အခန်း (၈၇-၈၈)

အခန်း (၈၇) ဒီနေ့ကစပြီး ယွင်ချန်ဌာနခွဲမှာ ငါ့ကို ယှဉ်နိုင်မယ့်သူ မရှိတော့ဘူး

လီယွမ်၏ ပေါ်လာမှုက ကျန်းမန်ကို အနည်းငယ် အံ့ဩသွားစေသည်။

မနက်ဖြန် ဇွန်လ ဆယ့်ခြောက်ရက်နေ့။

သိုင်းပညာရပ် ယှဉ်ပြိုင်လုယူရမည့် နေ့ဖြစ်သည်။

ယုတ္တိအရဆိုလျှင် လီယွမ်က ပျက်ကွက်ရမည် ဖြစ်သည်။

သူက လီယွမ် ရောက်မလာနိုင်ဘူး ဆိုတဲ့ အခြေအနေကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဘာလုပ်ရမယ် ဆိုတာကိုလည်း စဉ်းစားထားပြီးသားပါ။

ဒီလူက ဒီနေရာမှာ ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

သူက စိတ်ကို ပြန်လည် စုစည်းလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

တကယ်လို့ စိတ်အာရုံ အဆင့်ခြောက်သာ မဟုတ်ရင် တကယ်ကို ရက်အနည်းငယ်လောက် အချိန်ယူပြီး ပြန်လည် အားဖြည့်ဖို့ လိုအပ်မှာ။

တစ်ခုတည်းသော နှမြောစရာက ခန္ဓာကိုယ်က သိပ်မသန်မာတာပဲ။

မဟုတ်ရင် ပိုမြန်မှာ။

"သခင်လေးလီ ကျွန်တော့်ကို ရှာနေတာလား"

ကျန်းမန်က မေးလိုက်သည်။

"လီ မိသားစုက မင်းကို ပစ်မှတ်ထားပြီး အများကြီး လုပ်ခဲ့တယ် ဆိုတာကို မင်း သိလား"

လီယွမ်က ပြန်မေးလိုက်၏။

ကျန်းမန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သိတာပေါ့ သူတို့က မင်းကို ပျက်ကွက်ခိုင်းလိမ့်မယ် ဆိုတာကိုလည်း ငါ သိတယ်"

"မင်း သိတယ်"

လီယွမ်က အတော်လေး အံ့ဩသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဂရုမစိုက်ဘူးလား"

"ဘာကို ဂရုစိုက်ရမှာလဲ" ကျန်းမန်က ပခုံးတွန့်လိုက်၏။

"မင်း ပျက်ကွက်မယ် ဆိုရင်လည်း ငါက ဘယ်လိုလုပ် တားလို့ရမှာလဲ"

ဒါပေမယ့် အခုတော့ တကယ်တမ်း တားလို့ ရနေပြီ။

ဒါပေမယ့် အဲဒီအချိန်ကျရင် လီ မိသားစုက လူတွေ တစ်ခုခု လာလုပ်ရင် သူက ဘယ်လို ရှင်းပြရမှန်းတောင် သိမှာ မဟုတ်ဘူး။

အထူးသဖြင့် လီယွမ်က လီ မိသားစုဘက်က ရပ်တည်နေရင် ကိုယ့်ဘက်က ပိုပြီးတောင် ရှင်းပြလို့ မရနိုင်တော့ဘူး။

ပြဿနာတွေပဲ ပိုများလာမှာ။

အရင်တုန်းက သူက ချီသန့်စင်ခြင်း ကျင့်စဉ်ကို လိုချင်ပြီး လီယွမ်က စိတ်အာရုံကျင့်စဉ် ကို လိုချင်ခဲ့သလိုမျိုးပေါ့။

အကျိုးအမြတ်က မတူဘူးလေ။

ဒါကြောင့် သဘောတူညီမှု ရဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူး။

ဒါကြောင့် ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် တစ်ယောက် အနေနဲ့ တစ်ဖက်လူ လာလာ မလာလာ နောက်ဆုံး ရလဒ်ကတော့ တစ်ခုတည်းပါပဲ။

ကျန်းမန်၏ အဖြေကို လီယွမ် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်၊ တစ်ဖက်လူက သူ ပါဝင်မလား မပါဝင်ဘူးလား ဆိုတာကို သိပ်ပြီး ဂရုစိုက်ပုံ မပေါ်ဘူး။

သေချာ မေးကြည့်ဖို့ စဉ်းစားခဲ့ပေမယ့် သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သူ လက်လျှော့လိုက်ပါတယ်။

အဲဒါတွေက ဘာမှ အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူးလေ။

အခု သူ သိချင်တာက ကိစ္စတစ်ခုတည်းပဲ။

"မင်း ဘယ်လို စဉ်းစားထားလဲ"

လီယွမ်က သူ ပြောတာ သိပ်မရှင်းဘူးလို့ ထင်တာကြောင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မေးလိုက်၏။

"ဒီတစ်ခေါက် ယှဉ်ပြိုင်လုယူပွဲမှာ မင်း ဘယ်ဟာကို လုချင်တာလဲ"

တစ်ဖက်လူက အရင်ကထက် ပိုပြီး လေးနက်နေတယ်လို့ ကျန်းမန် ခံစားလိုက်ရပြီး အရေးကြီးတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုခုကို ချဖို့ စဉ်းစားနေတယ်လို့ ထင်လိုက်မိသည်။

ပြီးတော့ ဒီဆုံးဖြတ်ချက်က သူ့ရဲ့ သဘောထား အပေါ်မှာ မူတည်နေပုံရတယ်။

ကျင့်ကြံမှုအဆင့် တက်လာတော့ ချမ်းသာတဲ့ သခင်လေးတွေကိုတောင် လွှမ်းမိုးနိုင်လာပြီပဲ။

ဒါပေမယ့် သူလည်း အများကြီး ဆက်မတွေးတော့ဘဲ သူ့ရဲ့ အကြံအစည်ကို တည်ငြိမ်စွာ ပြောပြလိုက်၏။

"သေချာပေါက် အကောင်းဆုံးကို လိုချင်တာပေါ့"

လီယွမ်က ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို အကောင်းဆုံးက ဘာလဲ ဆိုတာ မင်း သိလား"

ဆင်းရဲသားတွေရဲ့ အမြင်ကျဉ်းမြောင်းမှုကို သူ မယုံရဲသေးဘူးလေ။

သေချာ မေးကြည့်ရမယ်။

ဒါက သူရဲ့ အထင်အမြင်သေးမှုကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး၊ ဆင်းရဲသားတွေက အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်နေတတ်လို့ပါ။

သူ မြင်ဖူးတာ အများကြီး ရှိနေပြီ။

ကျန်းမန်က ပါရမီရှင် ဖြစ်ပေမယ့် ဆင်းရဲသားက ဆင်းရဲသားပါပဲ။

မမြင်ဖူးတဲ့ အရာတွေကတော့ မမြင်ဖူးတာပါပဲ။

ကျန်းမန်က သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြန်မေးလိုက်၏။

"မင်း မသိလို့လား"

လီယွမ် ဆွံ့အသွားရသည်။

ပြောင်းပြန်တွေ ဖြစ်ကုန်ပြီ။

"ဒါဆို မင်းက ကောင်းကင် နှလုံးသား တံဆိပ်တုံး ကို လုမလို့လား"

လီယွမ်က မေးလိုက်၏။

ကျန်းမန်က မြင်းတင်းကုပ်ဆီ လျှောက်သွားပြီး မြင်းကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်လေ ကောင်းကင် နှလုံးသား တံဆိပ်တုံးကို မလုရင် ဘာကို သွားလုရမှာလဲ"

လီယွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး တစ်ဖက်လူက အရမ်းကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပြောနေတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

လူဘယ်နှစ်ယောက် လုနေလဲ ဆိုတာကို သူ မသိဘူးလား။

သူ မေးကြည့်လိုက်၏။

ရရှိလာသော အဖြေကလည်း အရမ်းကို ရိုးရှင်းပါတယ်။

"လုချင်ရင် လုမှာပေါ့ ဘယ်အချိန်ကများ လူတစ်အုပ်ကြီး မလုဘဲ နေဖူးလို့လဲ"

လီယွမ် အတော်လေး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်၊ ဒီနှစ်ခုက လုံးဝ တခြားစီလေ။

ပြီးတော့ ဒီကိစ္စအတွက် သူက အများကြီး စဉ်းစားခဲ့ပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်မှုတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့ရတာ။

ဒါပေမယ့် တစ်ဖက်လူကတော့ ဒီလောက် ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပြောနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

လုံးဝ ခံစားချက်ချင်း ဖလှယ်လို့ မရဘူးလို့ ထင်လိုက်မိသည်။

"ငါက ပထမ မင်းက စတုတ္ထလေ ဘယ်လိုလုပ် ခံစားချက်ချင်း တူနိုင်မှာလဲ"

ကျန်းမန်က အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်၏။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လီယွမ် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

သို့သော် ကျန်းမန်က ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ငါ လိုချင်တဲ့ အရာက အမြဲတမ်း အရမ်း ရိုးရှင်းတယ် အရင်က ချင်းယွင်ဆောင် ရဲ့ ပထမကို လိုချင်ခဲ့တယ် အခုတော့ ယွင်ချန်ဌာနခွဲရဲ့ ပထမကို လိုချင်တယ်"

"အဆောင် ခြောက်ဆောင်မှာ အရင်က ဒီလိုမျိုး ရှိခဲ့ဖူးလား ဆိုတာ အရေးမကြီးပါဘူး"

"အရေးကြီးတာက မကြာခင်မှာ ရှိလာတော့မှာပဲ"

လီယွမ်က ကျန်းမန်ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ အရင်လို အရမ်း ဟန်လုပ်နေတဲ့ ခံစားချက်ကြီး ပြန်ဝင်လာပြန်ပြီ။

ချက်ချင်းပင် သူက သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ငါ လောင်းလိုက်ပြီ"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူက နောက်လှည့်ကာ ထွက်သွားတော့သည်၊ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုခုကို အပြတ်အသတ် ချလိုက်သည့် ပုံစံမျိုးပင်။

ကျန်းမန်ကတော့ ဘာမှ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေ၏။ ဘာကို လောင်းတာလဲ။

သို့သော် ကျန်းမန် အများကြီး ဆက်မတွေးတော့ချေ။

အလုပ်တွေ အရင် ပြီးအောင် လုပ်မယ်၊ ပြီးရင် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ပြန်လည် အားဖြည့်မယ်။

ပြီးမှ နွားဝါကြီးနဲ့ တိုင်ပင်ပြီး နည်းလမ်း ရှာရမယ်။

မနက်ဖြန်က နောက်ဆုံး ဗိုလ်လုပွဲလေ။

ပထမနေရာ ရဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူး။

ပါးစပ်က အော်နေရုံနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ရနိုင်မှာလဲ။

အချိန်က အရမ်းကို ကပ်လွန်းနေပြီ။

ကျန်းမန် အပြင် အခြားသူများကလည်း အဆက်မပြတ် အကြံအစည်များ ထုတ်နေကြ၏။

အကောင်းဆုံး ဆုလာဘ်ကို ရချင်လို့လေ။

နောက်တစ်ခုက ဒီတစ်ခေါက်က အရင်ကနဲ့ အရမ်း ကွာခြားတဲ့ အချက် တစ်ချက် ရှိတယ်၊ အဲဒါက အခြား သိုင်းပညာရပ်တွေရဲ့ နေရာကို မသိရပေမယ့် ကောင်းကင် နှလုံးသား တံဆိပ်တုံး ရဲ့ နေရာကိုတော့ အတိအလင်း ကြေညာထားတာပဲ။

ဒါက လူတိုင်းကို သွားလုရမယ် ဆိုတာကို အတိအလင်း ပြောပြနေတာနဲ့ အတူတူပဲ။

အချိန်များက အလွန် မြန်ဆန်စွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

ဒီညမှာတော့ လူတချို့ နောက်ဆုံးတော့ စတင် အိပ်စက်ကြပြီ၊ အခြေအနေ အကောင်းဆုံး ဖြစ်နေအောင် ထိန်းသိမ်းဖို့လေ။

ကျန်းမန်ကတော့ မအိပ်ခဲ့ပါဘူး၊ သူက ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ပြန်လည် အားဖြည့်ဖို့ လိုအပ်နေသေးတယ်။

မိုးလင်းခါနီး အချိန်။

သူက ထပြီး ထမင်းဟင်း ချက်ပြုတ်လိုက်သည်၊ ဒီနေ့တော့ ဝအောင် စားရမယ်။

မဟုတ်ရင် အားမရှိဘဲ ဖြစ်နေမှာ စိုးလို့လေ။

ဟင်းချက်နေစဉ် ကျန်းမန်က နွားဝါကြီးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"အဝါကြီး ငါ နိုင်နိုင်ခြေ များတယ်လို့ ထင်လား"

"မများဘူး"

နွားဝါကြီးက အမှန်အတိုင်း ဖြေလိုက်သည်။

ယွင်ချန်ဌာနခွဲ မှာ ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ကိုးတွေ မရှိတာ မဟုတ်ဘူးလေ။

ကျန်းမန်က အခုမှ အဆင့်တက်ခါစ ဆိုတော့ ပြန်လည် အားဖြည့်ဖို့ အချိန် လိုအပ်နေသေးတယ်။

ဒါတင်မကသေးဘူး သိုင်းပညာရပ် အသုံးပြုမှု၊ လက်တွေ့ တိုက်ခိုက်မှု အတွေ့အကြုံတွေမှာလည်း ကွာဟချက်က မသေးဘူးလေ။

ကျန်းမန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"ဒါဆို ဒီမများတဲ့ နိုင်နိုင်ခြေကို ငါ ဆုပ်ကိုင်နိုင်မယ်လို့ အဝါကြီး ထင်လား"

ဤတစ်ကြိမ်တွင် နွားဝါကြီး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

ပြီးနောက် တိတ်တဆိတ် မြက်ဆက်စားနေလိုက်၏။

ကျန်းမန်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ဟင်းကို ဆက်ချက်နေလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျက်သွားသော ဟင်းကို စားသောက်လိုက်၏။

အရင်လိုပဲ ရိုးရှင်းတဲ့ အစားအစာတွေပါပဲ။

ဗိုက်ဝရုံလောက်ပဲလေ။

တကယ်ကို ဆင်းရဲလွန်းတယ်။

အရင်းအမြစ်တွေ အကုန်လုံးကို ကျင့်ကြံတဲ့ နေရာမှာပဲ သုံးလိုက်ရတာကိုး။

စားသောက်ရေးဘက်မှာတော့ ချို့တဲ့သွားတာပေါ့။

ဒါပေမယ့် ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။

ကြိုးစားမှု အားလုံးက တစ်နေ့ကျရင် အကျိုးအမြတ် ပြန်ရလာမှာပါ။

စားသောက်ပြီးနောက် ကျန်းမန်က နွားဝါကြီးကို နှုတ်ဆက်လိုက်၏。

သူက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဝါကြီး ငါ သွားပြီ ယွင်ချန်ဌာနခွဲ မှာ နာမည်ကြီးအောင် သွားလုပ်တော့မယ်"

နွားဝါကြီးက ဘာစကားမှ မပြောဘဲ ကျန်းမန် ထွက်သွားသည်ကိုသာ ကြည့်နေလိုက်၏။

အရင်တုန်းကဆိုရင်တော့ ကျန်းမန်ရဲ့ စကားကို သူ သိပ်ပြီး သဘောတူမှာ မဟုတ်သလို သိပ်လည်း ယုံကြည်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမယ့် အံ့ဩရတဲ့ အကြိမ်ရေတွေ များလာတော့ သူ့ရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေနဲ့ အဖြေရှာလို့ မရတော့ဘူး။

အခုအချိန်အထိ တစ်ဖက်လူ လုပ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတိုင်းက နွားတစ်ကောင်ကိုတောင် လန့်ဖြန့်သွားစေလောက်အောင်ပါပဲ။

ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်ကို တကယ်ပဲ မမြင်ဖူးခဲ့ပါဘူး။

ဒါကြောင့် ဘာမဆို ဖြစ်သွားနိုင်တာပါပဲ။

အခုတော့ ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်မှာ ရှိနေတဲ့ ကျန်းမန်က သူသိထားတဲ့ ပါရမီရှင်တွေထက် အများကြီး သာလွန်နေတယ် ဆိုတာကို သူ ဝန်ခံပါတယ်။

ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် လို့ ပြောလိုက်ရင်တောင် လုံးဝ မလွန်ပါဘူး။

ထို့နောက် နွားဝါကြီးက မြက်ဆက်စားနေပြီး ဆက်လက် အာရုံမစိုက်တော့ချေ။

အချိန်တန်ရင် သိရမှာပေါ့။

————

နောက်ဘက်တောင် ၏ အရှေ့တွင်။

ယန်ဟွေ့မင်က အရင်နေရာတွင် စောင့်နေခဲ့သည်၊ ဤတစ်ကြိမ် သူတို့ ကျရှုံးဖို့ သေချာနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမက လက်မလျှော့ချင်ခဲ့ပေ။

အနည်းဆုံးတော့ ဒီတစ်ခေါက် ယှဉ်ပြိုင်လုယူပွဲရဲ့ မြင်ကွင်းကို သွားကြည့်ချင်သေးတယ်။

ကြားရသလောက်ဆိုရင် သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ အကြိတ်အနယ် အရှိဆုံး ယှဉ်ပြိုင်လုယူပွဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်တဲ့။

သို့သော် ခဏစောင့်ပြီးနောက် သူမက ရင်းနှီးသော သူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရ၏。

သူမက အတော်လေး အံ့ဩသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေးလီ"

လီယွမ် ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူက ခေါင်းညိတ်ပြရုံသာ ပြုလုပ်ပြီး ကျန်းမန် ရောက်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်၏。

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သူက ဘာလို့ အမြဲတမ်း အချိန်ကို ကွက်တိ လုပ်ပြီး လာရတာလဲ"

ယန်ဟွေ့မင် ကြောင်အမ်းသွားပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

"ကျင့်ကြံနေလို့ ဖြစ်မှာပေါ့"

မပြောရင် တော်သေးတယ်၊ ပြောလိုက်တော့ လီယွမ် ပိုပြီး ဖိအားတွေ ခံစားလာရတယ်။

ငါတို့က ဒီမှာ အလကား ထိုင်စောင့်နေရတယ်၊ သူကတော့ အိမ်မှာ ကျင့်ကြံနေတယ်ပေါ့။

လူကို သေအောင် လုပ်နေတာလား။

တကယ်လို့ တခြားလူကို ပြောတာ ဆိုရင်တော့ လီယွမ် လုံးဝ ယုံမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဒါပေမယ့် ကျန်းမန်ကို ပြောတာဆိုရင်တော့။

တကယ် ဖြစ်နိုင်တယ်။

အချိန်စေ့ခါနီးတွင် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ကျန်းမန် ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

"နေရာက တောင်တက်လမ်း တစ်ဝက်မှာ ရှိတယ် အခုဆိုရင် လူတော်တော်များများ တက်သွားလောက်ပြီ ငါတို့ ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ"

လီယွမ်က ကျန်းမန်ကို မြင်သည်နှင့် တိုက်ရိုက် မေးလိုက်သည်။

ယန်ဟွေ့မင်က အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွား၏။

"ငါတို့ ဘယ်သွားကြမလို့လဲ"

ကျန်းမန်က သူတို့ကို ကျော်ဖြတ်ကာ နောက်ဘက်တောင် ဘက်သို့ ဆက်လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"သေချာပေါက် အကောင်းဆုံးကို သွားလုမှာပေါ့ လာ သွားကြမယ် မင်းတို့ကို ခေါ်သွားပြီး ယွင်ချန်ဌာနခွဲ မှာ နာမည်ကြီးအောင် လုပ်ပေးမယ်"

"ဒီနေ့ကစပြီး ယွင်ချန်ဌာနခွဲ တစ်ခုလုံးက ငါ့ကို ယှဉ်နိုင်မယ့်သူ မရှိတော့ဘူး"

ယန်ဟွေ့မင် အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ပြင်ပေးလိုက်၏။

"ယွင်ချန်ဌာနခွဲ ရဲ့ အနောက်မှာ ကျင့်ကြံသူတွေလို့ ထည့်ဖို့ လိုတယ်"

လီယွမ်က ယန်ဟွေ့မင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"စကားများတာ"

အခန်း (၈၈) လက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် အဆောင် ခြောက်ဆောင် ပထမကို အနိုင်ယူခြင်း

လီယွမ်နှင့် ယန်ဟွေ့မင်တို့က ကျန်းမန် နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။

သူတို့က လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဝင်ခွင့်ကို သွားရောက် လုယူကြမည် ဖြစ်သည်။

ထိုအရာက နားထောင်ကြည့်လျှင် ယုံတမ်းပုံပြင် တစ်ပုဒ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လက်ရှိ အခြေအနေအရ ပါဝင်လုယူနိုင်သူမှာ သုံးဖွဲ့သာ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့မှာ အထပ်သုံးထပ် မှ ပထမနေရာ ရရှိထားသူများ အသီးသီး ဖြစ်ကြသည်။

ထို့အပြင် ထို ပထမနေရာ သုံးဦးစလုံးမှာ ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ကိုးများ ဖြစ်ကြသည်။

အထပ်သုံးထပ်၏ အစွမ်းအစက သာမန် မဟုတ်ပေ။

ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှစ်က အဆောင် ခြောက်ဆောင် တွင် ထိပ်ဆုံး ငါးယောက်စာရင်း ဝင်နိုင်သော်လည်း အထပ်သုံးထပ် တွင်မူ လုံးဝ အရာမဝင်ချေ။

ယခု သူတို့အဖွဲ့တွင် တစ်ဦးက ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ခြောက် တစ်ဦးက ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ခုနစ် နှင့် အစွမ်းအထက်ဆုံး ဆိုသူကပင် အဆင့်ရှစ်သာ ဖြစ်သည်။

အခြေခံအားဖြင့် သွားလျှင် အသေခံသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။

ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ကွာဟချက်ကို စိတ်ဓာတ်ခွန်အား သက်သက်ဖြင့် ဖြည့်ဆည်း၍ မရနိုင်ပေ။

အထူးသဖြင့် လုယူမည့် အဖွဲ့ သုံးဖွဲ့မှာ ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ကိုး တစ်ဦးနှင့် အဆင့်ရှစ် နှစ်ဦး ပေါင်းစပ်ထားသည့် အဖွဲ့များ ဖြစ်နိုင်ခြေ များကာ ယွင်ချန်ဌာနခွဲ မှ လူအများစုကိုလည်း သိမ်းသွင်းထားပြီး ဖြစ်လောက်သည်။

အဆောင် ခြောက်ဆောင် တွင် လူ တစ်ရာ့လေးဆယ် ခန့် ရှိပြီး အထပ်သုံးထပ် တွင် လူ ရှစ်ဆယ် ခန့် ရှိသည်။

အားလုံးပေါင်း နှစ်ရာကျော် ဖြစ်သည်။

ထိုအထဲမှ လူ တစ်ရာကျော်ခန့်မှာ သိမ်းသွင်းခံထားရပြီး ဖြစ်လောက်သည်။

တိုက်ပွဲက ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ပြင်းထန်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ယခင် ယှဉ်ပြိုင်လုယူပွဲများနှင့် လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ပေ။

"မင်းမှာ ဘာအစီအစဉ် ရှိလဲ"

လီယွမ်က သတိထား၍ မေးလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျန်းမန်ကို အဓိကထားရမည် ဖြစ်ပြီး သူက ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိနေသဖြင့် သေချာပေါက် သင့်လျော်သော အစီအစဉ် တစ်ခုခု ရှိမည် ဖြစ်သည်။

ဤအတိုင်း တုံးတိတိကြီး ဝင်သွားပြီး လုယူမည်တော့ မဟုတ်လောက်ပေ။

ထိုစကားကို ကြားသော် ကျန်းမန်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"အစီအစဉ် မရှိဘူး အခြေအနေ ကြည့်ပြီးမှ လုပ်ရမှာပဲ"

လီယွမ်နှင့် ယန်ဟွေ့မင်တို့ ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။

ပါးစပ်ဟသွားကြသော်လည်း ချက်ချင်း ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားကြသည်။

ကျန်းမန်လည်း အများကြီး မရှင်းပြပေ။

အစကတည်းက သူက ကိစ္စတစ်ခုတည်း လုပ်ရန်သာ စဉ်းစားထားသဖြင့် အစီအစဉ် ဟူ၍ မရှိခဲ့ချေ။

ချက်ချင်းပင် သူက အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"အချိန်တန်ရင် မင်းတို့က တောအုပ်ထဲ ဝင်ဖို့ နည်းလမ်းရှာ ငါက ရှေ့ကနေ တိုက်ရိုက် ဝင်သွားမယ် ပစ္စည်းကို မြန်မြန် ယူပြီးရင် မြန်မြန် ပြန်လာပြီး ကျင့်ကြံရမယ်"

အမြန် လုပ်ရန်က ယခု သူ အလိုအပ်ဆုံး ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။

အများကြီး စဉ်းစားမနေဘဲ တိုက်ရိုက် ဝင်တိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

အချိန်ဆွဲနေပါက သူ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် မည်မျှပင် များပြားစေကာမူ လူဤမျှ အများကြီးကို အနိုင်ယူနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုစကားကို ကြားသော် လီယွမ်တို့ နှစ်ယောက် မျက်လုံးပြူးသွားကြသည်။

သို့သော် သူတို့က အရမ်း အားနည်းလွန်းနေသည်။

တောအုပ်အနား ကပ်ရန်က တကယ် အရေးကြီးသော ကိစ္စ ဖြစ်သည်။

သူတို့ အနားရောက်သွားမှ ကျန်းမန်က အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေး ရှိမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပြဿနာက တကယ်ပဲ နိုင်မည်လော။

လီယွမ် မမေးရဲပေ။

အကယ်၍ ကျန်းမန်က မနိုင်ဘူးဟု ပြောလိုက်ပါက မည်သို့ လုပ်ရမည်နည်း။

သူတို့ သုံးယောက်စလုံး လေးလံသော စိတ်များဖြင့် တောင်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့ကြသည်။

တောင်တက်လမ်းက နည်းနည်းသာ ရှိသဖြင့် လူများနှင့် သေချာပေါက် ဆုံမည် ဖြစ်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့် အတိုင်းပင် တောင်တက်လမ်း တစ်ဝက်ရှိ လမ်းခွဲတစ်ခုတွင် အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် စိုက်ကြည့်ကာ သတိထားနေကြသည်ကို ကျန်းမန် မြင်လိုက်ရသည်။

"အဆောင် ခြောက်ဆောင် တတိယ ယန်လင်း ပဲ"

လီယွမ်က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

ယန်လင်း ၏ တစ်ဖက်တွင် ရပ်နေသူကိုတော့ ကျန်းမန် သိသည်။

အဆောင် ခြောက်ဆောင် ပထမ ချန်မော့ယန် ပင် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူ့ဘေးတွင် အရပ်ပုပု ယန်သခင်လေး နှင့် အမျိုးသမီး တစ်ယောက်လည်း ရှိသည်။

ထို အမျိုးသမီးကိုတော့ ကျန်းမန် မသိပေ။

"ချန်မော့ယန် က ချန် မိသားစု က ဖြစ်လောက်ပြီး ယန်လင်း က လီ မိသားစု က ဖြစ်လောက်တယ်"

လီယွမ်က ပြောပြလိုက်သည်။

ထို နှစ်ဖွဲ့က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေကြပြီး မည်သူ့ကိုမှ တောင်ပေါ် ပေးမတက်မည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။

"တောင်ပေါ် တက်မယ့် သူတွေကို တားဖို့ ဒီမှာ နေနေတာ ဖြစ်လောက်တယ်"

ယန်ဟွေ့မင်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသော် ကျန်းမန် နားလည်သွားသည်။

သူတို့ကလည်း အထပ်သုံးထပ် မှ ပထမ နေရာ သုံးယောက်၏ လူများ ဖြစ်ကြပြီး ဤနေရာတွင် နေနေခြင်းက အဆင့်မမီသော လူအုပ်ကြီး တောင်ပေါ် တက်မလာအောင် တားဆီးရန်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို သူတို့က ငါတို့ကို တားဖို့ လာတာပေါ့"

ကျန်းမန်က မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်လောက်တယ်"

ယန်ဟွေ့မင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျန်းမန်လည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကိုယ်တိုင်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အဆင့်မမီသော လူအုပ်ကြီးထဲ ပါသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းမန်တို့ သုံးယောက် ရောက်လာသည်ကို ချန်မော့ယန် တို့လည်း သတိထားမိသွားကြသည်။

အထူးသဖြင့် လီယွမ် ပါလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ စိတ်ထဲတွင် အတော်လေး အံ့ဩသွားကြသည်။

သို့သော် ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားကြသည်။

အဆောင် ခြောက်ဆောင် ပထမကလည်း လီ မိသားစု အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရတော့မည် မဟုတ်ပါလား။

"သခင်လေးကျန်း လီယွမ် ငါတို့က တစ်ဖွဲ့တည်း ဖြစ်လောက်တယ်"

ယန်လင်းက စကားစလိုက်သည်။

ချန်မော့ယန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည် အဆောင် ခြောက်ဆောင် ဒုတိယ နှင့် တတိယ ပေါင်းလိုက်ပါက သူ တားဆီးနိုင်ချင်မှ တားဆီးနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ့ဘက်တွင်လည်း အဆောင် ခြောက်ဆောင် စတုတ္ထ ပါနေသေးသည်။

အကယ်၍ တိုက်ခိုက်ကြလျှင်ပင် အင်အားမျှလောက်ပေသည်။

ထိုစကားကို ကြားသော် လီယွမ် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသော်လည်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

တစ်ဖက်လူက အထင်လွဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို ငါတို့ တောင်ပေါ် တက်လို့ ရပြီလား"

ကျန်းမန်က မေးလိုက်သည်။

အထင်လွဲခြင်းကိုမူ မရှင်းပြတော့ပေ။

တစ်ပွဲ လျော့သွားလျှင် တစ်ပွဲ သက်သာသည်သာ ဖြစ်သည်။

အပေါ်ရောက်လျှင် အကြိတ်အနယ် တိုက်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။

"မရဘူး"

ယန်လင်းက ခေါင်းခါပြပြီး အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။

"တောင်ပေါ် တက်ရမယ့် သူတွေက တက်သွားကြပြီ ကျန်တဲ့သူတွေက တက်စရာ မလိုတော့ဘူး ဒါကြောင့် မင်းတို့လည်း ငါတို့နဲ့ အတူတူ ဒီကနေပြီး တခြားလူတွေကို တားပေးရုံပဲ သေချာတာပေါ့ အကုန်လုံးက မင်းတို့ သဘောပဲလေ"

သူတို့ အားလုံးက လီ မိသားစု အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေကြသည်ဖြစ်ရာ အဆောင် ခြောက်ဆောင် ဒုတိယကို တွေ့လျှင်ပင် ယန်လင်းက သိပ်ပြီး ရိုသေပြစရာ မလိုပေ။

သို့သော် သူက ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချရန်တော့ မရဲပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူက ပြိုင်ဘက် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျန်းမန်က ချန်မော့ယန် ဘက်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ယန်လင်းကို တိုက်ဖို့ ငါ မင်းကို ကူညီမယ် မင်း ငါ့ကို တောင်ပေါ် ပေးတက်မလား"

ဤစကားကြောင့် အားလုံး ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။

ချန်မော့ယန်က ချန် မိသားစု အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေခြင်း ဖြစ်ပြီး တကယ်တော့ သူလည်း ယှဉ်ပြိုင်လုယူပွဲတွင် ပါဝင်ချင်ပေသည်။

သို့သော် အဆောင် ခြောက်ဆောင် ပထမ ဖြစ်သော်လည်း အထပ်သုံးထပ် က လူများရှေ့တွင်မူ အနည်းငယ် အားနည်းနေသေးသည်။

ထို့ကြောင့် အခြား ပစ္စည်းလေးများ ရယူရန်သာ သူက စဉ်းစားထားသည်။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက အောက်တွင် နေနေစရာ အကြောင်း မရှိပေ။

အပေါ်တက်ပြီး အုပ်စုဖွဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်းမျိုးတွင် မပါချင်၍ပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဒဏ်ရာရသွားပါက နောက်ပိုင်း ခက်ခဲသွားမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်မှုများ အများကြီး လုပ်ထားသော်လည်း ကျန်းမန်၏ သဘောထားကိုမူ တကယ် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

ယန်လင်းက ချက်ချင်း လီယွမ် ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် လီယွမ်က ဘာစကားမှ မပြောဘဲ ကျန်းမန်၏ အမိန့်ကိုသာ နာခံမည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ယန်လင်း၏ ခေါင်းထဲတွင် အရမ်း ရယ်စရာကောင်းသော အတွေးတစ်ခု ဝင်လာခဲ့သည် ဤအဖွဲ့က လီ မိသားစု အတွက် လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဝင်ခွင့်ကို လာလုခြင်းများလား ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ချန်မော့ယန်လည်း ဤအချက်ကို ရိပ်မိသွားသည်။

သို့သော် ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှစ် လေးက အပေါ်တက်ပြီး ဝင်လုရန် မည်သည့် အရည်အချင်း ရှိသနည်း။

သူနှင့် ယန်လင်းတို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ချက်ချင်းပင် ဘေးချင်းယှဉ်ရပ်ကာ ကျန်းမန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

ဤသို့ဆိုလျှင် နှစ်ယောက် တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီဖြစ်ရာ အသာစီးရခြင်းက သူတို့ဘက်တွင်သာ ဖြစ်သည်။

အဆောင် ခြောက်ဆောင် ပထမ တတိယ စတုတ္ထ အားလုံး ဤနေရာတွင် ရှိနေသည်။

မည်သို့လုပ်၍ အဆောင် ခြောက်ဆောင် ဒုတိယ ကို အလွတ်ပေးလိုက်၍ ရမည်နည်း။

အားလုံးကို အိပ်ရေးပျက်အောင် လုပ်ပြီး ကျင့်ကြံခိုင်းခဲ့သည့် အဆောင် ခြောက်ဆောင် ဒုတိယ က မည်မျှ အစွမ်းရှိသနည်း ဆိုသည်ကို ယခုပင် စမ်းကြည့်လိုက်ရမည် ဖြစ်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်သောအခါ ကျန်းမန် ဆက်မပြောတော့ပေ။

ဆက်ပြောနေလျှင်လည်း အချိန်ကုန်သည်သာ အဖတ်တင်မည် ဖြစ်သည်။

သူက ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။

မီးခိုးငွေ့ တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထိုသို့ မြင်လိုက်သည်နှင့် ချန်မော့ယန် တို့လည်း မတွေဝေတော့ဘဲ သူတို့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ နဂါးဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

နဂါးနှိမ်နင်းရေး သိုင်း ဖြင့် အရင် စတင်ရန် ပြင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျန်းမန်၏ အမြန်နှုန်းက သူတို့ ထင်ထားသည်ထက် အများကြီး ပိုမြန်နေကာ သူတို့ နဂါးကိုးကောင် ကို ထုတ်လွှတ်ရန် ပြင်နေချိန်မှာပင် ကျန်းမန်က သူတို့ အရှေ့သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် လက်နှစ်ဖက်က သူတို့၏ ပခုံးပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

ဤအချိန်မှာပင် အရမ်း လေးလံသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များက အပေါ်မှ ဖိချလိုက်သည်။

သူတို့၏ ရွှေနဂါးများကို တိုက်ရိုက် ဖိခြေပစ်လိုက်ပြီး ထိုဖိအားများက ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် ကျရောက်လာသောကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်က အလိုအလျောက် နိမ့်ကျသွားကာ လည်ပင်းနှင့် ကျောများ ကွေးသွားပြီး ခေါင်းငုံ့သွားရသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူတို့ စိတ်ထဲတွင် အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းသော ခံစားချက်ကြီး ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ထိုအခါ ကျန်းမန်က လက်ကို အနည်းငယ် ရုပ်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်၏ ပခုံးကို ဖွဖွလေး ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အားနာပါတယ် ဒါပေမယ့် မင်းတို့ရဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်က မြင့်နေတော့ လုံခြုံရေး အရ မင်းတို့ကို လဲကျသွားအောင် လုပ်မှ ရမယ်"

ချက်ချင်းပင် ကျန်းမန်၏ နောက်ကျောတွင် ရွှေနဂါး တစ်ကောင် ပေါ်လာပြီး အလင်းရောင်များ တောက်ပနေသောကြောင့် မျက်စိပင် ဖွင့်မရဘဲ တံဆိပ်တုံး ကိုးခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

တိမ်ကိုးလွှာ နဂါးနှိမ်နင်းရေး တံဆိပ်တုံး ပင် ဖြစ်သည်။

တံဆိပ်တုံး သုံးခု ပေါင်းစပ်ခြင်း။

ဝုန်း

ဘိုင်း

ချန်မော့ယန် ယန်လင်း ယန်ဖုန်း ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှစ် သုံးယောက်စလုံး ဘာမှပင် မတုံ့ပြန်လိုက်ရမီ ရင်ဘတ်တွင် အားပြင်းသော ရိုက်ချက်ကို ခံလိုက်ရပြီး သွေးတစ်ပွက် အန်ကာ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ကျသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် ကျန်းမန်က သူတို့ ကြားထဲမှနေ၍ အေးအေးဆေးဆေး ဖြတ်လျှောက်သွားပြီး တောင်ပေါ်သို့ ဆက်တက်သွားသည်။

"လိုက်ခဲ့"

ကျန်းမန်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

နောက်မှ နှစ်ယောက်လည်း ချက်ချင်း လိုက်သွားကြသည်။

လီယွမ်က ချန်မော့ယန် နှင့် ယန်လင်း တို့ ဘေးမှ ဖြတ်သွားသော အချိန်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အံ့ဩစရာ မလိုပါဘူး ဝမ်းနည်းစရာလည်း မလိုပါဘူး ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီထက်ပိုပြီး အံ့ဩစရာ ကောင်းတဲ့ ကိစ္စတွေ ဖြစ်လာဦးမှာမို့လို့ပဲ ဒီနေ့ မင်းတို့က အံ့ဖွယ် ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတာကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်ရတော့မှာ"

ထို့နောက် လီယွမ်က ကျော်ဖြတ်သွားလိုက်သည်။

သူ့ရင်ထဲတွင် ဒေါသများ မရှိတော့ပေ။

ဤတစ်ခေါက် လောင်းလိုက်သည်မှာ မှန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းမန်က ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ကိုး သို့ ရောက်သွားပြီပင်။

နောင်တွင် သူက အမြင်ကျယ်ပြီး တစ်သက်လုံး အပြောင်းအလဲ ဖြစ်စေမည့် ကိစ္စကို လုပ်ခဲ့သည် ဟုသာ လူများ ပြောကြတော့မည် ဖြစ်သည်။