နောက်ထပ် ကမ္ဘာတစ်ခု

ထိုက်ရှုယွီ သည် ခါးသီးသော မျက်နှာထားဖြင့် သက်ပြင်းချကာ ဖုန်းချလိုက်၏။

သူသည် ထိုမိစ္ဆာအိုကြီးနှင့် လုံးဝကို မတွေ့ချင်ခဲ့ချေ။ မလွှဲမရှောင်သာမှသာ တွေ့ချင်ခဲ့ခြင်းပေတည်း။ သို့သော် "နူဝါ ပရောဂျက်" ၏ တိုးတက်မှု အခြေအနေများကိုတော့ သူ သိရှိထားရန် လိုအပ်၏။

သူသည် ကိုယ်ပိုင် ဓာတ်လှေကားထဲသို့ ဝင်ကာ ကတ်ပြားကို ပွတ်ဆွဲလိုက်ပြီး ပဉ္စမမြောက် မြေအောက်ထပ်သို့ တိုက်ရိုက် ဆင်းသွားတော့၏။ ထို့နောက် ခုတင်တစ်လုံးနှင့် ဂိမ်းဆော့သည့် နားကြပ် တစ်ခုသာ ရှိသော အခန်းငယ်လေး တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သူသည် တံခါးကို ပိတ်ကာ ခုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းလိုက်ပြီး သူ၏ အိုင်ဒီ ကို ထည့်သွင်းကာ ဂိမ်းနားကြပ်ကို ဆောင်းလိုက်သည်နှင့် သူ၏ အသိစိတ်မှာ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိသွားတော့၏။

သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် အဆင့်မြင့် နည်းပညာများစွာ ပေါင်းစပ်ထားသော မျက်နှာပြင်တစ်ခုနှင့် ခေတ်မီ ကွန်ပျူတာများကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး အဖြူရောင် ဓာတ်ခွဲခန်း ဝတ်စုံဝတ် သုတေသီ ရာနှင့်ချီ၍ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုက်ရှုယွီ ရောက်လာသည်ကို မည်သူကမျှ သိပ်ဂရုမစိုက်ကြချေ။ လက်ထောက် တစ်ယောက်ဟု ထင်ရသော လူလတ်ပိုင်း တစ်ဦးသာ သူ့ကို လာရောက် နှုတ်ဆက်သည်။

"ကျွန်တော့်ကို ဒေါက်တာဝေ ဆီ ခေါ်သွားပေးပါ..."

"ဒီဘက်ကို ကြွပါ... မစ္စတာထိုက်..."

မကြာမီမှာပင် ထိုက်ရှုယွီ သည် ပိန်လှီသော အဘိုးအို တစ်ဦးထံသို့ ရောက်ရှိသွားတော့၏။

ပိန်လှီသော အဘိုးအိုမှာလည်း အဖြူရောင် ဓာတ်ခွဲခန်း ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဘောင် ထူထဲသော မျက်မှန်အနက်ကြီးကို တပ်ဆင်ထားကာ အရိုးနှင့် အရေသာ ကျန်တော့သည်အထိ ပိန်ချုံးနေသည်။ သူသည် သုည များနှင့် တစ် များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဧရာမ မျက်နှာပြင်ကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး နားမလည်နိုင်သော စကားများကို ရေရွတ်နေ၏။

"ဒေါက်တာဝေ... ဥက္ကဋ္ဌထိုက် ရောက်လာပါပြီ..."

ဒေါက်တာဝေ က ထိုက်ရှုယွီ ကို ဘေးတိုက် တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ကို လျစ်လျူရှုကာ မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ မရေမတွက်နိုင်သော သုည များနှင့် တစ် များပေါ်သို့သာ သူ၏ မျက်လုံးများကို ပြန်လည် စူးစိုက်ထားလိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များထဲတွင် ရူးသွပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေတော့၏။

နိုင်ငံတကာ ကော်ပိုရေးရှင်းကြီး တစ်ခု၏ ဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်သော ထိုက်ရှုယွီ မှာ မည်သည့် ဒေါသမျှ မပြရဲဘဲ လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးချကာ ရပ်နေရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

သုတေသန ဌာန တစ်ခုလုံးတွင် ဒေါက်တာဝေ ၏ ရာထူးမှာ မည်မျှ အရေးပါကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားပြီး နိုင်ငံတစ်ဝန်း ကျော်ကြားလှသော "မဟာ သိုင်း‌လောက ခေတ်" အပါအဝင် ကော်ပိုရေးရှင်း တစ်ခုလုံးမှာ ဤသုတေသန ဌာနအတွက်သာ အလုပ်အကျွေး ပြုနေရခြင်း ဖြစ်၏။

မည်မျှ ကြာသွားသည်မသိ။ ဒေါက်တာဝေ သည် မျက်နှာပြင်မှ မျက်လုံးကို ခွာလိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။

"အို... အို... အို... အရမ်းကောင်းတယ်... နောက်ဆုံးတော့ နောက်ထပ် 'မျိုးစေ့' တစ်စေ့ အပင်ပေါက်လာပြီပဲ..."

ထိုက်ရှုယွီ သည် မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ သုည များနှင့် တစ် များကြားတွင် မည်သည့် "မျိုးစေ့" ကိုမျှ မမြင်ရသော်ငြား ဤထူးဆန်းသော လူများကသာ ပြီးပြည့်စုံသော "ကမ္ဘာကြီး" ကို မြင်တွေ့နိုင်ကြောင်း သိထားသဖြင့် သူက ရဲတင်းစွာ မေးလိုက်၏။

"ဒေါက်တာဝေ... ပဉ္စမမြောက် 'မျိုးစေ့' လည်း အပင်ပေါက်လာပြီလား..."

ဒေါက်တာဝေ မှာ သိသာထင်ရှားစွာပင် စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ် ..ထိုက်... မင်း အရင်က ပြောခဲ့တဲ့ 'ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား နံပါတ်တစ်' က ငါ့ကို တကယ်ပဲ အများကြီး အံ့ဩသွားစေခဲ့တယ်... ကြည့်စမ်း... ဘယ်လောက် လှပတဲ့ အပင်ပေါက်လေးတွေလဲ... သူတို့က စပြီး ကြီးထွားနေပြီ..."

ထိုက်ရှုယွီ က ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောလိုက်ပြီး လုပ်ငန်းကိစ္စဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လှည့်လိုက်၏။

"ဒေါက်တာဝေ... ဥက္ကဋ္ဌချင် က ဒီ 'ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား နံပါတ်တစ်' ကို ကျွန်တော်တို့ ထိန်းချုပ်ဖို့ လိုအပ်မလားလို့ မေးခိုင်းလိုက်လို့ပါ..."

"အဓိပ္ပာယ် မရှိတာတွေ..."

ဒေါက်တာဝေ က ရုတ်တရက် လှည့်လာပြီး ထူထဲသော မျက်မှန်အောက်မှ သူ၏ နောက်ကျိနေသော မျက်လုံးများက ထိုက်ရှုယွီ ကို အဆိပ်ပြင်း မြွေတစ်ကောင်အလား စူးစိုက်ကြည့်လာတော့၏။

"သူ အွန်လိုင်းမှာ အချိန် အတော်ကြာကြာ ဆက်ရှိနေသရွေ့ သူ့ကို ထိရဲတဲ့သူ ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ 'မျိုးစေ့' ကြီးထွားမှုကို နှောင့်ယှက်ရဲတဲ့သူ ဘယ်သူမဆို သေရမယ်..."

ဒေါက်တာဝေ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အကြည့်အောက်တွင် ထိုက်ရှုယွီ၏ ကျောရိုးထဲ စိမ့်ခနဲ အေးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့ပါ... ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို လုံးဝ မနှောင့်ယှက်ပါဘူး..."

ဒေါက်တာဝေ က သူ၏ အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။

"ဒီကမ္ဘာကြီးထဲမှာ 'ပုံဖော်ဖို့' နဲ့ 'တိုးတက်အောင် လုပ်ဖို့' လိုအပ်နေသေးတဲ့ နေရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်... ငါတို့က ဒါကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် အရောင်းမြှင့်တင်ဖို့ နည်းလမ်း ရှာရမယ်... လူတွေ ပိုပြီး ဒီကမ္ဘာကြီးထဲကို ဝင်လာပါစေ... ဒါက တကယ့် ကမ္ဘာကြီးပါလို့ သူတို့ကို ပြောပြလိုက်... သူတို့ရဲ့ 'သိမြင်နားလည်မှု' က ငါတို့ကို ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ပုံကြမ်းကို ပိုကောင်းလာအောင် ကူညီပေးလိမ့်မယ်... ဒီ 'ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား နံပါတ်တစ်' လိုမျိုးပေါ့... မင်း မြင်လိုက်လား... သူ သွားတဲ့ နေရာတိုင်းမှာ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေ အားလုံးက အသက်ဝင်လာတယ်... သဲပွင့်လေးတွေကိုတောင် မြင်နေရပြီ... တကယ်ကို အံ့မခန်းပဲ... 'လက်တွေ့ဘဝ' ကို မြေဆီလွှာအဖြစ် အသုံးပြုမှသာ 'မျိုးစေ့' က အပင်ပေါက်နိုင်မှာ... ဒါကြောင့်... ဘယ်သူမှ သူ့ကို အနှောင့်အယှက် ပေးခွင့် မရှိဘူး..."

ထိုက်ရှုယွီ က မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။ "လူသား အားလုံးရဲ့ သိမြင်နားလည်မှု" မှတစ်ဆင့် ဖန်တီးထားသော အစစ်အမှန် ကမ္ဘာကြီး တစ်ခု တည်ရှိနိုင်သည်ဟု မည်သူကမျှ ယုံကြည်မည် မဟုတ်ချေ။

ဤကိစ္စကို လူသိရှင်ကြား ထုတ်ပြန်ရန်လည်း လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ အကြောင်းမှာ ၎င်းက "နူဝါ ပရောဂျက်" ၏ အဓိကကျဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားနိုင်သောကြောင့်ပင်။

လက်ရှိ "မဟာ သိုင်း‌လောက ခေတ်" ကို သိုင်းပညာ လောက အွန်လိုင်းဂိမ်း တစ်ခုအနေဖြင့်သာ ကြော်ငြာနိုင်ပြီး တရုတ်နိုင်ငံရှိ သိုင်းပညာ ယဉ်ကျေးမှု လူကြိုက်များမှုကြောင့် ဤခေတ်ကြီးမှာ နိုင်ငံတစ်ဝန်းလုံးတွင် အလွန် ရေပန်းစားလာခဲ့ကာ နောက်ဆုံးတွင် ယနေ့ သင်တို့ မြင်တွေ့နေရသော အလွန် လက်တွေ့ကျသည့် ရှေးဟောင်း သိုင်းလောက ကမ္ဘာကြီးအဖြစ် ပုံဖော်နိုင်ခဲ့၏။

နောက်တစ်ဆင့်မှာ ဂိမ်း၏ ကြော်ငြာ အရောင်းမြှင့်တင်မှု အားထုတ်မှုများကို တိုးမြှင့်ရန် နည်းလမ်းများ ရှာဖွေရမည်ပင်။

ဒေါက်တာဝေ သည် သူ၏ သုတေသန လုပ်ငန်းများဆီသို့ ပြန်သွားပြီး နက်ရှိုင်းစွာ တွေးတောနေပုံပေါ်သည်ကို မြင်သောအခါ ထိုက်ရှုယွီ ဆက်မနေတော့ဘဲ ထိုကမ္ဘာမှ ထွက်ခွာကာ လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့တော့၏။

သူ၏ ဂိမ်းနားကြပ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီးနောက် ထိုက်ရှုယွီ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ နားကြပ်မှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပိတ်ထားသော ပုံစံဖြစ်ပြီး မျက်မှန်ပုံစံ VR ကိရိယာများနှင့် အသားကျနေသော သူ့အတွက် အနည်းငယ် လေးလံသော ဤနားကြပ်ကို သိပ်သဘောမကျလှချေ။

သို့သော် ဤကဲ့သို့သော တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပိတ်ထားသည့် နားကြပ်မျိုးကသာ လူ၏ အသိစိတ်ကို အပြည့်အဝ ပိတ်လှောင်ထားနိုင်ပြီး ထိုကမ္ဘာထဲသို့ လမ်းညွှန်ပေးကာ ၎င်း၏ "သိမြင်နားလည်မှု" စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ကမ္ဘာကြီးကို ပိုမို တိုးတက်လာစေရန် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိ၏။

ဘယ်ကနေ ဘယ်လို ပေါ်လာမှန်း မသိသော ဤ "ချူလော့ကျွင်း" အမည်ရှိ ကစားသမား အကြောင်းကို သူ တွေးလိုက်မိ၏။ သူသည် ထိုကမ္ဘာနှင့် ပတ်သက်၍ ဤမျှ ခိုင်မာသော သက်ဝင်ယုံကြည်မှု ရှိနေပြီး ၎င်း၏ တိုးတက်မှုနှင့် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုကိုပင် ကြီးမားစွာ အားပေးကူညီနေသည် မဟုတ်လော။

သို့သော် သူ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်ကို မြိုသိပ်ထားရုံမှလွဲ၍ သူ ဘာမှ မလုပ်ရဲချေ။ အကယ်၍ သူသာ ဤလူ၏ "ဝိညာဉ်စွမ်းအား" ကို ထိခိုက်စေပြီး "မျိုးစေ့" တွင် မတော်တဆမှု တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပါက သူ တာဝန်ယူနိုင်စွမ်း ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

...

လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင် ကစားသမား အသိုင်းအဝိုင်းနှင့် အခြား လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အသိုင်းအဝိုင်း တစ်ခုမှာ သူ့ကြောင့် ဂယက်ရိုက်နေကြောင်း ချူကျန့် မသိခဲ့ချေ။

ဤအချိန်တွင် လျန်တူမြို့ အပြင်ဘက်ရှိ တိုက်ပွဲ အငွေ့အသက်များမှာ မပျောက်ကွယ်သေးဘဲ မြို့တွင်းရှိ လမ်းမများပေါ်တွင်လည်း လူသူကင်းမဲ့ကာ အရပ်သား အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ သူသည် စုရှင်းဟယ် နှင့် ကိုယ်ရံတော် ဒါဇင်ချီ တို့နှင့်အတူ ကောရှန် နေထိုင်ရာ စံအိမ်သို့ ရောက်သည်အထိ မြင်းများကို အစွမ်းကုန် နှင်လာခဲ့ကြတော့၏။

စံအိမ်နှင့် နီးကပ်လာလေလေ ချူကျန့်၏ ရင်ခုန်သံများ ပို၍ မြန်ဆန်လာလေလေဖြစ်ပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးများတွင်ပင် ချွေးစေးများ ထွက်လာတော့သည်။

သမားတော် သွားခေါ်ရန် ဆွံ့အနားမကြား တောင်ကြား သို့ သွားခဲ့သော ဤခရီးစဉ်မှာ လဝက်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့လေပြီ။

ရွှီဇီလင်း က ကောရှန်၏ အခြေအနေမှာ အတော်လေး တည်ငြိမ်နေသည်ဟု ပြောခဲ့သော်ငြား ရွှီဇီလင်း လျန်တူမြို့ မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်မှာ တစ်ပတ်နီးပါး ရှိနေလေပြီ။

ကောရှန်၏ အခြေအနေ ပိုဆိုးမလာဘူးဟု မည်သူက အာမခံနိုင်မည်နည်း။

စံအိမ် အပြင်ဘက်တွင် ကိုယ်ရံတော် အချို့က အစောင့်ကျနေကြ၏။ ချူကျန့်သည် မြင်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ရာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသော ချူကျန့်ကို မမှတ်မိသည့် ကိုယ်ရံတော်များက ကပျာကယာ တားဆီးကာ ပြောလိုက်ကြ၏။

"ရပ်လိုက်... ဒီနေရာက လုံခြုံရေး အရမ်း တင်းကျပ်ထားတဲ့ နေရာပဲ... ရှောက်ရွှေ့ ရဲ့ အမိန့်ပြား မပါဘဲ ဘယ်သူမှ ဝင်ခွင့် မရှိဘူးလို့ အမိန့်ထုတ်ထားတယ်..."

ခုံးကျုံး သည် လျန်တူမြို့ နှင့် ဖုန်ချန်မြို့ ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီးနောက် "ရှောက်ရွှေ့စစ်တပ်" အလံကို လွှင့်ထူလိုက်ပြီး သူ၏ စစ်သည်များမှာ "ရှောက်ရွှေ့ တပ်မတော်" ဖြစ်လာကြောင်း ရွှီဇီလင်း ပြောပြ၍ ချူကျန့် ကြားထားပြီး ဖြစ်သည်။

ကိုယ်ရံတော်များက "ရှောက်ရွှေ့" ဟု ပြောသည်ကို ကြားရသောအခါ အံ့ဩစရာ မရှိလှချေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် စံအိမ်ကို ကာကွယ်ရန် ဤကျွမ်းကျင်ပြီး တာဝန်ကျေသော ကိုယ်ရံတော်များကို စီစဉ်ပေးခဲ့သော ခုံးကျုံးကို သူ အလွန် ကျေးဇူးတင်မိတော့၏။

ချူကျန့်မှာ စိတ်ဆိုးခြင်း မရှိသော်ငြား သူ့ကို သူတို့၏ နတ်ဘုရား တစ်ပါးအလား လေးစားကြသော အနောက်မှ ကိုယ်ရံတော်များမှာမူ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားကြ၏။ သူတို့က ရှေ့သို့ တက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

"ဒါ စစ်သူကြီးချူ ပဲ... ဘယ်သူက တားရဲတာလဲ..."

ချူကျန့်သည် သူတို့ကို တားဆီးရန် ကပျာကယာ လက်မြှောက်လိုက်၏။ လျန်တူမြို့ တွင် အာဏာပြပြီး ခုံးကျုံး၏ ဩဇာအာဏာကို သူ မထိခိုက်စေလိုချေ။

သို့သော် ခုံးကျုံးမှာ မြို့ပြင်တွင်သာ ရှိနေသေးပြီး ပြန်မရောက်သေးပေ။ သူ့ကို ရှာဖွေပြီး အမိန့်ပြား သွားယူရန်ဆိုပါက ချူကျန့်အတွက် အချိန်ပို၍ ကြန့်ကြာသွားပေမည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ရွှီဇီလင်း ပေးထားခဲ့သော အမိန့်ပြား တစ်ခုကို သတိရသွားပြီး အလုပ်ဖြစ်မဖြစ် မသေချာသော်ငြား ချူကျန့်သည် ၎င်းကို ထုတ်ယူကာ ကမ်းပေးလိုက်၏။

"ဒီအမိန့်ပြား ဆိုရင် အဆင်ပြေမလား..."

၎င်းမှာ လက်ဝါးအရွယ်ခန့်သာ ရှိသော လက်ဖြင့် ထွင်းထုထားသည့် ကြေးဝါပြား တစ်ခုဖြစ်ပြီး ကံကောင်းခြင်း တိမ်တိုက် ပုံစံများနှင့် အလယ်တွင် ရိုးရှင်းသော "ချူ" ဟူသည့် စာလုံး တစ်လုံး ပါရှိသည်။

ကိုယ်ရံတော်က ၎င်းကို ယူကာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း အံ့အားသင့်သွားတော့၏။ ရှောက်ရွှေ့ တပ်မတော် တစ်ခုလုံးတွင် ဤကဲ့သို့သော အမိန့်ပြား သုံးခုသာ ရှိသည်။ "ခုံး"၊ "ရွှီ" နှင့် "ချူ" တို့ ဖြစ်ကြ၏။ သခင်လေး စစ်သူကြီးက ဤအမိန့်ပြား သုံးခုကို မြင်ရခြင်းမှာ သူ့ကိုယ်တိုင်နှင့် တွေ့ရခြင်းနှင့် တူညီပြီး ၎င်းတို့၏ အမိန့်တိုင်းကို နာခံရမည်ဟု အမိန့်ထုတ်ထားခဲ့၏။

ကိုယ်ရံတော်များက "စစ်သူကြီးချူ" ဟု နောက်တစ်ကြိမ် ပြောလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ ချူကျန့်၏ အသံကို သူတို့ မှတ်မိသွားကြပြီး ကပျာကယာ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်ကြ၏။

"လက်အောက်ငယ်သားများက စစ်သူကြီးချူ ကို ဂါရဝပြုပါတယ်... မမှတ်မိလို့ ရိုင်းစိုင်းသွားတာပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး အပြစ်ပေးပါ..."

ချူကျန့်က သူတို့ကို မှတ်မိသွားပြီး လျန်တူမြို့ ကို သူ တာဝန်ယူစဉ်က စုဆောင်းခဲ့သော သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းမိလိုက်၏။ သို့သော် သူ စုဆောင်းခဲ့သော လူများလွန်းသဖြင့် သူတို့၏ နာမည်များကို ချက်ချင်း မမှတ်မိနိုင်ချေ။

ချူကျန့်က သူတို့၏ ပခုံးများကို ပုတ်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး... မလိုပါဘူး... ကြိုးကြိုးစားစားနဲ့ တာဝန်ကျေကျေ ထမ်းဆောင်ပေးကြလို့ ငါကတောင် မင်းတို့ကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ... နောက်မှ မင်းတို့ကို သေရည် တိုက်မယ်..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူက လက်နှစ်ဖက် ဆုပ် နှုတ်ဆက်ကာ ခြံဝင်းထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်သွားတော့၏။

Book 17 end.