အခန်း ၇၁

အခန်း (၇၁) ယောကျ်ား သူတို့ ကျွန်မကို လှောင်နေကြတယ်

ဒီကိစ္စတွေကို လုပ်တဲ့သူတွေကလည်း ဒီလိုပဲ တွေးနေကြတာ ဖြစ်လောက်တယ်။

အောင်မြင်မလား၊ မအောင်မြင်ဘူးလား ဆိုတာကိုတော့ သူတို့ သိပ်ဂရုစိုက်ပုံ မပေါ်ဘူး။

အောင်မြင်ရင် လူကို ရမယ်၊ မအောင်မြင်ရင်လည်း တစ်ဖက်လူရဲ့ အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လို့ ရတယ်။

ပြီးမှ မျက်စိရှေ့ကနေ ပျောက်သွားပြီး အချိန်တစ်ခုရောက်ရင် ပြန်ပေါ်လာမယ်ပေါ့။

နည်းနည်းတော့ လွန်ကဲပေမယ့်၊ ကျန်းမန်ရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေက လီ မိသားစုအတွက်တော့ ဒီလိုပါပဲ။

လီ မိသားစုက အထင်ကြီးလွန်းနေတယ်လို့ ကျန်းမန် ထင်မိတယ်။

"ဒီကိစ္စတွေကနေ ကင်းလွတ်ဖို့ဆိုရင် ကျွန်တော် ဘယ်အဆင့်လောက်အထိ တိုးတက်ဖို့ လိုလဲ"

ကျန်းမန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ပြဿနာ အားလုံးက သူ အားမကောင်းသေးလို့၊ နာမည် မကြီးသေးလို့ပဲ။

ဂိုဏ်းထဲ ဝင်ရမယ်ဆိုရင်တောင် အရမ်း ထင်ပေါ်ကျော်ကြားတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ဝင်မှ ရမယ်။

ဒါမှ ပြဿနာ တော်တော်များများကို ရှောင်လွှဲနိုင်မှာ။

ဒါကြောင့် သူက အစွမ်းအစတွေကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး အောက်ဆုံးအဆင့်လောက်နဲ့ ဂိုဏ်းထဲ ဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

သူ အရင်းအမြစ်တွေ လိုအပ်တယ်၊ ရတနာတွေကို စမ်းသပ်ချင်တယ်ဆိုရင် လူအများရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရမှ ဖြစ်မယ်။

ဒါမှ ပိုကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးတွေ ရနိုင်မှာ။

ဒီလိုမှသာ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် ကံကြမ္မာဇယားကို ရင်ဆိုင်နိုင်မှာ။

အခုချိန်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် ကံကြမ္မာဇယားက သူ့ကို လိုက်မီဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းပဲ။

ဒါပေမယ့် သူ လိုချင်တာက ကံကြမ္မာဇယားထက် ခြေတစ်လှမ်း စောနေရုံတင် မဟုတ်ဘူး။

သူက ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် ကံကြမ္မာဇယားကို သူ့နောက်ကျောကိုတောင် မမြင်ရတော့တဲ့အထိ ကျန်ရစ်ခဲ့အောင် လုပ်ချင်တာ။

တကယ့် ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို ခံစားသွားရအောင်လို့။

"မင်းမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရှိလား"

ဆရာကျောက်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။

တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပင် ကျန်းမန် သတိဝင်လာပြီး အနည်းငယ် အနေခက်စွာဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။

"လောလောဆယ်တော့ မရှိသေးဘူး"

နောက်တော့ ရှိလာမှာပါ၊ ပါရမီက ဒီလောက် မြင့်နေတာပဲ။

ဒီရက်ပိုင်း ကျင့်ကြံတာက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နည်းနည်း ကုန်တယ်။

သူရှာထားတာတွေရယ်၊ ဖက်တီးလေး ပေးတာရယ်၊ ချန်ချီဝမ်ဆီက ချေးထားတာရယ်၊ ပြီးတော့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် ကံကြမ္မာဇယားက ပေးတာတွေပါ ပေါင်းလိုက်ရင်တောင် သိပ်မလောက်ချင်ဘူး။

နောက်ပိုင်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အလုံအလောက် ရအောင်လို့ မီးထွန်းဖို့ သွားရဦးမယ်။

ဒါမှ နောက်ဆက်တွဲ စားစရိတ်နဲ့ ကျင့်ကြံစရိတ်တွေကို ကာမိမှာ။

ဆရာကျောက်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး များရင် သူတို့ဆီကနေ ကင်းလွတ်နိုင်တယ် တခြား မိသားစုတွေက ပါရမီရှင်တွေကို သူတို့ သွားရှုပ်တာ မင်း မြင်ဖူးလို့လား"

ကျန်းမန် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

ဘယ်လို ပြန်ပြောရမလဲတောင် မသိတော့ဘူး။

ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြင့်ရင် မရဘူးလား။

"ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်မှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရှိရင် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြင့်တာပဲ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မမြင့်ဘူးဆိုရင် အဲဒါက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး မလောက်လို့ပဲ"

ဆရာကျောက်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းမန် ထပ်မံ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။

ထို့နောက် လော် မိသားစု အကြောင်းကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

"လော် မိသားစုလား"

ဆရာကျောက်က အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ဖြေလိုက်၏။

"လော် မိသားစုက ပြဿနာ နည်းနည်း ရှိနေပုံရတယ် သူတို့ရဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေက အရမ်း အားနည်းနေတယ် ဝင်ခွင့်အရည်အချင်း ရတဲ့သူတွေ ရှိပေမယ့် ဂိုဏ်းထဲ တကယ် ဝင်နိုင်မယ့်သူက အရမ်း ရှားတယ်"

"ဒါတင်မကဘူး အထပ်သုံးထပ်မှာလည်း လော် မိသားစုဝင်တွေ လုံးဝ မရှိသလောက်ပဲ"

"သူတို့သာ အိမ်ပါသမက် မခေါ်ရင် ပြဿနာ ကြီးသွားလိမ့်မယ်"

"ဒါကြောင့် အဆောင်ခြောက်ဆောင် ဒုတိယ ဖြစ်တဲ့ မင်းက သူတို့အတွက် အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပဲ"

"ဟုတ်ပါတယ် သူတို့က တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ကမ်းလှမ်းတာ မဟုတ်ဘူး တခြား မိသားစုက မဟုတ်တဲ့သူ အားလုံးကို ကမ်းလှမ်းလောက်တယ်"

"ဒါပေမယ့် မင်းက အထူးခြားဆုံးပဲ မင်း ငြင်းလိုက်ရင်တောင် သူတို့က သေချာပေါက် ထပ်လာပြီး နားချဦးမှာပဲ"

"လော် မိသားစုရဲ့ အကူအညီသာ ရှိရင် မင်း ဘာမှ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး"

"တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာတင် အရာအားလုံး ပြည့်စုံသွားမှာ"

"နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်စာလောက် ဖြတ်လမ်းက သွားလို့ရသွားပြီ"

နောက်တော့ ကျန်းမန် လို့ မခေါ်ရတော့ဘဲ လော်မန် လို့ ခေါ်ရတော့မှာပေါ့ ဟု ကျန်းမန် စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိ၏။

ထိုအကြောင်းကို ကျန်းမန် အများကြီး ဆက်မပြောတော့ချေ။

အိမ်ပါသမက် လုပ်ရန်မှာ သေချာပေါက် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ချုပ်နှောင်မှုက အရမ်း ပြင်းထန်လွန်းတယ်။

အခြားအကြောင်းအရာ အချို့ကို ပြောဆိုပြီးနောက် ကျန်းမန် ပြန်လာခဲ့သည်။

ကျန်းမန်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ဆရာကျောက်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။

ကျန်းမန်ရဲ့ နောက်ကွယ်က လူကိုပဲ သူ ယုံကြည်လိုက်ပါတယ်။

အရင်က အကြိမ်ကြိမ် အမြင်မှားခဲ့တယ်။

ဒီတစ်ကြိမ်တော့ သူ့အမြင်နဲ့ မဆုံးဖြတ်တော့ဘဲ ကျန်းမန် နောက်ကွယ်က လူရဲ့ ရွေးချယ်မှုကိုပဲ လိုက်နာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

သေချာပေါက် မှားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

"တတိယအကြိမ် ယှဉ်ပြိုင်လုယူပွဲမှာ သူ အဆင့်ဘယ်လောက် ရမလဲ မသိဘူး တကယ်လို့ ကံကောင်းလို့ အဆောင်ခြောက်ဆောင် ပထမ ရသွားရင် ဂိုဏ်း အကဲဖြတ်စစ်ဆေးမှုမှာ အထူး အာရုံစိုက်ခံရမှာ သေချာတယ်"

"အဲဒီလိုဆိုရင် ဒီမိသားစုတွေလည်း အရမ်း အလွန်အကျွံ လုပ်ရဲမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

————

လရောင်ကို ဖြတ်သန်းကာ ကျန်းမန်က မြင်းတင်းကုပ် ခြံဝင်းသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

နွားဝါကြီးက မြက်စားနေဆဲပင်။

"အဝါကြီး မင်း အသားမစားဘူးလား" ကျန်းမန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏。

နွားဝါကြီးက မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်ကာ ပြန်မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘာလို့ မင်းမိန်းမနဲ့ ခွဲနေရတာလဲ မင်းက တစ်ယောက်တည်း နေရတာကို သဘောကျလို့လား"

ကျန်းမန်လည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ သိုင်းပညာရပ် အကြောင်းကိုသာ ပြောပြလိုက်၏။

တစ်ခေါက်လောက် ရှင်းပြပြီးနောက် တစ်ဖက်လူ နားလည်အောင် စောင့်ရမည်။

သိုင်းပညာရပ်၏ ယုတ္တိကို နားလည်သွားပါက နောက်ပိုင်းတွင် အစွမ်းထက်သော သိုင်းပညာရပ်များနှင့် တွေ့ဆုံပါက အဝါကြီးကို တိုက်ရိုက် မေးမြန်းနိုင်မည် ဖြစ်၏။

ထို့နောက် ကျန်းမန်က ယနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စများ၊ စာအိတ် ခြောက်အိတ်နှင့် အကြောင်းအရာများကို ပြောပြလိုက်သည်။

"မင်း မိန်းမတွေကို ကိုင်ကြည့်ချင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား အိမ်ပါသမက် လုပ်လိုက်ရင် ကိုင်လို့ ရပြီလေ"

နွားဝါကြီးက ပြောလိုက်၏။

ကျန်းမန် ကြောင်အမ်းသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဝါကြီး မင်း စိတ်ဓာတ်ကျနေတာက ကိစ္စမရှိပေမယ့် အဆိုးမြင်တဲ့ အတွေးတွေတော့ မရှိသင့်ဘူးနော်"

အခုထိ ဘယ်သူဘယ်ဝါမှန်း မသိရသေးတဲ့ နတ်သမီးလေးရဲ့ ချုပ်နှောင်မှုကို ခံနေရတုန်းပဲ။

ဒီလိုကိစ္စမျိုးမှာ ဆိုးကျိုးတွေ သေချာပေါက် ရှိနိုင်တယ်။

အရင်ဆုံး ကွာရှင်းဖို့ လုပ်ရမယ်။

နောက်တစ်ခုက လော် မိသားစုက လူတွေကို ကိုင်ကြည့်တာနဲ့ နတ်သမီးလေးကို ကိုင်ကြည့်တာက ဘယ်တူပါ့မလဲ။

သို့သော် ကျန်းမန် အနည်းငယ် သိချင်သွားသည်မှာ လော် မိသားစုကို ဟန်ဆောင် လက်ခံလိုက်ပြီး လော် မိသားစုဆီက အကျိုးအမြတ်တွေ ယူကာ စာချုပ်ရဲ့ ချုပ်နှောင်မှုကနေ ဘယ်လို ရှောင်လွှဲရမလဲ ဆိုသည်ကို ဖြစ်၏။

သူက မေးမြန်းလိုက်သည်။

နွားဝါကြီးက တည်ငြိမ်စွာ ဖြေလိုက်၏။

"အရမ်း လွယ်ပါတယ် အခု စာချုပ်တွေက ဂိုဏ်းတွေကနေ သတ်မှတ်ထားတာလေ ဂိုဏ်းကိုယ်တိုင်က ချမှတ်ထားတဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေပဲ မင်းက ဂိုဏ်းထက် ပိုအစွမ်းထက်ရင် စည်းမျဉ်းတွေကို အသစ် ပြန်သတ်မှတ်လိုက်ရုံပဲ"

ကျန်းမန် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ထပ်မေးလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ လမ်းခုလတ်မှာ ဖောက်ဖျက်မိရင်ကော"

နွားဝါကြီးက ကျန်းမန်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေသော်လည်း စကားမပြောခဲ့ချေ။

ကျန်းမန် အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားခဲ့သည်၊ စာချုပ် ချုပ်ဆိုပြီးပါက ဖောက်ဖျက်ရန် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်၊ တစ်သက်လုံး လော် မိသားစုဝင်အဖြစ် နေရုံသာ ရှိတော့၏။

ဒါပေမယ့် အိမ်ပါသမက် လုပ်တာကို အဲဒီ နတ်သမီးလေးသာ သိသွားရင် ဘာဖြစ်မလဲ မသိဘူး။

ကျန်းမန် ဆက်မေးရန် ပြင်နေစဉ် နွားဝါကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အလင်းရောင်များ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ကျန်းမန် ဆွံ့အသွားရ၏။

နွားဝါကြီးလည်း ကြောင်အမ်းသွားသည်။

နှစ်ယောက်သား အချင်းချင်း စိုက်ကြည့်နေမိကြလေသည်။

"ဘာကြည့်နေတာလဲ မင်းကို လာရှာတာလေ"

နွားဝါကြီးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကို လာရှာတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား"

ကျန်းမန်က ပြန်မေးလိုက်သည်။

ခုနလေးတင် အိမ်ပါသမက် ကိစ္စ ပြောနေတုန်း စာရောက်လာတော့ နည်းနည်းတော့ လိပ်ပြာမလုံသလို ခံစားရတယ်။

တစ်ဖက်လူရဲ့ ခံစားချက်ကို အရမ်း ဂရုစိုက်လို့တော့ မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ဖက်လူက အရမ်း အစွမ်းထက်နေလို့။

နောက်ခံကလည်း လုံးဝ သာမန် မဟုတ်ဘူးလေ။

အရင်တုန်းက အသက်ကို မနှမြောဘဲ ဒီလိုလူမျိုးကို သွားရှုပ်မိတာကိုး။

ဒီလို အခြေအနေမျိုး ပုံမှန်အားဖြင့် ဖြစ်လေ့မရှိဘူးလို့ အဝါကြီးကို မေးကြည့်ဖူးတယ်။

ဒါပေမယ့် မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ကိစ္စက ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။

ရင်ဆိုင်ဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်။

ကျန်းမန် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အလင်းတန်းကို လှမ်းယူလိုက်၏။

ချက်ချင်းပင် အလင်းတန်းက သူ့ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

နတ်သမီးလေး၏ သာယာကြည်လင်သော အသံက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာ၏၊ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းနေပုံရသည်။

"ယောက်ျား ဒီနေ့ သူတို့က ကျွန်မကို လှောင်ကြတယ် ကျွန်မက အိမ်ထောင်ကျနေပေမယ့် ယောက်ျားရဲ့ နာမည်ကိုတောင် မသိဘူးတဲ့ ပြီးတော့ မုဆိုးမလို နေနေရတယ်တဲ့"

"ဘယ်တော့မှ ယောကျာ်းနဲ့ အတူတူ နေရမလဲ မသိတော့ဘူး"

"ဒါနဲ့ ယောကျာ်း ရှင် အဲဒီ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားကို မေးကြည့်ပြီးပြီလား ကျီးကန်းတံတား ဘယ်တော့ ပွင့်မှာလဲလို့"

"အချိန်သိပ်မရတော့ဘူးနော်"

အသံဆုံးသွားသည်နှင့် ကျန်းမန် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွား၏။

အရမ်း နူးညံ့တဲ့ အသံလေးပဲ။

သော့ယူဖို့ သူ့ကို လှည့်စားတုန်းကလည်း တစ်ဖက်လူက ဒီလိုပုံစံပဲ ဆိုတာကို သူ မှတ်မိနေတယ်။

အဲဒီတုန်းက သူက အရူးတစ်ယောက်လို ယုံကြည်ခဲ့မိတာ။

ဒီတစ်ခေါက် ထပ်ယုံရင်တော့ သူက တကယ့် အရူးကြီး ဖြစ်သွားမှာပဲ။

"သူ ဘာပြောလဲ"

နွားဝါကြီးက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ကျန်းမန်က အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်၏။

နွားဝါကြီး ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ဆို မင်းမိန်းမနဲ့ ကြည်နူးတဲ့ စကားတွေကို ငါ့ကို လာပြောပြစရာ မလိုတော့ဘူး"

ကျန်းမန်က လေးလေးနက်နက် မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ဒီလို ဘယ်ဖြစ်မလဲ အတုအစစ် ခွဲခြားဖို့ အကြီးအကဲရဲ့ အကူအညီ လိုသေးတယ်လေ"

နွားဝါကြီးက ကျန်းမန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သော်လည်း စကားမပြောခဲ့ချေ။

ပါးစပ်ထဲက မြက်တွေကိုသာ ဆက်ဝါးနေလိုက်သည်။

ကျန်းမန်က ဆက်ပြောလိုက်၏။

"အကြီးအကဲ ကျီးကန်းတံတားက ဘယ်တော့ ပွင့်မှာလဲ"

ပြောရရင် အချိန်က ခြောက်လကျော်တောင် ကြာသွားပြီ၊ သူက ကျီးကန်းတံတား ကိစ္စကို တစ်ခါမှ မမေးခဲ့ဖူးဘူး။

အခု နတ်သမီးလေးက ရုတ်တရက် အဲဒီအကြောင်း ပြောလာတော့ သူ့ကို အခြေအနေ သိပ်မဟန်ဘူးလို့ ခံစားရစေတယ်။

နွားဝါကြီးက ပါးစပ်ထဲက မြက်တွေကို မျိုချလိုက်ပြီး ဖြေလိုက်၏။

"အရင်တုန်းက အနောက်ဘက်တောင်မှာ ရေကန် ပေါ်လာတဲ့ အချိန်က ကျီးကန်းတံတား ပွင့်မယ့်နေ့ပဲ"

"မင်း တွက်ကြည့်လေ အဲဒီအချိန်နဲ့ ဘယ်လောက် ကွာသေးလဲလို့"

"ပုံမှန်အားဖြင့် ကျီးကန်းတံတားက တစ်နှစ်ကို တစ်ခါ ပွင့်တယ် မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ကိစ္စတွေ မရှိရင်ပေါ့"

ကျန်းမန် ကြောင်အမ်းသွားပြီး အရင်က ကိစ္စများကို ပြန်လည် သတိရသွားသည်။

မင်္ဂလာဆောင်ခဲ့တာက သြဂုတ်လလယ်လောက်မှာ။

ဒါဆို ဒီတစ်ခေါက် ကျီးကန်းတံတား ပွင့်မှာကလည်း သြဂုတ်လလယ်ပေါ့။

"မဟုတ်ဘူး" နွားဝါကြီးက ခေါင်းခါပြရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

"ပိုစောလိမ့်မယ်"

ကျန်းမန် ဆွံ့အသွားရသည်။

သူ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် နွားဝါကြီးကို ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ မေးလိုက်၏။

"အဝါကြီး တကယ်လို့ ငါက ကွာရှင်းဖို့ အရင်စပြောရင် သူ ငါ့ကို လွှတ်ပေးမလား"

နွားဝါကြီးက သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကျန်းမန်က ဆက်ပြောလိုက်၏။

"အကြွေးရှိရင် အကြွေးရှင်ကို တောင်းရမှာပဲလေ အဝါကြီး မင်းက..."

နွားဝါကြီးက ကျန်းမန်၏ စကားကို ဖြတ်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ အန္တရာယ် ရောက်လာရင်တော့ ငါ ကျန်နေသေးတဲ့ အင်အားနဲ့ ထွက်ပြေးလို့ ရနိုင်တယ် နှမြောစရာ ကောင်းတာက လူတော့ ခေါ်သွားလို့ မရဘူး"

ကျန်းမန် ဆွံ့အသွားရပြန်၏။