ငါက ကုဆူး က မုရုံဖူ ပဲ

သူ၏ သိုင်းပညာများ အလွန်တရာ တိုးတက်လာခဲ့သော်ငြား ကိုယ်တွင်း၊ ကိုယ်ပ ဒဏ်ရာများ ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် အကောင်းဆုံး အခြေအနေတွင်ပင် သူ၏ စွမ်းအား ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်ကိုသာ အသုံးပြုနိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း ချူကျန့် ကောင်းစွာ သိရှိထား၏။ ဤမျှ ကြီးမားလှသော အင်အားစုနှင့် ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့မှုကြီးကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် အလျင်စလို ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ခြင်းက သေချာပေါက် သေလမ်းကို ရွေးချယ်လိုက်ခြင်းပင်။

ချူကျန့် တန်ပြန် တိုက်ခိုက်မည့် နည်းလမ်းများကို စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် တောင်ခြေမှ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

"ချူလော့ကျွင်း... မင်းရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေ ဒီမှာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက် ခံနေရတယ်... မင်းမှာ သတ္တိနဲ့ အသိတရား နည်းနည်းလေးတောင် ရှိသေးရင် ဆင်းလာပြီး သူတို့ကို ကယ်လိုက်စမ်း..."

"ဟုတ်တယ်... နာရီဝက်လောက် ရှိနေပြီ... တောင်ပေါ်ကနေ ဆင်းလာပြီး မျက်နှာတောင် မပြရဲသေးဘူး... သူခေါ်နေတဲ့ 'စစ်သူကြီးချူ' တို့ 'ပြိုင်ဘက်ကင်း စစ်သူကြီး' တို့ ဆိုတဲ့ နာမည်တွေက သူ့ကိုယ်သူ အထင်ကြီးပြီး ပေးထားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

"ချူလော့ကျွင်း က ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး... သူသာ တောင်ပေါ်က ဆင်းလာရဲရင် ငါ့ရဲ့ တစ္ဆေခေါင်း ဓားမကြီးနဲ့ အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ပိုင်းပစ်လိုက်မယ်... သူ ဘယ်လိုလုပ် ဆင်းလာရဲမှာလဲ..."

အလားတူ အော်ဟစ် ဆဲရေးသံများမှာ အခါအားလျော်စွာ ထွက်ပေါ်လာနေတော့သည်။

ချူကျန့်သည် တောင်ခြေမှ နှစ်မိုင်ခန့် ကွာဝေးနေသေးသည်။ ကျူးချွမ်နှင့် အခြား ကိုယ်ရံတော်များ၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများကို သူတို့၏ ပြောင်မြောက်လှသော အတွင်းအားများကြောင့်သာ ကြားနေရခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော် ဤအော်ဟစ် ဆဲရေးသံများမှာမူ တောင်တန်းများနှင့် ကွင်းပြင်များ တစ်လျှောက် ခေါင်းလောင်းကြီးများ ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး အလွန်တရာ နက်ရှိုင်းလှသော အတွင်းအားများကို ပြသနေ၏။ သူတို့၏ စွမ်းအားမှာ သိုင်းပညာ အမှတ် (၅၀၀) ထက် လုံးဝ မနိမ့်ကျနိုင်ဘဲ လေသံများကို နားထောင်ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အနည်းဆုံး လူ တစ်ဒါဇင်ခန့် ရှိနေကြောင်း ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

လီဇီတုန်းသည် ဆွေ့ကျိုးဒေသကို အုပ်စိုးနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ လက်အောက်တွင် စွမ်းရည်ရှိသူ အမြောက်အမြား ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

ဤ သိုင်းပညာရှင် တစ်ဒါဇင်ခန့်မှာပင် ဂိုဏ်းငယ်လေးအချို့၏ ဂိုဏ်းချုပ် သို့မဟုတ် ခေါင်းဆောင်များ ဖြစ်နိုင်လောက်၏။ ထိုနေရာတွင် တပ်စွဲထားသော ထောင်နှင့်ချီသည့် စစ်သည်များကိုပင် ထည့်သွင်း စဉ်းစားရန် မလိုတော့ချေ။

တစ်ဖက်လူသည် သူ့ကို ရန်စရန် ဆွပေးနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ချူကျန့် သိထားသဖြင့် ဤစကားများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

သူသည် လက်သီးများကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ထားပြီး တောင်ခြေတွင် သွေးများ ရွှဲနစ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များဖြင့် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားနေရသည့် ကျူးချွမ်နှင့် အခြားသူများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများကြားမှ သူတို့၏ ကျိန်ဆဲသံများကို ချူကျန့် သဲ့သဲ့လေး ကြားနေရ၏။

"သတ္တိရှိရင် ငါတို့ကို သတ်လိုက်စမ်း... စစ်သူကြီးချူ က ငါတို့အတွက် သေချာပေါက် ကလဲ့စားချေပေးလိမ့်မယ်..."

"တောက်... မင်းတို့လို ထောင်ချောက်မျိုးကို... စစ်သူကြီးချူ က ဘယ်လိုလုပ် အမိခံမှာလဲ..."

သူတို့၏ ကျိန်ဆဲသံများကို လက်သီးများ၊ ခြေကန်ချက်များဖြင့်သာ တုံ့ပြန်ခံလိုက်ကြရသည်။

သို့သော် လီဇီတုန်း၏ လူများသည် အလွန် သတိထားကြ၏။ အသားများကို ဓားဖြင့် လှီးဖြတ်သည်ဖြစ်စေ၊ လက်သီးဖြင့် ထိုး၊ ပါးရိုက်သည်ဖြစ်စေ သူတို့ကို မသတ်ဘဲ ကျူးချွမ်နှင့် အခြားသူများအား မခံမရပ်နိုင်လောက်အောင် နာကျင်မှုများကိုသာ ပေးစွမ်းနေကြ၏။

ချူကျန့်သည် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ အထဲရှိ လျှို့ဝှက်လက်နက်များနှင့် အဆိပ်များ အားလုံး ကုန်ခမ်းသွားပြီဖြစ်ပြီး လေးတစ်လက်နှင့် မြှား တစ်ဒါဇင်ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ၎င်းတို့ကို အားကိုး၍ ရန်သူ့တပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ လူသုံးယောက်ကို ကယ်တင်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သော အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်၏။

ရန်သူ့စစ်ကြောင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးသည် အလယ်ဗဟိုတွင် ထိုင်ကာ သူ၏ ဘယ်ညာရှိ လူများကို တီးတိုး ညွှန်ကြားနေသည်။ ထိုသူမှာ လီဇီတုန်း ဖြစ်မည်မှာ သေချာလှ၏။ သို့သော် လီဇီတုန်းသည် မုတ်ဆိတ်ဖြူ ထက်ပင် ပိုမို ပါးနပ်စဉ်းစားဉာဏ် များသည်။ သူသည် တိုက်ပွဲ ရှေ့တန်းမျက်နှာစာမှ မီတာ ရာနှင့်ချီ၍ ကွာဝေးရုံသာမက မည်သည့် လျှို့ဝှက်လက်နက်ကိုမဆို ကာကွယ်နိုင်စွမ်းရှိသော ဧရာမ ဒိုင်းကြီးများကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ကိုယ်ရံတော် တစ်ဒါဇင် အပါအဝင် သိုင်းပညာရှင်များနှင့် ချပ်ဝတ် ကိုယ်ရံတော် အမြောက်အမြားဖြင့် ဝန်းရံခံထားရ၏။ လီဇီတုန်းကို ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းဆီးပြီး ကိုယ်ရံတော် သုံးဦးနှင့် လဲလှယ်ရန် အခွင့်အရေး လုံးဝ မရှိတော့ချေ။

လက်ရှိ အခြေအနေမှာ အလွန်တရာ ခက်ခဲလွန်းနေလေပြီ။

အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်ရမည့် နည်းလမ်းမှာ တောင်တက်လမ်းကို ကာကွယ်ထားရန်ပင်။ ဤလမ်းမှာ လူ နှစ်ယောက် သုံးယောက်ခန့်သာ ယှဉ်လျှောက်ရန် လုံလောက်ပြီး တစ်ယောက်တည်းဖြင့် လူတစ်သောင်းကိုပင် တားဆီးနိုင်သော နေရာမျိုး ဖြစ်၏။ လီဇီတုန်းတွင် စစ်သည် တစ်ထောင် ရှိနေလျှင်ပင် ဖောက်ထွက်ရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် လီဇီတုန်းသည် အဝေးမှ လာခဲ့ရခြင်းဖြစ်ရာ သူ၏ ရိက္ခာများမှာ များပြားနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ အကယ်၍ အခြေအနေမှာ အချိန်ဆွဲသွားပါက လီဇီတုန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် မလွှဲမရှောင်သာ ဆုတ်ခွာသွားရပေလိမ့်မည်။

လီဇီတုန်းသည် ဤအားနည်းချက်ကို ကောင်းစွာ သိရှိထားကြောင်း ရှင်းလင်းလှ၏။ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် ကျူးချွမ်နှင့် အခြားကိုယ်ရံတော်များကို အသုံးချကာ ချူကျန့်အား အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေတွင် ကိုယ်ထင်ပြလာစေရန် အတင်းအကြပ် တွန်းအားပေးနေခြင်း ဖြစ်၏။

အမှန်တကယ်တော့ ချူကျန့်အတွက် အခြားရွေးချယ်စရာ လုံးဝ မရှိတော့ချေ။ သူ၏ မိတ်ဆွေများဖြစ်သော ကျူးချွမ်နှင့် အခြားသူများ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရပြီး သေဆုံးသွားသည်ကို သူ ဘယ်လိုလုပ် ရပ်ကြည့်နေနိုင်မည်နည်း။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ သူ၏ ဘေးရှိ သစ်ကိုင်းလေး တစ်ခု အနည်းငယ် လှုပ်ခါသွားပြီး မွှေးပျံ့သော လေပြေလေး တစ်ခု တိုက်ခတ်လာတော့သည်။ ချူကျန့်သည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ရန်ပင် မလိုဘဲ လီဝမ်ရှို့ သစ်ပင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လာကြောင်း သိလိုက်၏။ သူနှင့်အတူ ပါလာသော ကိုယ်ရံတော် တစ်ဒါဇင်ကျော်၏ သိုင်းပညာများမှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်ပြီး လီဝမ်ရှို့ တစ်ယောက်သာ ဤကဲ့သို့သော ကိုယ်ဖော့ပညာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

လီဝမ်ရှို့၏ အမြင်အာရုံမှာ ချူကျန့်လောက် မကောင်းသော်ငြား အောက်ဘက်ရှိ ဩဇာကြီးမားသော စစ်တပ်ကြီးနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူသတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များကိုမူ သူမ မြင်တွေ့နေရဆဲပင်။ သူမသည် လက်သီးများကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ထားပြီး အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ဒီလူတွေက အရမ်း အရှက်မရှိတာပဲ..."

ချူကျန့်သည် လီဝမ်ရှို့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် အရောင်တောက်သွားတော့သည်။ အကြံဉာဏ်တစ်ခု ရသွားသဖြင့် သူ ချက်ချင်း မေးလိုက်၏။

"မိန်းကလေးလီ... ကျွန်တော်နဲ့အတူ ရန်သူ့တပ်ထဲကို ဝင်တိုက်ရဲလား..."

"ရှင့်ကို ကူညီပြီး လူတွေကို အတူတူ သွားကယ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ကျွန်မ ဆင်းလာတာပါ..."

လီဝမ်ရှို့က တုံ့ဆိုင်းခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ချူကျန့်က လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ ကြယ်ပျံသံတူရွင်း နဲ့ ခါးချိတ်ဓား ကို ပေး..."

လီဝမ်ရှို့သည် မည်သည့် မေးခွန်းမျှ မမေးဘဲ သူ့ထံ ကမ်းပေးလိုက်၏။

ချူကျန့်သည် ၎င်းတို့ကို ယူကာ သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး 'ဒီကောင်မလေး ငါ့ကို တကယ် ယုံကြည်တာပဲ...' ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

ထို့နောက် သူသည် အဖြူရောင် ဝတ်စုံတစ်စုံကို ထုတ်ယူကာ လီဝမ်ရှို့ထံ ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်၏။

"သခင်မလေး... အဝတ်အစား လဲဖို့ နေရာလေး တစ်ခုလောက် ရှာလိုက်ပါ..."

လီဝမ်ရှို့မှာ ပို၍ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသော်လည်း ချူကျန့်အပေါ် လုံးလုံးလျားလျား ယုံကြည်ထားသဖြင့် ဝတ်စုံကို ယူကာ ချုံပုတ်များထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။ ခဏအကြာတွင် သူမသည် မျက်နှာကလေး ရဲလျက် ပြန်ထွက်လာပြီး အတော်လေး နေရခက်နေပုံ ရသည်။

သူမသည် သိုးကျောင်းသူ ဝတ်စုံများကိုသာ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိပြီး လျန်တူမြို့တွင် ဟန်အမျိုးသမီး ဝတ်စုံများသို့ ပြောင်းလဲ ဝတ်ဆင်ခဲ့သော်ငြား လက်တွေ့ကျပြီး အဆင်ပြေသော ဝတ်စုံများကိုသာ အဓိကထား ဝတ်ဆင်ခဲ့၏။ သို့သော် ဤဝတ်စုံမှာ လေလွင့်နေပြီး နတ်သမီးလေး တစ်ပါးအလား ဖြစ်နေကာ သူမ၏ ပုံမှန် ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။

ထို့အပြင် ဝတ်စုံမှာ အနည်းငယ် သေးငယ်နေ၏။ ခါးနေရာတွင် အဆင်ပြေသော်လည်း အချို့နေရာများတွင် အနည်းငယ် ကျပ်နေသဖြင့် သူမ၏ ကောက်ကြောင်းများကို သိသာထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်နေစေသည်။ လီဝမ်ရှို့သည် ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်ပြီး ယုံကြည်မှု ရှိသော်ငြား မိန်းမပျိုလေး တစ်ယောက်၏ သဘာဝအတိုင်း ရှက်ရွံ့ခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။

သို့သော် သူမကို ပို၍ပင် အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်မှာ ချူကျန့်က လုံးဝ အခြားလူ တစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်းပင်။

သူသည် မူလက ကိုယ်ရံတော် တစ်ယောက်၏ သိုင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း ယခုမူ စာပေသမား တစ်ဦး၏ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံကို ပြောင်းလဲ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် ပိုးသားခါးပတ် တစ်ခုကို ပတ်ထားကာ ခေါင်းတွင် ခေါင်းပေါင်း တစ်ခုကို ပေါင်းထားပြီး လက်ထဲတွင် ယပ်တောင် တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သူ၏ ချောမောခန့်ညားပြီး ပြောင်မြောက်လှသော ရုပ်ရည်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သိမ်မွေ့ပြီး အဆင့်အတန်း မြင့်မားသော သခင်လေး တစ်ဦးအဖြစ် လုံးလုံးလျားလျား ပြောင်းလဲသွားရာ လီဝမ်ရှို့မှာ မျက်နှာ အနည်းငယ် ရဲသွားရတော့သည်။

'ကျန်းနန် ဒေသမှာ ချောမောခန့်ညားတဲ့ လူငယ်လေးတွေ အများကြီး ရှိတယ်လို့ အဘိုးကျီ က ပြောဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ ဒီ အစ်ကိုချူ လောက်တော့ ယှဉ်နိုင်မယ် မထင်ပါဘူး...'

သူမ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

တုန်းဖန်းပုပိုက်၏ အပို ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လီဝမ်ရှို့ ထွက်လာသည်ကို ချူကျန့် ကြည့်လိုက်၏။ ဝတ်စုံမှာ သူမနှင့် အတော်လေး လိုက်ဖက်နေသဖြင့် သူ တိတ်တဆိတ် သက်သာရာ ရသွားသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ကျန်းနန် မိန်းကလေးဖြစ်သော လီဝမ်ရှို့၏ ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစားမှာ တုန်းဖန်းပုပိုက်နှင့် အကြမ်းဖျင်း တူညီနေခြင်း ဖြစ်၏။

"အစ်ကိုချူ... အစ်ကို ဘာလုပ်မလို့..."

ချူကျန့်က မျက်စိတစ်ချက် မှိတ်ပြလိုက်၏။

"အခုကစပြီး မင်း ငါ့ကို ဝမ်းကွဲအစ်ကို လို့ ခေါ်ရမယ်... ငါက ကုဆူး က မုရုံဖူ ပဲ..."

လီဝမ်ရှို့မှာ မှင်သက်သွားတော့သည်။

"ရှင်..."

ချူကျန့်က သူမကို ညွှန်ကြားချက် အချို့ ပေးလိုက်ရာ လီဝမ်ရှို့၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် နီရဲသွားသော်လည်း ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်၏။

ထို့နောက် ချူကျန့်သည် ကိုယ်ရံတော်များနှင့် သူတို့နောက်သို့ လိုက်လာသော စုရှင်းဟယ်ကို ခေါ်ယူကာ နောက်ထပ် ညွှန်ကြားချက်များကို ပေးလိုက်တော့သည်။

...

လေ့ကုတောင် ခြေရင်းရှိ ဗဟိုစစ်ကြောင်းတွင် လီဇီတုန်းသည် မြင်းပေါ်တွင် မတ်မတ် ထိုင်ကာ တောင်ခါးပန်းရှိ တောင်တက်လမ်းဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဘာသတင်းမှ မရသေးဘူးလား..."

သူ၏ စစ်ဗျူဟာမှူးက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"မရသေးပါဘူး... တောင်ကို ဝိုင်းထားကတည်းက တောင်ပေါ်က ဆင်းလာတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မတွေ့ရတာ တကယ်ကို နှမြောစရာပါပဲ... တောင်ကြားထဲမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ မသိရဘူးလေ... ခုနကပဲ လူတစ်ယောက်ကို တိတ်တဆိတ် လွှတ်လိုက်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အချိန်ကို ကြည့်ရသလောက်ဆိုရင် ကိုယ်ရံတော်က သတင်းပို့ပြီးလောက်ပါပြီ..."

လီဇီတုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ ကျန်းလုံ စစ်တုရင်ပွဲ ကို ဆွံ့အနားမကြား တောင်ကြား တွင် ကျင်းပနေကြောင်း သူ သိထားပြီး ထိုနေရာတွင် လူကြီးမင်း ချုံးပြန့် အပါအဝင် သိုင်းပညာရှင်များနှင့် နာမည်ကျော်ကြားသူ အများအပြား ပြည့်နှက်နေကြောင်း သိရှိထားသည်။ ဤသည်မှာ သူ တောင်ကြားထဲသို့ အလွယ်တကူ မကျူးကျော်ရဲသည့် အကြောင်းရင်းများအနက် တစ်ခုဖြစ်၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ လောကကြီးကို အုပ်စိုးရန် ဖြစ်ပြီး သူ၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ အလွန်တရာ အရေးကြီးလှ၏။ သူသည် နာမည်ကျော်ကြားသူ အများအပြားကို မကျေမနပ်ဖြစ်စေရန် မလုပ်ဆောင်သင့်သလို ဤမျှ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ပွဲကြီးကိုလည်း မဖျက်ဆီးသင့်ချေ။

တောင်ခြေကို ဝိုင်းထားပြီး ချူလော့ကျွင်း တစ်ယောက်တည်းကိုသာ ပစ်မှတ်ထားခြင်းက ပြဿနာ ဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။

"လှုပ်ရှားတော့မယ်ဆိုရင် သတိထားဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်... ချူလော့ကျွင်း ရဲ့ ကိုယ်ရံတော် သုံးယောက်ကို အဲဒီလိုမျိုး သေခွင့် မပေးလိုက်နဲ့..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

စစ်ဗျူဟာမှူးသည် အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အဝေးမှ အလံပြ သင်္ကေတများကို ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ တောင်ခါးပန်းတွင် ချုံခိုနေသော ကင်းထောက်များက တစ်စုံတစ်ယောက် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။

လီဇီတုန်း ချက်ချင်း သတိထားလိုက်ပြီး တောင်ခြေရှိ ထောင်နှင့်ချီသော စစ်သည်များမှာလည်း စတင် ပြင်ဆင်လာကြတော့သည်။ သူ၏ လက်ရွေးစင် ကိုယ်ရံတော်များမှာ ပို၍ပင် သတိဝီရိယ ရှိလာကြ၏။

အရှေ့ပင်လယ် မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ ယွီဝမ်ဝူတိ နှင့် မုတ်ဆိတ်ဖြူ တို့ ခေါင်းဖြတ်ခံခဲ့ရသော သွေးထွက်သံယို သာဓကများက ခါးသီးသော သတိပေးချက်များအဖြစ် တည်ရှိနေပြီး လီဇီတုန်းကို ကြီးမားသော စစ်တပ်ကြီးတစ်ခု ခေါ်ဆောင်လာစေရုံသာမက သူ၏ ကိုယ်ပိုင် လုံခြုံရေးကိုလည်း အမြင့်ဆုံး မြှင့်တင်ထားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

လီဇီတုန်းသည် သူ၏ အတွင်းအားများကို မျက်လုံးများဆီသို့ ပို့ဆောင်လိုက်ရာ တောင်တက်လမ်းအတိုင်း ကျက်သရေရှိစွာ ဆင်းသက်လာသော အမျိုးသား တစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီး တစ်ဦးကို လျင်မြန်စွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့သည် လက်ချင်း တွဲထားပြီး ချစ်သူရည်းစားများနှင့် တူနေ၏။

တောင်ခြေသို့ နီးကပ်လာသောအခါ လီဇီတုန်းသည် သူတို့၏ မျက်နှာသွင်ပြင်များကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။ အမျိုးသားမှာ ချောမောခန့်ညားပြီး အမျိုးသမီးမှာ အလွန်တရာ လှပကာ အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပြီးပြည့်စုံသော စုံတွဲ တစ်တွဲအလား ဖြစ်နေသည်။

လီဇီတုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ ဤသူမှာ ချူလော့ကျွင်း မဖြစ်နိုင်ချေ။ ချူလော့ကျွင်းသည် သာမန်ရုပ်ရည်သာ ရှိကြောင်း လူတိုင်း သိထားကြပြီး ဤချောမောလှပသော စုံတွဲမှာ ချမ်းသာသော မိသားစုများမှ ဆင်းသက်လာကြောင်း သိသာလှ၏။ ကျန်းလုံ စစ်တုရင်ပွဲ ကို လာရောက် ယှဉ်ပြိုင်ကြသည့် သိုင်းလောက မိသားစုများမှ သခင်လေးများနှင့် သခင်မလေးများ ဖြစ်တန်ရာသည်။