အခန်း ၄၃

အခန်း (၄၃) ငါမှ မအိပ်ဘဲ သူတို့က ဘယ်လိုလုပ် အိပ်ပျော်မှာလဲ

နောက်တစ်နေ့….

ကျန်းမန်က အရင်ဆုံး အခြေခံ စိတ်အာရုံကျင့်စဉ်ကို သွားရောက် ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူ သေချာ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ သာမန် အထက်တန်း စိတ်အာရုံကျင့်စဉ်နှင့် လုံးဝ ကွာခြားလွန်းလှသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

ရေသစ်သား စိတ်အာရုံကျင့်စဉ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အခြေခံ စိတ်အာရုံကျင့်စဉ်မှာ စာသားများက ရှင်းလင်းလွယ်ကူပြီး နားလည်ရန် လွယ်ကူကာ ကျင့်ကြံရန်လည်း အလွန် လွယ်ကူလှသည်။

စိတ်အာရုံကျင့်စဉ်ကို ရရှိပြီးနောက် ကျန်းမန် ဆက်လက် မတွေးတောတော့ချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှင်းပြမည်ဆိုလျှင်လည်း ရှင်းပြနိုင်သလို သံသယဝင်မည်ဆိုလျှင်လည်း ဝင်နိုင်ကြပေလိမ့်မည်။

ဂရုစိုက်စရာ မလိုလှပေ။

ဂိုဏ်းမှ လူများ လာရောက် ရှာဖွေနိုင်ခြေမှာ အလွန် နည်းပါးလှပြီး သူတို့က မိမိတို့ကဲ့သို့သော လူများကို အာရုံစိုက်လေ့ မရှိကြချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဂိုဏ်းရှိ အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူများအတွက် ဤစမ်းသပ်မှုတွင် ပါဝင်နေသူများမှာ ရွာငယ်လေးများမှ ဆင်းရဲသား ကောင်လေးများသာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

အဘယ်ကြောင့် အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်နေမည်နည်း။

မိမိအလုပ်ကို မိမိ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားရုံသာ ရှိသည်။

ထိုနောက်ပိုင်း နေ့ရက်များတွင် ကျန်းမန်အတွက် ဆဋ္ဌမမြောက် ခြံဝင်းငယ်၌ မည်သည့် အတားအဆီးမျှ မရှိတော့ချေ။

သို့သော် လော်ရွှမ်တို့မှာမူ အလွန်အမင်း ကြိုးစားနေကြသည်။

အချို့က သိုင်းပညာရပ်များကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်ကြပြီး အချို့ကမူ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် တိုးတက်ရန် ကြိုးစားနေကြ၏။

ကျန်းမန်က နေ့ဘက်တွင် သိုင်းပညာရပ်များကို လေ့ကျင့်ပြီး ညဘက်တွင်မူ ချီသန့်စင်ခြင်း ကျင့်စဉ်ကို လည်ပတ်ကာ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို မြှင့်တင်လေသည်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ကျန်းမန်၏ နဂါးနှိမ်နင်းရေး ကျင့်စဉ်မှာ အဆင့်ကိုးသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ရေစီးကြမ်း သိုင်းမှာလည်း အဆင့်ငါးသို့ ရောက်ရှိသွား၏။

မီးခိုးငွေ့ နိဒါန်းကတော့ အဆင့်သုံးသာ ရှိသေးသည်။

အခြေခံ ဓားသိုင်းကိုမူ မလေ့လာရသေးပေ။

ကျင့်ကြံမှုအဆင့် အခြေအနေမှာမူ များစွာ တိုးတက်မှု မရှိလှချေ။

ဆဋ္ဌမမြောက် ဘူးသီးမှာ ဆယ်ပုံတစ်ပုံသာ ပြည့်သေး၏။

ဆဋ္ဌမမြောက် "ဘူးသီး" ကို ရေအပြည့်ဖြည့်နိုင်ရန်အတွက် ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း ဆေးလုံး အလုံအလောက် ဝယ်ယူရန် လိုအပ်ပေသည်။

အဆင့်ခုနစ်သို့ တက်လှမ်းရန် ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းရည်ကို မြှင့်တင်ရန် လိုအပ်ရာ အခွင့်အရေး မရနိုင်မည်ကို စိုးရိမ်ရသည်။

သို့သော်လည်း လက်လျှော့၍မဖြစ်ချေ။

ဒီဇင်ဘာလ တစ်ရက်နေ့။

ယနေ့တွင် ကျန်းမန်က တံခါးစောင့်ရမည် ဖြစ်သည်။

ညဆိုင်းသာ ဖြစ်သဖြင့် နေ့ဘက် လေ့လာကျင့်ကြံခြင်းကို မထိခိုက်နိုင်ပေ။

ထိုနေ့ည၌ ကျန်းမန်က အနည်းငယ် လင်းထိန်နေသော တံခါးပေါက်တစ်ခုရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံရသည်။

သူ့အား ခေါ်ဆောင်လာသူမှာ အရင်က ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း ခန်းမ၌ တွေ့ခဲ့ရသော လမ်းညွှန် မိန်းကလေးပင် ဖြစ်၏။

"ဒီနေရာပဲ ဒါက ဘေးပေါက်လေ အပြင်ဘက်ကတော့ မြို့ထဲကို သွားတဲ့ လမ်းသွယ်လေးဖြစ်ပြီး လမ်းမကြီးကတော့ တောင်ပေါ်ရွာတချို့နဲ့ ဆက်သွယ်ထားတယ်"

လမ်းညွှန် မိန်းကလေးက သေချာစွာ ရှင်းပြသည်။

"ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ရွာတချို့က လူတွေလည်း ဒီတံခါးကနေ ဝင်လာတတ်ကြတယ်"

"သခင်လေးကျန်းက ဒီမှာ စောင့်နေပြီး မသက်ဆိုင်တဲ့သူတွေ ဝင်မလာအောင် တားဆီးပေးရုံပါပဲ"

"ကျင့်ကြံသူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် အထောက်အထား ရှိကြလို့ သခင်လေးကျန်း အနေနဲ့ စစ်ဆေးပေးဖို့တော့ လိုအပ်တယ်"

"တကယ်တော့ အရင်က အစောင့်တချို့က မစစ်ဆေးကြဘူး"

"သူတို့က အတွေ့အကြုံအရ မသင်္ကာစရာကောင်းတဲ့သူတွေကိုပဲ စစ်ဆေးလေ့ရှိတာလေ"

"ဒါပေမယ့် ပြဿနာ တစ်ခုခုဖြစ်ရင်တော့ တာဝန်ယူရနိုင်တယ်"

ထိုစကားကို ကြားသော် ကျန်းမန်က တစ်ဖက်လူ၏ သတိပေးမှုကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်... ဒါဆို ကျွန်မ သခင်လေးကျန်းကို မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး"

ထိုသို့ပြောကာ သူမက ကျန်းမန်ထံသို့ စာအုပ်ငယ်တစ်အုပ် ပေးအပ်လိုက်သည်။

"ဒီမှာက လိုက်နာရမယ့် အချက်လေးတွေပါ သခင်လေးကျန်း အားရင် ဖတ်ကြည့်လို့ ရတယ်"

"တကယ်လို့ ကျင့်ကြံချင်ရင်လည်း ရတယ် တံခါးဘေးမှာ ရပ်ပြီး ကျင့်ကြံရုံပါပဲ လူရှိနေဖို့တော့ လိုတာပေါ့"

သူမ၏ စကားပြောဆိုမှုမှာ ယဉ်ကျေးပြီး ရိုသေမှု အပြည့်ရှိလှသည်။

၎င်းမှာ ကျန်းမန် ပထမနေရာ ရရှိသွားကြောင်း သူမ သိရှိသွားပြီးနောက် ပြောင်းလဲသွားသော သဘောထားပင် ဖြစ်၏။

တာဝန်ခံ မြောင်ပင်လျှင် ခေါင်းငုံ့ပေးရသည်ဖြစ်ရာ သူမအနေဖြင့် သဘာဝကျကျပင် မစော်ကားရဲချေ။

ကံကောင်းသည်မှာ တစ်ဖက်လူကလည်း စကားပြောဆိုရန် လွယ်ကူသူဖြစ်နေခြင်းပင်။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများစွာ ဆုံးရှုံးရပေလိမ့်မည်။

ကျန်းမန်က သူမ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

ဘေးပေါက်ဖြစ်သော်လည်း မကျဉ်းမြောင်းလှချေ။

တံခါးဘေးတွင် သူအနားယူရန် မဏ္ဍပ်တစ်ခု ရှိ၏။

ထိုနေရာ၌ မှိန်ပျပျ မီးအိမ်လေးတစ်လုံး ရှိနေသည်။

လရောင်အောက်တွင် ကျန်းမန်က ရှေ့ဘက်ရှိ တောင်တန်းအချို့ကို မြင်တွေ့နေရသည်။

အနီးအနားရှိ လမ်းသွယ်လေးထဲမှ မီးရောင်အချို့ကိုလည်း မြင်တွေ့နေရ၏။

ဤတံခါးမှာ လော့ယွင်မြို့၏ အစွန်အဖျားတွင် ရှိလေသည်။

နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေပြီးနောက် ကျန်းမန်က သိုင်းပညာရပ် စာအုပ်များကို ဖွင့်ဖတ်လိုက်သည်။

ရေစီးကြမ်း သိုင်းကို လေ့ကျင့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

ဆရာဖူ၏ သင်ကြားမှုများကို ပြန်လည် အမှတ်ရပြီးနောက် သိုင်းပညာရပ်ကို စတင် လည်ပတ်၍ လေ့ကျင့်တော့သည်။

သိုင်းပညာရပ်၏ မွေးရာပါ ချီစွမ်းအင်ကလည်း လိုက်ပါ လှုပ်ရှားလာ၏။

တစ်ကြိမ်

နှစ်ကြိမ်

ကြယ်ရောင်များအောက်တွင် ကျန်းမန်၏ ပုံရိပ်မှာ အနားယူခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ဝင်ထွက်သွားလာနေသူ အချို့က ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အံ့ဩသွားကြသည်။

ဘယ်အချိန်ကများ အစောင့်တစ်ယောက်က ဒီလောက် ကြိုးစားနေခဲ့ဖူးလို့လဲ။

သို့သော် မည်သူကမျှ ဂရုမစိုက်ကြချေ။

သန်းခေါင်ယံ အချိန်အလွန်တွင် ကျန်းမန် ခြောက်ဆယ့်လေးကြိမ်မြောက် လေ့ကျင့်ပြီးသွားခဲ့သည်။

ရေစီးကြမ်း သိုင်း အဆင့်ခြောက်….

ထို့နောက် သူ ဆက်လက် ကျင့်ကြံလေသည်။

မိုးလင်းသည်အထိပင် ဖြစ်၏။

သို့သော် အဆင့်ခုနစ်သို့ မရောက်ရှိသေးချေ။

အချိန်တစ်ခု ယူ၍ လေ့ကျင့်ရန် လိုအပ်သေး၏။

အလျင်လိုစရာတော့ မရှိပေ။

ထိုနေ့ညတွင် ကျန်းမန်က ထပ်မံ၍ တံခါးစောင့်ရန် ရောက်လာခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရောက်ရောက်ချင်း စတင် ကျင့်ကြံတော့၏။

၎င်းက ကျင့်ကြံသူအချို့ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားစေသည်။

သို့သော် သူတို့က ဤဘက်မှ မသွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြ၏။

အစောင့်တစ်ယောက် ဤမျှ ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူတို့ စိတ်ထဲတွင် အဆင်မပြေ ဖြစ်သွားကြသောကြောင့်ပင်။

သန်းခေါင်ယံ မတိုင်မီတွင် ကျန်းမန်၏ ရေစီးကြမ်း သိုင်းမှာ အဆင့်ရှစ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

မနက်ဖြန် အနည်းငယ် ကြိုးစားပါက အဆင့်ကိုးသို့ ရောက်ရှိနိုင်မည် ဖြစ်၏။

တတိယနေ့ သန်းခေါင်ယံ အချိန်…..

ကျန်းမန် ခြေတစ်လှမ်း ချလိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင် မြေပြင်မှာ အက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ အက်ကွဲကြောင်းများစွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ရေစီးကြမ်း သိုင်း အဆင့်ကိုး….

အောင်မြင်သွားပြီ။

"အခုတော့ မီးခိုးငွေ့ နိဒါန်းပဲ ကျန်တော့တယ်၊ ဒါက အနီးကပ် တိုက်ပွဲအတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ သိုင်းပညာရပ်ဖြစ်ပြီး အဆင့်ကိုးအထိ ရောက်အောင် လေ့လာဖို့ ပိုခက်ခဲတယ်"

"ဒါပေမယ့် အချိန်ဆယ်ရက်လောက် ကျန်သေးတော့ အချိန်မီနိုင်ပါတယ်"

ဤအရာများဖြင့် လော်ရွှမ်တို့ကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည်ဟု ကျန်းမန် သေချာ မသိသေးချေ။

သို့သော် အခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ပေ။

သူ အခြား သိုင်းပညာရပ်များကို မဝယ်နိုင်သဖြင့် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကိုသာ အစွမ်းကုန် မြှင့်တင်ရန် ရှိတော့သည်။

တကယ်လို့ ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ခုနစ်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက အရာအားလုံးက လွယ်ကူစွာ ပြေလည်သွားမည် ဖြစ်၏။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ကျန်းမန်က ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချမှတ်လိုက်လေသည်။

သို့သော် လက်ရှိ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ပမာဏမှာ လုံလောက်မည် မဟုတ်ချေ။

ဖက်တီးလေးထံမှ အနည်းငယ် ငှားရမ်းရပေမည်။

ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ခြောက်မှ အဆင့်ခုနစ်သို့ ကူးပြောင်းခြင်းမှာ အဆင့်ငယ်လေး တစ်ခု မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ကျန်းမန်က မီးခိုးငွေ့ နိဒါန်းကို လေ့ကျင့်ရန် ရည်ရွယ်နေစဉ် လမ်းမကြီးပေါ်မှ ခြေဆွံ့နေသော လူတစ်ယောက် လျှောက်လာသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုလမ်းကြောင်းက...တောင်ပေါ်မှ ဖြစ်ရမည်။

ကျန်းမန်က တစ်ဖက်လူ နီးကပ်လာသည်ကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

အသားရောင် ညိုမည်းနေသော အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်၏။

အသက် ငါးဆယ်ကျော်ခန့် ရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။

ခါးကိုင်းနေပြီး အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ပေါက်နေသည်။

သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းမန်ကို ပထမဆုံး မြင်တွေ့သွား၏။

ထို့နောက် ခပ်သုတ်သုတ် လျှောက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းမန်က တစ်ဖက်လူ၏ ခြေထောက်ကို မျက်လွှာချ၍ ကြည့်လိုက်ရာ ရွှံ့များပေကျံနေသော ဘောင်းဘီရှည်တွင် သွေးကွက်အချို့ ရောနှောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လာရာလမ်းတွင် ဒဏ်ရာရလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ကိုယ်ဖော့ပညာ အသုံးပြုထားသည့် လက္ခဏာများ အထင်အရှား ရှိနေ၏。

"အစောင့်လူကြီးမင်း... ကျွန်တော်က လူတစ်ယောက်ကို လာရှာတာပါ"

တစ်ဖက်လူက ရိုသေစွာဖြင့် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ဘယ်သူ့ကို ရှာတာလဲ"

ကျန်းမန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

အတွင်းမှ လူများကို အကြောင်းကြားပေးရန် သူ့၌ တာဝန်ရှိပေသည်။

"ချင်းယွင်ဆောင်၊ ဆဋ္ဌမမြောက် ခြံဝင်းငယ်က ဖန်ယုံ ပါ"

အမျိုးသားက ချက်ချင်း ဖြေလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသော် ကျန်းမန် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားရ၏။

ဖန်ယုံကို လာရှာခြင်း ဖြစ်နေသည်။

"ခင်ဗျားက သူ့ရဲ့ ဘာတော်လဲ" ကျန်းမန်က မေးလိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူက စကားပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်သော်လည်း သူပြောလိုသော စကားများကို အမြန်မျိုချလိုက်ပြီး စကားပြောင်းပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော်က သူ့အိမ်တော်က အိမ်တော်ထိန်းပါ သူ့အတွက် ကျင့်ကြံစရိတ် လာပို့ပေးတာပါ"

"ကျင့်ကြံစရိတ်က ကိုးလပိုင်းကတည်းက သွင်းရမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

ကျန်းမန် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

ထိုစကားကို ကြားသော် အမျိုးသားမှာ အနေရခက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အိမ်တော်မှာ အချိန်နည်းနည်း ကြန့်ကြာသွားလို့ နောက်ကျသွားတာပါ အခုလောက်ဆို အချိန်မီသေးတယ် မဟုတ်လား"

သြဂုတ်လတုန်းက ဆရာကျောက်က ဆဋ္ဌမမြောက် ခြံဝင်းငယ်ကို ကျင့်ကြံစရိတ် သွင်းခိုင်းခဲ့သည်ကို ကျန်းမန် ပြန်လည် အမှတ်ရသွား၏။

လူတိုင်းက ကျန်းမန် ဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် အမှန်တကယ်မှာ ဖန်ယုံ ဖြစ်နေခဲ့သည်လား။

သူပြောခဲ့သားပဲ၊ ထိုအချိန်က ဆရာကျောက်နှင့် သဘောတူညီမှု ရထားပြီးဖြစ်ရာ မည်သို့လုပ်၍ ထပ်မံပြောဆိုလာမည်နည်း။

တစ်ဖက်လူက အချိန်မီသေးလားဟု မေးမြန်းစဉ် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေဟန် ရှိသည်။

ကျန်းမန်က ဖန်ယုံ၏ လက်ရှိအခြေအနေကို ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"အချိန်မီပါသေးတယ်"

ထိုစကားကို ကြားမှသာ အမျိုးသားမှာ သက်ပြင်းချနိုင်သွား၏။

ထို့နောက်မှသာ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အညစ်အကြေးများကို ရှင်းလင်းရန် အချိန်ရသွားတော့သည်။

"အစောင့်လူကြီးမင်း... အားနာစရာ ဖြစ်သွားပြီ"

တစ်ဖက်လူက ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းမန်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် အတွင်းမှ လူများကို အကြောင်းကြားကာ ဖန်ယုံကို သွားရှာခိုင်းလိုက်၏။

ညကြီးအချိန်မတော် ဖြစ်သော်လည်း သူ အိပ်ပျော်နေမည်တော့ မဟုတ်ချေ။

"အလျင်မလိုပါဘူး ကျွန်တော် မနက်ဖြန်အထိ စောင့်နိုင်ပါတယ်"

အမျိုးသားက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းမန်က ခေါင်းခါပြရင်း ပြောလိုက်၏။

"မမီတော့ဘူး အကြောင်းကြားလိုက်ပြီ"

"ဒီအချိန်ကြီးဆို သူ အိပ်နေလောက်ပြီ မဟုတ်ဘူးလား"

"အိပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူ အိပ်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားမှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားရသည်။

သို့သော် ကျန်းမန်က မရှင်းပြခဲ့ချေ။

သူ မအိပ်တော့သည့် အချိန်မှစ၍ ဤဒုတိယနှင့် တတိယနေရာ ရထားသူများ အိပ်ပျော်ပါဦးမည်လား။

သူကိုယ်တိုင် အစောင့်အဖြစ် တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ ဆက်တိုက် ကျင့်ကြံနေသည်ကို သူတို့ ကြိုတင် သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။

ဆဋ္ဌမမြောက် ခြံဝင်းငယ်၌ မည်သူကများ အိပ်ရဲပါမည်နည်း။