အခန်း ၂၈

အခန်း (၂၈) မင်းအတွက် နောက်ထပ် မိန်းမတစ်ယောက် ထပ်ရှာပေးဦးမယ်

ချင်းမော့ယန် ပြောလိုက်သည်ကို ပုပုပြတ်ပြတ် သခင်လေးယန်က နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို အနည်းငယ် ကွေးညွတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အရမ်း စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းမှာ သေချာတယ် အထူးသဖြင့် အရင်တစ်ခေါက်လိုမျိုး ဖန်ယုံကိုပဲ လုပ်ခိုင်းလိုက်တာပေါ့ အဲဒါက ပိုမကောင်းဘူးလား ငါတို့လက်တွေလည်း ပေစရာမလိုတော့ဘူး"

ခဏရပ်ပြီးနောက် သူက အနည်းငယ် နှမြောတသဟန်ဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

"ဒီရက်ပိုင်း ဖန်ယုံကို တမင် ခပ်ခွာခွာ နေလိုက်တော့ သူ ဘယ်တော့ လာရှာမလဲ မသိဘူး"

ချင်းမော့ယန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ခြံဝင်းငယ်ဘက်ကို တစ်ခေါက်သွားကြည့်လေ သူ အဲဒီနားကနေ ခဏခဏ ဖြတ်သွားတတ်တယ်"

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူတို့ ခြံဝင်းငယ်ထဲတွင် ကျင့်ကြံနေသည်မှာ မကြာသေးမီ ဖန်ယုံ ဖြတ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖန်ယုံက ချက်ချင်း ရင်းရင်းနှီးနှီး အနားသို့ တိုးလာကာ မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေးချန် မင်း ဒီရက်ပိုင်း ဘာတွေသုံးပြီး ကျင့်ကြံနေလဲ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်းမော့ယန်က ပြုံးလျက် ပြန်ပြောသည်။

"ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း ခန်းမမှာပဲ သွားကျင့်ကြံနေတာပါ"

ခဏရပ်ပြီးနောက် သူက ပြန်မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေးဖန်ကော ဘယ်လိုလဲ"

ဖန်ယုံ၏ မျက်လုံးထဲတွင် တွေဝေမှုတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ငါလည်း ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း ခန်းမကိုပဲ သွားပြီး ကျင့်ကြံတာပါ"

ဘေးနားရှိ သခင်လေးယန်က ပြုံးလျက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်လား သခင်လေးဖန်ကလည်း သာမန်မဟုတ်ပါလား အားလုံးပဲ ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း ခန်းမမှာ ကျင့်ကြံနေမှတော့ နောက်ရက်ကျရင် အတူတူ သွားကြတာပေါ့"

ဖန်ယုံက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ"

ထို့နောက်မှ ဖန်ယုံ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ထွက်သွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ သခင်လေးယန်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သူ ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း ခန်းမရဲ့ တံခါးဝကိုတောင် ခြေချဖူးရဲ့လား မသိဘူး"

ချင်းမော့ယန်က ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့နဲ့ အတူတူ လျှောက်လှမ်းပြီး တစ်နေရာတည်းကို သွားရုံနဲ့ ငါတို့လို လူမျိုး ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ဘူး"

သူတို့နှစ်ဦး ရယ်မောရင်း ထွက်ခွာသွားကြသည်။ အခုမှ စတင်ခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ပို၍ စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းလာလိမ့်မည်။

—

ကျန်းမန် အမိန့်ပြားကို ရရှိပြီးနောက် မည်သူ့ကိုမျှ အသိမပေးရဲပေ။ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို သဘာဝကျကျ ဖုံးကွယ်ထားရမည် ဖြစ်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျင့်စဉ်စမ်းသပ်မည့် ကိစ္စကို ချင်းယွင်ဆောင် တစ်ခုလုံး လုံးဝ မသိကြပေ။ အထက်လူကြီးများက အောက်ခြေလူများကို ဤကိစ္စအား အသိပေးရန် အစီအစဉ်မရှိကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။

တချို့အရာများကို လူတိုင်းနှင့် မျှဝေခံစားရန် မည်သူမျှ အလိုမရှိကြပေ။

ကျန်းမန် ဤအချက်ကို ပိုမို နားလည်လာလေ မိမိ၏ လောင်းကစားက မှန်ကန်သွားကြောင်း ပို၍ ခံစားရလေ ဖြစ်သည်။ ဆရာကျောက်က တောင်းဆိုချက် မြင့်မားသော်လည်း အလုပ်တော့ သေသေချာချာ လုပ်ပေးသည်။ တချို့လူများကျတော့ အကျိုးအမြတ်တွေ ယူပြီးမှ ပေါ့ပျက်ပျက်သာ လုပ်တတ်ကြသည်။

နွားဝါကြီးက အနားသို့ လာကာ ပြောလိုက်သည်။

"သီအိုရီအရဆိုရင် သူက ဒီလိုနေရာမျိုးကို လုယူဖို့ အရည်အချင်း မမီနိုင်ဘူး ဒါပေမယ့် မင်းပေးလိုက်တဲ့ ကျွေးမွေးနည်းကြောင့် သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက သုံးပုံတစ်ပုံလောက် မြင့်တက်သွားပြီး အရည်အချင်း ပြည့်မီသွားတာ"

ကျန်းမန်က ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း ဆေးလုံးကို စားကာ ဆက်လက် ကျင့်ကြံနေသည်။ ယခုအခါ ပဉ္စမမြောက် ဘူးသီးခြောက်ဘူးက တစ်ဝက်တောင် မပြည့်သေးပေ။ အခွင့်အရေးကို သေချာပေါက် ရယူနိုင်ရန်အတွက် ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ခြောက်သို့ အမြန်ဆုံး တက်လှမ်းချင်နေသည်။

ကျန်းမန်က ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို လည်ပတ်စေရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ဒီအခွင့်အရေးက တကယ်တော့ ငါကိုယ်တိုင် ရှာဖွေနိုင်ခဲ့တာပေါ့"

နွားဝါကြီးက ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကိုယ်မင်း ဒီလိုပဲ နှစ်သိမ့်လိုက်ပါ"

သို့သော် မကြာမီပင် သူက ရုတ်တရက် ကြောင်အမ်းသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လာပြီ"

ကျင့်ကြံရန် ပြင်နေသော ကျန်းမန်က အတော်လေး အံ့ဩသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘာလာတာလဲ"

နွားဝါကြီးက ပြောရင်းနှင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အလင်းတန်းများ စတင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်းမိန်းမရဲ့ လှည့်ကွက်တွေ ထပ်လာပြန်ပြီ ငါအခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ပြီးတာနဲ့ မင်း အဲဒီအလင်းကို အပြင်ထုတ်လိုက်"

ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်တော့သဖြင့် ကျန်းမန်လည်း အတွေ့အကြုံ အနည်းငယ် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ မကြာမီပင် အလင်းတန်းကို အပြင်သို့ ထုတ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် အလင်းလုံးအဖြစ် စုစည်းသွားပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ပြ量ည် စီးဆင်းသွားသည်။

တစ်ဖက်လူ၏ အသံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"လင်ယောက်ျားက အသက်ရှင်နေတုန်းပဲလား ဒါဆို လင်ယောက်ျား ကျွေးမွေးထားတဲ့ ကလိန်ကကျစ်နတ်ဘုရားက နတ်သမီးတံတားက တစ်နှစ်မှ တစ်ခါပဲ ပွင့်တယ်လို့ ပြောလား သူ မင်းကို လိမ်နေတာ"

စကားသံ ဆုံးသည်နှင့် အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ကျန်းမန်ကတော့ ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားသည်။

နွားဝါကြီးက မေးလိုက်သည်။

"သူ ဘာပြောသွားလဲ"

ကျန်းမန်က အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို ဖုံးကွယ်ထားရန် မလိုအပ်ပေ။ ထိုအင်မော်တယ်မလေးနှင့် ယှဉ်လျှင် သူက နွားဝါကြီးကိုသာ အရင် ယုံကြည်ရန် ရွေးချယ်မည် ဖြစ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခုချိန်မှာ တစ်ဖက်လူကို အများကြီး အားကိုးနေရတာလေ။

"နွားအစ်ကို လိမ်ပြောနေတာတဲ့ နတ်သမီးတံတားက တစ်နှစ်မှ တစ်ခါ ပွင့်တာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောသွားတယ်"

နွားဝါကြီးက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"သူ မင်းကို လိမ်နေတာ ငါတို့ကြားထဲ သွေးခွဲချင်လို့ပဲ"

ကျန်းမန်ကတော့ အရမ်းကြီး ဂရုမစိုက်လှပေ။

နွားဝါကြီးက ထပ်မေးလိုက်သည်။

"မင်းက သူပြောတာ အမှန်လို့ ထင်နေတာလား"

ကျန်းမန်က ခေါင်းခါရင်း ပြန်ပြောသည်။ တကယ်လို့ ပွင့်နေရင် တစ်ဖက်လူက စောစောကတည်းက ရောက်လာလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဘာကြောင့် ဒီလို လှည့်ကွက်တွေကို ဆက်သုံးနေပါ့မလဲ။

"ကျွန်တော် မသိဘူး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခုချိန်မှာ နတ်သမီးတံတားက မပွင့်သေးတာတော့ သေချာတယ်"

နွားဝါကြီးက ဆက်လက် ရှင်းပြသည်။

"မင်း ငါ့အပေါ်မှာ သံသယစိတ် များလေ သူက လှည့်ကွက်တွေ သုံးရလွယ်လေပဲ အဲဒီကနေတစ်ဆင့် ငါတို့ရဲ့ တည်နေရာကို ရှာဖွေနိုင်လိမ့်မယ် နတ်သမီးတံတား မပွင့်သေးတဲ့ အချိန်မှာ သူ့ရဲ့ လှည့်ကွက်တွေက သိပ်မသိသာသေးပေမယ့် တကယ်လို့ နတ်သမီးတံတား ပွင့်သွားပြီဆိုရင်တော့ သူက ဒီလို သံသယစိတ်ကို အသုံးချပြီး ငါတို့ရဲ့ တည်နေရာကို ချက်ချင်း အတည်ပြုနိုင်လိမ့်မယ်"

ခဏရပ်ပြီးနောက် သူက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"သူ့ရန်ကနေ လုံးဝ လွတ်မြောက်သွားပြီး ငါလည်း အင်အား ပြန်ပြည့်သွားပြီဆိုရင် မင်းအတွက် နောက်ထပ် မိန်းမတစ်ယောက် ထပ်ရှာပေးဦးမယ်"

ကျန်းမန်ကတော့ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။ နွားအိုကြီးက သူ့ကို လေထဲမှာ တိုက်အိမ်ဆောက်ပြနေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ အနည်းငယ် တွေဝေသွားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

"နွားအစ်ကို ဘယ်လိုလုပ်ရင် အင်အား ပြန်ပြည့်မှာလဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကူအညီ လိုမလား"

နွားဝါကြီးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သေချာပေါက် မင်းရဲ့ အကူအညီ လိုတာပေါ့"

ကျန်းမန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ကို ဘာလုပ်ခိုင်းချင်လို့လဲ"

နွားဝါကြီးက ကျန်းမန်ကို တစ်ချက် ကြည့်ကာ ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဒီရက်တစ်ရာ ကံကြမ္မာ ဘေးဒဏ်ကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်တဲ့ အချိန်ကျမှပဲ ပြောကြတာပေါ့"

ကျန်းမန် ပခုံးတွန့်လိုက်မိသည်။ သူ့ကို ပိတ်မိနေစေသည်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် ကံကြမ္မာဇယား မဟုတ်ဘဲ ဆင်းရဲမွဲတေမှုသာ ဖြစ်သည်။ ကျင့်စဉ်စာအုပ်တောင် မရှိပေ။ တကယ်လို့ နိုးလာတဲ့အချိန်မှာ ကျေးရွာလေးထဲမှာ မင်္ဂလာဆောင်နေရတာ ဆိုရင်တော့ အသက် ဆယ်ချောင်း ရှိရင်တောင် သေရမှာပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီနေရာမှာ ဘာအရင်းအမြစ်မှ ရနိုင်မှာ မဟုတ်လို့ပင်။

တစ်လလုံးလုံး ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ကိုင်ရင်တောင် စားသောက်စရိတ် နှုတ်ပြီးလျှင် ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ဝယ်နိုင်ပါ့မလား မသေချာပေ။ ယွင်ချန်ဌာနထဲတွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရှာရတာ အပြင်ထက် ပိုလွယ်ကူရုံသာမက ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း ဆေးလုံးများကလည်း အတော်လေး ဈေးသက်သာသည်။

ဒါက သူ မကြာသေးခင်က ဆေးလုံးတွေ အများကြီး ဝယ်ယူပြီးနောက် သတိထားမိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ယွင်ချန်ဌာနတွင် နေရာတိုင်း၌ အခွင့်ထူးများ ရရှိကြသည်။ အပြင်ကို ထွက်သွားရင်တော့ တကယ်ကို ရက်စက်လှတဲ့ လောကကြီး ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ စုန့်ချင့်တစ်ယောက် လော်ရွှမ်၏ သက်တော်စောင့် ဘာကြောင့် လုပ်ချင်နေရသလဲဆိုတာ မဆန်းတော့ပေ။ အပြင်ကို ရောက်သွားရင်တော့ ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုးက ဒီတစ်သက်မှာ ရချင်မှ ရတော့မည်။

ကျန်းမန်က အနည်းငယ် သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"နွားအစ်ကို ထင်တာတော့ ကံကြမ္မာဇယားရဲ့ နောက်ထပ် အဆင့် တောင်းဆိုချက်က ဘာဖြစ်မလဲ"

နွားဝါကြီးက လုံးဝ ပြန်မဖြေပေ။ ကျန်းမန်လည်း ထပ်မမေးတော့ပါ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မေးလည်း အဖြေရမှာ မဟုတ်လို့ပင်။ ထို့နောက်တွင်တော့ ကျင့်ကြံခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူ သတိရနိုးထလာသည်မှာ နှစ်လကျော် ရှိပြီဖြစ်ကာ အခြေခံအားဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရှာဖွေခြင်းတို့ဖြင့်သာ အချိန်ကုန်ခဲ့သည်။ မဟုတ်လျှင်လည်း လူတွေကို လိုက်လံ ငြိစွန်းနေခဲ့သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ လူတိုင်းက နောက်ပိုင်း ဝင်ခွင့်နေရာအတွက် ကြိုးစားနေကြသဖြင့် သူ့ကို အသက်ရှူနိုင်မည့် အချိန်အလုံအလောက် ပေးထားသလို ဖြစ်နေသည်။

နောက်ပိုင်း အချိန်များတွင် ကျန်းမန်က ကျင့်ကြံခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။ နေ့ဘက်တွင် ပညာသင်ယူ ကျင့်ကြံပြီး ညနေစောင်းတွင် ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း ခန်းမသို့ သွားသည်။ ထို့နောက် ရှာဖွေရရှိသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများဖြင့် ဆေးလုံးဝယ်ယူကာ ဆက်လက် ကျင့်ကြံသည်။ အချိန်များက တစ်ရက်ပြီး တစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ကျန်းမန်သည် ဘူးသီးခြောက်ဘူးထဲမှ ရေများ တိုးပွားလာသည်ကို မြင်တွေ့နေရသည်။ လေးပုံတစ်ပုံ၊ တစ်ဝက်， ခြောက်ပုံတစ်ပုံ။ နိုဝင်ဘာလ ဆယ့်သုံးရက်နေ့အထိ ဖြစ်သည်။ ကျန်းမန် ကျင့်စဉ် သိမ်းလိုက်သည့် အချိန်တွင် ဘူးသီးခြောက်ဘူးထဲမှ ရေများက ကိုးပုံတစ်ပုံအထိ ပြည့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မနက်ဖြန် ဆယ့်လေးရက်နေ့တွင် ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း ဆေးလုံး နောက်ထပ် တစ်လုံး ထပ်ဝယ်ရမည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ခြောက်သို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီ။ သူ၏ စားနိုင်စွမ်းက ပိုမို မြင့်မားလာသောကြောင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ဆေးလုံးဝယ်ယူရုံသာမက အစားအသောက်များပါ ဝယ်ယူရသည်။ ယခုအခါ သူ့တွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးရာ့ငါးဆယ် ရှိသည်။ အဓိကမှာ ဒီနေ့ည ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း ခန်းမက သူ့ကို နောက်ထပ် တစ်ရာ ပိုပေးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အစောင့်တစ်ယောက် ကิစ္စရှိသွားသဖြင့် တတာဝန်ခံ မြောင်က သူ့ကို တစ်ရက် နှစ်ရက်လောက် ဝင်လုပ်ခိုင်းခြင်း ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် လကုန်ပိုင်း ဖြစ်နေသဖြင့် သူလည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံလိုက်သည်။ မဟုတ်လျှင် မနက်ဖြန်မှ ခန်းမသို့ သွားမှသာ သုံးရာ ပြည့်မည် ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာရပြီး တံခါးစောင့်ရတာ ဘာမှ မကောင်းတာ မရှိပေ။ ဟုတ်တာပေါ့၊ အနည်းငယ် တွေဝေပြရဦးမည် မဟုတ်လျှင် တစ်ဖက်လူက အရှုံးပေါ်သွားသည်ဟု ထင်သွားလိမ့်မည်။

နောက်တစ်နေ့…..နိုဝင်ဘာလ ဆယ့်လေးရက်နေ့….. ကျန်းမန် မနက်စောစော ထလာခဲ့သည်။ မြင်းတင်းကုပ် ကိစ္စများကို အရင် လုပ်ကိုင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် လျှောက်သွားလိုက်ရုံဖြင့် ကျန်းမန် ကြောင်အမ်းသွားခဲ့သည်။ ဒီနေ့ မြင်းတင်းကုပ်တွင် နောက်ထပ် လူတစ်ယောက်နှင့် မြင်းတစ်ကောင် တိုးလာပြန်သည်။ ထိုလူမှာ သေချာပေါက် ဖန်ယုံ ဖြစ်သည်။

မြင်းကတော့ အရင်တစ်ခေါက်က ကောင်မဟုတ်ဘဲ ဒီတစ်ခေါက်တွင် ငွေဖြူရောင် မြင်းတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ လရောင်ငွေဆံမြင်း ဖြစ်သည်။ လ၏ အလင်းရောင်ကို စုပ်ယူပြီး မိစ္ဆာဖြစ်လာသော တောမြင်း ဖြစ်ကာ ငွေရောင် အမွေးအမှင်များက လရောင်အောက်တွင် ဖောက်ထွင်းမြင်ရသလို ဖြစ်သွားပြီး ပြေးလွှားသည့်အခါ ရိပ်ကနဲ အရိပ်များ ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။ အဟုန် အလွန်ပြင်းပြီး ခံနိုင်ရည်လည်း ကောင်းမွန်သည်။ လူအများအပြား အိပ်မက်မက်ကြရသော စီးတော်မြင်း ဖြစ်သည်။ ဖန်ယုံက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှိနေရတာလဲ။

ဖန်ယုံက ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ မြက်တွေကို စားရင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တွက်ပေးမယ်"

ကျန်းမန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး အံ့ဩစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေးဖန် မင်း ဘာလို့ ငါ့နေရာကို ရောက်နေတာလဲ"

ဖန်ယုံကတော့ ဂရုမစိုက်လှပါ သူလည်း မလာချင်ပေမယ့် မြင်းက ပင်ပန်းနေသဖြင့် ဤဘက်သို့ လျှောက်လာခြင်းဖြစ်ကာ ဤနေရာက အစာကို စားချင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် သူ ဤနေရာကို ဘာကြောင့် လာပါ့မလဲ။ အရင်တစ်ခေါက်ကလည်း ဤနေရာမှာတင် အပြောင်းအလဲတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးသည်။

သူ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် လရောင်ငွေဆံမြင်း၏ အမွေးအမှင်များပေါ်တွင် အစက်အပြောက်များ စတင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် ပါးစပ်မှ ညည်းတွားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချက်ချင်းပင် သူက ခေါင်းလှည့်ကာ ကျန်းမန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကျန်းမန်ကတော့ ဘာမှပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ တကယ်တော့ ငါ့ဆီကို တန်းတန်းမတ်မတ် လာတာကိုး။