အခန်း ၇၉

အခန်း (၇၉) ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မိသားစုများ

နောက်တစ်နေ့

မိုးလင်းခါနီး အချိန်

ကျန်းမန်က မအိပ်ဘဲ ဤအချိန်အထိ ဆက်လက် ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။

ကောင်းကင်တွင် အလင်းရောင် ရေးတေးတေး ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက အလယ်အလတ် သွေးကြောအင်အား ကျင့်စဉ်နှင့် လွဲချော်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သို့သော် ပါရမီရှင်များတွင်လည်း ကိုယ်ပိုင် ရွေးချယ်မှု ရှိပေသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လိုလားနေသည့်အရာက အလယ်အလတ် ကျင့်စဉ်များကို ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဇွန်လနှောင်းပိုင်းသည် သူ၏ အင်အားများကို စုဆောင်းရမည့် အချိန်မဟုတ်ဘဲ အစွမ်းအစများကို ထုတ်ဖော်ပြသရမည့် အချိန် ဖြစ်သည်။

"မင်း ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ"

နွားဝါကြီးက မေးလိုက်သည်။

"ကြွားလုံးထုတ်ဖို့ စဉ်းစားနေတာလေ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးသာ လောက်ရင် ငါ အော်ပြောလိုက်ပြီ"

ကျန်းမန်က ဖြေလိုက်သည်။

"ဒီရက်ပိုင်း မင်းကို ခိုးကြည့်နေတဲ့ လူတွေ ရှိတယ် မိုးလင်းတော့မှ ပြန်သွားကြတာ"

နွားဝါကြီးက ပြောလိုက်သည်။

"ပုံမှန်ပါပဲ သူတို့က ငါ တကယ် မအိပ်တာလား၊ ဟန်ဆောင်နေတာလား ဆိုတာကို သိချင်နေကြတာ"

ကျန်းမန်လည်း သိပ်ဂရုမစိုက်ပေ။

ယခုအခါ ချင်းယွင်ဆောင်တွင် သူ့ထက် စောပြီး ပြန်သွားသူ တစ်ယောက်မှ မရှိတော့ပေ။

သူလို ချင်းယွင်ဆောင် ပထမက မပြန်သေးလျှင် မည်သူက ချင်းယွင်ဆောင် တံခါးဝမှ အစောကြီး ထွက်ရဲမည်နည်း။

ဒီကာလအတွင်းမှာ အိပ်တဲ့သူတွေလည်း ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်မှာ မဟုတ်တော့ဘူးလို့ ထင်မိသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူတိုင်း ကျင့်ကြံနေချိန်တွင် အိပ်နေခြင်းက နောက်ဆုတ်နေခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုတ်သွားခြင်းက မှတ်ချက်ကောင်း မရနိုင်ခြင်းကို ဆိုလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် အလုပ်ကောင်းကောင်း ရှာရန် ပို၍ပင် ခက်ခဲသွားပေမည်။

ထို့နောက် သူ ဆေးလုံးများ သွားဝယ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ပြီးမှ ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ကိုးသို့ တက်ရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားမည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ အဆင့်မတက်နိုင်ပါက ယွင်ချန်ဌာနခွဲ ပထမနေရာကို ရရှိရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

သို့သော် ကျန်းမန် ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း ဆေးလုံး သွားဝယ်ချိန်တွင် ဆေးလုံး ဈေးတက်သွားကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

သုံးရာမှ လေးရာသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်တက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ။

တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေတာလား။

"ကျင့်ကြံသူ မောင်ရင် ဝယ်မယ်ဆိုရင် စောစော ဝယ်ထားတာ ပိုကောင်းမယ် ဈေးထပ်တက်လာနိုင်သေးတယ်"

ရောင်းချသူက စေတနာဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

ကျန်းမန် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်၊ ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ဈေးတက်သွားသနည်း။

လီ မိသားစုကြောင့်လား။

ငါ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေပြန်ပြီလား။

ထို့နောက် ကျန်းမန်က အခြား ဆေးလုံးများကို ထပ်မေးကြည့်လိုက်သည်။

အကုန်လုံး ဈေးတက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ငါးဆယ်မှ တစ်ရာ့နှစ်ဆယ် ကြားတွင် တက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းမန်က အကြောင်းရင်းကို မေးမြန်းကြည့်လိုက်ရာ ရရှိလာသော အဖြေက အလွန် ရိုးရှင်းပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝယ်ယူသူ များပြားလာသောကြောင့်ပင်။

ဆေးလုံးများ အနည်းငယ် ရှားပါးလာသည်။

ထို့ကြောင့် ဈေးတက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းမန် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်၊ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ။

ဒီနှစ် ဆေးလုံး ကုန်ကြမ်းတွေ အထွက်မကောင်းလို့လား။

ဒါမှမဟုတ် ဒီလူတွေက ငါ့ကို ပစ်မှတ်ထားပြီး တမင်သက်သက် ဒုက္ခပေးနေတာလား။

ယွင်ချန်ဌာနခွဲတွင် ဆေးလုံး ရောင်းချသည့် နေရာ သုံးနေရာသာ ရှိသည်။

ဒီလို ဖြစ်နိုင်ခြေက တကယ် ရှိပါတယ်။

ဒါဆို ဝယ်ရမလား၊ မဝယ်ရဘူးလား။

ကျန်းမန် အနည်းငယ် တွေဝေသွားပြီးနောက် ချက်ချင်း မဝယ်သေးဘဲ ဘာကြောင့် ဤသို့ ဖြစ်ရသနည်း ဆိုသည်ကို ပြန်သွားမေးကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အကယ်၍ ပစ်မှတ်ထားခံရခြင်း ဖြစ်ပါက ဆရာကျောက်ကို အကူအညီ တောင်းနိုင်ပေသည်။

ဖြေရှင်းပေးနိုင်လောက်သည်ဟု ထင်မိသည်။

သို့သော် လီ မိသားစု၏ နည်းလမ်းများက တကယ်ကို အစွမ်းထက်လှသည်။

သို့သော် ဆရာကျောက်ထံ မေးမြန်းပြီးနောက် ကျန်းမန် ကြောင်အမ်းသွားခဲ့သည်။

"ဆေးလုံးတွေ တကယ် ဈေးတက်သွားတာ ပြီးတော့ ဇွန်လ ဒါမှမဟုတ် သြဂုတ်လအထိ ဆက်တိုက် တက်နေဦးမှာ မင်း လာတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာတောင် လေးရာ့သုံးဆယ်ကို ရောက်သွားလောက်ပြီ"

ဆရာကျောက်က အမှန်အတိုင်း ဖြေလိုက်သည်။

ကျန်းမန် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလောက် ဈေးတက်သွားတာလဲ"

တကယ်ပဲ ကုန်ကြမ်းတွေ ပြဿနာ ဖြစ်နေလို့လား။

"ကုန်ကြမ်းတွေ ပြဿနာ မရှိပါဘူး နေရာအနှံ့က ပို့ပေးနေတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေက လက်ရှိမှာ တော်တော်လေး တည်ငြိမ်နေပြီး အတက်အကျ သိပ်မရှိပါဘူး"

ဆရာကျောက်က ကျန်းမန်ကို ကြည့်ကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"တကယ့် ပြဿနာက ဝယ်တဲ့သူ အရမ်း များလွန်းပြီး ပမာဏက အရမ်း ကြီးမားနေလို့ပဲ မွန်းလွဲပိုင်း တစ်ပိုင်းတည်းနဲ့တင် ဆေးလုံးတွေ အကုန်လုံး ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်"

"ဒါကြောင့် ဈေးတက်သွားတာပေါ့"

ဘယ်သူက ဒီလောက် အများကြီး သုံးနိုင်လို့လဲ။

တတိယအကြိမ် ယှဉ်ပြိုင်လုယူပွဲအတွက် ကြိုးစားမည် ဆိုလျှင်ပင် အကုန်လုံး ပြတ်လပ်သွားသည်အထိ ဝယ်ယူနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပါဝင်သူ အရေအတွက်က အလွန် နည်းပါးသောကြောင့်ပင်။

တစ်ယောက်ယောက်က တမင်သက်သက် လုပ်နေခြင်းသာ ဖြစ်ရမည်။

"အဲဒီ မိသားစုတွေလား"

ကျန်းမန်က မေးလိုက်သည်။

"အင်း"

ဆရာကျောက်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"တကယ်ကို အဲဒီလိုပဲ ကြားရသလောက်ဆို ဒီတစ်ခေါက် စာချုပ်ကို ငြင်းလိုက်တဲ့သူ တော်တော်များများ ရှိတယ် ဒါကြောင့် ဖိအားပေးတဲ့ အနေနဲ့ သူတို့ အကုန်လုံး ပူးပေါင်းပြီး လုပ်လိုက်ကြတာ"

"ဒီလို အခြေအနေမျိုးကို ယွင်ချန်ဌာနခွဲက ဝင်ပါလို့ မရဘူး"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဝယ်တဲ့သူ အကုန်လုံးက ယွင်ချန်ဌာနခွဲက ကျင့်ကြံသူတွေ ဖြစ်နေလို့ပဲ"

"တကယ်လို့ ထိန်းချုပ်မယ် ဆိုရင်လည်း တစ်လကို တစ်ယောက် ငါးလုံးပဲ ဝယ်ရမယ်လို့ ကန့်သတ်ချက် ထုတ်ရမယ်"

"ဒါမှမဟုတ်ရင် အခုလိုပဲ အကန့်အသတ် မထားဘဲ ဈေးတင်ရောင်းရမယ်"

"နောက်တစ်ခုက ယွင်ချန်ဌာနခွဲကလည်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ရှာရဦးမယ်လေ ဒါက ယွင်ချန်ဌာနခွဲကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ လာပေးနေတာနဲ့ အတူတူပဲ"

"ပမာဏက မင်း ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုများတယ်"

"ယွင်ချန်ဌာနခွဲ အတွင်းမှာလည်း သဘောထား တိုက်ဆိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ဒါကြောင့် ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းလို့ မရနိုင်ဘူး"

တစ်နေ့ကျလျှင် ကုန်ဈေးနှုန်း ပြဿနာကြောင့် ရှုံးနိမ့်ရလိမ့်မည်ဟု ကျန်းမန် တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ပေ။

ယခု တစ်လုံးကို လေးရာ့ငါးဆယ် ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ကိုးထောင်က ခြောက်ထောင်တန်ဖိုးပဲ ရှိတော့မှာပေါ့။

ပိုင်ဆိုင်မှုက ထက်ဝက်နီးပါး လျော့သွားတာပဲ မဟုတ်လား။

သူက မိသားစုတွေ၏ အင်အားကို တစ်ခါမှ အထင်မသေးခဲ့ဖူးပေ။

သို့သော် မိသားစု အင်အားက ဤကဲ့သို့သော ပုံစံဖြင့် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်ကို ဟန့်တားလာလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ပေ။

"ဈေးက ဆက်တက်နေဦးမယ် ခြောက်ရာလောက်မှာ ရပ်သွားလောက်တယ် တတိယအကြိမ် ယှဉ်ပြိုင်လုယူပွဲ ပြီးတဲ့အထိ ဆက်ရှိနေနိုင်တယ် ဒါပေမယ့် ချက်ချင်းတော့ ပြန်မကျသွားဘူး သြဂုတ်လလောက်မှ သုံးရာကို ပြန်ရောက်သွားလောက်တယ်"

ဆရာကျောက်က ထပ်မံ သတိပေးလိုက်သည်။

ကျန်းမန် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

တိုက်ရိုက် ထက်ဝက် လျော့ကျသွားခြင်းပင်။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်းကို ငါးထောင်တန်ဖိုးပဲ သုံးလို့ ရတော့မှာပေါ့။

ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ အစွမ်းအစ မလုံလောက်တဲ့ ဆင်းရဲသားတွေအတွက် လုံးဝ နည်းလမ်း မရှိတော့ပါဘူး။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဆေးလုံး မရှိရင် သူတို့အတွက် ရှေ့ဆက်ဖို့ ခက်ခဲသွားလို့ပဲ။

ဒီလိုဆိုရင် ဂိုဏ်း အကဲဖြတ်စစ်ဆေးမှုမှာ သေချာပေါက် ကျရှုံးတော့မှာပေါ့။

ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ လူတော်တော်များများက အဲဒီ မိသားစုကြီးတွေထဲ ဝင်ဖို့ ရွေးချယ်သွားကြလိမ့်မယ်။

ဆရာကျောက် ဘယ်လို သိသလဲ ဆိုသည်ကိုလည်း ကျန်းမန် မေးမြန်းခဲ့သည်။

ရရှိလာသော အဖြေက အလွန် ရိုးရှင်းသည်၊ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးက နှစ်အနည်းငယ် ကြာတိုင်း တစ်ကြိမ် ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိသည်။

အဓိကကတော့ စာချုပ် လက်မှတ်ထိုးတဲ့သူ များလား၊ မများဘူးလား ဆိုတဲ့ အပေါ်မှာ မူတည်တယ်။

တကယ်လို့ အဲဒီလူတွေက စုပေါင်းပြီး ငြင်းဆန်လိုက်ကြရင် ဒီလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာမှာပဲ။

အဓိက ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ မိသားစု အသီးသီးရဲ့ နေရာကို ခိုင်မာအောင် လုပ်ဖို့ပါပဲ၊ အခု လော့ယွင်မြို့ က လုံလောက်အောင် တည်ငြိမ်နေပါပြီ၊ အခြေအနေကို ထိခိုက်စေမယ့် မိသားစု အသစ်တွေ ပေါ်လာဖို့ မလိုအပ်ဘူး။

အခြေအနေကို နားလည်သွားပြီးနောက် ကျန်းမန် ထွက်လာခဲ့သည်။

ဆဋ္ဌမမြောက် ခြံဝင်းငယ်သို့ သွားရာ လမ်းတွင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ အတွေးများစွာ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။

စိတ်ထဲတွင်လည်း အနည်းငယ် နောင်တရမိ၏။

ဒီလို ဖြစ်မယ်မှန်း သိရင် ဖန်ထျန်းယီတို့ကို ဆေးလုံးတွေပဲ တိုက်ရိုက် ပေးခိုင်းခဲ့ပါတယ်။

ဒီလိုဆိုရင် ဆေးလုံးတွေ လက်ဆောင်ပေးခဲ့တဲ့ စုန်ချင့် လည်း နောင်တရနေလောက်ပြီ။

သုံးရာနဲ့ ဝယ်ထားတဲ့ ဆေးလုံးတွေက အခု လေးရာကျော်နဲ့ ရောင်းလို့ ရနေပြီလေ။

အဲဒီတုန်းက မရောင်းဘဲ ထားလိုက်ရင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာကျော် အမြတ်ထွက်မှာ။

ဆဋ္ဌမမြောက် ခြံဝင်းငယ်သို့ ရောက်သောအခါ လူအများအပြားက ဆေးလုံးများ အကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို ကျန်းမန် တွေ့လိုက်ရသည်။

ရုတ်တရက် ဈေးကြီးတက်သွားသဖြင့် သူတို့လည်း အလွန် အခက်တွေ့နေကြသည်။

ဤနေရာတွင် ဆင်းရဲသားများ အများအပြား ရှိပြီး တစ်လလျှင် ဆေးလုံး နှစ်လုံး သုံးလုံးခန့်သာ စားနိုင်ကြသူများ ဖြစ်၏။

အခုတော့ ဝယ်လို့တောင် မရတော့ဘူး။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူတို့က ဂိုဏ်း အကဲဖြတ်စစ်ဆေးမှုတွင် ပါဝင်ရန် မလိုသဖြင့် အနည်းငယ် သည်းခံနိုင်ကြပေသည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ လူတော်တော်များများကတော့ နောင်တရနေကြတယ်၊ ဈေးတက်မယ်မှန်း ကြိုသိရင် ကြိုဝယ်ထားပြီး အခုချိန်မှာ ပြန်ရောင်းလိုက်ရင် ကောင်းမှာလို့ တွေးနေကြတယ်။

တစ်ချက်တည်းနဲ့ တော်တော်လေး ချမ်းသာသွားနိုင်တာကိုး။

ကျန်းမန် ဝင်လာချိန်တွင် ဖက်တီးလေးက အနားသို့ လာရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဖန်ယုံက အရင် ရောက်သွားသည်။

ထိုအခါ ဖက်တီးလေးက ဘေးသို့ ပြန်ဆုတ်သွား၏။

ပထမနဲ့ ဒုတိယ စကားပြောနေတာ၊ သူလို နောက်ဆုံးအဆင့်က အနားကပ်ဖို့ မသင့်တော်ပါဘူးလေ။

ကျန်းမန်နှင့် ဖန်ယုံတို့ ဘေးသို့ သွားလိုက်ကြသည်။

"ဆေးလုံးတွေ အခြေအနေ မင်း သိပြီးပြီလား"

ဖန်ယုံက မေးလိုက်သည်။

ကျန်းမန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"သိပြီးပြီ ခြောက်ရာအထိ တက်မယ်လို့ ကြားတယ် သခင်လေးဖန်မှာ လမ်းကြောင်း ရှိလား"

ဖန်ယုံက ကျန်းမန်ကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် တွေဝေသွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ရှိတယ် ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ သုံးရာပါပဲ ဒါပေမယ့် မင်း တကယ် လိုအပ်လို့လား မင်းက ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှစ်လေ ဆေးလုံး မရှိလည်း ဂိုဏ်းထဲကို သေချာပေါက် ဝင်နိုင်မှာပဲ"

ကျန်းမန်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"အရမ်း အရှက်ကွဲစရာ ကောင်းတယ်လေ ငါလို လူမျိုးနဲ့ မသင့်တော်ဘူး"

သူလို ပါရမီရှင်က ဘယ်လိုလုပ် အိမ်က ကန်ထုတ်ခံရတဲ့ ခွေးတစ်ကောင်လို ပုံစံမျိုးနဲ့ ဂိုဏ်းထဲ ဝင်လို့ ဖြစ်မလဲ။

"ဒီနေ့ ကျင့်ကြံတာ စောစော နားလိုက် ငါ မင်းကို ခေါ်သွားပေးမယ်"

ဖန်ယုံက ခဏရပ်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် တစ်ဖက်လူကလည်း တောင်းဆိုချက် ရှိလောက်တယ် အသေးစိတ်ကိုတော့ ငါလည်း သေချာ မသိဘူး ဒါပေမယ့် တစ်ဖက်လူက သဘောတူရင်တော့ ဆေးလုံး အလုံအလောက်ကို မူလဈေးနဲ့ သေချာပေါက် ဝယ်လို့ ရလိမ့်မယ်"

ကျန်းမန်က သံသယ မဝင်ခဲ့ပေ၊ သခင်လေးဖန်၏ အမြင်က သေချာပေါက် မမှားနိုင်ချေ။

ဘာပဲပြောပြော အဆောင် ခြောက်ဆောင်မှာ မိတ်ဆွေဖွဲ့ဖို့ သခင်လေးကို ရှာတာတောင် အဆောင် ခြောက်ဆောင် ပထမကို ရှာတွေ့ခဲ့တာပဲ။

ဘယ်လိုလုပ် အမြင်မကျယ်တဲ့ လူ ဖြစ်နိုင်မလဲ။

ဘာပြန်ပေးရမလဲ ဆိုတာတော့ မသိသေးဘူး။

ယွင်ချန်ဌာနခွဲ အပြင်ဘက်ကိုတော့ သူ မသွားပါဘူး၊ လှည့်စားခံရမှာ စိုးလို့လေ။

ယွင်ချန်ဌာနခွဲ အတွင်းမှာဆိုရင်တော့ ဆရာကျောက်ရဲ့ အကူအညီ ရနိုင်တာမို့လို့ မတရား အနိုင်ကျင့်ခံရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။