အခန်း ၄၁၅

အခန်း (၄၁၅) မြောက်ပိုင်း ဓားပြဆယ်ယောက်

ကျောက်လင်သည် ဖုန်းလန်မြို့သို့ နောက်ထပ် ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများကို ပို့ဆောင်ပေးခဲ့၏။

လေထဲမှ ကြည့်လိုက်လျှင် ဖုန်းလန်မြို့ အနောက်ဘက်ရှိ မြေပြန့်လွင်ပြင်ပေါ်တွင် နဂါးပျံသင်္ဘော ဆယ်စီးကို ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

ဤသည်မှာ ဒုတိယမျိုးဆက် စစ်သူကြီးများနှင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ထောင်ပါဝင်သော အဖွဲ့ဖြစ်၏။ ၎င်းတို့သည်လည်း ကောင်းဖန်နိုင်ငံသို့ သွားရောက်ကာ လဝက်ခန့် လုယက်ခဲ့ကြပြီး ယခုအခါ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများကို စတင်ပို့ဆောင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

"သူတို့ဆီမှာ ပစ္စည်းအမျိုးအစား ဆယ်မျိုးတောင်ရှိတယ်... ငါကတော့ တစ်စီးစာပဲ ပြန်ပို့ရသေးတာ... ဒါတွေကို လေလံတင်ရောင်းချမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ နစ်နာမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျောက်လင်က သူ့ဘာသာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သင်္ဘောဆယ်စီးစာ ပစ္စည်းများ စုပုံနေသဖြင့် ပမာဏများပြားပြီး အမျိုးအစားစုံလင်ကာ ကုန်သည်များကို ဆွဲဆောင်နိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။ ကျောက်လင်က သင်္ဘောတစ်စီးစာသာ ပို့ဆောင်ခဲ့၏။ ကုန်သည်အချို့ လာရောက်ဝယ်ယူလျှင်ပင် ချမ်းသာသော ကုန်သည်ကြီးများကို ဆွဲဆောင်ရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

"ရှေ့ဆက်ပြီး ပစ္စည်းတွေ ပိုပို့ဖို့ လိုလိမ့်မယ်..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

သို့သော်လည်း ရှန့်ယွင်ချွမ်းနှင့် ယောင်းဟွိုင်တောက်တို့မှာ ကောင်းဖန်နိုင်ငံ၏ မြို့အသီးသီးကို ရှင်းလင်းရန် လိုအပ်နေသေးပြီး သူ၏ ဇနီးအများစုမှာလည်း ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာတွင် တပ်စွဲထားရန် လိုအပ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် ကျောက်လင်သည် လောလောဆယ်တွင် နဂါးပျံသင်္ဘောကို ထိန်းချုပ်ရန် သင့်တော်သော လက်အောက်ငယ်သားများကို ရှာမတွေ့နိုင်သေးပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နဂါးပျံသင်္ဘောကို ထိန်းချုပ်မည့်သူသည် အနည်းဆုံး ပဉ္စမအဆင့် ကျောက်စိမ်းနယ်ပယ်မှ သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်ရမည် ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

"ဒီကိစ္စက သိပ်မလောပါဘူး... လောလောဆယ်တော့ ဒီသင်္ဘောတစ်စီးစာကိုပဲ အရင်ပို့လိုက်တာပေါ့..."

ကျောက်လင်က ရယ်မောလိုက်ပြီး နဂါးပျံသင်္ဘောကို ဖုန်းလန်မြို့အဝင်ဝသို့ ချက်ချင်း ဆင်းသက်စေလိုက်၏။

မြို့စား လျန်မန်စုန့်နှင့် မြို့စောင့်တပ် စစ်သူကြီးချုပ် ချောင်ကျွင်းရီတို့က နဂါးပျံသင်္ဘောထဲမှ ကျောက်လင် ပျံသန်းထွက်ခွာလာသည်ကို မြင်သောအခါ အချင်းချင်း နားလည်သဘောပေါက်စွာ ပြုံးပြလိုက်ကြသည်။

နောက်ထပ် မျှော်လင့်မထားသော ဆုလာဘ်တစ်ခု ရောက်လာပြန်ပြီ ဖြစ်၏။

ပထမသင်္ဘောဆယ်စီးပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများကို ဒုတိယမျိုးဆက် စစ်သူကြီးများနှင့် ရှေးဟောင်းသိုင်းပညာရှင် မိသားစု အသီးသီးက သယ်ဆောင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ဖုန်းလန်မြို့ရှိ လူများနှင့် စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်ရာ လျန်မန်စုန့်နှင့် စစ်သူကြီးချုပ် ချောင်ကျွင်းရီတို့ ပါဝင်ပတ်သက်ရန် မလိုအပ်ပေ။

ထိုလူနှစ်ယောက်သည် သင်္ဘောဆယ်စီးစာ ပစ္စည်းများ၏ ကြွယ်ဝမှုကို မနာလိုဖြစ်နေသော်လည်း လက်ဖျားနှင့်ပင် မထိရဲကြချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဒုတိယမျိုးဆက် စစ်သူကြီးများနှင့် ရှေးဟောင်းသိုင်းပညာရှင် မိသားစုများသည် ၎င်းတို့ ပြစ်မှားဝံ့သည့်လူများ မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ကျောက်လင်မှာမူ နယ်ခြားစောင့်တပ်မှ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးသာဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ မည်မျှပင် အင်အားကြီးမားစေကာမူ လူနှစ်ယောက်မှာ နန်းတော်မှ ခန့်အပ်ထားသော အရာရှိများ ဖြစ်သောကြောင့် ကျောက်လင်အား ပြစ်မှားမိလျှင်ပင် များစွာ ကြောက်ရွံ့နေမည် မဟုတ်ချေ။

"မြို့စားလျန်... တပ်မှူးချောင်... ဒီထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေအတွက် ခင်ဗျားတို့ကို ဒုက္ခပေးရပြန်ပြီ..."

ကျောက်လင်က မြို့ရိုးပေါ်သို့ ပျံသန်းသွားရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။

"ဒုက္ခမများပါဘူး..."

လျန်မန်စုန့်က ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်၏။

"လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တဲ့ ကိစ္စပါ..."

စစ်သူကြီးချုပ် ချောင်ကျွင်းရီကလည်း ပြုံး၍ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျောက်လင်က လျန်မန်စုန့် ကမ်းပေးလာသော ငွေစက္ကူကို လက်ခံလိုက်၏။ ပြီးခဲ့သော ဆယ်ရက်အတွင်း ကျောက်လင်သည် သင်္ဘောတစ်စီးစာ ပစ္စည်းများကို ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။ သူက လျန်မန်စုန့်ထံမှ ရရှိသော ငွေစက္ကူ စုစုပေါင်းမှာ ငွေပြား သန်းတစ်ရာ့သုံးဆယ်ဖြစ်ရာ တစ်ရက်လျှင် ငွေစက္ကူ ငွေပြား ဆယ်သန်းနှင့် ညီမျှပေသည်။

ကျောက်လင်သည် တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာပင် ရှိနေခဲ့၏။ လျန်မန်စုန့်နှင့် စစ်သူကြီးချုပ် ချောင်ကျွင်းရီတို့က ငွေပြား သန်းနှစ်ဆယ့်ငါးသန်းကို အလွဲသုံးစားလုပ်ထားကြောင်း သူ အလွန်ကောင်းစွာ သိထားပေသည်။ ၎င်းတို့အား ပစ္စည်းများကို လေလံတင်ရောင်းချရာတွင် အာရုံစိုက်စေရန်အတွက် ကျောက်လင်က လောလောဆယ် အပြစ်မပေးခဲ့ပေ။ ယင်းအစား သူတို့ကို ငွေများအား သိမ်းဆည်းခွင့်ပြုထားပြီး နောက်ဆုံးတွင် တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် အကုန်ပြန်လည် သိမ်းယူမည် ဖြစ်သည်။

ကျောက်လင်သည် ထိုနှစ်ယောက်အား နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် နဂါးပျံသင်္ဘောကို ထိန်းချုပ်ကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံသန်းသွားလေ၏။

အနောက်ဘက် မြို့တံခါးမျှော်စင်အပြင်ဘက်ရှိ တောင်ကြီးတစ်လုံးပေါ်တွင် လူဆယ်ယောက် ပုန်းအောင်းနေကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ လွတ်လပ်သော ကျင့်ကြံသူ ဆယ်ယောက်ဖြစ်၏။ ပို၍ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ၎င်းတို့အားလုံးသည် သတ္တမအဆင့် မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုးနယ်ပယ်တွင် ရှိနေကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လူဆယ်ယောက်စလုံး၏ မျက်နှာများမှာ အိုမင်းရင့်ရော်နေပြီး အသက်ခုနစ်ဆယ်ကျော် အရွယ်ခန့် ရှိနေပုံရသည်။

"စောစောက ကျောက်လင် မဟုတ်လား..."

လူဆယ်ယောက်အနက် ရွှေရောင် မြွေခေါင်းတောင်ဝှေးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦးက အေးစက်စွာ မေးလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... သူက ကျောက်လင်ပဲ... သူက ဆယ်ရက်ဆက်တိုက် ပစ္စည်းတွေ ပြန်သယ်လာခဲ့တာ... အတွင်းသတင်းတွေအရဆိုရင် ကျောက်လင်က ဒီဆယ်ရက်အတွင်း ငွေပြား သန်းတစ်ရာကျော်တောင် ရှာနိုင်ခဲ့တယ်..."

လင်းယုန်ရုပ် ပန်းထိုးထားသော လျှော်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦးက ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"သူက ပေါင်းစည်းခြင်းနယ်ပယ်မှာပဲ ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာ သေချာရဲ့လား..."

ရွှေရောင်မြွေခေါင်းတောင်ဝှေးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အဘိုးအိုက လေးနက်စွာ ထပ်မေးလိုက်၏။

"ခေါင်းဆောင်... စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော် သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေတာ ငါးရက်ရှိပြီ... ကျောက်လင်က တကယ့်ကို ပေါင်းစည်းခြင်းနယ်ပယ်မှာပါပဲ... သူ့ဆီမှာ တာအိုရဲ့ အရိပ်အယောင်လေးတောင် မရှိပါဘူး..."

လင်းယုန်ရုပ် ပန်းထိုးထားသော လျှော်အင်္ကျီဝတ် အဘိုးအိုက အလွန်ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အရမ်းကောင်းတယ်... ငါတို့ မြောက်ပိုင်း သူတော်စင်ဆယ်ပါးက အတူတူ ဓားပြတိုက်လေ့ သိပ်မရှိဘူး... ဒီတစ်ကြိမ် နိုင်ငံစစ်ပွဲကြောင့် ငါတို့အတွက် ကြီးပွားဖို့ နောက်ထပ် အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခု ရောက်လာပြန်ပြီ... ငါတို့ ညီအစ်ကိုဆယ်ယောက် ကြီးပွားကို ကြီးပွားရမယ်..."

ရွှေရောင်မြွေခေါင်းတောင်ဝှေးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အဘိုးအိုက ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးဖြီးလိုက်သည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က မြောက်ပိုင်း သူတော်စင်ဆယ်ပါးဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရပါက သေချာပေါက် ထိတ်လန့်သွားမည် ဖြစ်သည်။ မြောက်ပိုင်း သူတော်စင်ဆယ်ပါးဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။ ဤသည်မှာ ၎င်းတို့ဆယ်ယောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပေးထားသော ဘွဲ့အမည်ဖြစ်၏။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ လွတ်လပ်သော ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အကြောင်းတိုက်ဆိုင်မှု တစ်ခုကြောင့် တွေ့ဆုံခဲ့ကြပြီးနောက် အခြားသူများ၏ ပစ္စည်းများကို အတူတကွ လုယက်ရန် စတင် ပူးပေါင်းခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြင်ပလူများကမူ ၎င်းတို့ကို မြောက်ပိုင်း ဓားပြဆယ်ယောက်ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြပေသည်။

ဤလူဆယ်ယောက်သည် အမြဲတစေ လျှို့ဝှက်စွာ လှုပ်ရှားတတ်ပြီး ခန့်မှန်း၍မရအောင် သွားလာတတ်ကြ၏။ ၎င်းတို့သည် တစ်ကြိမ် လုယက်ပြီးသည်နှင့် အခြားနေရာတစ်ခုသို့ ချက်ချင်း ပြောင်းရွှေ့သွားလေ့ရှိကာ တစ်နေရာတည်းတွင် နှစ်ရက်ထက်ပို၍ မည်သည့်အခါမျှ မနေထိုင်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် လုယက်ခံရသော အဖွဲ့အစည်းများက ၎င်းမှာ မြောက်ပိုင်း ဓားပြဆယ်ယောက်၏ လက်ချက်ဖြစ်ကြောင်း သိလျှင်ပင် ထိုလူဆယ်ယောက်ကို မည်သို့မျှ မလုပ်နိုင်ဘဲ ဖမ်းဆီးရန်လည်း နည်းလမ်းမရှိခဲ့ပေ။

ကောင်းဖန်နိုင်ငံနှင့် မဟာချန်မင်းဆက်တို့အကြား ဖြစ်ပွားသော ဤစစ်ပွဲက မဟာချန်မင်းဆက်ရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိခဲ့သည်။ ဤသည်ကား ကြီးပွားချမ်းသာရန် အခွင့်အရေးတစ်ရပ်ပင်ဖြစ်၏။

သို့ဖြစ်ရာ မြောက်ပိုင်း ဓားပြဆယ်ယောက်လည်း ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး အမှောင်ထဲမှနေ၍ အချိန်ပြည့် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ ကျောက်လင်က ဆယ်ရက်ဆက်တိုက် ပစ္စည်းများ ပြန်လည်ပို့ဆောင်နေခြင်းက မြောက်ပိုင်း ဓားပြဆယ်ယောက်၏ မျက်စိကျစရာ သဘာဝကျကျပင် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး သူတို့ဆယ်ယောက်၏ ပစ်မှတ် ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။ လူဆယ်ယောက်သည် စုရုံးနေကြပြီး ကျောက်လင် နောက်တစ်ကြိမ် လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကာ အတူတကွ ပူးပေါင်းသတ်ဖြတ်ပြီး သန်းရာချီသော ငွေစက္ကူများကို လုယူရန် ကြံစည်နေကြသည်။

"သွားပြီး ကျောက်လင်ကို တားကြစို့..."

ရွှေရောင် မြွေခေါင်းတောင်ဝှေး ကိုင်ဆောင်ထားသော အဘိုးအိုက ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်၏။

ရွှီး…

ရွှီး…

လူဆယ်ယောက်သည် ချက်ချင်း ပျံသန်းသွားကာ နဂါးပျံသင်္ဘော၏ ပုံရိပ်ကို မျက်ခြေမပြတ် ကြည့်ရှုလျက် အလျင်အမြန် လိုက်လံ ဖမ်းဆီးကြလေသည်။ နဂါးပျံသင်္ဘောက ဝမ့်ရှန်းတောင်တန်းသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် မြောက်ပိုင်း ဓားပြဆယ်ယောက်က ရုတ်တရက် အရှိန်တင်ကာ နဂါးပျံသင်္ဘောပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ဆင်းသက်လာကြ၏။

ယာဉ်မောင်းခုံတွင် ထိုင်နေသော ကျောက်လင်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုလူဆယ်ယောက် လိုက်လာချိန်ကတည်းက ကျောက်လင်သည် ၎င်းတို့ကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးသားဖြစ်ကာ သူတို့ ရောက်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

"ငါ အမြဲတမ်း ပစ္စည်းတွေ ပို့နေတာက မနာလိုတဲ့လူ တစ်ချို့ကို ဆွဲဆောင်နိုင်မယ်ဆိုတာ ငါ ကြိုသိနေခဲ့တာကြာပြီ... အခုတော့ ဒီလူဆယ်ယောက်က နောက်ဆုံးမှာ ရောက်လာခဲ့ပြီပဲ..."

ကျောက်လင်က လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။ နေ့စဉ် သင်္ဘောတစ်စီးစာ ပစ္စည်းများကို သယ်ယူပို့ဆောင်နေရခြင်းမှာ အလွန်နှေးကွေးလွန်းသဖြင့် ကျောက်လင်သည် အစပိုင်းတွင် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သူက နဂါးပျံသင်္ဘောကို မောင်းနှင်ရာတွင် ကူညီရန် ကျောက်စိမ်းနယ်ပယ် သို့မဟုတ် ထိုထက်မြင့်မားသော ကျင့်ကြံသူအချို့ကို ရှာဖွေချင်ခဲ့၏။ ဤလူဆယ်ယောက်သည် ကျောက်လင်၏ တံခါးဝသို့ ကိုယ်တိုင် ရောက်ရှိလာကြရာ သူ ဆန္ဒရှိနေသည်ထက်ပင် ပိုအဆင်ပြေသွားလေသည်။

ထိုအခိုက်တွင် ကျောက်လင်၏ အသိစိတ်က စနစ်ဈေးဆိုင်သို့ အာရုံရောက်သွား၏။

[တောင်ပိတ်မြေချုပ်အစီအရင် - အမှတ် ၈၀,၀၀၀,၀၀၀]

ဤသည်ကား အဆင့်မြင့် သတ္တမအဆင့် ထောင်ချောက်အစီအရင်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ချက်ချင်းပင် ကျောက်လင်က ယာဉ်မောင်းခုံမှ ထွက်လာကာ လူဆယ်ယောက်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်၏။

"လူကြီးမင်းတို့... ကျွန်တော့်ရဲ့ နဂါးပျံသင်္ဘောပေါ် ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာတာ ဘာသဘောလဲ..."

ကျောက်လင်က အဖြေကို သိထားပြီးဖြစ်သော်လည်း မေးလိုက်သည်။

"ကောင်လေး... မင်းဆီမှာရှိတဲ့ ငွေစက္ကူတွေအကုန်လုံးကို ပေးစမ်း..."

လင်းယုန်ရုပ် ပန်းထိုးထားသော လျှော်အင်္ကျီဝတ် အဘိုးအိုက အေးစက်စွာ အော်ပြောလိုက်၏။ ဤသည်က သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းပြနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော်က ငွေစက္ကူတွေ ပေးမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော့်အသက်ကို ချမ်းသာပေးမှာလား..."

ကျောက်လင်က အပြုံးဖျော့ဖျော့ဖြင့် မေးလိုက်၏။ ၎င်းမှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ကျောက်လင်သည် သူ အဖြေသိပြီးသား မေးခွန်းတစ်ခုကို သက်သက် မေးနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"ဒါက မင်း ငွေစက္ကူ ဘယ်လောက်ပေးမလဲဆိုတဲ့ အပေါ်မှာ မူတည်တယ်... ပြီးခဲ့တဲ့ ဆယ်ရက်အတွင်း မင်း နေ့တိုင်း ငွေပြား သန်းချီပြီး ရှာနိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတော့ အဲ့ဒါတွေအကုန်လုံးကို ပေးရမယ်..."

ရွှေရောင်မြွေခေါင်းတောင်ဝှေးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အဘိုးအိုက တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ တောက်ပနေပြီ ဖြစ်၏။

နောက်နေသည်လား။ ထိုမြောက်ပိုင်း ဓားပြဆယ်ယောက်သည် မည်သည့်အချိန်က လူတစ်ယောက်ကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးဖူးပါသနည်း။ ၎င်းတို့သည် သူတို့၏ ရုပ်သွင်ကို မဖော်ပြလိုကြချေ။ သူတို့ကို မြင်ဖူးသူတိုင်း သေရမည်သာဖြစ်သည်။