လူသတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံနေသည့် ပင်လယ်ပြင်

ချူကျန့်သည် ရထားလုံးများကို စောင့်ကြည့်ရန်အတွက် ကျူးချွမ်နှင့် အခြားကိုယ်ရံတော် သုံးယောက်ကို တောင်ခြေတွင် နေခဲ့ရန် ကြိုတင် စီစဉ်ထားခဲ့ပြီး ကလေးငယ်ကို မွေးစားမည့် မိသားစု ရှာဖွေရန် စေလွှတ်လိုက်သော ကိုယ်ရံတော် ပြန်အလာကိုလည်း စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့၏။ သို့သော် သူတို့သည် လီဇီတုန်း၏ လက်ထဲသို့ အဖမ်းခံလိုက်ရမည်ဟု လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

လီဇီတုန်းသည် ဤသာမန် ကိုယ်ရံတော်များနှင့် မည်သည့် ရန်ငြိုးမျှ ရှိစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ လီဇီတုန်း၏ ပစ်မှတ်မှာ မိမိပင် ဖြစ်ကြောင်း သေချာလှသည်။

ချူကျန့်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လူသတ်လိုသော အလင်းရောင် တစ်ချက် ဝင်းလက်သွားတော့၏။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူနှင့် ကိုယ်ရံတော်များသည် အသက်အန္တရာယ်များကို အတူတကွ ရင်ဆိုင်ကျော်ဖြတ်ခဲ့ကြပြီး ကိုယ်ရံတော်များကလည်း သူ့ကို အလွန် ဂရုတစိုက် ဝတ်ကြီးဝတ်ငယ် ပြုခဲ့ကြ၏။ ချူကျန့်သည် မသိမသာပင် သူတို့ကို မိတ်ဆွေများအဖြစ် သတ်မှတ်မိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသတင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ မည်သို့ ဒေါသမထွက်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

သို့သော်လည်း ချူကျန့်သည် မရေမတွက်နိုင်သော မုန်တိုင်းများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသည့် အတွေ့အကြုံရင့် ကျက်စားသူ တစ်ယောက် ဖြစ်၏။ သူ၏ ဒေါသများကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။

"လီဇီတုန်း ဆီမှာ လူဘယ်လောက် ပါလာလဲ..."

လီဇီတုန်းသည် ဆွေ့ကျိုးဒေသတွင် အစွမ်းထက်သော အင်အားစုတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကျန်းတူး ဟုခေါ်သော မြို့ကြီးတစ်မြို့ကို သိမ်းပိုက်ထားသူ ဖြစ်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချူကျန့်နှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် လေ့ကုတောင် သို့ လာရာတွင် လီဇီတုန်း၏ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုကို ရှောင်ရှားနိုင်ရန်အတွက် မိုင်သုံးဆယ်ခန့် ပိုမို ဝေးကွာသော လမ်းမှနေ၍ ကျန်းတူးကို တမင်သက်သက် ရှောင်ကွင်းလာခဲ့ကြ၏။

ဤကောင်က တံခါးဝအထိ လာရောက် ပြဿနာရှာလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူက ထင်ထားမည်နည်း။

"လက်ရွေးစင် စစ်သည် သုံးထောင်နီးပါး ပါပါတယ်... အဲဒီအထဲက တစ်ဝက်လောက်က မြင်းတပ်တွေပါ... လီဇီတုန်း ကိုယ်တိုင်လည်း ပါလာတယ်... သူတို့က တောင်ကြား အဝင်ဝကို ပိတ်ဆို့ထားပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ နားရွက်ကို ဖြတ်ပြီး သတင်းပို့ဖို့ လွှတ်လိုက်တာပါ... တောင်ပေါ်ကနေ ဆင်းလာဖို့ အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာ အချိန် နောက်ကျတိုင်း ညီအစ်ကိုတွေရဲ့ အသားကို ဆယ်ချက်စီ လှီးဖြတ်မယ်လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်... စစ်သူကြီးချူ... သူတို့ကို ကယ်ပါဦး..."

ကိုယ်ရံတော်လေးမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲလုမတတ် ဖြစ်နေပြီး အဆက်မပြတ် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုယိုရင်း မြေကြီးနှင့် ခေါင်းကို ဆောင့်ကာ တောင်းပန်နေတော့သည်။

'သေစမ်း...'

ချူကျန့်၏ လက်သီးများမှာ အရိုးများ ကျိုးမတတ် တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ထားမိလျက်သား ဖြစ်နေလေပြီ။

လီဇီတုန်းသည် တောင်တက်လမ်းမှာ ကျဉ်းမြောင်းပြီး ခံစစ်အတွက် လွယ်ကူကြောင်း မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး တောင်ကြားထဲတွင် သိုင်းပညာရှင်များ ပြည့်နှက်နေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အလျင်စလို တိုက်ခိုက်ပါက အကျအဆုံး များမည်ကို ကြောက်ရွံ့ကာ တောင်ခြေတွင် ထောင်ချောက်ဆင်ပြီး သူ့ကို ထောင်ချောက်ထဲသို့ ဝင်လာအောင် အတင်းအကြပ် တွန်းအားပေးနေခြင်း ဖြစ်ရမည်။

လီဇီတုန်းသည် ဤနေရာသို့ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး လေ့ကုတောင်ကို ပိတ်ဆို့ထားရသနည်း ဆိုသည်ကို ချူကျန့် အချိန်ကုန်ခံ စဉ်းစားမနေတော့ချေ။ ယခုအခါ လေ့ကုတောင်သို့ သူ လာရောက်သည့် သတင်းမှာ လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခု မဟုတ်တော့ပေ။ လူဆိုးကြီးလေးယောက် ပင်လျှင် သိရှိနိုင်ပါက ဒေသခံ ဩဇာခံ တစ်ယောက်ဖြစ်သော လီဇီတုန်းက ဤသတင်းကို မည်သို့ မကြားဘဲ နေမည်နည်း။

ထို့အပြင် လီဇီတုန်းသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် အင်အား သုံးထောင် အပြည့် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့၏။ ၎င်းမှာ အရှေ့ပင်လယ် မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ဓားပြ တစ်ထောင်ကျော်ထက် နှစ်ဆကျော် များပြားသည်။ အရှေ့ပင်လယ် မဟာမိတ်အဖွဲ့နှင့် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတွင် သူ၏ အထင်ကြီးလောက်သော အောင်ပွဲ၊ ဓားပြ တစ်ထောင်ကျော်ကြားမှ မုတ်ဆိတ်ဖြူကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့မှုတို့က လီဇီတုန်းကို ပို၍ပင် သတိထားစေပြီး သူ့ကို သတ်ဖြတ်ရန် ပိုမို ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချမှတ်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းလှ၏။

ဤသည်မှာ သိုင်းလောက ရန်ငြိုးများနှင့် လုံးဝ မသက်ဆိုင်ချေ။ လီဇီတုန်းသည် လျန်တူမြို့ကို သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ထားရှိရန် အချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက ဆန္ဒရှိနေခဲ့သော်လည်း အရှေ့ပင်လယ် မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မလှုပ်ရှားရဲခဲ့ပေ။ ယခု အရှေ့ပင်လယ် မဟာမိတ်အဖွဲ့ မရှိတော့သဖြင့် လျန်တူမြို့ကို သိမ်းပိုက်ရန်အတွက် တစ်ခုတည်းသော အတားအဆီးများမှာ ခုံးကျုံး၊ ရွှီဇီလင်း နှင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

သူသည် လောကကြီးကို အုပ်စိုးရန် မဆန္ဒရှိသလို ခုံးကျုံးအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိသော်ငြား၊ လီဇီတုန်းက ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသည်ဟု ယုံကြည်နေသရွေ့ သူ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်နေချိန်တွင် ချုံခိုတိုက်ခိုက်ရန် ဤအခွင့်အရေးကို လုံးဝ လက်လွတ်ခံမည် မဟုတ်ချေ။

ချူကျန့်သည် ဤအရာအားလုံးကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ဘေးပတ်လည်ရှိ ကိုယ်ရံတော်များ အားလုံးမှာ ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေကြသော်လည်း ချူကျန့်က စကားမပြောသေးသဖြင့် သူတို့၏ ဓားရိုးများကိုသာ တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်းဖြင့် သူ၏ အမိန့်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြတော့၏။

အိပ်မောကျနေဆဲဖြစ်သော ကလေးငယ်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ချီထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကြယ်ပျံသံတူရွင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လီဝမ်ရှို့ပင်လျှင် သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ဒေါသကြောင့် ရှုံ့မဲ့နေပြီး သူ၏ အမိန့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျကာ သတိလစ်လုမတတ် ငိုယိုနေသော ကိုယ်ရံတော်လေးကို ကြည့်ရင်း ချူကျန့်၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် နီရဲလာပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်ပြီး အေးစက်စက်နိုင်သော သူ၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်လာကာ ထိန်းချုပ်၍မရသော ခံစားချက်တစ်ခုက သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

သူသည် သွေးများ ရွှဲနစ်နေသော ကိုယ်ရံတော်လေးကို ပွေ့ချီကာ စုရှင်းဟယ်ထံ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး နီရဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဒီညီအစ်ကိုကို ကျွန်တော့်အတွက် သေချာပေါက် ကယ်တင်ပေးရမယ်..."

ထို့နောက် သူ လှည့်ကာ ကိုယ်ရံတော်များကို အမိန့်ပေးလိုက်တော့၏။

"သွားမယ်..."

သွေးဆူနေသော ကိုယ်ရံတော်များသည် တုံ့ဆိုင်းခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ တောင်တက်လမ်းဆီသို့ ချူကျန့်၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြ၏။

လီဝမ်ရှို့ပင်လျှင် ကလေးငယ်ကို အားပိထံ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ကြယ်ပျံသံတူရွင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ အနောက်မှ လိုက်ပါသွားတော့သည်။

စုရှင်းဟယ်က ကပျာကယာ ရှေ့တိုးလာပြီး အကြံပြုသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်... လီဇီတုန်းက အသေအချာ ပြင်ဆင်ပြီး လာခဲ့တာပါ... သူတို့က အင်အားများပြီး ထောင်ချောက်ဆင်ထားတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်... ဂိုဏ်းချုပ် အန္တရာယ် မခံသင့်ပါဘူး..."

"ကျွန်တော် ဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်..."

ချူကျန့်က သူ့ကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး တောင်အောက်သို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ဆင်းသွားတော့သည်။ ကိုယ်ရံတော်များနှင့် လီဝမ်ရှို့တို့မှာလည်း သွေးရဲရဲ မျက်လုံးများဖြင့် ဟိန်းဟောက်ကာ နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြ၏။

စုရှင်းဟယ်မှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခြေဆောင့်လိုက်မိသည်။ဟန်ကူတံခါးစောင့် ရှစ်ယောက်မှာလည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်နေကြ၏။

စုရှင်းဟယ်သည် အံကြိတ်ကာ ကိုယ်ရံတော်လေးကို ရွှယ်မုဟွာထံ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး သေချာ ဂရုစိုက်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်၏။ ထို့နောက် သူသည် သစ်သားအိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး သေတ္တာတစ်လုံးကို ယူဆောင်လာကာ အခြားတပည့်များကို ဝေငှပေးလိုက်၏။ ၎င်းမှာ ထူးဆန်းသော သံလုံးပုံစံ အရာဝတ္ထုများ ဖြစ်၏။

"ဒါတွေက မီးလုံးတွေပဲ... အားလုံးယူပြီး ဂိုဏ်းချုပ်ကို ကူညီဖို့ ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့ကြ..."

စုရှင်းဟယ်က ဦးဆောင်သွားပြီး ဟန်ကူတံခါးစောင့် ခုနစ်ယောက်က နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြ၏။

ဟိုဘက်တွင် သွမ့်ယွီ က အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ဒီ စစ်သူကြီးချူ က တကယ့်ကို သူရဲကောင်းပဲ... ငါတို့ သွားကူညီကြရအောင်..."

သို့သော် သူ့ကို ကိုယ်ရံတော် အချို့က တားဆီးထားလိုက်ကြ၏။

အားပိမှာ စိုးရိမ်ပူပန်လာတော့သည်။ ချူကျန့်နှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် ခရီးတစ်လျှောက်လုံး သူတို့အပေါ် အလွန် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့ကြ၏။ သူမသည် အံကြိတ်ကာ မတောင်းပန်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"သခင်လေး... ကျွန်မတို့ကို ကူညီပေးပါလားဟင်..."

သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင် မုရုံဖူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်ချက် မှောင်မိုက်သွားသော်လည်း မကြာမီ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူတစ်ပါး ဒုက္ခရောက်သည်ကို ဝမ်းသာနေသည့် အရိပ်အယောင်ပင် ပါဝင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အားပိ၏ ရင်ထဲတွင် အေးစိမ့်သွားပြီး သူမ၏ စကားများကို ပြန်လည် မြိုချလိုက်ရတော့သည်။

မုရုံဖူက သူမကို ကြည့်လိုက်၏။

"မင်း ခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ..."

အားပိက အတင်းအကြပ် ပြုံးကာ ပြောလိုက်ရသည်။

"သူရဲကောင်းချူ က သခင်မလေးဝမ် အပေါ် ကောင်းခဲ့သလို... သခင်လေးပေါင် တို့ကိုတောင် ကယ်တင်ပေးခဲ့တယ်လေ..."

မုရုံဖူက အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်၏။

"သူရဲကောင်းချူ ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက တစ်လောကလုံးကို ကျော်ကြားနေတာလေ... ဒီလောက် ရဲရဲတင်းတင်း လုပ်ရဲတယ်ဆိုမှတော့ သူ့မှာ အကြောင်းပြချက် ရှိမှာပေါ့... ငါတို့က ဘာကိစ္စ ဝင်စွက်ဖက်ရမှာလဲ..."

အားပိမှာ မှင်သက်သွားရတော့သည်။ သူမ၏ သခင်လေးသည် တိုင်းပြည် ပြန်လည် ထူထောင်ရေးအတွက် အကျိုးရှိမည့်သူများမှလွဲ၍ ပြင်ပလူများအပေါ် အနည်းငယ် အေးစက်ပြီး ဂရုမစိုက်တတ်ကြောင်း သူမ ကောင်းစွာ သိထားသော်လည်း သူရဲကောင်းချူသည် သူမတို့အား အမှန်တကယ်ပင် အများကြီး ကူညီပေးခဲ့၏။ ယခု သူရဲကောင်းချူ အန္တရာယ်ကြုံနေချိန်တွင် သူမ၏ သခင်လေးက ကူညီရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိသည့်အပြင် စိုးရိမ်ပူပန်သည့် စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မဟခဲ့ချေ။

ဒါက တကယ့်ကို... တကယ့်ကို...

သူမသည် ဝမ်ယွိယန်းကို အားကိုးတကြီး ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဝမ်ယွိယန်းမှာ ခေါင်းကိုသာ ငုံ့ထားပြီး သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကို မနှစ်မြို့စေမည့် မည်သည့်လုပ်ရပ်ကိုမျှ မလုပ်လိုကြောင်း သိသာလှ၏။

အားပိသည် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကလေးငယ်ကိုသာ တင်းကြပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားပြီး သူရဲကောင်းချူ ပျောက်ကွယ်သွားသော တောင်တက်လမ်းဘက်သို့ ကြည့်ကာ ကောင်းကင်ဘုံက သူရဲကောင်းချူကို ကာကွယ်ပေးပြီး အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်နိုင်စေရန် တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းပေးနေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

နေဝင်ချိန်သို့ ရောက်လာသည်နှင့် ဆောင်းလေပြင်းများက လေထုထဲတွင် မြည်ဟိန်းလျက် တိုက်ခတ်လာတော့သည်။ ကျဉ်းမြောင်းသော တောင်တက်လမ်းအတိုင်း ပြေးဆင်းလာသော ချူကျန့်သည် လျင်မြန်စွာ တည်ငြိမ်သွားသော်လည်း သူ၏ ရင်တွင်း၌ လောင်ကျွမ်းနေသော မီးတောက်များမှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာသည်။

သူသည် မီးခိုးငွေ့တစ်တန်းအလား လေထဲသို့ ခုန်ပျံတက်သွားပြီး တောင်ခါးပန်းရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ ထိပ်ဖျားသို့ ရောက်ရှိသွားကာ တောင်ခြေသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့သည်။

ထိုနေရာတွင် လေထဲ၌ တလူလူ လွင့်နေသော အလံများ၊ ဆီးနှင်းများအလား ဝင်းလက်နေသော ဓားများနှင့် လှံများ၊ ဟီသံပေးနေသော စစ်မြင်းများနှင့် ဩဇာကြီးမားသော စစ်ကြောင်းကြီး တစ်ခုအဖြစ် နေရာယူထားသည့် ထောင်နှင့်ချီသော စစ်သည်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

လီဇီတုန်းသည် ဆွေ့ကျိုးဒေသ၏ အစွမ်းထက်သော စစ်ဘုရင်တစ်ဦးဆိုသည့် နာမည်နှင့် အမှန်တကယ်ပင် လိုက်ဖက်လှ၏။ သူ၏ လက်ရွေးစင် စစ်တပ်၏ လက်နက်ကိရိယာများနှင့် စိတ်ဓာတ်ခွန်အားမှာ လျန်တူမြို့ရှိ ဝူကျုံး တပ်များထက် အဆမတန် သာလွန်လှသည်။

တောင်ခြေရှိ တောင်ကြားအဝင်ဝတွင် ပေနှစ်ဆယ် ၊ သုံးဆယ်ခန့် ကျယ်ဝန်းသော မြေကွက်လပ်တစ်ခု ရှိသည်။ ထို့နောက်တွင် ဆူးချွန်များတပ်ဆင်ထားသော သစ်သားအတားအဆီး အမြောက်အမြား ရှိပြီး ၎င်းတို့၏ အနောက်တွင် ဓားများနှင့် ဒိုင်းများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အကြီးစား ချပ်ဝတ် ခြေလျင်တပ် နှစ်တန်း ရှိသည်။ အကြီးစား ခြေလျင်တပ်များ၏ အနောက်တွင် ဒူးလေးသမားများနှင့် လေးရှည်သမားများ ရှိပြီး နောက်ဆုံးတွင် ခြေလျင်တပ် စစ်ကြောင်းများ ရှိကာ ဘေးတစ်ဖက်စီတွင် မြင်းတပ် ရာဂဏန်းခန့် စောင့်ကြပ်နေကြ၏။

သင်၏ သိုင်းပညာ မည်မျှပင် ကျွမ်းကျင်နေစေကာမူ လေ့ကုတောင်မှ လွတ်မြောက်ရန်အတွက် ပထမဦးစွာ ထိုပေနှစ်ဆယ် သုံးဆယ် ကျယ်ဝန်းသော မြေကွက်လပ်ကို ဖြတ်ကျော်ရမည်ပင်။ တောင်တက်လမ်းမှ ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မြှားမိုးများနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်မှာ သေချာလှ၏။

အကယ်၍ သင်သည် မြှားများအားလုံးကို ကံကောင်းထောက်မစွာ ရှောင်တိမ်းနိုင်ပြီး သစ်သားအတားအဆီးများကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့လျှင်ပင် ထိုးဖောက်၍မရနိုင်သော အကြီးစား ခြေလျင်တပ်များ၏ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့မှုကို ရင်ဆိုင်ရဦးမည်ပင်။

ဤစစ်ကြောင်းကြီးကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် လီဇီတုန်းသည် ချူကျန့်ကို မည်မျှ အလေးထားကြောင်းနှင့် သူ့ကို သတ်ဖြတ်ရန် မည်မျှ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားကြောင်း သိနိုင်၏။

ချူကျန့်၏ အကြည့်များသည် ဤလူသတ်လိုသော စစ်သည်များအပေါ်သို့ ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် အလယ်ဗဟိုရှိ ယာယီဆောက်လုပ်ထားသော သစ်သားစင်မြင့် တစ်ခုပေါ်သို့ ချက်ချင်း ကျရောက်သွားတော့သည်။

ကျူးချွမ်နှင့် အခြားကိုယ်ရံတော် နှစ်ယောက်ကို ကြိုးဖြင့် တွဲလောင်း ချိတ်ဆွဲထားပြီး မျှော်စင်များအလား တုတ်ခိုင်သော လူကြမ်းကြီး အချို့က သူတို့၏ အသားများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှီးဖြတ်နေကာ ဓားချက်တစ်ချက်တိုင်းတွင် ဒဏ်ရာများထဲသို့ ဆားရည်များ လောင်းထည့်နေကြ၏။

သူတို့၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများက တောင်ခြေတစ်ဝိုက်တွင် ပဲ့တင်ထပ်နေတော့၏။

ချူကျန့်၏ လက်သီးများ တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ထားမိလျက်သား ဖြစ်သွားလေပြီ။