အခန်း ၃၄၉

အခန်း (၃၄၉) - ပြင်းထန်သောတိုက်ခိုက်မှု

သူတို့အားလုံး ပိုမိုအလျင်စလိုဖြစ်လာသဖြင့် တောင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်နေသော အရှိန်ကို မြှင့်တင်လိုက်ကြ၏။

သို့ရာတွင် တောင်တစ်ဝက်အထိ လာခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ဖြတ်ကျော်မရနိုင်ကြောင်းကို မကြာမီပင် သိရှိသွားကြလေသည်။

ယုမေ ရှာဖွေထောက်လှမ်းနိုင်သည်ထက် ပိုမိုပရိယာယ်များသော ထောင်ချောက်များရှိနေပြီး ဝိညာဉ်သားရဲများကလည်း ပိုမိုကောက်ကျစ်ကာ စွမ်းအားကြီးမားနေကြသည်။

ထိုသို့သောအခြေအနေများတွင် ဟယ်ရှန်း၏ အဆိပ်က အသုံးဝင်ခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ လက်နက်ပစ္စည်းများမှာမူ လျင်မြန်စွာ ကုန်ခမ်းလာခဲ့သည်။

တောင်၏ ပထမထက်ဝက်ခရီးစဉ်တွင် နာရီအနည်းငယ်အတွင်း ရောက်ရှိခဲ့သော ကီလိုမီတာငါးဆယ်အမှတ်သို့ ရောက်ရန်အတွက် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ တစ်ရက်ခွဲမျှ ကြာမြင့်သွားခဲ့လေ၏။

တောင်ပေါ်သို့ တက်လာသည်နှင့်အမျှ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ပို၍မှုန်ကုပ်လာကြသည်။

တစ်ကီလိုမီတာတက်သွားတိုင်း အခက်အခဲမှာ နှစ်ဆတိုးလာသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အပြောင်းအလဲများကလည်း အလွန်များပြားလွန်းလှ၏။

နေရာတစ်နေရာတွင် အမျိုးအစားမတူညီသော ဝိညာဉ်သားရဲများက အုံလိုက်ကျင်းလိုက်ရှိနေတတ်ပြီး နောက်တစ်နေရာ၌ အဆိပ်ငွေ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေတတ်သည်။

ထောင်ချောက်အစီအရင်များကို နေရာတိုင်းနီးပါးတွင် တွေ့ရပြီး ရှင်းပြ၍မရသော ထူးဆန်းသည့် ဖြစ်ရပ်များလည်း ရံဖန်ရံခါ ပေါ်ပေါက်လာတတ်ပေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် သူတို့ရောက်ရှိနေသော နေရာတွင် သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းအခြေခံများ ဖိနှိပ်ခံထားရကြောင်း ခံစားလိုက်ရပြီး ယုမေပင်လျှင် သူမ၏ နှလုံးသားကြေးမုံကို အသုံးပြု၍မရနိုင်တော့ပေ။

သူတို့ အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန်အတွက် အားထားရမည့်အရာမှာ သိုင်းပညာနည်းစနစ်များသာ ဖြစ်လေသည်။

ယုမေသည် အဖွဲ့အတွက် အထောက်အကူပြုရန်နှင့် ရှေ့ဆက်တက်လှမ်းရန်အတွက် သူမ၏ သဘာဝခန္ဓာကိုယ်ကို အဓိကအားကိုးနေရသူဖြစ်သောကြောင့် ဤအခြေအနေက သူမအား အထိခိုက်ဆုံးဖြစ်စေခဲ့သည်။

ဖိနှိပ်မှုများကြောင့် ယုမေသည် စာမေးပွဲစတင်ချိန်ကအတိုင်း ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားမရှိသည့် အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားခဲ့၏။

သို့သော် ယခုအကြိမ်တွင် အားကိုးစရာ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံစွမ်းရည်ပင် မရှိတော့သဖြင့် ပို၍ပင် ဆိုးရွားနေသေးသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ဟယ်ရှန်းအတွက်မူ ဤကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်က ငါးတစ်ကောင် ရေရလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

သန့်စင်သော ကျွမ်းကျင်မှုသက်သက်ဖြင့်သာ အသက်ရှင်သန်ခဲ့သူတစ်ဦးအတွက် ဤပတ်ဝန်းကျင်မျိုးက အလွန်ပြီးပြည့်စုံနေပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအရာသည် သူတို့အပေါ်သာမက ထိုဒေသရှိ ဝိညာဉ်သားရဲများနှင့် အခြားသက်ရှိများအပေါ်တွင်ပါ သက်ရောက်မှုရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

သို့ရာတွင် ထိုဒေသရှိ ဝိညာဉ်သားရဲများသည်လည်း ယင်းပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်စေရန် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ကျွမ်းကျင်မှုများကို ထက်မြက်လာစေရန် လေ့ကျင့်ထားခဲ့ကြသဖြင့် အခြေအနေများက ခက်ခဲနေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

ထို့ကြောင့် ဆယ်ကီလိုမီတာပင် မပြည့်သော နယ်မြေကို ဖြတ်ကျော်ရန် သူတို့အနေဖြင့် ခြောက်နာရီနီးပါး အချိန်ယူလိုက်ရလေသည်။

ထိုနယ်မြေထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် သူတို့အားလုံး အထူးသဖြင့် ယုမေမှာ အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဖိနှိပ်မှုများ ကင်းစင်သွားခြင်းကြောင့် သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းအခြေခံများမှ သက်စောင့်စွမ်းအင်များက ပြန်လည်နာလန်ထူလာစေရန် ကူညီပေးခဲ့၏။

သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းအခြေခံများ ပြန်လည်ရရှိလာသော်လည်း မည်သူကမျှ ဝမ်းသာနေပုံ မပေါ်ကြပေ။

ပထမဦးဆုံးရောက်ရှိသွားသော စာမေးပွဲဖြေဆိုသူခြောက်ဦးသည် တောင်တစ်တောင်လုံးကို တက်ရန် ခုနစ်ရက်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ လက်ရှိနှုန်းထားအရမူ ထိုအချိန်ထက် နှစ်ဆပိုကြာနိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း ခံစားနေရသည်။

သူတို့အားလုံး ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်နေကြ၍သာ ထိုမျှသက်သာခြင်းဖြစ်သည်။

တောင်ထိပ်သို့ရောက်ရှိသွားသော ပထမခြောက်ဦးထဲတွင် တစ်ကိုယ်တော်တက်ရောက်နိုင်ခဲ့သူများ ပါဝင်နေမည်သာ သေချာလှသည်။

ဤသို့နှိုင်းယှဉ်တွေးတောမိခြင်းက သူတို့၏ မျက်နှာများအား မှောင်မိုက်သွားစေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း အခြားစာမေးပွဲဖြေဆိုသူများ၏ ကြေညာချက် မရှိသေးခြင်းကသာ တစ်ခုတည်းသော ကောင်းသည့်အချက် ဖြစ်နေသဖြင့် သူတို့ ဆက်လက်ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

အရေအတွက်မှာ ရှစ်ဦး၌သာ ရှိနေသေးပြီး နေရာလွတ်ခုနစ်နေရာ ကျန်ရှိနေသေး၏။

လေးနာရီနှင့် ခုနစ်နာရီအကြာတွင် နဝမမြောက်နှင့် ဒသမမြောက် စာမေးပွဲဖြေဆိုသူတို့ကို အသီးသီး ကြေညာလိုက်ချိန်၌ ထိုသက်သာရာရမှုလေးမှာ လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

ချက်ချင်းဝင်ရောက်ရန် နေရာလွတ်ငါးနေရာသာ ကျန်ရှိတော့ပေသည်။

ကြေညာချက်ကြောင့် သူတို့၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်မသွားခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ လက်ရှိအရှိန်ဖြင့်ဆိုလျှင် ကျန်ရှိနေသော နေရာလွတ်ငါးနေရာအနက် လေးနေရာကို ရယူနိုင်ရန် အခွင့်အလမ်းမှာ အလွန်နည်းပါးနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိနေကြသည်။

ကုန်ဆုံးသွားသောမိနစ်တိုင်းက နောက်ထပ်ကြေညာချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာနိုင်သည့် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

ဤအမှန်တရားက ခက်ခဲနေပြီးဖြစ်သော တောင်တက်ခရီးကို ပို၍ပင် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသွားစေခဲ့တော့သည်။

...

"မင်းတို့ အဲဒါကို ကြားလိုက်လား"

ယုမေက ရုတ်တရက် အသံထွက်လာသဖြင့် အဖွဲ့သားများမှာ ခြေလှမ်းများ ရုတ်ချည်းရပ်တန့်သွားကြလေ၏။

"တခြားထူးဆန်းတဲ့အသံတွေ ကြားရပြန်ပြီလို့တော့ မပြောနဲ့နော်"

ဟယ်ရှန်းက သတိကြီးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ကျိုးမောင်နှမနှစ်ဦးသည်လည်း ထိုနည်းတူ သတိထားနေကြ၏။

သူတို့အနေဖြင့် မည်သည့်လမ်းလွှဲကိုမျှ သွားနိုင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။

နောက်ထပ်အထူးဇုန်နယ်မြေတစ်ခုကို မြင်တွေ့ရလျှင်ပင် သူတို့ ဝင်ရောက်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

"မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီလိုအသံမျိုး မဟုတ်ဘူး..."

သူမအား ကြည့်နေကြသော အကြည့်များကို မြင်သောအခါ ယုမေက ခါးသီးစွာပြုံးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မရဲ့ နားကိုသုံးပြီး နားထောင်ကြည့်တာ အဲဒီဘက်မှာ တိုက်ပွဲဖြစ်နေတယ်... ပြီးတော့ အသံတွေက ရင်းနှီးနေတယ်"

ယုမေက သူတို့၏ အနောက်မြောက်ဘက်ဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ရှင်းပြလေ၏။

"ဘယ်သူတွေလဲ"

ကျိုးလီချင်းက မေးလိုက်သည်။

"တစ်ယောက်က ဆံပင်ရွှေရောင်နဲ့ မိန်းကလေးပဲ။ နာမည်က ယင်ရုံထင်တယ်။ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ လိုင်ရိုပဲ"

ယုမေက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

သူတို့သုံးဦးလုံး ထိုလူနှစ်ဦးကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ယန်ချင်း စတင်ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့သော အမေးအဖြေကဏ္ဍတွင် မေးခွန်းမေးခဲ့ကြသူများ ဖြစ်၏။

လိုင်ရိုမှာ သူ၏ သံမဏိခန္ဓာကိုယ်နယ်ပယ်ကြောင့် အခြားဖြေဆိုသူများနှင့်အတူ စာမေးပွဲဖြေဆိုရန် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သော ပိန်ပိန်ပါးပါးလူငယ်လေးဖြစ်ပြီး ယင်ရုံမှာမူ အခြားဖြေဆိုသူများကို တိုက်ခိုက်ခွင့် ရှိ၊ မရှိ မေးမြန်းခဲ့သော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ပြင်းပြပုံရသည့် ဆံပင်အဝါရောင်နှင့် မိန်းကလေးဖြစ်လေသည်။

ကျိုးရီသည် လိုင်ရိုနှင့်ပူးပေါင်းရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သော်လည်း သူ အခွင့်အရေးမရမီမှာပင် လိုင်ရိုက ပထမအဖွဲ့နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။

သူတို့ ဤအခြေအနေကို သေချာစောင့်ကြည့်သင့်ပုံပင်။

'ဒါဆို သူက ဒီနေရာအထိ တစ်ယောက်တည်း ရောက်လာခဲ့တာပေါ့'

ကျိုးရီက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် တွေးလိုက်မိသည်။

"ယုမေ... သူတို့က တစ်ခုခုကို တိုက်ခိုက်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေကြတာလား"

ကျိုးရီက စဉ်းစားချင့်ချိန်နေသော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်၏။

ကျိုးရီ၏ စိတ်ထဲတွင် ဤအခြေအနေနှင့် ပတ်သက်၍ အကြံအစည်များ စတင်လည်ပတ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ကျိုးလီချင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။

ယုမေက ခေါင်းကို အနောက်မြောက်ဘက်ဆီသို့ စောင်းလိုက်ပြီး မျက်စိမှိတ်ကာ ထိုဘက်မှအသံများကို အာရုံစိုက်နားထောင်လိုက်သည်။

"သူတို့အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေကြပုံရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မလည်း သိပ်မသေချာဘူး။ အတည်ပြုဖို့ဆိုရင် နည်းနည်းလောက် အနီးကပ်သွားကြည့်ရလိမ့်မယ်"

ကျိုးရီမှာ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ခိုင်မာပြတ်သားသည့်ဟန်ဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်၏။

"လိုင်ရိုနဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ကိစ္စကို မင်းတို့ ဘယ်လိုထင်လဲ"

သူက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် အဖြေကို စောင့်မနေဘဲ ဆက်ပြောလေ၏။

"ငါတို့ရဲ့ လက်ရှိအရှိန်နဲ့ စွမ်းရည်အရဆိုရင် ထိပ်ဆုံးဆယ့်ငါးယောက်စာရင်းဝင်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်ဆိုတာ မင်းတို့အားလုံးလည်း သိမှာပါ”

“တောင်ထိပ်ကိုရောက်ဖို့က အဓိကဖြစ်လို့ ထိပ်ဆုံးဆယ့်ငါးယောက်စာရင်း ဝင်တာ၊ မဝင်တာက အရေးမကြီးဘူးဆိုပေမဲ့ ငါတို့အတွက် တောင်ထိပ်ရောက်ဖို့တောင် မသေချာတဲ့ အနေအထားဖြစ်နေတယ်”

“ဒါပေမဲ့ လိုင်ရိုကိုသာ အဖွဲ့ထဲ ခေါ်လိုက်မယ်ဆိုရင် အခွင့်အလမ်း ပိုများလာလိမ့်မယ်”

“သူတစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဒီနေရာအထိ ရောက်လာနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကပဲ သူ ဘယ်လောက်အရည်အချင်းရှိလဲဆိုတာကို သက်သေပြဖို့ လုံလောက်နေပါပြီ”

“ငါ့အမြင်ကတော့ ငါတို့ သူနဲ့ပူးပေါင်းပြီး ယင်ရုံကို တိုက်ခိုက်သင့်တယ်။ ဒါဆိုရင် ခဲတစ်လုံးတည်းနဲ့ ငှက်နှစ်ကောင်ဖမ်းနိုင်လိမ့်မယ်”

“ကျန်နေသေးတဲ့ အပြင်းထန်ဆုံး ပြိုင်ဘက်တွေထဲက တစ်ယောက်ကို ဖယ်ရှားနိုင်မှာဖြစ်သလို လိုင်ရိုရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကိုလည်း ရလိမ့်မယ်”

“မင်းတို့ရော ဘယ်လိုထင်လဲ"

ကျိုးရီက မေးလိုက်၏။

"ဒါက ငါတို့အတွက် အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်စရာလို့ ထင်တယ်"

ပထမဆုံးထောက်ခံမှုမှာ လုံးဝမျှော်လင့်မထားသော သူထံမှ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ကျိုးရီမှာ မှင်တက်သွားသော အကြည့်ဖြင့် ထိုသူရှိရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

ထိုသူမှာ ဟယ်ရှန်းပင်ဖြစ်လေ၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

လူသုံးယောက်၏ ရုတ်တရက် စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ဟယ်ရှန်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းအမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ကျိုးလီချင်းနှင့် ယုမေတို့သည်လည်း ထိုအစီအစဉ်အပေါ် ထောက်ခံလိုက်ကြ၏။

"ငါတို့ ဒါကို တကယ်လုပ်မယ်ဆိုရင်၊ ပြီးတော့ အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အရေးရှိချင်တယ်ဆိုရင် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းက ချက်ချင်းလက်ငင်း အမြန်လုပ်ဖို့ပဲ”

“လူတစ်ယောက်ကို တိုက်ခိုက်ရမှာဆိုတော့ ပိုပြီးတော့တောင် မြန်မြန်လုပ်ရမယ်”

“ငါတို့ တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင် အချိန်ကောင်းကို စောင့်နေလို့မရသလို သူမကို နောက်ယောင်ခံလိုက်နေလို့လည်း မရဘူး။ သူမရဲ့ အဆင့်နဲ့ဆိုရင် ငါတို့ကို သတိထားမိသွားဖို့ များတယ်”

“အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေးက ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာကို သူမ မသိလိုက်ခင်မှာပဲ ချက်ချင်းဝင်တိုက်ဖို့ပဲ”

“ငါတို့ ဒီကနေ ထွက်သွားတာနဲ့ သူမဆီကို တိုက်ရိုက်ပြေးဝင်ရမယ်။ ဘယ်လိုတိုက်မယ်၊ ဘယ်အချိန်တိုက်မယ်ဆိုတဲ့ အစီအစဉ်တွေ ဆွဲမနေနဲ့တော့”

“တိုက်ခိုက်မှုက ဒီကနေပဲ စရမယ်။ မှန်းဆလို့မရအောင် မြန်ဆန်နေရမယ်၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့ပဲ ပြုတ်သွားလိမ့်မယ်”

“ပြင်းပြင်းထန်ထန်ကို တိုက်ခိုက်ရမယ်၊ ဘာကိုမှ ချန်မထားနဲ့၊ ပြီးတော့ ဘာမှစဉ်းစားမနေနဲ့။ အဲဒီလိုတုံ့ဆိုင်းသွားတာမျိုး ငါတို့ဆီမှာ ရှိနေလို့မရဘူး"

ဟယ်ရှန်းက ပြောလိုက်လေ၏။