အကြပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းမည့် နည်းလမ်း

မကြာမီမှာပင် ဆက်သားတစ်ဦး မြင်းဖြင့် ပြေးလာပြီး သတင်းပို့သည်။ ကုဆူး က မုရုံဖူ။ “မြောက်ပိုင်းရဲ့ ချောင်ဖုန်း” နှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်လောက်အောင် နာမည်ကြီးသည့် “တောင်ပိုင်းက မုရုံ” ။ လီဇီတုန်းသည် ဤနာမည်ကို ကြားဖူးထားပြီးဖြစ်ရာ အလွယ်တကူ ရန်မစဝံ့သည့် အစွမ်းထက်သူ တစ်ဦးမှန်း ကောင်းစွာ သိရှိထား၏။ သူသည် စစ်ဗျူဟာမှူးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

“စစ်သူကြီးကို သတင်းပို့ပါတယ်... ရောက်လာတဲ့လူတွေက သူတို့ကိုယ်သူတို့ ကုဆူး က မုရုံဖူ နဲ့ ဝမ်းကွဲညီမ သခင်မလေးဝမ် လို့ ပြောပါတယ်... ပြီးတော့ စစ်သူကြီးကို တွေ့ချင်တယ်လို့ ဆိုပါတယ်...”

စစ်ဗျူဟာမှူး မော်ဝမ်ရှန်က ခေါင်းညိတ်ကာ ဆိုသည်။

“ကုဆူး က မုရုံဖူ ကျန်းလုံ စစ်တုရင်ပွဲ ကို လာရောက် ယှဉ်ပြိုင်မယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ ရရှိထားပါတယ်... သူ့ရဲ့ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်နဲ့ အငွေ့အသက်တွေက ကောလာဟလတွေနဲ့ ကိုက်ညီနေတော့ မုရုံဖူ ဖြစ်တာ သေချာပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့က ချူလော့ကျွင်း ကို အဓိကထား နှိမ်နင်းသင့်တာမို့ စစ်သူကြီးအနေနဲ့ လောလောဆယ် သူတို့နဲ့ မတွေ့တာ အကောင်းဆုံးပါပဲ...”

လီဇီတုန်းသည် မုရုံဖူကို မိမိဘက်ပါအောင် သိမ်းသွင်းလိုသော်ငြား ယခုအချိန်မှာ မသင့်တော်သေးကြောင်း သိသည်။ သူ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မော်ဝမ်ရှန်အား ပြောလိုက်၏။

“ကောင်းပြီ... ဒါပေမဲ့ မုရုံဖူ က အတော်လေး နာမည်ကြီးတဲ့သူပဲ... မင်းသွားပြီး သူ့ကို ကြိုဆိုနှုတ်ဆက်လိုက်ပါ... တိုက်ပွဲအပြီးကျမှ ငါ သူနဲ့ တွေ့မယ်လို့ ပြောလိုက်... တစ်ဆက်တည်း ဆွံ့အနားမကြား တောင်ကြား ထဲမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲဆိုတာပါ စုံစမ်းခဲ့... ပြီးရင် မုရုံဖူနဲ့ ချူလော့ကျွင်းတို့ ပူးပေါင်းပြီး အခွင့်အရေးယူ ဖရိုဖရဲ လုပ်မှာကို ကာကွယ်ဖို့ ခံစစ်ကို တင်းကျပ်ထားဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်...”

မော်ဝမ်ရှန်က အမိန့်ကို ချက်ချင်း လက်ခံကာ သိုင်းပညာရှင် အချို့၏ အစောင့်အရှောက်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။ တောင်တက်လမ်းမှ ဆင်းလာပြီး မြေကွက်လပ်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် လီဝမ်ရှို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလိုအလျောက် တောင့်တင်းသွားပြီး သူမ၏ လက်ဖဝါးများမှာ စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် ချွေးများ ပြန်နေတော့သည်။ သူမ၏ ရှေ့တွင် ခြိမ်းခြောက်နေသည့် စစ်တပ်ကြီး ရှိနေ၏။ ခြေတစ်လှမ်း မှားလိုက်သည်နှင့် မြှားများဖြင့် ပစ်ခတ်ခံရပြီး ဆူးအပြည့်စိုက်ထားသည့် ကူရှင်လေးတစ်ခုအလား ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

လီဝမ်ရှို့သည် သေရန် ပြင်ဆင်ပြီး လာခဲ့သော်ငြား အခြေအနေ တကယ် နီးကပ်လာသောအခါ ငယ်စဉ်ကတည်းက လူမျိုးစုငယ်လေး တစ်ခုတွင်သာ နေထိုင်ခဲ့ရသော ဟန်လူမျိုး မိန်းကလေး တစ်ယောက်အနေဖြင့် စိုးရိမ်ကြောက်ရွံ့ခြင်း မဖြစ်ဘဲ မနေနိုင်ချေ။ သူမသည် ယခုအခါ ချူကျန့်၏ ချစ်သူအဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ သူနှင့် လက်ချင်း တွဲထားသည်။ ချူကျန့်သည် သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို လွယ်ကူစွာ ရိပ်မိပြီး သူမ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

“စိတ်မပူပါနဲ့... အဆင်ပြေသွားမှာပါ... ငါတို့ ဟန်ဆောင်ထားတာကို သူတို့ မရိပ်မိဘူး... ရိပ်မိရင်လည်း သူတို့ မြှားနဲ့ ပစ်ပြီးလောက်ပြီ... တကယ်လို့ ငါတို့ရဲ့ အစစ်အမှန် သရုပ်ကို ရိပ်မိသွားရင်တောင် ငါ ဒီမှာ ရှိနေသရွေ့ မင်းကို အမွေးတစ်မျှင်တောင် အထိခိုက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး... နောက်ကျရင် အစီအစဉ်အတိုင်းပဲ ဆက်လုပ်ရုံပဲ...”

လီဝမ်ရှို့သည် ယခင်က လူငယ်တစ်ဦးနှင့် ဤမျှ နီးကပ်စွာ မနေခဲ့ဖူးချေ။ သူမ၏ နားအနီးမှ သူ၏ အသက်ရှူငွေ့နှင့် သူ၏ လက်မှ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ ပါးပြင်နှစ်ဖက်မှာ ရဲသွေးဆင်းသွားတော့သည်။ သူမက တိုးတိုးလေး အသံပြုကာ သဘောတူလိုက်ပြီး တင်းမာနေသော သူမ၏ နှလုံးသားမှာလည်း အလိုအလျောက် ပြေလျော့သွားသည်။

ငယ်စဉ်ကတည်းက လွတ်လပ်ပြီး ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်ရှိခဲ့သော သူမသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ဤမျှ ပြင်းပြစွာ မှီခိုလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းမှာ ဤအကြိမ်သည် ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။ သူမသည် ချူကျန့်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ခိုးကြည့်လိုက်မိပြန်သည်။ ချူကျန့်သည် ထိုနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေ၏။ လီဝမ်ရှို့ အပါအဝင် မရေမတွက်နိုင်သော မျက်လုံးများက သူ့အပေါ် ကျရောက်နေသော်ငြား သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေပြီး ခန့်မှန်းရခက်သော သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ယခုအခါ သူ၏ ရုပ်ရည်မှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှာလည်း ပုံမှန် သိုသိုသိပ်သိပ် ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသည့် ပုံစံနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေလေရာ ကျူးချွမ်နှင့် အခြားသူများ သူ့ကို မှတ်မိမည်ကို လုံးဝ စိုးရိမ်မနေတော့ချေ။ ဤတောက်ပပြီး သေသပ်လှပသော အဖြူရောင် ဝတ်ရုံမှာ ချမ်းသာသော ကစားသမား တစ်ဦးထံမှ သူ ငှားရမ်းထားခဲ့ခြင်းသာ။ ကာကွယ်မှု တိုးမြင့်ခြင်းမှာ အလွန် အကန့်အသတ် ရှိသော်ငြား ၎င်း၏ သေသပ်လှပသော လက်ရာမှာမူ မျက်စိကျစရာ ကောင်းလှ၏။ ချူကျန့်၏ ပြောင်မြောက်လှသော သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ မုရုံဖူ၏ အမူအရာကို တမင်သက်သက် အတုခိုးထားသဖြင့် ပြိုင်ဘက်ကင်း သခင်လေး တစ်ဦး၏ မြင့်မြတ်သော အငွေ့အသက်ကို ဖုံးကွယ်ထားရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မည်ဆိုပါက လီဝမ်ရှို့၏ ဝမ်ယွိယန်းအဖြစ် သရုပ်ဆောင်မှုမှာ အများကြီး နိမ့်ကျနေ၏။ ရုပ်ရည်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ လီဝမ်ရှို့က သရုပ်မဆောင်တတ်သောကြောင့်သာ။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေသည်။ သို့သော် ချူကျန့်က လီဇီတုန်းနှင့် အခြားသူများ၏ သံသယကို ဖြေဖျောက်ရန်သက်သက် သူမကို ခေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ လီဝမ်ရှို့ ပြဿနာကြီးကြီးမားမား မရှာသရွေ့ သူ၏ အစီအစဉ်များကို ထိခိုက်မည် မဟုတ်ပေ။

ရုတ်တရက် စစ်ဗုံများ တခြိမ့်ခြိမ့် တီးခတ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး မရေမတွက်နိုင်သော စစ်သည်များ စတင် လှုပ်ရှားလာကြတော့သည်။ မြင်းခွာသံများနှင့် ခြေသံများက မြေကြီးကို တုန်ခါသွားစေ၏။ လီဝမ်ရှို့မှာ အေးခဲသွားသည်။

“ဟက်... သူတို့က ‘မုရုံဖူ’ ကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်မလို့ပဲ... ကြည့်ရတာ ငါတို့ တောင်ကြားထဲက အခြေအနေကို စုံစမ်းဖို့ မကြာခင် လူလွှတ်တော့မယ့်ပုံပဲ...”

ထင်သည့်အတိုင်းပင် ခဏအကြာတွင် စစ်တပ်ကြီးသည် ဒီရေအလား လူစုကွဲသွားပြီး မြင်းတစ်ကောင် ဖြတ်သန်းသွားနိုင်သည့် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။ မီးခိုးရောင် ပညာရှိ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသား တစ်ဦးသည် သိုင်းပညာရှင် အချို့၏ အစောင့်အရှောက်ဖြင့် မြင်းစီးကာ ထွက်လာသည်။ လီဝမ်ရှို့က ချူကျန့်ကို လေးစားစွာ ကြည့်လိုက်မိ၏။

'အစ်ကိုချူက အမှန်တကယ်ပဲ ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိသူပါပဲလား… ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ရရှိထားတာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ဘူး...'

သူမ၏ ယုံကြည်မှုများ တဟုန်ထိုး တက်လာပြီး ချူကျန့်၏ လက်ကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားမှုကို အနည်းငယ် လျှော့ချလိုက်၏။ ချဉ်းကပ်လာသူ အနီးသို့ ရောက်လာချိန်တွင် ချူကျန့်သည် တောင်တက်လမ်း အဝင်ဝ၌ လီဝမ်ရှို့နှင့် လက်ချင်း တွဲလျက်သား ဆက်လက် ရပ်နေပြီး ရှေ့သို့ သွားရောက် ကြိုဆိုမည့် ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝ မပြသခဲ့ချေ။

ဤအရာကို မြင်သောအခါ မော်ဝမ်ရှန်၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော သံသယများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ အမျိုးသား တစ်ဦးက တောင်ပေါ်မှ မိန်းမများကို ခေါ်လာခြင်းက သူသည် ရန်လိုသည့် ရည်ရွယ်ချက် မရှိကြောင်း သက်သေပြနေ၏။ ထို့အပြင် “မုရုံဖူ” နှင့် သူ၏ အဖော်များမှာ လက်နက်မဲ့ နေပြီး ခံစစ်မျဉ်းဆီသို့ ချဉ်းကပ်မည့် ရည်ရွယ်ချက် မရှိသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူတို့သည် ချူလော့ကျွင်း၏ ရှေ့ပြေးတပ် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သိသာလှ၏။

“မုရုံဖူ” ၏ အနည်းငယ် မောက်မာသော အမူအရာနှင့် ပတ်သက်၍မူ နားလည်ပေးနိုင်၏။ ကုဆူး က မုရုံ မိသားစုသည် သိုင်းလောကတွင် ကျော်ကြားသော မိသားစု တစ်ခုဖြစ်ပြီး လက်ရှိ အိမ်တော်သခင် မုရုံဖူ၏ ခေါင်းဆောင်မှုအောက်တွင် လူတိုင်းသိသည့် “မြောက်ပိုင်းရဲ့ ချောင်ဖုန်း၊ တောင်ပိုင်းက မုရုံ” ဆိုသော ကြီးမားလှသည့် ဂုဏ်သတင်းကို ရရှိထား၏။ ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက နာမည်ကြီးလာပြီး ကျန်းနန် ဒေသတစ်ခွင်လုံး ပြိုင်ဘက်ကင်း ခဲ့သော မုရုံဖူသည် မာနကြီးရန် အကြောင်းပြချက် ရှိ၏။ ထို့အပြင် သူတို့ တမင်သက်သက် ပြသလိုက်သော အင်အားကို မြင်ပြီးနောက် သူ၏ တည်ငြိမ်မှုက သူ၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ အမှန်တကယ်နှင့် ထိုက်တန်ကြောင်း သက်သေပြရန် လုံလောက်လှ၏။

မော်ဝမ်ရှန်က သူ၏ မြင်းကို ရှေ့သို့ နှင်လိုက်ပြီး ချူကျန့်နှင့် ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ရပ်တန့်လိုက်၏။ သူက လက်နှစ်ဖက် ဆုပ်ကာ ပြောလိုက်၏။

“စစ်သူကြီးလီ လက်အောက်က လက်ဝဲ စစ်ဗျူဟာမှူး မော်ဝမ်ရှန် က သခင်လေး မုရုံ ကို ဂါရဝပြုပါတယ်...”

ချူကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

“စစ်သူကြီးလီ မရှိဘူးလား... မင်းတို့က ချူလော့ကျွင်း ကို နှိမ်နင်းနေတယ်လို့ ကြားတယ်... သူ့ကိုရော လျန်တူမြို့ က ခုံးကျုံး နဲ့ ရွှီဇီလင်း ကိုပါ တစ်ချက်တည်းနဲ့ အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်မယ့် အရေးကြီးတဲ့ သတင်းတစ်ခု မင်းတို့ကို ပေးစရာရှိလို့ လာခဲ့တာ...”

မော်ဝမ်ရှန်၏ နှလုံးသားမှာ ဒိန်းခနဲ ခုန်သွားပြီး ဤသည်မှာ အရေးကြီးသော ကိစ္စဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်၏။ သူက ကပျာကယာ ပြန်ပြောလိုက်၏။

“စစ်သူကြီးလီ က တပ်တွေကို ညွှန်ကြားနေရလို့ အခု ချက်ချင်း အချိန်မပေးနိုင်ပါဘူး... ချူလော့ကျွင်း ကို ချေမှုန်းပြီးတာနဲ့ သခင်လေး မုရုံ နဲ့ သေချာပေါက် တွေ့ဆုံပါလိမ့်မယ်... ဒါနဲ့ ဆွံ့အနားမကြား တောင်ကြား အကြောင်းလည်း သခင်လေး မုရုံ ကို မေးချင်ပါသေးတယ်...”

ထိုစဉ် တောင်ခါးပန်းဆီမှ စူးရှသော လေချွန်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ စကားကို ဖြတ်တောက်လိုက်၏။ မော်ဝမ်ရှန် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ တောင်ခါးပန်း အကွေ့တစ်ခုမှ လူ ဒါဇင်ချီ ထွက်လာပြီး တစ်တန်းတည်း တောင်အောက်သို့ အပြေးအလွှား ဆင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အဝေးမှ တိုက်ပွဲအသံများကိုလည်း ကြားနေရ၏။

ချူလော့ကျွင်းတို့ အဖွဲ့သည် ထောင်ချောက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားပြီး တောင်အောက်သို့ အပြေးအလွှား ဆင်းလာနေကြပြီပင်။

မော်ဝမ်ရှန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်၏။

“ဒီနေရာက မကြာခင် တိုက်ပွဲဇုန် ဖြစ်လာတော့မှာပါ... သခင်လေး မုရုံ... တိုက်ပွဲကို ရှောင်ရှားဖို့ ကျွန်တော်နဲ့အတူ ဆုတ်ခွာပေးပါ...”

ထို့နောက် သူက စစ်မြင်း နှစ်ကောင်ကို ယူလာရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး ချူကျန့်နှင့် လီဝမ်ရှို့ကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသော ခံစစ်မျဉ်း အတွင်းရှိ နေရာလွတ်တစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ သိုင်းပညာရှင် အချို့က ချူကျန့်နှင့် လီဝမ်ရှို့ကို ဝိုင်းရံထားကြ၏။ အပေါ်ယံအားဖြင့် ကာကွယ်ပေးရန် သဖွယ် သရုပ်ဆောင်ထားသော်ငြား တကယ်တမ်းတွင် စောင့်ကြည့်ရန်နှင့် သတိထားရန်လည်း ဖြစ်၏။ လီဇီတုန်း၏ ဘက်မှ အလွန်တရာ သတိထားနေခဲ့ကြောင်း ဝန်ခံရမည် ဖြစ်၏။

လီဇီတုန်းသည် သူ၏ တပ်စခန်းထဲတွင် ထိုမျှပင် စိတ်လှုပ်ရှား တက်ကြွနေသည်။ အကယ်၍ သူသာ ချူလော့ကျွင်းကို အရင် ချေမှုန်းနိုင်ပါက လျန်တူမြို့ရှိ ခုံးကျုံးနှင့် ရွှီဇီလင်းတို့မှာ လက်ရုံးပြုတ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ အင်အားများလည်း ကြီးမားစွာ လျော့ကျသွားမည်သာ။

သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဒုတိယ စစ်သူကြီးက ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်၏။ ဥသြသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး စောင့်ဆိုင်းနေသော ထောင်နှင့်ချီသည့် စစ်သည်များသည် နေရာယူလိုက်ကြကာ မြှားများကို အသင့်ပြင်ထားပြီး ဓားများကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြ၏။ စစ်မြင်းများကလည်း ဟီသံပေးနေကြ၏။ လူသတ်လိုသော အငွေ့အသက်များက လေထုထဲတွင် လွှမ်းခြုံသွားပြီး တောင်တက်လမ်းပေါ်ရှိ မြေကွက်လပ်သို့ ပြေးဆင်းလာမည့် ချူလော့ကျွင်းတို့ အဖွဲ့ကို ဝိုင်းရံ ချေမှုန်းရန် အသင့်ဖြစ်နေတော့သည်။

မော်ဝမ်ရှန်သည် ချူကျန့်နှင့် လီဝမ်ရှို့ကို ဘေးဘက်ရှိ မြင်းတပ် စစ်ကြောင်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စိုးရိမ်တကြီး ပြင်ဆင်နေကြသော စစ်သည်များကို ကြည့်ရင်း သူက မဲ့ပြုံး ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။

“ချူလော့ကျွင်း ကတော့ ဒီတစ်ခါ တည်ငြိမ်မှု ပျောက်သွားပြီပဲ... သူ သေဖို့ သေချာသွားပြီ...”

“ဟုတ်လို့လား...”

“မုရုံဖူ” က ရုတ်တရက် မကောင်းဆိုးဝါး အပြုံးဖြင့် ပြုံးကာ ဆိုသည်။ သူ၏ အပြုံးထဲမှ ထူးဆန်းမှုကို ယခုလေးတင် သတိထားမိလိုက်သော မော်ဝမ်ရှန်သည် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ ကျောရိုးထဲ စိမ့်ခနဲ အေးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရတော့၏။

သူ၏ ရှေ့ရှိ ချောမောခန့်ညားသော လူငယ်လေးသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အလောင်းတောင်၊ သွေးပင်လယ် ကြားတွင် ရပ်နေသော သေမင်းတမန် တစ်ပါးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ လူသတ် အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်း၌ လိမ္မော်ရောင် ဓားအလင်းတန်း နှစ်ချက် လျှပ်တစ်ပြက် ဝင်းလက်သွားတော့၏။ ဓားချက်က လျင်မြန်လွန်းလှသည်။ မော်ဝမ်ရှန် ပြန်လည် တုံ့ပြန်ရန် အချိန်ပင် မရလိုက်ချေ။ မော်ဝမ်ရှန် အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ပိုင်းခံလိုက်ရကာ သွေးများ ပန်းထွက်သွားသည်။

သူ၏ ဘေးရှိ အခြား သိုင်းပညာရှင်များမှာလည်း ဤကဲ့သို့သော အလှည့်အပြောင်းကို လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြ။

ချူကျန့်ကို သတိထားနေခဲ့ကြသော်လည်း မော်ဝမ်ရှန်ကို အထူးဧည့်သည်တော် အဖြစ် အမြဲ ဆက်ဆံခဲ့ကြသဖြင့် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကာကွယ်ရန် လက်နက်များကို ဆွဲမထုတ်ထားခဲ့ကြပေ။

ဤမမျှော်လင့်ထားသော အလှည့်အပြောင်း ဖြစ်ပေါ်လာမှသာ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် ဓားများကို ကပျာကယာ ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားကြတော့သည်။