အခန်း ၅၃၁

အခန်း (၅၃၁) - ညသခင်၏ အကွက်ချ ကြံစည်မှု (အပိုင်း ၃)

ဆုမို၏ စကားများ ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ဝမ်ချန်ရှင်းမှာ မည်သို့သော မျက်နှာထားမျိုး ထားရမည်ကိုပင် မသိတော့ချေ။

သူသည် မိမိ၏ ခြေရာများကို အပြစ်ဆိုစရာ မရှိလောက်အောင် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခဲ့ပြီဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း၊ ဆုမိုသည် ဤမျှလောက်အထိ အသေးစိတ် ကောက်ချက်ချနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်လိုလုပ် ထင်ထားခဲ့မည်နည်း။

မနေ့ညက ကောင်းကင်စမ်းရေ ဓား ဆယ့်နှစ်လက် ကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် ဆုမို၏ မျက်နှာပေါ်၌ မည်သည့် အံ့ဩမှုမျှ မရှိခဲ့သည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။

ဤအရာအားလုံးသည် သူ၏ တွက်ဆချက်များအတွင်းမှာပင် ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ဆုမို အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်နေခဲ့ခြင်းမှာလည်း... ဝမ်ချန်ရှင်း၏ လှုပ်ရှားမှုများကို စောင့်ကြည့်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ကောင်းကင်စမ်းရေ ဓား ဆယ့်နှစ်လက် တို့ မည်သို့ လှုပ်ရှားလာမည်ကိုလည်း သူ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ပင်တည်း။

အဆုံးတွင်မူ သူသည် လောကီကိစ္စများနှင့် မပတ်သက်သကဲ့သို့ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ နေထိုင်နေဟန် ရှိသော်လည်း၊ လက်တွေ့တွင်မူ ဤရှုပ်ထွေးမှုများအားလုံးကို အပေါ်စီးမှနေ၍ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ ဝမ်ချန်ရှင်း၏ ခေါင်းထဲတွင် ဆုမိုအပေါ် လေးစား အံ့မခန်း ဖြစ်မှုမှလွဲ၍ အခြား မည်သည့် အရာမျှ မကျန်တော့ချေ။

“ဝမ်ကော နဲ့ ထာဝရညတောင်ကြား ကြားက ဆက်နွှယ်မှုကို ငါ သိသွားပြီဆိုမှတော့...သခင်ကြီးလျူ နဲ့ တွေ့ခဲ့တဲ့ အဲဒီ ဝမ်ချန်ရှင်း အတု ဘယ်ကလာသလဲ ဆိုတာ ခန့်မှန်းရ မခက်တော့ပါဘူး”

“အဲဒီတော့မှ ငါ နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခုကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့တာ”

“ထျန်းချူ ဓားသိုင်း နှီးနှောပွဲ ကို ညသခင် က ကြိုးကိုင် ဖန်တီးခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး၊ ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုက လူအများစုရဲ့ အာရုံကို ထျန်းချူမြို့ ဆီ ရောက်သွားအောင် ဆွဲဆောင်ဖို့ပဲ”

“ထျန်းချူမြို့ထဲမှာ အဲဒီ ဓားရူး ကို တွေ့လိုက်ရချိန်မှာ၊ ညသခင် ရဲ့ တကယ့် ပစ်မှတ် အစစ်အမှန် က ဘာလဲဆိုတာကို ငါ သိလိုက်ရပြီ... အဲဒါက ချီမေတောအုပ် ပဲ”

“ဒီနေ့ ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ် ဟာ ညသခင် ရဲ့ ဖိတ်စာကြောင့် ထျန်းချူ ဓားသိုင်း နှီးနှောပွဲ ကို လာကြည့်ဖို့ ထျန်းချူမြို့ထဲကို ဝင်လာခဲ့တယ်”

“ငါ တကယ် သိချင်ခဲ့တာက ညသခင် ကိုယ်တိုင်ရော တကယ် လာခဲ့သလား ဆိုတာပဲ”

“မူယွမ်စင်မြင့် ပေါ်မှာ ညသခင် ကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာ၊ အကယ်၍များ သူက အတု ဖြစ်နေခဲ့မယ် ဆိုရင်... ညသခင် အစစ်က သေချာပေါက် ချီမေတောအုပ် ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သွားတိုက်လိမ့်မယ် လို့ တွေးမိခဲ့တယ်”

“အကယ်၍ သူက အစစ် ဖြစ်နေခဲ့မယ် ဆိုရင်တော့... ငါ့ရဲ့ အရင် မှန်းဆချက်တွေ အားလုံး မှားယွင်းသွားနိုင်တယ်လို့ စိုးရိမ်ခဲ့မိတာပေါ့”

ထိုသို့ပြောရင်း ဆုမိုက ပြုံးလိုက်၏။

“အရင်တစ်ခေါက် တည်းခိုခန်း အပြင်ဘက်မှာတုန်းက၊ ဆရာတော်ဟုန်ယွင် တို့ကို မိုးအေးတောင်ကြား ဆီ ဘာလို့ လွှတ်လိုက်တာလဲ လို့ ဝမ်ကော က ငါ့ကို မေးခဲ့တယ်လေ”

“အဲဒီတုန်းက ငါ ဘာပြန်ဖြေခဲ့လဲ ဆိုတာ ဝမ်ကော မှတ်မိသေးလား”

ဒီနေ့မှ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စကို ဝမ်ချန်ရှင်းက ဘယ်လိုလုပ် မေ့နိုင်ပါမည်နည်း။

“ခေါင်းဆောင်ဆု က အဲဒီတုန်းက ပြောခဲ့တာက... မိုးအေးတောင်ကြား မှာ အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်လာမလား၊ မဖြစ်လာဘူးလား ဆိုတာက ထျန်းချူ ဓားသိုင်း နှီးနှောပွဲ ရဲ့ အပြောင်းအလဲတွေ အပေါ်မှာ မူတည်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာလေ”

အခုတော့... ထျန်းချူ ဓားသိုင်း နှီးနှောပွဲ ၏ အဓိက အပြောင်းအလဲ ဆိုသည်မှာ ညသခင် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ပေါ်လာခြင်း ရှိ၊ မရှိ ဆိုသည့် အချက်အပေါ် မူတည်နေကြောင်းကို သူ သဘောပေါက်သွားတော့၏။

တုန်းချန်မြစ် တစ်လျှောက်မှသည် ထျန်းချူ ဓားသိုင်း နှီးနှောပွဲ အထိ... သူ၏ အကွက်ချ ကြံစည်မှု အားလုံးမှာ အပြစ်ဆိုဖွယ် မရှိအောင် ပြီးပြည့်စုံလွန်းလှသည်။

တစ်ခုက ဝမ်ချန်ရှင်း အတု ကို နာမည်ကြီးလာစေရန်။

နောက်တစ်ခုက ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ် ကို ထောင်ချောက်ဆင်ရန်။

တတိယတစ်ခုက ဝမ်ချန်ရှင်း ၏ ဇာစ်မြစ်ကို အသုံးချပြီး ဝူရှန်းခန်းမ ကို ဖြုတ်ချရန်။

စတုတ္ထတစ်ခုက ထျန်းချူမြို့ ကို အာရုံလွှဲထားပြီး၊ ချီမေတောအုပ် ကို လျှို့ဝှက် တိုက်ခိုက်ရန်။

တစ်ချက်ခုတ် နှစ်ချက်ပြတ် ဆိုသည့် စကားမှာ ဤအခြေအနေအတွက် အလွန်တရာ ပေါ့ပေါ့တန်တန် နိုင်လွန်းလှသည်။ ဤအကွက်ချမှုကြီးမှာ ပင့်ကူအိမ်ကြီး တစ်ခုအလား ရှုပ်ထွေး ပွေလီလှပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ခိုင်မာစွာ ချိတ်ဆက်နေသည်။

အရေးအကြီးဆုံး အစိတ်အပိုင်းမှာ ချီမေတောအုပ် ပင် ဖြစ်တန်ကောင်းသည်။

အကယ်၍ ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ်ကို ထျန်းချူမြို့ထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားနိုင်ပြီး ချီမေတောအုပ်ကို မသိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ပါက၊ တုန်းချန်ဂိုဏ်း များအတွက် အချောင်သက်သက် လမ်းခင်းပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားမည် မဟုတ်ပါလော။

ညသခင် ဆိုသည်မှာ... လူကောင်း တစ်ယောက် မဟုတ်ပါဘဲလျက်၊ အခြားသူများအတွက် ဤမျှ ကောင်းမွန်သော အကျိုးပြုမှုမျိုးကို အဘယ်ကြောင့် လုပ်ဆောင်ပေးပါမည်နည်း။

ဤရည်ရွယ်ချက် လေးခုအနက်၊ ဝမ်ချန်ရှင်း အတု ကို နာမည်ကြီးစေရန်အတွက် သူ ကိုယ်တိုင် ပါဝင်စွက်ဖက်နေရန် မလိုအပ်ချေ။

ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ် ကို ထောင်ချောက်ဆင်ရာတွင်လည်း သူ ရှိနေခြင်း၊ မရှိနေခြင်းက အရေးမကြီးလှပေ။

အကယ်၍ သူသာ ရှိနေခဲ့ပါက ပြောင်းလဲမှုများကိုသာ ပိုမို များပြားလာစေမည် ဖြစ်၏။

ဝမ်ချန်ရှင်း၏ ဇာစ်မြစ်ကို အသုံးချခြင်းနှင့် ဝမ်ယီလန် နှင့် သူ၏ ကြားရှိ ရှုပ်ထွေးမှုများ ကိစ္စကတော့ နောင်မှ ဆက်ရှင်းရမည့် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်သာ ဖြစ်သည်။

အလွန်တရာ အရေးတကြီး လိုအပ်နေသည်မှာ ချီမေတောအုပ် ကိစ္စ သာလျှင် ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် သူသည် သေချာပေါက် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သွားရောက်ရမည် ဖြစ်သည်

ဆုမိုသည် ဤအချက်ကို တွက်ဆမိသောကြောင့်၊ ထိုသူ၏ လုပ်ရပ်များကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူသည် သေချာပေါက် အာရုံလွှဲမည့် လှည့်ကွက်များကို သုံးလိမ့်မည်ဟု သိထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သူ၏ တကယ့် ပစ်မှတ် အစစ်အမှန်ကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် အပေါ်ယံအားဖြင့် သူသည် ထျန်းချူမြို့သို့ သွားရောက်ဟန် ပြသမည်မှာ သေချာလှသည်။

ထို့ကြောင့် မူယွမ်စင်မြင့် ပေါ်ရှိ ညသခင် မှာ အတုဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ညသခင် အစစ်၏ တကယ့် တည်နေရာမှာ ဆိုဖွယ်ရာပင် မလိုတော့ချေ။

ဤသည်မှာလည်း သွမ့်ဆုန် သည် ထျန်းချူ ဓားသိုင်း နှီးနှောပွဲ ကို လက်လွှတ်ကာ မိုးအေးတောင်ကြား သို့ ထွက်ခွာသွားရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထျန်းချူမြို့ အတွင်းရှိ ဇီယန်ဂိုဏ်း ကမူ လော့ချန်ရှန်း ကို ကူညီပြီး ထျန်းချူ ဓားသိုင်း နှီးနှောပွဲ ၏ အခြေအနေများကို ထိန်းသိမ်းပေးရန် သဘောတူထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

မနေ့ညက ဝေဇီယီ သည် ဇီယန် အမိန့်တော် ကို ယူဆောင်ကာ၊ ဝမ်ချန်ရှင်း အတု နှင့် ဝမ်ချန်ရှင်းတို့ကြောင့် မြို့သူမြို့သားများ အာရုံလွှဲနေချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ မိုးအေးတောင်ကြား သို့ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားခဲ့ခြင်း ပင်တည်း။

ယခုအချိန်တွင် နှစ်ဖက်စလုံး၏ အကွက်ချ ကြံစည်မှုများမှာ စတင် လှုပ်ရှားနေပြီ ဖြစ်ပြီး၊ အရာအားလုံးသည် ယနေ့ည၏ အားပြိုင်မှုများအပေါ်တွင်သာ မူတည်နေတော့သည်။

စကားဝိုင်း ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ၊ ညအမှောင်ထုသည် တိတ်တဆိတ် ကြီးစိုးလာခဲ့တော့၏။

ဆုမိုသည် ဝမ်ချန်ရှင်းကို တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ကြည့်နေ၏။

သို့သော် ဝမ်ချန်ရှင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင်မူ ပြင်းထန်သော လွန်ဆွဲမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ညသခင် က သူ့အပေါ် အသုံးပြုခဲ့သော နည်းလမ်းများမှာ လုံးဝကို ကြိုးကိုင် ခြယ်လှယ်မှု သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

သူသည် ညသခင် နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ဆုံပြီး အားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိရအောင် မေးမြန်းချင်စိတ် ပြင်းပြနေမိ၏။

‘ဒါပေမဲ့…’

ဝမ်ချန်ရှင်းသည် မျက်မှောင်ကို တင်းကျပ်စွာ ကြုတ်လိုက်ပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်၏။

“ခေါင်းဆောင်ဆု... ငါ မလိုက်နိုင်တဲ့အတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ”

“အခု ငါ့အတွက်ကတော့... ညသခင် ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်ကနေ လုံးဝ လွတ်မြောက်သွားပြီ ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲလေ”

“ပြီးတော့ လောကကြီးရဲ့ အမြင်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ”

“အခုက ဝူရှန်းခန်းမ ကို စုံစမ်းဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်ပဲ...”

“ အရင်ဆုံး ဝူရှန်းခန်းမ ကို သွားကြည့်ချင်သေးတယ်”

ဆုမိုသည် လှစ်ခနဲ ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ညိတ်ပြလိုက်၏။

“ဝမ်ကော ဒီလို စဉ်းစားတာ လူ့သဘာဝပါပဲ”

“ငါ တားဆီးမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မခွဲခင်မှာ ဝမ်ကော ကို သတိပေးစရာလေး တစ်ခုတော့ ရှိတယ်...”

ဝမ်ချန်ရှင်းက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ သူသည် ဆုမိုကို အလွန်တရာ အထင်ကြီး လေးစားနေမိပြီ ဖြစ်သည်။ ညသခင် မှာ အလွန်တရာ ပါးရည်နပ်ရည်ရှိပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် ကြံစည်နိုင်သူ ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလော။

သူ၏ အစီအစဉ်များ အကောင်အထည် ပေါ်လာပုံကို ကြည့်ရသည်မှာ ရှုပ်ထွေးလှသည်။

အကြောက်ရဆုံး အချက်မှာ၊ သူ၏ အစီအစဉ်များ အားလုံး အောင်မြင်မှု မရခဲ့လျှင်တောင်မှ နောက်ကွယ်တွင် အရန် အစီအစဉ်များ အသင့်ရှိနေပြီး ဗျူဟာသစ်များကို လျင်မြန်စွာ ချမှတ်နိုင်စွမ်း ရှိခြင်း ပင်တည်း။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှု တိုင်းသည် သဘာဝကျပြီး ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲလှသည်။

လူတစ်ယောက်သည် မသိမသာနှင့် သူ၏ ထောင်ချောက်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားနိုင်ပြီး အလွယ်တကူ လှည့်စားခံရနိုင်၏။

သို့သော် ဆုမိုမှာမူ ထိုးထွင်းသိမြင်မှု အားကောင်းလှပြီး ရှုပ်ထွေးလှသော ပင့်ကူအိမ်များကို ဖယ်ရှားကာ အဓိက အရေးကြီးသော အချက်များကို တည့်တည့်မတ်မတ် ထိုးနှက်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ဆုမို၏ အစွမ်းအစများက ဝမ်ချန်ရှင်းကို လုံးလုံးလျားလျား အံ့မခန်း ဖြစ်သွားစေခဲ့တော့၏။

ယခု ဆုမိုက အကြံဉာဏ် ပေးမည် ဆိုသောအခါ သူသည် အာရုံစိုက်၍ နားထောင်နေလိုက်တော့၏။

ဆုမိုက ခပ်ရိုးရိုးလေးသာ ဆိုလိုက်၏။

“ဝမ်ကော... သတိကြီးကြီးထားဖို့တော့ မမေ့နဲ့နော်”

“...”

ဒါပဲလား..

ဝမ်ချန်ရှင်းမှာ ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားသော်လည်း၊ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ထိုစကားလုံးများမှာ ငြင်းဆန်၍ မရနိုင်သော အမြင့်ဆုံး အမှန်တရား တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်၏။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခေါင်းဆောင်ဆု... သွားခွင့်ပြုပါဦး”

“ကောင်းပါပြီ”

ဆုမိုက ပြန်လည် အရိုအသေပေးကာ ဝမ်ချန်ရှင်းကို နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

ဝမ်ချန်ရှင်းသည် လျိုယင်မြို့ ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခြေကို ဆောင့်ကာ လေထဲသို့ ခုန်တက်သွားပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

ဆုမိုသည် ဝမ်ချန်ရှင်း ထွက်ခွာသွားရာဆီမှ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး၊ လက်ထဲရှိ သိုင်းကျမ်း နှစ်အုပ်ကို ကြည့်ကာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်သိမ်းလိုက်၏။

ထို့နောက် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်၏။

အမှန်တကယ်တော့ သူသည် ဝမ်ချန်ရှင်းကို ညသခင် နှင့် တွေ့ခွင့်ပေးရန် သိပ်ပြီး သဘောမကျလှချေ။

အကယ်၍ ညသခင် ကသာ ဝမ်ချန်ရှင်းသည် ဝမ်ယွီထန် ၏ သားအရင်း ဖြစ်ကြောင်း အခိုင်အမာ ပြောဆိုလာခဲ့လျှင်၊ ဝမ်ချန်ရှင်းက ယုံကြည်သင့်ပါသလော။

“အခုတော့... အတော်ပဲ ဖြစ်သွားတာပေါ့”

ဆုမိုသည် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်၏။

ညအမှောင်ထု အောက်တွင် လျိုယင်မြို့ လေးမှာ မထင်မှတ်လောက်အောင် ငြိမ်းချမ်းနေပေ၏။

မုန်တိုင်းမလာမီ ငြိမ်သက်ခြင်း နှင့် ပုံစံတူလှပေတော့၏။

--