အခန်း ၅၃၃

အခန်း (၅၃၃) - အထပ်ထပ် အကွက်ချထားသော လှည့်ကွက်များ (အပိုင်း ၂)

“မင်း... မင်းပဲလား”

လုယွမ်၏ မျက်နှာမှာ အကြီးအကျယ် ပျက်ယွင်းသွားရတော့သည်။

“မင်းက ထာဝရညတောင်ကြား ရဲ့ ‘တစ္ဆေအရိပ် ဂိုဏ်းခွဲ ခုနစ်ခု’ ထဲက တတိယမြောက် ဂိုဏ်းခွဲ လား”

‘တစ္ဆေအရိပ် ဂိုဏ်းခွဲ ခုနစ်ခု’ ဆိုသည်မှာ သရဲငါးပါး ကောင်းကင်ပိုက်ကွန် ကဲ့သို့ပင် လူတစ်ဦးတည်းကို ရည်ညွှန်းခြင်း မဟုတ်ဘဲ လူ (၇) ဦးကို ခေါ်ဆိုခြင်း ပင်တည်း။

၎င်းတို့သည် ထာဝရညတောင်ကြား အတွင်းရှိ အရိပ်မိစ္ဆာပညာ ၏ အထွတ်အထိပ် ပညာရှင်ကြီးများ ဖြစ်ကြ၏။

ထို (၇) ဦးအနက် တစ်ဦးစီတိုင်းသည် အရိပ် ဆယ်ခုထက်မကကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကြိုးကိုင် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။

၎င်းတို့၏ နည်းစနစ်များမှာ အလွန်တရာ နက်နဲ ဆန်းကြယ်လှသည်။

ဇီယန်ဂိုဏ်း ၏ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်သည်နှင့်အညီ လုယွမ်သည် ယခင်က ထာဝရညတောင်ကြား မှ လူများနှင့် ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်ဖူးခဲ့သည်။

ပထမဆုံးအကြိမ် တစ္ဆေအရိပ် ဂိုဏ်းခွဲ ခုနစ်ခု နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့စဉ်က လူကို လုံးဝ မမြင်ရဘဲ အရိပ်များကိုသာ မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။

လူကို ရှာမတွေ့နိုင်မီမှာပင် သူသည် ထိုအရိပ်များ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေလုမြောပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ၎င်းတို့နှင့် ထပ်မံ ဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

“နှစ်တွေ အများကြီး ကြာသွားပေမဲ့ အစ်ကိုလု က ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိနေသေးတာ တကယ့်ကို ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ”

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးကာ ဆိုလိုက်၏။

ရုတ်တရက် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူတစ်ယောက်သည် လုယွမ်၏ နောက်ကျောဘက်တွင် ပေါ်လာပြီး လုယွမ်၏ ကျောပြင်ကို ဖိကပ်ထားလိုက်တော့၏။

“‘ကိုယ်ထည်ကပ် အရိပ်’ တဲ့လား...”

လုယွမ်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားရတော့၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရစ်ပတ်ထားသော အထပ်ထပ် အရိပ်များမှာ ရုတ်ချည်း လျော့ကျသွားပြီး သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ လွင့်စင်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုအရိပ်များသည် သူ၏ နောက်ကျောရှိ တတိယမြောက် တစ္ဆေအရိပ် ဂိုဏ်းခွဲဝင် ၏ အနောက်ဘက်သို့ ပေါင်းစည်းသွားပြီး၊ တကယ့် အရိပ်တစ်ခုအလား မြေပြင်တစ်လျှောက် ပြန့်ကျက်သွားတော့သည်။

သို့သော် လုယွမ်မှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။

သူ၏ နောက်ကျောရှိ ထာဝရညတောင်ကြား မှ လူ၏ ‘ကိုယ်ထည်ကပ် အရိပ်’ အောက်တွင်... သူသည် စားပွဲဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားရန် ကြိုးကိုင်ခံလိုက်ရသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလိုအလျောက် လှုပ်ရှားနေပြီး စကားပြောရန်ပင် အနိုင်နိုင် ဖြစ်နေရ၏။

သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် စုတ်တံကို ကောက်ကိုင်ကာ မင်သွေးပြီး အမိန့်စာ တစ်စောင်ကို ရေးသားနေရတော့သည်။

ထို့နောက် ထိုစာအပေါ်တွင် ‘ဇီယန် တံဆိပ်တုံး’ ကို ရိုက်နှိပ်လိုက်၏။

စာရွက်ကို ကောက်ယူပြီး မင်ခြောက်အောင် လုပ်ပြီးနောက်၊ ၎င်းကို တတိယမြောက် တစ္ဆေအရိပ် ဂိုဏ်းခွဲဝင် ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ရသည်။

ထိုသူသည် စာကို လက်ခံရယူပြီးနောက် ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြကာ၊ သူ၏ ဘေးနားရှိ အနက်ရောင်ဝတ် လူတစ်ယောက်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။

“သွားတော့... သခင်ကြီး ကို အကြာကြီး စောင့်ရအောင် မလုပ်နဲ့”

အမိန့်စာကို ရရှိပြီးနောက် ထိုလူသည် ချက်ချင်းပင် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် မြို့စားအိမ်တော် အတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

...

လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်စာ သောက်ချိန်မျှပင် မကြာလိုက်ချေ။ လူရာချီ ပါဝင်သော အုပ်စုတစ်စုသည် လျိုယင်မြို့ ၏ အရှေ့ဘက် တံခါးသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ရှေ့ဆုံးမှ လူက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

“ဇီယန် အမိန့်တော် အရ အရှေ့ဘက် တံခါးကနေ ထွက်ရမယ်၊ အရေးပေါ် ကိစ္စ ရှိလို့ မြို့တံခါးကို ဖွင့်ပေးပါဗျို့”

အရှေ့ဘက် တံခါးရှိ အစောင့်များမှာ ယွမ်ရှန်းဓားဂိုဏ်း မှ တပည့်များ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့၏ အကြည့်များက ထိုအုပ်စုကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်မှောင်များ ကြုတ်သွားကြသည်။

ထိုလူများမှာ သာမန် မြို့သူမြို့သားများကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားကြခြင်း ဖြစ်၏။

ထူးခြားမှု တစ်စုံတစ်ရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် ခက်ခဲလှသည်...။

သို့သော် သာမန် ပြည်သူလူထု အုပ်စုတစ်စုကို အရှေ့ဘက် တံခါးမှ ထွက်ခွာခွင့် ပြုရန်မှာ ပို၍ပင် ထူးဆန်းနေသည်။

အစောင့်ခေါင်းဆောင်က ချက်ချင်းပင် မေးလိုက်၏။

“မင်းတို့ဆီမှာ အမိန့်စာ ရှိလို့လား”

ရှေ့ဆုံးမှ လူက အမိန့်စာကို ချက်ချင်း ထုတ်ပြလိုက်၏။

ယွမ်ရှန်းဓားဂိုဏ်း မှ အစောင့်က တစ်ချက် ကြည့်ရှုပြီးနောက် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားကာ မေးလိုက်ပြန်သည်။

“မေးပါရစေဦး... အရှေ့ဘက် တံခါးက ထွက်ပြီးရင် ဘယ်ကို သွားကြမှာလဲ”

“ဒါက စီနီယာလု ရဲ့ လျှို့ဝှက် အမိန့်တော်လေ။ ညီအစ်ကို သိချင်ရင် စီနီယာလု ဆီမှာ ကိုယ်တိုင် သွားမေးလိုက်ပါလား”

“ဒီနေရာမှာတော့ ငါ ပြောပြဖို့ မရဲဘူးကွ”

ယွမ်ရှန်းဓားဂိုဏ်း ၏ တပည့်က ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ညိတ်လိုက်၏။ အမိန့်စာမှာ အစစ်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် သူ အခက်အခဲ မပေးရဲတော့ချေ။

ထို့ပြင် ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း လုယွမ် ထံမှ ထူးဆန်းသော အမိန့်များ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

သူသည် ဇီယန်ဂိုဏ်း နှင့် လန်ယွဲ့နန်းတော် မှ လူများစွာကို နေရာရွှေ့ပြောင်းထားခဲ့ပြီး၊ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားမှန်း မည်သူမျှ မသိကြချေ...

ဘယ်ကမှန်းမသိ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ဤအုပ်စုသည်... ဇီယန်ဂိုဏ်း နှင့် လန်ယွဲ့နန်းတော် က လူတွေ ရုပ်ဖျောက်ထားတာများ ဖြစ်နေမလား။

ချီမေတောအုပ် နဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခု ထူးခြားမှု ရှိလာလို့များလား။

ဗျူဟာ ပြောင်းလဲဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာများလား။

သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် အတွေးများ အဆက်မပြတ် ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

“မြို့တံခါး ဖွင့်ပေးလိုက်”

ကျွိခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ အရှေ့ဘက် တံခါးကြီးမှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပွင့်ဟသွားတော့သည်။

ရှေ့ဆုံးမှ လူက လက်သီးဆုပ်ကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်၏။

“ကျေးဇူးပါပဲ ညီအစ်ကို”

“ရပါတယ်ဗျာ... ခရီးလမ်းမှာ ဂရုစိုက်ကြပါဦး”

ယွမ်ရှန်းဓားဂိုဏ်း ၏ တပည့်က ၎င်းတို့အား တကယ့် လျှို့ဝှက် တာဝန်တစ်ရပ်ကို ထမ်းဆောင်နေရသူများအဖြစ် သဘောထားကာ အလေးအနက် ပြောဆိုလိုက်၏။

၎င်းတို့ အားလုံး အရှေ့ဘက် တံခါးမှ ထွက်ခွာသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် သူသည် မြို့တံခါးကို ပြန်လည် ပိတ်ထားရန် အမိန့်ပေးလိုက်တော့၏။

ဤအုပ်စုသည် အရှေ့ဘက် တံခါးမှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ မြို့ရိုးပေါ်ရှိ အစောင့်များ ၎င်းတို့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရတော့သည့် အချိန်သို့ ရောက်သည်နှင့်... ရုတ်တရက် ၎င်းတို့၏ ရုပ်ဖျောက်ထားမှုများကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ကြသည်။

“ရုပ်ဖျောက်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို စုပြီး ဒီနားမှာ ဝှက်ထားကြ”

“နောက်ပိုင်းကျရင် အသုံးလိုချင် လိုလာဦးမှာ”

တစ်စုံတစ်ယောက်က အမိန့်ပေးလိုက်ရာ လူတိုင်းက နာခံလိုက်ကြသည်။

အဝတ်အစားများကို ဖုံးကွယ်ပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် မိမိတို့၏ အဝတ်အစားအစစ်များကို ပြန်လည် ဝတ်ဆင်လိုက်ကြ၏။

လူတိုင်းသည် အနက်ရောင် ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ ဦးခေါင်းကို ဖုံးအုပ်ထားသော အနက်ရောင် ခေါင်းစွပ်များ ပါရှိကာ မျက်နှာ တစ်ဝက်ကိုသာ ဖော်ပြထားသည်။ ထိုဖော်ပြထားသော မျက်နှာထက်တွင် ရွှေကြိုးများဖြင့် အလှဆင်ထားသော အနက်ရောင် မျက်နှာဖုံးများ ကို တပ်ဆင်ထားကြပေ၏

ဤဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှာ ယခင်က ကျောင်းလုံအသင်း ၏ ရေ‌တပ်စခန်းတွင် ဆုမို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော အရိပ်တမန် များ၏ ပုံစံနှင့် လုံးဝ ထပ်တူကျနေသည်။

ယနေ့ညတွင် ထာဝရညတောင်ကြား သည် ချီမေတောအုပ် ကို အကွက်ချ ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်၏။

ရောက်ရှိလာသော အနိမ့်ဆုံး အဆင့်ရှိ သိုင်းပညာရှင်များ ပင်လျှင် အရိပ်တမန် များကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်းတွင် ရှိကြသည်။

ထိုကဲ့သို့သော လူပေါင်း ရာချီ၍ စုရုံးလာခြင်းမှာ... သေချာပေါက် အထင်သေး၍ မရနိုင်သော အင်အားကြီး တစ်ရပ်ပင် ဖြစ်တော့၏။

လူတိုင်း ပြင်ဆင်မှု ပြီးစီးသွားသောအခါ လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ကြပြီး ချီမေတောအုပ် ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်သွားကြတော့သည်။

သို့သော် ၎င်းတို့ မသိခဲ့သည့် အရာတစ်ခု ရှိနေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်၌... အရှေ့ဘက် တံခါး ၏ မြို့ရိုးပေါ်တွင်၊ လူတစ်ဦးသည် ပစ္စည်းတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ကာ ၎င်းတို့ ထွက်ခွာသွားရာ လမ်းကြောင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ပင်တည်း။

ထိုသူမှာ ခရမ်းရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံနွယ်ရှည်များမှာ လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသည်။ ညကောင်းကင်ယံအောက်တွင် သူမ၏ လက်ထဲရှိ အရာဝတ္ထုမှာ... တစ်ဖက်ကျဉ်းပြီး တစ်ဖက်ကျယ်ကာ သတ္တုရောင်များ ဝင်းလက်နေပြီး အတော်လေး လေးလံမည့်ပုံ ပေါက်နေပေ၏။

၎င်းမှာ မြစ်ကြောင်း တစ်လျှောက်တွင် တာဝန်ခံကျန့် က ဆုမိုအား ပေးအပ်ခဲ့သော ‘မိုင်တစ်ထောင် အဝေးကြည့်မှန်ပြောင်း’ ပင် ဖြစ်တော့သည်။

“ချီမေတောအုပ် ထဲမှာက တစ္ဆေအငွေ့အသက်တွေ ကောင်းကင်အထိ လွှမ်းမိုးနေပြီး ရှုပ်ထွေးလှတဲ့ ထောင်ချောက်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာ”

“အလံသုံးခု အမိန့် က တစ်ယောက် လျော့သွားတယ် ဆိုရင်တောင်မှ အထင်သေးလို့ မရဘူးလေ”

“ဒီတစ်ခေါက် ထာဝရညတောင်ကြား က ထိပ်တန်း ပညာရှင်တွေက ငါတို့အတွက် ရှေ့ပြေး လမ်းရှင်းပေးတာက တကယ့်ကို အကောင်းဆုံး ရလဒ်ပဲ”

ဝေဇီယီ သည် သက်ပြင်းကို ခပ်ဖွဖွ မှုတ်ထုတ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်မှောင်များမှာ တင်းကျပ်စွာ ကြုတ်နေဆဲ ဖြစ်၏။

သူမသည် မိုင်တစ်ထောင် အဝေးကြည့်မှန်ပြောင်း ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လိုက်လံ ရှာဖွေကြည့်ရှုနေမိသော်လည်း၊ ခေတ္တအကြာတွင် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားဟန်ဖြင့် မှန်ပြောင်းကို ပြန်ချလိုက်၏။

သူမနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရိုးသားအေးချမ်းပုံရသော လူတစ်ယောက်က ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်လေ၏။

“သခင်မလေးဝေ... ခေါင်းဆောင် ကို ပြန်ရှာနေတာလား”

“...”

ဝေဇီယီ မှာ လန့်ဖျတ်သွားပြီးနောက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။

“သူက ငါးမျှားနေတာဆို၊ အခု ငါးတွေကလည်း မိနေပြီကို သူက အခုထိ ပေါ်မလာသေးဘူး။ ငါက လိုက်ရှာကြည့်လို့ မရဘူးလား”

--