အခန်း ၅၃၂

အခန်း (၅၃၂) - အထပ်ထပ် အကွက်ချထားသော လှည့်ကွက်များ

ယနေ့ညတွင် လေပြေလေညင်းပင် မတိုက်ခတ်ဘဲ ကောင်းကင်ယံထက်၌ ကြယ်တာရာများသာ ပြည့်နှက်နေသည်။ ကြယ်ပွင့်များသည် ဂိုကစားကွက်များအလား ပြန့်ကြဲနေပြီး ကောင်းကင် တစ်ခွင်လုံးကို ထိန်လင်းတောက်ပနေစေ၏။ မနေ့ညက ရွာသွန်းခဲ့သော မိုးသည်းကြီးသည် လောကတစ်ခုလုံးကို ဆေးကြော သန့်စင်ပေးလိုက်၏။

ညအမှောင်ထုအောက်တွင် လျိုယင်မြို့လေးမှာ အလွန်တရာ ငြိမ်းချမ်းတိတ်ဆိတ်လျက် ရှိသည်။ မြို့စားအိမ်တော် အတွင်း၌ကား မီးရောင်များ ထိန်လင်းနေပြီး ကင်းလှည့်နေသော တပည့်များသည် အပြေးအလွှား ဖြတ်သန်းသွားကြကာ အဖြစ်အပျက်က မျက်တောင် တစ်ခတ်မျှသာ ဖြစ်ပြီး ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

လောကကြီးတွင် အရာခပ်သိမ်း၌ အလင်းနှင့် အမှောင်ဟူ၍ ဒွန်တွဲနေတတ်သည်သာတည်း။ အလင်းရောင် ရှိလျှင် အမှောင်ထု ရှိစမြဲပင်။

အလင်းရောင် မရောက်နိုင်သော ထိုမှောင်မိုက်သည့် အရိပ်များကြားမှ လူရိပ်များ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေ၏။ ၎င်းတို့၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ ငှက်မွေးများအလား ပေါ့ပါးလှပြီး တစ္ဆေတရဲများပမာ တိတ်ဆိတ်လွန်းလှသည်။ သူတို့သည် မြို့စားအိမ်တော်၏ မှောင်မိုက်သော ထောင့်ချိုးတိုင်းတွင် တိတ်တဆိတ် လှုပ်ရှားနေကြပြီး ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ဖော့ပညာမှာ ခန့်မှန်းရခက်ကာ ဆန်းကြယ်လှသည်။ ၎င်းတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်တရာ လျင်မြန်လှပြီး ကြီးမားသော အကြံအစည် တစ်ခုခု ရှိနေသည်မှာ ယုံမှားဖွယ် မရှိချေ။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူတစ်စုမှာ စုရုံးရောက်ရှိလာကြတော့သည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက လက်ဆန့်တန်းကာ ညွှန်ပြလိုက်သည်နှင့် လူအနည်းငယ်မှာ အရိပ်များအလား ခြံဝင်းအတွင်းသို့ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးဝင်သွားကြသည်။ အချို့က နံရံများတွင် တိတ်တဆိတ် ကပ်နေကြပြီး အချို့က ထောင့်ချိုးများတွင် ပုန်းအောင်းနေကြ၏။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ရာ အခန်းတံခါးမှာ ချက်ချင်းပင် ပွင့်သွားတော့သည်။ အခန်းတွင်း၌ လူတစ်ယောက်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် အနားယူနေသည်။ ထိုသူသည် အခြေအနေ မဟန်သည်ကို အာရုံခံမိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကုတင်ပေါ်မှ ဝုန်းခနဲ လှည့်ထကာ ထထိုင်လိုက်လေ၏။ သူသည် တံခါးဝဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ကြယ်ရောင်လမင်းရောင် အောက်တွင် တံခါးဝဆီမှ လေပြေလေညင်း တစ်ချက် တိုက်ခတ်လာသော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ မမြင်တွေ့ရချေ။

လုယွမ်သည် သက်ပြင်း တစ်ချက် ချလိုက်ဟန်ဖြင့် မသိမသာ ရေရွတ်လိုက်၏။

“ဒီ နိမိတ်မကောင်းတဲ့ လေက ဘယ်ကများ တိုက်လာတာပါလိမ့်”

တံခါးပိတ်ရန် ထမည် အပြုတွင် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အရိပ်မည်းတစ်ခုကို သူ သတိထားမိလိုက်၏။ လူမရှိဘဲနှင့် အရိပ်က ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေနိုင်မည်နည်း။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ကွက်ခနဲ ပျက်သွားရတော့၏။ သို့သော် သူ မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် ထိုအရိပ်မည်းကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်မှနေ၍ လုယွမ်၏ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း တစ်ဟုန်ထိုး တိုးဝင်လာတော့၏။ လုယွမ်သည် ကုတင်ကို လက်ဖြင့် ရိုက်ကာ လေထဲသို့ ခုန်ပျံလိုက်၏။ ထိုအရိပ်မည်းကြီးသည်လည်း မြေပြင်မှနေ၍ ဝုန်းခနဲ ပျံတက်လာတော့သည်။

သို့သော် ထိုအရာက မည်သို့သော အရိပ်မျိုး ဖြစ်နေသနည်း။ လေထဲသို့ မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းသည် လေထိုးသွင်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ဖောင်းကားလာသည်။ မျက်နှာ အစိတ်အပိုင်းများ ရုတ်ချည်း ပေါ်ထွက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးမှာ မည်းမှောင်နေကာ မျက်လုံးနှင့် ပါးစပ် နေရာများမှာမူ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပေ၏။ ၎င်းမှာ အခြားမဟုတ်ဘဲ အနက်ရောင် လူသားအရေခွံ ကြီးတစ်ခု ပင်တည်း။

“အရိပ်မိစ္ဆာပညာ လား”

လုယွမ်သည် ထိုပညာကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားပြီး လက်ဝါးတစ်ချက်ကို အားကုန် ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။ လုယွမ်က လက်ဝါးဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ထိုလူသားအရေခွံ ကြီးကလည်း လက်ဝါးဖြင့် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လာတော့၏။ လက်ဝါးချင်း ထိတွေ့သွားချိန်တွင် လုယွမ်၏ လက်ဝါးချက်မှာ လေဟာနယ်ကိုသာ ထိမှန်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဖောင်းကားနေသော လူသားအရေခွံကြီးသည် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ရစ်ပတ်ထားပြီး ဖြစ်နေချေပြီ။

သို့ဖြစ်သော်ငြားလည်း လုယွမ်သည် ဇီယန်ဂိုဏ်း၏ ထင်ရှားသော တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်သည်နှင့်အညီ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော သိုင်းပညာများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ သူသည် နှစ်ခါ ပြန်မတွေးတော့ဘဲ လက်ကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အတွင်းအားများကို တစ်ချက် တုန်ခါစေကာ ထိုလူသားအရေခွံကြီးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ပစ်ချလိုက်တော့၏။

မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားချိန်တွင် ၎င်းမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ပြန်လည် သွက်လက်လာကာ လေထဲသို့ ကျွမ်းထိုးပျံတက်ပြီး လုယွမ်ထံသို့ သည်းကြီးမည်းကြီး ခုန်ပျံတိုက်ခိုက်လာပြန်သည်။

လုယွမ်သည် ဤလူသားအရေခွံ အရိပ်နှင့် ဆက်လက် အားပြိုင်နေရန် ဆန္ဒမရှိတော့ချေ။ ထာဝရညတောင်ကြား၏ အရိပ်မိစ္ဆာပညာ မှာ အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှ၏။ လူသားအရေခွံကို အရိပ်အဖြစ် အသုံးပြုရာတွင် ထိုအရေခွံကို ပြင်းထန်သော လုပ်ငန်းစဉ်များစွာဖြင့် ကြိုတင် စီမံထားပြီး ထူးခြားသော နည်းလမ်းများဖြင့် အထူး ဖန်တီးထားခြင်း ပင်တည်း။ လူသားအရေခွံမှ ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်သော်ငြားလည်း ဤလုပ်ငန်းစဉ်များ အပြီးတွင် ၎င်းသည် ဓားနှင့် လှံများပင် ထိုးဖောက်၍ မရနိုင်လောက်အောင် မာကျောသွားတော့သည်။

သို့သော်လည်း ထိုအရိပ်ကို ကြိုးကိုင် ထိန်းချုပ်သူ၏ သိုင်းပညာ အဆင့်အတန်း၊ နည်းစနစ်များနှင့် ကျွမ်းကျင်မှုများ အပြင် အသုံးပြုသည့် အရိပ် အရေအတွက်နှင့် စွမ်းအားများမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မတူညီကြချေ။ ကျွမ်းကျင်သော ပညာရှင်များသည် တစ္ဆေအရိပ်များစွာကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကြိုးကိုင်နိုင်ပြီး အရိပ် ဆယ်ခု၊ နှစ်ဆယ်ခန့်က တစ္ဆေအုပ်ကြီးအလား မိမိအား ဝိုင်းရံလာပါက လွတ်မြောက်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် ခဲယဉ်းလှသည်။ ။

အတွေ့ရအများဆုံး ပုံစံမှာမူ လူတစ်ယောက်လျှင် အရိပ်တစ်ခုသာ အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်၏။ အရေးအကြီးဆုံး အချက်မှာ လူက အရိပ်ကို ကြိုးကိုင် ထိန်းချုပ်နေခြင်း ပင်တည်း။ သို့ဖြစ်ရာ အရိပ်သည် အဓိက ခန္ဓာကိုယ် မဟုတ်ဘဲ ထိန်းချုပ်နေသော လူကသာ အဓိက သော့ချက် ဖြစ်သည်။ ဤအရိပ်များကို ရိုက်နှက်၍ မရသလို ဆုတ်ဖြဲ၍လည်း မရနိုင်သော်လည်း ကြိုးကိုင် ထိန်းချုပ်နေသူကိုမူ တိုက်ခိုက် သတ်ဖြတ်၍ ရနိုင်သည်။

ဤအရိပ်နှင့် ဤနေရာတွင် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်နေခြင်းမှာ တကယ့်ကို အချည်းနှီး ဖြစ်သော ဗျူဟာတစ်ခု ပင်တည်း။ အကောင်းဆုံး လမ်းစဉ်မှာ အရိပ်၏ နောက်ကွယ်ရှိ လူကို ရှာဖွေရန်သာ ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် အရိပ်နှင့် ၎င်းကို ကြိုးကိုင်သူကြားရှိ အကွာအဝေးမှာ ဘယ်သောအခါမှ များစွာ ကွာဝေးလေ့ မရှိချေ။ အများအားဖြင့် မီတာ ဆယ်ဂဏန်း သို့မဟုတ် နှစ်ဆယ် အတွင်း၌သာ ရှိတတ်သည်။ လုယွမ်သည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ချက်ချင်း ခုန်ပျံသွားတော့သည်။

သူ အပြင်သို့ ခုန်ထွက်မည် အပြုတွင် ပြတင်းပေါက် အက်ကွဲကြောင်းများကြားမှ ရေများ စီးဝင်လာသကဲ့သို့ နောက်ထပ် အရိပ်မည်းတစ်ခု အခန်းတွင်းသို့ တိုးဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာပြီး သူ၏ဆီသို့ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးဝင်လာတော့၏။

လုယွမ်၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖိချရန် ကျင်းတစ်ထောင် အလေးချိန်ကျ သိုင်းကွက်ကို ရုတ်တရက် အသုံးပြုလိုက်၏။ သူ၏ ခြေဖျားများ မြေပြင်နှင့် ထိရုံရှိသေးသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာမှာ အကြီးအကျယ် ပျက်ယွင်းသွားရပြန်၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤတိုတောင်းလှသော အခိုက်အတန့်လေး အတွင်းမှာပင် သူ၏ ရှေ့နောက် ဝဲယာတွင် အရိပ် လေးငါးခုခန့် ရုတ်ချည်း ပေါ်ပေါက်လာသောကြောင့် ပင်တည်း။

၎င်းတို့သည် သူ့အား အပြည့်အဝ ဝိုင်းရံထားပြီး အရိပ်များ အားလုံးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခုန်ပျံတိုက်ခိုက်လာကြသည်။ လုယွမ်သည် ဝိုင်းရံထားမှုကို ဖောက်ထွက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အရိပ်တစ်ခုက သူ၏ ခြေချင်းဝတ်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်တော့၏။

လုယွမ်သည် အတွင်းအားများကို အသုံးပြုကာ ကပျာကယာ ခါထုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူ၏ လက်ပေါ်တွင် တင်းကျပ်သွားမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး နောက်ထပ် အရိပ်တစ်ခုက သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ရစ်ပတ်သွားပြန်သည်။

လက်တစ်ဖက်နှင့် ခြေတစ်ဖက် ချည်နှောင်ခံလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ ခြေလက်များပေါ်ရှိ အရိပ်များကို အတွင်းအားဖြင့် မဖယ်ရှားနိုင်မီမှာပင် သူ၏ စွမ်းရည် ထက်ဝက်ခန့်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားရတော့၏။ နောက်ထပ် အရိပ်တစ်ခုက သူ၏ ခါးကို ရစ်ပတ်လာပြီး ပျော့ပျောင်းလှသော ရေမြွေတစ်ကောင်အလား သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပတ်တက်ကာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ လည်ပင်းကို ရစ်ပတ်သွားတော့၏။ မျက်လုံးမပါ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော လူသားအရေခွံ မျက်နှာများစွာသည် လုယွမ်အား အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ၎င်းတို့ထံမှ ကြက်သီးထဖွယ် ကောင်းလှသော၊ သွေးပျက်ဖွယ် ကောင်းလှသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေ၏။ သူ့ကို ရစ်ပတ်ထားသော အရိပ်များ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုမှာ တဖြည်းဖြည်း ပို၍ ပို၍ တင်းကြပ်လာတော့သည်။

လုယွမ်သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း ဇီယန်ဂိုဏ်း၏ သန့်စင်လှသော ယန်အတွင်းအားများ ပင်လျှင် ဤအခိုက်အတန့်၌ သူ့အား လွတ်မြောက်အောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်တော့ချေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခန်းတံခါးများ ဝုန်းခနဲ ပွင့်ထွက်သွားပြီး လူရိပ်များ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးဝင်လာကြသည်။ ဦးဆောင်လာသော သူသည် သူ၏ လက်ချောင်းများကို ဖြန့်ကားထားပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများ လှုပ်ရှားသွားတိုင်း လူသားအရေခွံ အရိပ်များမှာ ပိုမို သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာတော့၏။ ဤအရိပ်များ အားလုံးသည် သူ၏ ကြိုးကိုင် ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေသည်မှာ ယုံမှားဖွယ် မရှိချေ။

လုယွမ်သည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားရတော့၏။

“မင်းတို့... ထာဝရညတောင်ကြား က မိစ္ဆာကောင်တွေ၊ ငါတို့ရဲ့ လျိုယင်မြို့ ထဲကို... ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာရတာလဲ”

“လျိုယင်မြို့ ထဲမှာ ဂိုဏ်းကြီး ခုနစ်ဂိုဏ်း က အစောင့်အကြပ်တွေ ချထားတယ် ဆိုပေမဲ့၊ လောလောဆယ်တော့ ဇီယန်ဂိုဏ်း က အင်အားအကြီးဆုံးပဲလေ။ အစ်ကိုလု... ငါတို့တွေ မတွေ့ရတာ တော်တော်တောင် ကြာသွားပြီနော်”

ထာဝရညတောင်ကြားမှ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက စိမ်းစိမ်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

“ဒီနေ့ည သခင်ကြီး မှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ လုပ်စရာ ရှိနေလို့ပါ။ ငါတို့က အစ်ကိုလု ရဲ့ အမိန့်အာဏာလေးကို ခဏလောက် ငှားသုံးချင်ရုံ သက်သက်ပါကွာ…”

--