အခန်း ၄၂၆

အခန်း (၄၂၆) သိုလှောင်လက်စွပ်

ယာဉ်က နောက်သို့ လှည့်သွား၏။

"တန်းနျီမိသားစုက ဝိညာဉ်ရတနာ မပါဘဲ နန်းတော်ထဲကနေ ရတနာတွေ ဒီလောက် အများကြီး သယ်ထုတ်သွားနိုင်မယ်လို့ ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ..."

"ငါ ရတနာတိုက်ထဲက ရတနာတွေကို ယူလာခဲ့ပေမဲ့ ဝိညာဉ်ရတနာနေရာလွတ်ကို မတွေ့ခဲ့ဘူး..."

"အဲ့ဝိညာဉ်ရတနာက တခြားတစ်နေရာမှာ ပုန်းကွယ်နေပုံရတယ်..."

ကျောက်လင်က မောင်းသူမဲ့ယာဥ်ထဲတွင် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

ဤသည်က ကျောက်လင် ပြန်လာရသည့် အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်ရတနာ

ဆိုသည်မှာ ကိုယ်တိုင်က အလွန်ရှားပါးသော ရတနာတစ်ပါးဖြစ်ပြီး တန်းနျီမိသားစုက ၎င်းအထဲတွင် အရေးကြီးသော ရတနာများကိုလည်း ထည့်သွင်းထားမှာ သေချာလှသည်။ ယခု ထိုနေရာသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ ကျောက်လင်က အကြီးအကျယ် တစ်ပွဲလောက် ယူချင်နေ၏။ သူတို့က တန်းနျီမိသားစုထံမှ အရာအားလုံးကို လုယူခဲ့ကြသည်။

တောင်ကြားအထက် လေပိုင်နက်သို့ ရောက်သောအခါ ကျောက်လင်က မောင်းသူမဲ့ယာဉ်ကို ချက်ချင်း သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် တောင်ကြားအစွန်းရှိ တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ဆင်းသက်လိုက်၏။ ထို့နောက် မူလဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်၏ စိတ်စွမ်းအားကို အားကိုးကာ ကျောက်လင်က တောင်ကြားအတွင်းရှိ ပုံရိပ်ယောင်အစီအရင်၏ အားနည်းချက်များကို ထိုးထွင်းသိမြင်ခဲ့ပြီးနောက် တောင်ကြားအတွင်းသို့ တည်ငြိမ်စွာ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် တောင်ကြားအတွင်းရှိ တန်းနျီမိသားစုဝင်များက ကျင့်ကြံနေကြသော်လည်း အားလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာများ ရှိနေကြ၏။

ရှင်းလင်းစွာပင် တန်းနျီဟုန်ဖေးက ရတနာတိုက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် တောင်ထိပ်သို့ ရုတ်တရက် အပြေးအလွှား သွားခဲ့သည့် လုပ်ရပ်က တန်းနျီမိသားစုဝင်များကို သတိထားမိစေခဲ့သည်။ အဆင့်မြင့် တော်ဝင်ဆွေမျိုးများ ဘဝမှ တောင်ကြားထဲတွင် နေထိုင်ရသည့် အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ဘဝသို့ ကျဆင်းသွားခြင်းကို ဤလူများက အစပိုင်းတွင် လက်ခံရန် ခက်ခဲနေခဲ့ကြ၏။

တကယ်တမ်းတွင် လူအများစုက ဤနေရာ၌ အချိန်ကြာမြင့်စွာ မနေချင်ကြပေ။ သူတို့အားလုံးက ဤခြောက်ကပ်နေသော တောင်တန်းဒေသမှ ထွက်ခွာပြီး အမျိုးမျိုးသော မြို့များတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ နေထိုင်ချင်ကြသည်။

"တန်းနျီမိသားစုကို ပြန်လည်အသက်သွင်းရမည်လား..."

"သွားသေလိုက်ပါလား..."

"ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ငါလိုချင်ခဲ့တာက စည်းစိမ်ချမ်းသာကို ခံစားဖို့ပဲ..."

လူတိုင်းတွင် တန်းနျီဟုန်ဖေးကဲ့သို့ တူညီသော ရည်မှန်းချက်များ ရှိမနေကြပေ။ လူအများစုမှာ သာမန်သာဖြစ်ပြီး လောကီစည်းစိမ်များကို ခံစားရန်အတွက် သူတို့၏ တန်းနျီမိသားစုဝင် အဆင့်အတန်းကို စွန့်လွှတ်ရန် ပို၍ ဆန္ဒရှိကြသည်။ သေချာပေါက်ပင် တန်းနျီမိသားစုမှ မထွက်ခွာမီ ဤလူများအားလုံးက သာမန်လောကတွင် အလွန်ချမ်းသာကြွယ်ဝလာစေရန်အတွက် မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှု တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ရယူချင်ကြ၏။

လေ့ကျင့်ရေးကွင်းထဲတွင် လူအများအပြားက တန်းနျီဟုန်ဖေး ရတနာတိုက်ထဲသို့ ဝင်သွားခြင်းနှင့် လူတစ်ယောက်နောက်သို့ အပြေးအလွှား လိုက်သွားခြင်းတို့သည် ရတနာတိုက်၌ မမျှော်လင့်ထားသော ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းကို ညွှန်ပြနေသည်ဟု ခန့်မှန်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအခိုက်တွင် တန်းနျီဟုန်ဖေးက ထိုမိသားစုဝင်များ၏ အတွေးများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပထမအကြီးအကဲ၏ စံအိမ်သို့ တိုက်ရိုက် သွားလိုက်၏။

"အကြီးအကဲ... ဟုန်ဖေး ဂါရဝပြုဖို့ လာခဲ့ပါတယ်..."

တန်းနျီဟုန်ဖေးက သစ်သားမဏ္ဍပ်တစ်ခုဆီသို့ ရောက်လာပြီး လက်အုပ်ချီကာ နှုတ်ဆက်ခေါ်ဆိုလိုက်၏။

"ဝင်ခဲ့လေ..."

အိုမင်းရင့်ရော်နေသော အသံတစ်ခုက ထပ်ခိုးပေါ်မှ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် တန်းနျီဟုန်ဖေးက တံခါးကို တွန်းဖွင့်၍ ဝင်သွားပြီးနောက် သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ သစ်သားတံခါးကို ပိတ်လိုက်၏။ အတွင်းပိုင်းကို အလွန်ရိုးရှင်းစွာ ပြင်ဆင်ထားသည်။ အိပ်ချင်မူးတူး မျက်လုံးများဖြင့် ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအိုတစ်ဦးက တန်းနျီဟုန်ဖေးကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"မိသားစုခေါင်းဆောင်... မင်းက ဘာကိစ္စရှိလို့ ဒီနေရာကို ရောက်လာရတာလဲ..."

ပထမအကြီးအကဲက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲ... ချင်းရှန်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကို ရောက်နေပြီမို့ သူ့အတွက် သတ္တမအဆင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင် တစ်ပင် လိုအပ်နေပါတယ်..."

"ကျေးဇူးပြုပြီး အကြီးအကဲရဲ့ ဝိညာဉ်ရတနာ နေရာလွတ်ထဲကနေ သတ္တမအဆင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်တစ်ပင်ကို ထုတ်ပေးပြီး ချင်းရှန်း သတ္တမအဆင့် ရေခဲစစ်သည်အဖြစ်ကို ရောက်အောင် ကူညီပေးပါ..."

တန်းနျီဟုန်ဖေးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

သူက မင်းသား တန်းနျီချင်းရှန်းကို ကူညီပေးရန်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ကို အသုံးပြုကာ ပထမအကြီးအကဲထံမှ ဝိညာဉ်ရတနာကို ထုတ်ယူခိုင်းပြီးနောက် တိုက်ရိုက် ခိုးယူရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"အို... ချင်းရှန်းဆိုတဲ့ ကလေးက ကျင့်ကြံမှု မြင့်မားတယ်... သူက ဒီလောက်မြန်မြန်ဆန်ဆန်နဲ့ သတ္တမအဆင့်ကို ရောက်တော့မယ်ပေါ့..."

"ကောင်းပြီ... ခဏနေရင် သတ္တမအဆင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်တစ်ပင်ကို ယူလာပေးမယ်..."

"မိသားစုခေါင်းဆောင်... မင်း အခု ပြန်သွားလို့ ရပါပြီ..."

ပထမအကြီးအကဲက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

ဝိညာဉ်ရတနာသည်လည်း အလွန်တန်ဖိုးကြီးမားသော ရတနာတစ်ပါးဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ပထမအကြီးအကဲက တာဝန်ယူထားပြီး ၎င်းကို လျှို့ဝှက်သော နေရာတစ်ခုတွင် ဖုံးကွယ်ထားကာ တန်းနျီဟုန်ဖေးရှေ့တွင် ထုတ်မပြချင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူက ဝိညာဉ်ရတနာကို သွားယူရန် လျှို့ဝှက်နေရာသို့ မသွားမီ တန်းနျီဟုန်ဖေးကို ဖယ်ရှားရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှာဖွေရမည် ဖြစ်သည်။

"ဒါက..."

"အကြီးအကဲ... ခင်ဗျား ကျုပ်ကို မယုံဘူးလား..."

တန်းနျီဟုန်ဖေးက ပထမအကြီးအကဲ၏ အတွေးများကို ခံစားမိသွားပြီး အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်သွား၏။

"မိသားစုခေါင်းဆောင်... ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားပါ... သတ္တမအဆင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်ကို မင်းဆီ မကြာခင် ပို့ပေးပါ့မယ်..."

ပထမအကြီးအကဲက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပြီး တန်းနျီဟုန်ဖေးကို ထွက်သွားရန် အချက်ပြသည့်အနေဖြင့် ညာလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် ဤနေရာသို့ လာရသည့် တန်းနျီဟုန်ဖေး၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဟင်းလင်းပြင် ဝိညာဉ်ရတနာကို လုယူရန်ဖြစ်ပြီး သူက ယခုချက်ချင်း ထွက်သွား၍ မရနိုင်ပေ။

ထို့အပြင် မိဖုရားကြီးနှင့် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားတို့ကလည်း နဂါးပျံသင်္ဘောပေါ်တွင် သူတို့၏ သွေးသားအရင်းအချာများနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ မကြာမီ အခြားသော မိသားစုဝင်များက ပုံမှန်မဟုတ်မှုများကို သတိထားမိလာကြပြီး တန်းနျီဟုန်ဖေးကို လာရောက် စွပ်စွဲကြမည်မှာ သေချာလှသည်။

ထို့ကြောင့် တန်းနျီဟုန်ဖေးတွင် အချိန်ဖြုန်းနေရန် မရှိတော့ပေ။ သူက ဟင်းလင်းပြင် ဝိညာဉ်ရတနာကို ယခုပင် လုယူရမည် ဖြစ်သည်။

"အကြီးအကဲ... ချင်းရှန်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက အလွန်အရေးကြီးပါတယ်... သတ္တမအဆင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်ကို အခုချက်ချင်း ထုတ်ပေးပါ..."

တန်းနျီဟုန်ဖေးက သူ၏ ဒေါသကို မြိုသိပ်ထားရင်း တိုက်တွန်းလိုက်၏။

ပထမအကြီးအကဲက ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်ကို ပြသလိုက်သည်။ တန်းနျီဟုန်ဖေး၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုအမူကို သူ သတိထားမိလိုက်၏။ ဤအတောအတွင်း ကျောက်လင်က တောင်ကြားထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး သူ၏ အစွမ်းထက်သော စိတ်စွမ်းအားကို အားကိုးကာ တန်းနျီဟုန်ဖေးနှင့် ပထမအကြီးအကဲတို့ကြားမှ စကားဝိုင်းကို အာရုံခံနိုင်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ကျောက်လင်က တန်းနျီမိသားစုတွင် တကယ်ပင် ဝိညာဉ်ရတနာရှိနေပြီး ၎င်းမှာ ဤပထမအကြီးအကဲ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေကြောင်းကို သိလိုက်ရ၏။ သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုအရ ပထမအကြီးအကဲက ဝိညာဉ်ရတနာကို သူနှင့်အတူ သယ်ဆောင်မထားကြောင်း သိသာလှသည်။

ကျောက်လင်က ချက်ချင်းပင် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လျှို့ဝှက်အခန်းတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့၏။ ပထမအကြီးအကဲ၏ ထပ်ခိုးပေါ်ရှိ နံရံတစ်ခုတွင် အမှောင်ခန်းတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်နေသော လမ်းမြှောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုအမှောင်ခန်းထဲတွင် လက်စွပ်တစ်ကွင်း တင်ထားသော ကျောက်စားပွဲတစ်ခု ရှိနေ၏။

"ဒါက တန်းနျီမိသားစု ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ဝိညာဉ်ရတနာ ဖြစ်ပုံရတယ်..."

ကျောက်လင်က သေချာပေါက် တွေးလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်ရတနာကို ရှာတွေ့သွားပြီးနောက် ကျောက်လင်က ဆက်၍ မစောင့်ဆိုင်းတော့ပေ။ သူက ချက်ချင်းပင် အရိပ်ထဲသို့ သွားလိုက်ပြီး မြေကြီးကို သူ၏ လက်ဖြင့် ထိလိုက်၏။ မြေအောက်ဂူထဲသို့ ဝင်သွားပြီးနောက် ကျောက်လင်က စနစ်နေရာလွတ်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသော မြေကြီးများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး မြေအောက်ဂူဝကို ပြန်ပိတ်လိုက်ရာ အနည်းဆုံးတော့ တန်းနျီမိသားစုဝင်များက သူ ဤနေရာမှနေ၍ လျှို့ဝှက်ခန်းထဲသို့ ခိုးဝင်သွားခဲ့ကြောင်းကို သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

မကြာမီ ကျောက်လင်က လမ်းမြှောင်တစ်ခုကို တူးဖော်ကာ အမှောင်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ကျောက်လင်က သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ချောင်းတွင် လက်စွပ်ကို စွပ်လိုက်၏။

"အလွန်ရှေးကျသော ကြေးညိုရောင် လက်စွပ်တစ်ကွင်းက တကယ်တမ်းကျတော့ ဝိညာဉ်ရတနာတစ်ခု ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ..."

"ကောင်းပြီ... အခု ငါ ကျောက်လင်ရဲ့ အလှည့် ရောက်လာပြီပဲ..."

ကျောက်လင်က တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် အလွန် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထပ်ခိုးပေါ်၌ တန်းနျီဟုန်ဖေးက စိတ်ရှည်သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

"အကြီးအကဲ... အခုချက်ချင်း သတ္တမအဆင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်ကို ထုတ်ပေးပါ..."

တန်းနျီဟုန်ဖေး၏ မျက်လုံးများက ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ပထမအကြီးအကဲမှာ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ထိန်းချုပ်ထားသော ခေါင်းမာသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦးဖြစ်ရာ သဘာဝကျစွာပင် ၎င်းကို မည်သည့်နေရာ၌ ဖုံးကွယ်ထားသည်ကို မည်သူ့ကိုမျှ အသိပေး၍ မရနိုင်ပေ။

"မိသားစုခေါင်းဆောင်... မင်းက ဘာသဘောလဲ... ကျုပ်ကို မယုံဘူးလား..."

ပထမအကြီးအကဲကလည်း မကျေမနပ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျုပ် ခင်ဗျားကို သိပ်ပြီး ကြင်နာလွန်းနေခဲ့သလားလို့..."

“သိုလှောင်လက်စွပ်ကို အခုချက်ချင်း ပေးလိုက်ပါ... ဒါမှမဟုတ်ရင် ခင်ဗျားကို ကွပ်မျက်လိုက်တဲ့အတွက် ကျုပ်ကို အပြစ်မတင်နဲ့..."

ဤအချိန်တွင် တန်းနျီဟုန်ဖေး၏ ဒေါသက အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သူက ပထမအကြီးအကဲ၏ လည်ချောင်းကို ဖမ်းညှစ်လိုက်ပြီး သူ၏ အင်ပါယာဘုရင် အရှိန်အဝါကို ပြန်လည်ရယူကာ ကြေညာလိုက်၏။

"ငါက ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ပဲ..."

"ဟိုမှာ... လျှို့ဝှက်ခန်းတစ်ခုရှိပါတယ်..."

ပထမအကြီးအကဲမှာ အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာပြီး သူ၏ မျက်နှာက နီရဲလာခဲ့သည်။ သူက ရှိသမျှ အားအင်ကို စုစည်းကာ အော်ပြောလိုက်ရ၏။ တန်းနျီဟုန်ဖေးက ချက်ချင်း သွားလိုက်ပြီးနောက် ပထမအကြီးအကဲကို လျှို့ဝှက်ခန်းအား ဖွင့်ခိုင်းလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် တန်းနျီဟုန်ဖေးက အမှောင်ခန်းထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားခဲ့ပြီး အခန်းမှာ ဗလာဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ အမှောင်ခန်းထဲရှိ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မရှိပေ။

"အကြီးအကဲ...သိုလှောင်လက်စွပ်က ဘယ်မှာလဲ..."

တန်းနျီဟုန်ဖေးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ပထမအကြီးအကဲက ကျောက်စားပွဲကို စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သိုလှောင်လက်စွပ်ကို မတွေ့ရပေ။ သူက အမှောင်ခန်းတစ်ခုလုံးကို ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

"ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး... ငါက ဒီကျောက်စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားခဲ့တာ..."

ပထမအကြီးအကဲမှာ အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်လွန်း၍ ငိုချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွား၏။

"ပြီးသွားပြီ... တန်းနျီမိသားစုတော့ လုံးဝ ပြီးဆုံးသွားပြီ..."

ဤအချိန်တွင် ရတနာတိုက်ကဲ့သို့ပင် ဤနေရာသည်လည်း လုယက်ခံလိုက်ရပြီး သိုလှောင်လက်စွပ်ပါ အခိုးခံလိုက်ရကြောင်းကို တန်းနျီဟုန်ဖေး သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။