံးများကြောင့် ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် ရှိနေကြသော နန်းတွင်း အရာရှိကြီးများအားလုံးကို အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး ဆန့်ကျင်ရန် အော်ဟစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို လုံးဝ သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှေ့တန်းတပ်မတော်၏ ဒုတိယတပ်မှူးကြီးကလည်း စိတ်ပူပန်လွန်းလှသဖြင့် ရင်ထဲကနေ တီးတိုးရေရွတ် အော်ဟစ်နေမိတော့သည်။

*ရှုရန်မြောင်၊ မင်း ကူညီကြပါဦးလို့ချည်းပဲ တတွတ်တွတ် လျှောက်ပြီး အော်မနေနဲ့လေ၊ မင်း အခု ဘယ်နေရာကို ရောက်နေသလဲ ဆိုတာကိုပါ ထည့်ပြီးတော့ အော်စမ်းပါ*

သူသည် နောင်တရလွန်းလှသဖြင့် ဆံပင်များကိုသာ အမြစ်ကနေ ဆွဲနှုတ်ပစ်ချင်စိတ်များ ပေါက်နေလေသည်။

ဘာဖြစ်လို့များ သူသည် နန်းတွင်းစားသောက်ပွဲကြီး ကျင်းပနေသည့် အချိန်အတွင်းမှာ ရှုရန်မြောင်ကို အနီးကပ် မျက်စိဒေါက်ထောက် စောင့်ကြည့်ဖို့အတွက် လူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ကြိုတင်ပြီး မတာဝန်ပေးခဲ့မိရတာလဲ။ အကယ်၍ ကြိုတွေးမိခဲ့လျှင် ဧကရာဇ်ထံသို့ တရားဝင် အသနားခံစာ တင်သွင်းပြီး နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်များကိုပါ သူ့အား စောင့်ကြည့်ပေးနိုင်လောက်သည်။

*နေဦး … ရဲမက်တွေ*

*နန်းတော်ထဲမှာ ရဲမက်တွေ ရှိသင့်တယ် မဟုတ်လား*

သူတို့ နန်းတွင်းမိဖုရားဆောင်နှင့် အပြင်ဘက်နန်းဆောင်တို့အကြား ပိုင်းခြားထားသော စည်းခြားမျဉ်း ဆီသို့ ချဉ်းကပ်မိလာကြသည့်အခါ ရဲမက်အချို့မှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ဂနာမငြိမ်ဘဲ ရပ်နေ ကြသည်ကို လှမ်း၍ မြင်တွေ့လိုက်ကြရပေသည်။ လမင်းကြီး၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် ၎င်းတို့၏ အရိပ်များမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ရှည်လျားကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အသွင်သဏ္ဌာန်အဖြစ် ထင်ဟပ်လို့နေ၏။ သူတို့အားလုံးသည် မိဖုရားဆောင်ဝင်းအတွင်းသို့ ထပ်မံ၍ ခြေတစ်လှမ်းမျှပင် မလှမ်းရဲကြသဖြင့် လည်ပင်း များကိုသာ အစွမ်းကုန် ဆန့်လျက် အထဲသို့ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လှမ်း၍ စူးစမ်းကြည့်ရှုနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်း ခံရသည့်အခါတွင်မှသာ ရဲမက်နှစ်ဦးက ဤအခြေအနေကို သတင်းပို့ရန်အတွက် ဧကရာဇ်ထံသို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသော်လည်း လမ်းခရီးတွင် ဧကရာဇ်၏ အဖွဲ့နှင့် မတော်တဆ လွဲချော်သွားခဲ့ ကြခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ဧကရာဇ် သိလိုက်ရတော့သည်။

“အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့ ရှုရန်မြောင်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်အမှန်ကို မသိရသေးတာကြောင့် သူ့ရဲ့ အနောက် ကနေ ခပ်လှမ်းလှမ်းကနေပဲ လိုက်ပါစောင့်ကြည့်နေခဲ့တာပါ ဘုရား၊ အဲဒီအချိန်မှာ သူက နန်းတွင်း အပျိုတော် တစ်ဦးနဲ့ တီးတိုးစကားပြောဆိုပြီးတဲ့နောက် သူမရဲ့ အနောက်ကနေ သူ့ဆန္ဒအလျောက် မိဖုရားဆောင်ထဲအထိ ဇွတ်အတင်း လိုက်ပါသွားခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့အနေနဲ့ သူ့ကို အချိန်မီ မတားဆီးနိုင်ခဲ့မိတဲ့ အတွက်ကြောင့် ဘယ်လိုပြစ်ဒဏ်မျိုးကိုမဆို ခံယူဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ ဘုရား”

ထိုနန်းတွင်း ရဲမက်များသည် ရင်ထဲ၌ တော်ဝင်မြေးတော် အပေါ်တွင် အလွန်အမင်း အမျက်ဒေါသထွက်လို့ နေကြသည်။

သူသာ ကြားကနေ မဆင်မခြင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ပြီး ပြဿနာ မရှာခဲ့ဘူးဆိုလျှင် ယခုကဲ့သို့သော ကြီးလေး လှသည့် ပြစ်ဒဏ်မှန်သမျှသည် သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ဤမျှအထိ ဗုန်းခနဲ ကျရောက်လာစရာ အကြောင်း လုံးဝရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် တော်ဝင်မြေးတော်သည် ယခုအထိ အခြေအနေမှန်ကို လုံးဝ ရိပ်မိခြင်းမရှိဘဲ အလွန်အမင်း လောကြီး နေသည့် အမူအရာဖြင့် ဧကရာဇ်အား အသည်းအသန် တိုက်တွန်းလျှောက်တင်နေဆဲ ဖြစ်၏။

“တော်ဝင်အဘိုး၊ သူ ဘယ်နေရာကို သွားခဲ့သလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်မျိုး အတိအကျ သိပါတယ်၊ ကျွန်တော်မျိုးကိုယ်တိုင် ရှေ့ကနေ လမ်းပြပါရစေ ဘုရား”

ဧကရာဇ်က ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်သည်။

“ပြေးစမ်း”

တော်ဝင်မြေးတော်: “ဗျာ…”

ဧကရာဇ်၏ လေသံမှာ အေးစက်နေ၏။

“ဒီထက် ပိုပြီးတော့ မြန်မြန်ပြေးစမ်း”

ထို့နောက် ဧကရာဇ်က ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော နိမိတ်ဆိုးလေသံဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်လို့ ရှုရန်မြောင်မှာ တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်ပွန်းပဲ့မှုမျိုး ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ ဘဝလက်ကျန် အချိန်အားလုံးကို အကျဉ်းထောင် အလုပ်ကြမ်းစခန်းတွေထဲမှာပဲ ကုန်ဆုံးစေရမယ်”

*ကွပ်မျက်ဖို့လား၊ အဲ့ဒါက ဒီပြဿနာ ရှာလွန်းတဲ့ မြေးအတွက် အရမ်း လွယ်နေလိမ့်မယ်*

တော်ဝင်မြေးတော်: “ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ”

တော်ဝင်မြေးတော်သည် ရှေ့ဆုံးမှနေ၍ အသည်းအသန် ပြေးလွှားနေခဲ့ရပြီး သူ၏ အနောက်တွင်မူ မြောက်မြားစွာ လှသော နန်းတွင်းအရာရှိကြီးများနှင့် အစေခံ အခြံအရံအုပ်စုကြီးက တရစပ် လိုက်ပါလာခဲ့ကြချေပြီ။ သူ အံကြိတ်ထားလိုက်မိသည်။

*ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလို ဖြစ်သွားရတာလဲ*

သူသည် ရှုရန်မြောင်အား ယခုကဲ့သို့ ပစ်မှတ်ထားကာ ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ လက်အောက် ငယ်သားများက သူ၏ ဦးရီးတော်၏ အိပ်ခန်းတံခါး သော့ခလောက်တွင် ကပ်ညှပ်ထားသော လျှို့ဝှက်စာတိုလေး တစ်ခုကို မတော်တဆ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းစာတိုလေးထဲတွင် အားကျန်းသည် သူ့ဦးရီးတော်၏ မြေးဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။

ထိုစာတိုလေးကြောင့် သူ၏ ဦးရီးတော်သည် စိတ်ထိန်းနိုင်စွမ်းမရှိတော့ဘဲ လူသတ်ကွင်းကြီးဆီသို့ ဇွတ်အတင်း ဝင်ရောက် စီးနင်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ တကယ်လို့သာ သူ၏ ဦးရီးတော်အနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့ မိုက်မဲစွာ မပြုလုပ်ခဲ့ဘူးဆိုလျှင် ယခုကဲ့သို့ ရာထူးအဆင့်ဆင့် အဖြုတ်ခံရပြီး နယ်စွန်နယ်ဖျား အောက်ခြေနေရာဆီသို့ နယ်နှင်ဒဏ် အပေးခံရစရာ အကြောင်း လုံးဝမရှိသလို သူ၏ အဖွဲ့အစည်းကြီးတစ်ခုလုံးလည်း ဤမျှအထိ တစစီ ပြိုလဲ ပျက်စီးသွားရစရာ အကြောင်း လုံးဝမရှိချေ။

ထိုအရာအားလုံးက ရှုရန်မြောင်၏ အမှားသာ ဖြစ်သည်။

“မ… မင်း၊ ရပ်လိုက်စမ်း”

ရှုရန်မြောင်သည် သူ၏ ဝတ်ရုံခါးပတ်စကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်းက မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းလျက် လေသံขပ်တိုးတိုးဖြင့် အသည်းအသန် ရေရွတ်နေမိတော့သည်။ သူသည် မိမိတို့၏ အသံကြောင့် အခြားသော လူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရပြီး မိမိရှေ့တွင် ရှိနေသော ဤနန်းတွင်း အပျိုတော်အား ထိခိုက် နစ်နာသွားမှာကို အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေမိခြင်း ဖြစ်၏။

“ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ လုံးဝ သွားပြီး မပြောဘူး၊ တကယ်၊ အဲဒါကြောင့် မင်း ဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားပါတော့၊ မဟုတ်ရင် မင်း တကယ့်ကို ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်”

သို့သော်လည်း ထိုနန်းတွင်း အပျိုတော်က ဇွတ်အတင်းပင် သူ၏ လက်အစုံကို ဆွဲဖယ်ရန် ကြိုးပမ်းနေခဲ့ချေပြီ။

ရှုရန်မြောင်သည် သူ၏ ခါးပတ်စပေါ်သို့ အရင်ကထက်ပင် ပိုမို၍ အားစိုက်လျက် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖိနှိပ်ထား လိုက်ရတော့သည်။

“မင်းကို ဘယ်သူပဲ စေခိုင်းစေခိုင်း အခုချက်ချင်း ပြန်သွားတာက အကောင်းဆုံးပဲ၊ တကယ်လို့သာ ငါတို့ကို တစ်စုံတစ်ဦးက ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါ့အခြေအနေက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရေးမကြီးပေမဲ့ … မင်းကတော့ မင်းအတွက်တော့ဖြင့် ကောင်းမွန်တဲ့ အဆုံးသတ်မျိုး လုံးဝ ရှိလာမှာမဟုတ်ဘူး”

သူ၏ လေသံမှာ အလွန်အမင်း တိုးညှင်းလှသဖြင့် ထိုနန်းတွင်း အပျိုတော်ပင် မနည်းနားထောင်နေရသည့် အဆင့်တွင် ရှိပေသည်။

သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ …

[အားးးးးးးးး]

[ကယ်ကြပါဦး၊ တစ်ယောက်ယောက် ကယ်ကြပါဦး]

[ဒါ ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ၊ ဘယ်သူက ငါ့ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်နေတာလဲ၊ ဒါ တိုင်းပြည်ရဲ့ နိုင်ငံရေး ဆိုတဲ့အရာလား၊ ဒါ နန်းတွင်းအရှုပ်တော်ပုံ အကွက်အကွင်းဆိုတဲ့ ခံစားချက်မျိုးလား]

“ဒုန်း…”

ဧကရာဇ်သည် တံခါးမကြီးကို ကန်ဖွင့်လိုက်တော့သည်။

“ဓားကို အခုချက်ချင်း ချစမ်း—”

သူသည် နေရာမှာတင် တောင့်တင်းလျက် မှင်တက် အံ့ဩသွားခဲ့ရတော့သည်။

သူ၏ ရှေ့တွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသော မြင်ကွင်းမှာ သူ ထင်ထားသည်နှင့် လုံးဝ မတူချေ။ တစ်စုံတစ်ဦးက ဓားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်လျက် ရှုရန်မြောင်၏ လက်ညှိုးများကို ဖြတ်တောက်ပစ်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးပမ်းနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ထိုအစား သူ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်မှာ ဝတုတ်တုတ် နန်းတွင်း အပျိုတော် တစ်ဦးက လက်ထဲတွင် ပြဲထွက်သွားသော ဝတ်ရုံခါးပတ်စတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ရှုရန်မြောင်ကမူ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်လျက် မိမိ၏ ကျွတ်လုနီးပါးဖြစ်နေသော အဝတ်အစားများကို ရင်ဘတ်ထဲသို့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိုက်ထွေးကာ မျက်ရည်ဝိုင်းလျက် သွေးပျက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းမှာ တကယ့်ကို အိန္ဒြေသိက္ခာကြီးမားလှသော အမျိုးသား တစ်ဦးက မတော်မတရား ပြုကျင့်ခံရတော့မည့် အလား သနားစဖွယ် ပုံရိပ်စစ်စစ်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ရတော့ပေသတည်း။