အခန်း ၄၁၇

အခန်း (၄၁၇) နဝမအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်သုံးဦး

ကျောက်လင်သည် စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ နဂါးပျံသင်္ဘော ဆယ်စင်းကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ ထို့နောက် သူလုယက်ထားသော ပစ္စည်းအားလုံးကို နဂါးပျံသင်္ဘောများပေါ်သို့ တင်ဆောင်လိုက်သည်။ ဤသို့ဖြင့် ကျောက်လင် မြို့သုံးမြို့မှ လုယက်ခဲ့သော ပစ္စည်းများ၊ လွန်ခဲ့သော ဆယ်ရက်အတွင်း သယ်ယူပို့ဆောင်ခဲ့သော ပစ္စည်းများနှင့် ယခု နဂါးပျံသင်္ဘော ဆယ်စင်းပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများ အားလုံးကို ထုတ်ယူပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လက်နက်များနှင့် ရိက္ခာများမှာမူ စနစ်နေရာလွတ်ထဲ၌ ရှိနေဆဲဖြစ်သဖြင့် ၎င်းတို့ကို အပြင်သို့ထုတ်၍ ရောင်းချရန် မသင့်တော်ပေ။

ကျောက်လင်သည် သူလုယက်ထားသော ပစ္စည်းအားလုံးကို ဖုန်းလန်မြို့သို့ ပို့ဆောင်ပြီးနောက် ရှန့်ယွင်ချွမ်း၏ နယ်ခြားစောင့်တပ်သားတစ်ရာ လုယက်ထားသော ပစ္စည်းများကိုလည်း ဖုန်းလန်မြို့သို့ ဆက်လက် သယ်ယူပို့ဆောင်မည်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဟေးလုံစခန်းရှိ အဖွဲ့လေးဖွဲ့ လုယက်ထားသော ပစ္စည်းများကိုလည်း ပြန်လည် သယ်ယူပို့ဆောင်ရမည် ဖြစ်၏။

"မြောက်ပိုင်းဓားပြကြီးဆယ်ယောက်... ငါ့ဆီ လာခဲ့ကြ..."

ကျောက်လင်သည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်လိုက်ပြီး တောင်ထိပ်၌ တရားထိုင်နေကြသော အစေခံ ဆယ်ဦးကို လှမ်းခေါ်လိုက်၏။ ဤဆယ်ဦးသည် ကျောက်လင်၏ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် ထိန်းချုပ်ခြင်း ခံထားရသူများဖြစ်သဖြင့် သူ၏ အစေခံများအဖြစ် ဆောင်ရွက်ရန် အသင့်တော်ဆုံးပင် ဖြစ်သည်။ အမိန့်ကို ကြားလျှင် ကြားချင်းပင် ထိုဆယ်ဦးသည် ကျောက်လင်ရှိရာသို့ ချက်ချင်း ပျံသန်းလာကြ၏။

"မင်းတို့ ဆယ်ယောက်က နဂါးပျံသင်္ဘော တစ်စင်းစီကို မောင်းနှင်ပြီး ဒီပစ္စည်းတွေ တင်ဆောင်ထားတဲ့ သင်္ဘော ဆယ်စင်းလုံးကို ဖုန်းလန်မြို့ဆီ ပို့ဆောင်ရမယ်..."

"မြို့တံခါးဝကို ရောက်ရင် မြို့စားလျန်နဲ့ တပ်မှူးချောင်တို့ကို သွားရှာပြီး ဒီနဂါးပျံသင်္ဘော ဆယ်စင်းပေါ်က ပစ္စည်းတွေကို လေလံတင်ဖို့အတွက် သူတို့ဆီ အပ်နှံလိုက်ကြ..."

ကျောက်လင်က အမိန့်ပေးလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်..."

မြောက်ပိုင်းဓားပြကြီးဆယ်ယောက်က ပြတ်သားစွာ ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက်တွင် မြောက်ပိုင်းဓားပြကြီးဆယ်ယောက်သည် နဂါးပျံသင်္ဘောများကို မောင်းနှင်ကာ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

"ငါကိုယ်တိုင် ပစ္စည်းတွေကို လိုက်ပြီး မပို့ရတော့ဘူးပေါ့..."

"အခုတော့ ကောင်းဖန်တိုင်းပြည် နန်းတော်ရဲ့ အစီအရင် ပျက်စီးသွားမယ့် အချိန်ကိုပဲ စောင့်ဆိုင်းပြီး နှင်းနတ်ဘုရားမြို့ဆီကို တည်နေရာပြောင်းရွှေ့ဖို့ပဲ လိုတော့တယ်..."

ကျောက်လင်သည် ထွက်ခွာသွားသော နဂါးပျံသင်္ဘော ဆယ်စင်းကိုကြည့်ရင်း မသိမသာ ပြုံးကာ ရေရွတ်လိုက်၏။ ထို့နောက်တွင် ကျောက်လင်သည် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာသို့ ချက်ချင်း တည်နေရာပြောင်းရွှေ့ ပြန်လာခဲ့သည်။ လက်ရှိအချိန်၌ စနစ်မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ သုညဖြစ်နေ၏။ ကျောက်လင်အနေဖြင့် အချိန်ကို အမိအရအသုံးချကာ သူ၏ ဇနီးသည်နှင့်အတူ နှစ်ကိုယ်တူကျင့်ကြံခြင်းကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံပြီး ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို မြှင့်တင်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

နောက်ထပ် ငါးရက် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုငါးရက်အတွင်း ဒုတိယခန်းမသခင် ရွှမ်ယွမ်ဖေးဟယ်သည် နန်းတော်၏ ကောင်းကင်ယံသို့ လာရောက်ကာ အကြိမ်တိုင်းတွင် နာရီဝက်ခန့် တိုက်ခိုက်လေ့ရှိသည်။ ထို့နောက် ဒုတိယခန်းမသခင် ရွှမ်ယွမ်ဖေးဟယ်သည် အနီးအနားရှိ ဂူတစ်ခုသို့ သွားရောက်ကာ တရားထိုင်၍ အနားယူလေ့ရှိပြီး အင်အားပြန်လည် ပြည့်ဖြိုးလာသောအခါ နန်းတော်ကို ထပ်မံ လာရောက် တိုက်ခိုက်ပြန်၏။

သို့သော်လည်း နန်းတော်ရှိ နဝမအဆင့် အစီအရင်မှာ ပုံမှန်အတိုင်း လည်ပတ်နေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် ဒုတိယခန်းမသခင် ရွှမ်ယွမ်ဖေးဟယ်မှာ ဘာမျှတတ်နိုင်ခြင်းမရှိဘဲ ဖြစ်နေရသည်။ ဤနေ့ နံနက်အစောပိုင်းတွင် ဒုတိယခန်းမသခင် ရွှမ်ယွမ်ဖေးဟယ်သည် နန်းတော်၏ ကောင်းကင်ယံသို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြန်၏။

"တာ့ဝါ... မင်းလို သရဲဘောကြောင်တဲ့ကောင်က အခုထိ အပြင်ကို မထွက်ရဲသေးဘူးလား..."

"ငါတော့ မယုံနိုင်ဘူး... မင်းတို့ ကောင်းဖန်တိုင်းပြည်မှာ ဝိညာဉ်သလင်းကျောက် ဘယ်လောက်တောင် သိုလှောင်ထားလို့လဲ... ငါးရက်တောင် ရှိနေပြီဆိုတော့ မင်းတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်သလင်းကျောက်တွေလည်း ကုန်ခါနီးနေပြီ ဖြစ်ရမယ်..."

ဒုတိယခန်းမသခင် ရွှမ်ယွမ်ဖေးဟယ်သည် ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်နေပြီဖြစ်သဖြင့် စူးရှသောအသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။ မည်သူမဆို ငါးရက်တောင် ကုန်လွန်သွားပါက စိတ်ရှည်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ရာ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသမီးများ တောက်လောင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုစကားများကို အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း နန်းတော်ထဲမှ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ ရှိမလာခဲ့ပေ။ တစ်မြို့လုံးရှိ နှင်းနတ်ဘုရားမြို့တော်ကြီးမှာလည်း ယခုအခါ လူသူကင်းမဲ့ကာ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေပြီ ဖြစ်၏။ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုကြောင့် ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် ဒုတိယခန်းမသခင် ရွှမ်ယွမ်ဖေးဟယ်၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့်

ဖြစ်စေ ပြည်သူလူထုအားလုံးက သိရှိထားကြသည်မှာ ကောင်းဖန်တိုင်းပြည် ပျက်သုဉ်းသွားပြီဖြစ်ရာ သူတို့အနေဖြင့် နှင်းနတ်ဘုရားမြို့၌ မည်သို့လျှင် ဆက်လက် နေထိုင်ရဲကြမည်နည်း။

"မင်း အပြင်မထွက်ဘူးဆိုရင်လည်း ငါက ဆက်ပြီး တိုက်ခိုက်ရုံပဲပေါ့... ဒီနေ့တော့ ဒီနဝမအဆင့် အစီအရင်ကို ရအောင်ဖျက်ဆီးပစ်မယ်..."

နန်းတော်ဘက်မှ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ဒုတိယခန်းမသခင် ရွှမ်ယွမ်ဖေးဟယ်သည် လုံးဝ ဒေါသပေါက်ကွဲသွားတော့၏။ ထို့ကြောင့် ဒုတိယခန်းမသခင် ရွှမ်ယွမ်ဖေးဟယ်သည် ဓားကို ကိုင်စွဲကာ တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်း တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။

ဤအချိန်၌ နန်းတွင်းရှိ အမတ်များအားလုံး ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားကြပြီဖြစ်ရာ နန်းတွင်းစာကြည့်ဆောင်ထဲ၌ လူရိပ်တစ်ရိပ်သာ ကျန်ရှိတော့၏။ နန်းတော်လုံးတွင် ဧကရာဇ် တန်းနျီဟုန်ဖေး တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမူကား သူတစ်ဦးတည်းသာ ဤနဝမအဆင့် အစီအရင် လည်ပတ်မှုကို ထိန်းချုပ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

ဓားချီတစ်ချက်သည် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်ကို ဆုတ်ဖြဲကာ နန်းတော်ဆီသို့ ထပ်မံ ကျရောက်လာခဲ့ပြန်သည်။ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ချိတ်ပိတ်ခြင်းအစီအရင်သည် နောက်ထပ် စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုကို လှုပ်ခတ်စေပြီး ဒုတိယခန်းမသခင် ရွှမ်ယွမ်ဖေးဟယ်၏ တာအိုဓားချီကို ခုခံပိတ်ဆို့လိုက်၏။

"ထပ်ဖြစ်ပြန်ပြီ..."

"ဒီနဝမအဆင့် အစီအရင်က အမြဲတမ်း ဓားချီတိုက်ခိုက်မှုတွေကို ပိတ်ဆို့နေတာပဲ..."

"တန်းနျီမိသားစုက ဝိညာဉ်သလင်းကျောက်တွေ ဒီလောက်အများကြီးကို ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ..."

ဒုတိယခန်းမသခင် ရွှမ်ယွမ်ဖေးဟယ်သည် မိမိ၏ ဓားချီက နန်းတော်ကို မဖျက်ဆီးနိုင်သေးသည်ကို မြင်သောအခါ အလွန်မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ ထိုအချိန်တွင် နန်းတွင်းစာကြည့်ဆောင်ထဲရှိ တန်းနျီဟုန်ဖေးသည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်၏။

"ငါတို့ တန်းနျီမိသားစု ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တဲ့ နဂါးရိုးထဲမှာ ရေတွက်လို့မရနိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်သလင်းကျောက်တွေ ရှိနေတာ..."

"နှစ်ပေါင်းငါးရာလုံးလုံး ကောင်းဖန်တိုင်းပြည်သည် မိသားစုက ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ လုပ်ကြံသူတွေကို နဂါးရိုးဆီစေလွှတ်ပြီး နှစ်စဉ် ဝိညာဉ်သလင်းကျောက်တွေကို တူးဖော်ခိုင်းခဲ့ရာ တစ်နှစ်ကို ဝိညာဉ်သလင်းကျောက် အခုတစ်ရာ ထွက်ရှိခဲ့တယ်..."

"ဝိညာဉ်သလင်းကျောက်တွေကို နှစ်စဉ်အသုံးပြုခဲ့ပေမဲ့ အတွင်းရတနာတိုက်ထဲမှာ ဝိညာဉ်သလင်းကျောက် အခုတစ်သောင်း သိုလှောင်ထားဆဲပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

"ငါက မိဖုရားကြီးနဲ့ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားတို့ကို ဝိညာဉ်သလင်းကျောက် ရှစ်ထောင် ယူဆောင်သွားခိုင်းပြီးပြီ... ကျန်ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်သလင်းကျောက် နှစ်ထောင်ကိုတော့ ငါက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပတ်လုံးလုံး အစီအရင်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့နဲ့ မိသားစုဝင်တွေ ရွှေ့ပြောင်းတာကို အကာအကွယ်ပေးဖို့အတွက် အသုံးပြုခဲ့တာ ဖြစ်တယ်..."

"အခုအခါ နန်းတော်ထဲက ရတနာအားလုံးကို ပြောင်းရွှေ့ပြီးပြီဖြစ်လို့ ငါ့အနေနဲ့ အစီအရင်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားဖို့ မလိုတော့သလို ဝိညာဉ်သလင်းကျောက်တွေကိုလည်း ဖြုန်းတီးနေစရာ မလိုတော့ဘူး..."

တန်းနျီဟုန်ဖေးက တည်ငြိမ်စွာ ရေရွတ်လိုက်၏။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို အဝေးသို့ ရွှေ့ပြောင်းရန်အတွက် နဝမအဆင့် အစီအရင်၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် ဒုတိယခန်းမသခင် ရွှမ်ယွမ်ဖေးဟယ်သည် ကောင်းကင်ယံမှ ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ပြီးနောက် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်ထဲမှ လူရိပ်နှစ်ရိပ် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး နန်းတော်၏ အထက်သို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။

"နဂါးကျားဓမ္မအရှင်..."

"ငရဲဘုံကိုးခု အင်းဆက်သခင်..."

ဒုတိယခန်းမသခင် ရွှမ်ယွမ်ဖေးဟယ်သည် ထိုလူရိပ်နှစ်ရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်မိ၏။ ဒုတိယခန်းမသခင် ရွှမ်ယွမ်ဖေးဟယ်သည် ယွင်လန်တိုက်ကြီးပေါ်ရှိ နဝမအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူအားလုံးကို သိရှိထားသဖြင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မှတ်မိလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုခဏ၌ပင် ဒုတိယခန်းမသခင် ရွှမ်ယွမ်ဖေးဟယ်သည် ၎င်းတို့နှစ်ဦး မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ရောက်ရှိလာသည်ကိုလည်း နားလည်သွားခဲ့၏။ ၎င်းတို့သည် သူလျှိုများထံမှ သတင်းအချက်အလက်ကို ရရှိသဖြင့် ချက်ချင်း အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြခြင်းဖြစ်ပြီး အကြံပေးအမတ်ကြီးတာ့ဝါ၏ ကမ္ဘာ့အမြုတေကို လုယူလိုကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နဂါးကျားဓမ္မအရှင်သည် မြောက်ဘက် ကန္တာရမြက်ခင်းပြင်၏ တော်ဝင်အစောင့်အရှောက် ဖြစ်သည်။ ငရဲဘုံကိုးခု အင်းဆက်သခင်မှာမူ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ နန်ယွဲ့တိုင်းပြည်၏ အင်းဆက်တစ်ရာကျောင်းတော်ကို ထိန်းချုပ်ထားသူ ဖြစ်၏။ ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားမှာ ဒုတိယခန်းမသခင် ရွှမ်ယွမ်ဖေးဟယ်နှင့် အဆင့်တူညီကြပေသည်။

"နန်းတော်သခင်ရွှမ်ယွမ်... ငါတို့အင်အားချင်း ပူးပေါင်းရင် ဘယ်လိုလဲ..."

လက်နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ရွှေရောင်ဘီးများကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် မုတ်ဆိတ်မွှေးနှင့် သန်မာထွားကျိုင်းသော နဂါးကျားဓမ္မအရှင်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။

"ငါပါ ပူးပေါင်းမယ်ဆိုရင် ငါတို့သုံးယောက် အတူတူ နန်းတော်ကို သိမ်းပိုက်နိုင်တာပေါ့... ဘယ်လိုလဲ..."

တစ်ကိုယ်လုံးကို အနက်ရောင် မြူခိုးများအောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော ငရဲဘုံကိုးခု အင်းဆက်သခင်၏ အသံမှာ အေးစက်စက်နိုင်လှပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။ ဒုတိယခန်းမသခင် ရွှမ်ယွမ်ဖေးဟယ်သည် ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို အနိုင်ယူနိုင်ရန် ယုံကြည်ချက်မရှိသဖြင့် ယခုအခါ မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

"နန်းတော်ကို ဖျက်ဆီးပြီးရင် တာ့ဝါရဲ့ ကမ္ဘာ့အမြုတေကို ဘယ်သူက ပိုင်ဆိုင်မှာလဲ..."

ဒုတိယခန်းမသခင် ရွှမ်ယွမ်ဖေးဟယ်က အေးစက်စွာ မေးလိုက်၏။

"မိမိတို့ရဲ့ အရည်အချင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တာပေါ့..."

"စွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့သူက ရရှိမှာပဲ..."

နဂါးကျားဓမ္မအရှင်နှင့် ငရဲဘုံကိုးခု အင်းဆက်သခင်တို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ကြသည်။

"ကောင်းပြီ..."

ဒုတိယခန်းမသခင် ရွှမ်ယွမ်ဖေးဟယ်သည် ၎င်းတို့ ဤကဲ့သို့ ပြန်လည်ဖြေကြားမည်ကို ကြိုတင်သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အမျှတဆုံးသော နည်းလမ်းဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို မောင်းထုတ်ရန် မဖြစ်နိုင်သဖြင့် လောလောဆယ်တွင် အတူတကွ ပူးပေါင်းကာ နန်းတော်၏ နဝမအဆင့် အစီအရင်ကို အရင်ဆုံး ဖျက်ဆီးရန်သာ တတ်နိုင်တော့၏။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သုံးဦးလုံးသည် နန်းတော်ဆီသို့ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် နန်းတွင်းစာကြည့်ဆောင်ထဲရှိ တန်းနျီဟုန်ဖေးသည်လည်း ကောင်းကင်ယံသို့ နဝမအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်သုံးဦး ရောက်ရှိလာသည်ကို သိရှိလိုက်၏။

"ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ချိတ်ပိတ်ခြင်းအစီအရင်က ဘယ်လောက်ပဲ ကြံ့ခိုင်ပါစေ... နဝမအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူသုံးဦးရဲ့ ပြိုင်တူတိုက်ခိုက်မှုကိုတော့ တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"အချိန်ကိုက်ပဲ... ငါကလည်း နန်းတော်ကနေ ထွက်ခွာဖို့ စဉ်းစားနေတာ... မင်းတို့ တိုက်ခိုက်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း အလဟဿပဲ ဖြစ်သွားစေရမယ်..."

တန်းနျီဟုန်ဖေးက တည်ငြိမ်စွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ချိတ်ပိတ်ခြင်းအစီအရင်၏ ကမ္ဘာ့စွမ်းအားကို ချက်ချင်း စည်းရုံးကာ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှမ်းခြုံစေပြီး ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်တည်နေရာပြောင်းရွှေ့သွားတော့၏။ ခဏချင်းပင် တန်းနျီဟုန်ဖေး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်တော့ပေ။

ကောင်းကင်ယံမှ နဝမအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်သုံးဦး၏ ပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်မှုများသည် နန်းတော်ဆီသို့ တပြိုင်နက်တည်း ကျရောက်လာခဲ့သည်။ အစီအရင်၏ စွမ်းအားမှာလည်း မည်သို့မျှ ခုခံနိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ နန်းတော်တစ်ခုလုံးသည် ချက်ချင်းပင် ကြီးမားသော အက်ကြောင်းကြီး သုံးကြောင်းအဖြစ် ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရကာ နန်းတွင်း အဆောက်အအုံ အားလုံးသည်လည်း တစ်ခဏချင်းအတွင်း အပျက်အစီးပုံများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့၏။