အခန်း ၆၆၄
Vol. 45 Ch. 664
အခန်း (၆၆၄) လမ်းပိတ်ဆို့ပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်း၊ အသားတောင်ကြီး မိစ္ဆာအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း
မြေပြင်နှင့် မနီးမဝေးတွင် ဖြစ်သည်။
ရွှေခေါင်းလောင်း ရှေ့ဖြစ်ဟောဆရာသည် ရွှေခေါင်းလောင်းကို အားကိုးကာ သူ့ကို ပိတ်လှောင်ထားသည့် 'အလယ်အလတ်အဆင့် ခြောက်မြှောင့် သတ်ဖြတ်ခြင်း ဝင်္ကပါ' ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဝင်္ကပါကို ထိန်းချုပ်နေသည့် စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေးနှင့် အခြားသူများကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ နေရာတွင်ပင် ဆွံ့အသွားတော့သည်။
“မင်း ... မင်းပဲ..”
ခေတ္တအကြာတွင် ရွှေခေါင်းလောင်းသည် စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေးကို မှတ်မိသွားသည်။
“တော်လှချည်လား စက္ကူယပ်တောင်။ မင်း ငါ့ကို ဘယ်လို ရှာတွေ့တာလဲ”
“ဟဲဟဲ ... မင်းကို ရှာရတာ အဲလောက် ခက်လို့လား”
စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေးသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဝင်္ကပါကို အသက်သွင်းနေပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ယပ်တောင်ကို အသာအယာ ခတ်နေ၏။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေ၏။
ယခင်က ရွှေခေါင်းလောင်းကို ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်ကတည်းက သူသည် ရွှေခေါင်းလောင်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ‘ဝိညာဉ်နှောင်ကြိုး’ အမှတ်အသားတစ်ခုကို လျှို့ဝှက်စွာ ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရွှေခေါင်းလောင်း အသက်ရှင်နေသရွေ့ ထိုနှောင်ကြိုးက ရှိနေလေမည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ရွှေခေါင်းလောင်း၏ တည်နေရာကို တိတိကျကျ သိနေပါ၏။
အစပိုင်းတွင် ရွှေခေါင်းလောင်း အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် စက္ကူယပ်တောင်မှာ အံ့ဩသွားသော်လည်း၊ နောက်မှ လိုက်ကြည့်ရာတွင် ရွှေခေါင်းလောင်းမှာ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အဆင့် အထွတ်အထိပ်တွင်သာ ရှိနေပြီး သူ့အတွက် ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှု မဟုတ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်တွင်မူ သူ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြန်လည် နိုးထလာခဲ့လေ၏။
“ငါ နားလည်ပြီ။ ဝိညာဉ်နှောင်ကြိုးပေါ့..”
ရွှေခေါင်းလောင်းသည် လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်တစ်ခုကို သုံး၍ မိမိကိုယ်ကိုယ် စစ်ဆေးလိုက်ရာ သူ၏ ဝိညာဉ် နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် ရွှေရောင် အလင်းစက်လေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤအရာမှာ သေချာပေါက် ဝိညာဉ်နှောင်ကြိုးပင် ဖြစ်၏။ သူသာ လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်ကို တမင်တကာ အသုံးမပြုပါက သာမန် အခြေအနေတွင် ရှာတွေ့ရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။
ရှေ့ဖြစ်ဟော မျိုးနွယ်စုဝင်တိုင်း ဤနည်းစနစ်ကို သိကြသည်။ တစ်ကြိမ် ဝိညာဉ်နှောင်ကြိုး အစိုက်ခံရပါက ပစ်မှတ်၏ ဝိညာဉ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်သော်လည်း၊ တည်နေရာကိုမူ လိုက်လံ စုံစမ်းနိုင်၏။ ထို့ပြင် ထိုနှောင်ကြိုးမှာ အလွန် လျှို့ဝှက်လှပေသည်။ စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေးသာ အနီးအနားသို့ ရောက်မလာဘဲ နှောင်ကြိုးကို အပြည့်အဝ အသက်မသွင်းပါက ရွှေခေါင်းလောင်း၏ လက်ရှိ ဝိညာဉ်အာရုံ ခွန်အားဖြင့် သိရှိနိုင်ရန်မှာ ခဲယဉ်းလှပေသည်။
“ဟီးဟီးဟီး..”
စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေးက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
“ရွှေခေါင်းလောင်း ... မင်းက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေကတည်းက ငါ့လက်ချက်နဲ့ သေရမှာ။ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ခဲ့လဲ ငါ မသိပေမဲ့ ... ဒီနေ့တော့ မင်း သေရမှာ သေချာသွားပြီ”
“ဟွန်း ...တကယ့်ကို ယုတ်မာတဲ့ ကောင်ပဲ..”
ရွှေခေါင်းလောင်းသည် ရွှေခေါင်းလောင်းလေးကို ကိုင်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာ ထားနေ၏။ သူသည် ဝင်္ကပါ၏ အားနည်းချက်ကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ ဤသတ်ဖြတ်ခြင်း ဝင်္ကပါမှာ အကာအကွယ် အလွန်ကောင်းပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် လွတ်လမ်းမရှိကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူ စိတ်ပျက်သွားတော့သည်။
တောင်ထိပ်ပေါ်တွင်..
လီကျောက်ခွန်နှင့် ဝမ်ဖင်းအန်းတို့သည် ဝပ်တွားနေကြပြီး၊ တိမ်တိုက်များနှင့် မြက်ပင်များကို အသုံးပြုကာ မိမိတို့၏ ပုံရိပ်ကို ဖုံးကွယ်ထားကြ၏။
“အစ်ကိုကြီးဝမ် ... ဟိုအောက်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”
“မင်းက ငါ့ကို မေးနေတယ်၊ ငါက ဘယ်သူ့ကို သွားမေးရမှာလဲ”
ဝမ်ဖင်းအန်းက လက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ မင်းက ဟောကိန်းထုတ်ခြင်း အတတ်မှာ ကျွမ်းကျင်တယ် မဟုတ်လား။ စမ်းကြည့်လိုက်လေ”
“ဪ ... ဟုတ်သားပဲ” လီကျောက်ခွန် ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။
သူ လက်နှစ်ဖက် ဆုပ်ကာ ခဏမျှ အာရုံခံလိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များမှာ စူးရှသွားတော့သည်။
ဝမ်ဖင်းအန်းသည် အခြေအနေမှာ မရိုးရှင်းကြောင်း အာရုံခံမိသွားပြီး မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ညီလေးလီ ... ဘာဖြစ်လို့လဲ”
လီကျောက်ခွန် ခေတ္တ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီး ... မှတ်မိလား။ ငါတို့ မဟာလျန် မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်မှာ ဟောကိန်းထုတ်နေတုန်းက ငါ့ကို လာပြီး စိန်ခေါ်တဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ လူတစ်ယောက်လေ”
ဝမ်ဖင်းအန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“သေချာပေါက် မှတ်မိတာပေါ့”
“အခု ဟိုခြောက်မြှောင့် ဝင်္ကပါထဲမှာ ပိတ်မိနေတဲ့၊ ရွှေခေါင်းလောင်းကို ကိုင်ထားတဲ့လူက ... သူပဲ..”
လီကျောက်ခွန်က ပိတ်မိနေသည့် ရွှေခေါင်းလောင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“ဒါ့အပြင် သူက ရှေ့ဖြစ်ဟော မျိုးနွယ်စုက ဖြစ်မှန်း ငါ ခံစားနေရတယ်..”
ဆက်လက်၍ လီကျောက်ခွန်သည် စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေးဘက်သို့ လက်ညှိုးညွှန်လိုက်သည်။
“သူကလည်း ရှေ့ဖြစ်ဟော မျိုးနွယ်စုကပဲ။ သူ့ကိုယ်ထဲမှာ မိစ္ဆာချီတွေ အများကြီး ရှိနေတာကို ငါ ခံစားရတယ်.. ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ တွက်ချက်နိုင်စွမ်းကလည်း အတော်လေး သန်မာမှာ သေချာတယ်..”
“ဒါဆို ဒါက ရှေ့ဖြစ်ဟော မျိုးနွယ်စုထဲက လူတွေ အချင်းချင်း ပြဿနာတက်နေတာပေါ့”
ဝမ်ဖင်းအန်း ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။
“ညီလေးလီ ... ငါတို့ အခုပဲ အခွင့်ကောင်းယူပြီး ထွက်ပြေးရမလား”
ရွှေခေါင်းလောင်းရော စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေးပါ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အဆင့် အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အဆင့် တစ်ဦးနှင့် ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းမှု အဆင့် တစ်ဦးဖြစ်သော သူတို့ နှစ်ဦးအတွက်မူ ထိုသူများကို ယှဉ်နိုင်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။
“သူတို့ ငါတို့ကို သတိမပြုမိသေးဘူး ထင်တယ်..” လီကျောက်ခွန်က တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီး ... ငါတို့ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ပြီးမှ လှုပ်ရှားတာ ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်..”
“ကောင်းပြီလေ..” ဝမ်ဖင်းအန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူတို့ နှစ်ဦးမှာ တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ဝပ်တွားရင်း တိုက်ပွဲကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေကြ၏။
မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖြစ်သည်။
ရွှေခေါင်းလောင်း၏ အမူအရာမှာ အလွန် တည်ကြည်နေ၏။
သူသည် အနီးနားတွင် မြူခိုးဂိုဏ်း တပည့်များ ရှိနေကြောင်း ပြောချင်သော်လည်း၊ စက္ကူယပ်တောင်က သူ့ကို သတ်ချင်နေသဖြင့် လီကျောက်ခွန်တို့ ရှိနေသည်ကို မပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤသို့ဖြင့် သူ သေသွားလျှင်ပင် စက္ကူယပ်တောင်ကို မြူခိုးဂိုဏ်းက သုတ်သင်ပေးလိမ့်မည်ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ သူ၏ ကလဲ့စားချေမှု တစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
ထိုသို့ တွေးပြီးနောက် ရွှေခေါင်းလောင်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“စက္ကူယပ်တောင် ... မင်းက ငါ့ကို တကယ် သတ်နိုင်မယ် ထင်နေတာလား”
“တစ်ယောက်ချင်း တိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ ငါ မင်းကို မသတ်နိုင်လောက်ဘူး.. ဒါပေမဲ့ အခု ဒီအလယ်အလတ်အဆင့် ခြောက်မြှောင့် သတ်ဖြတ်ခြင်း ဝင်္ကပါ ရှိနေမှတော့ ... မင်းကို သတ်ရတာ ငါ့လက်ဖဝါးကို မှောက်လိုက်သလိုပဲ လွယ်ကူနေပြီ..”
စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေးသည် ယပ်တောင်ကို သိမ်းလိုက်ပြီး လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဝင်္ကပါ မျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။
“ဝုန်း..”
တောက်ပသော အလင်းဓား ခြောက်စင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဓားတစ်ချက်ချင်းစီ၏ ခွန်အားမှာ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အဆင့် အထွတ်အထိပ်၏ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မှုနှင့် တန်းတူ ရှိ၏။
“ရွှေခေါင်းလောင်း အကာအကွယ်..”
ရွှေခေါင်းလောင်း ရှေ့ဖြစ်ဟောဆရာသည် လက်ထဲမှ ရွှေခေါင်းလောင်းကို လွှင့်ထုတ်လိုက်ရာ ၎င်းသည် အဆ တစ်ရာခန့် ကြီးမားလာပြီး သူ့ကို လွှမ်းခြုံထားလိုက်သည်။ အလင်းဓား ခြောက်စင်းသည် ခေါင်းခေါင်းလောင်းကြီးကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားပြီး ကျယ်လောင်သော သတ္တုချင်း ထိခိုက်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
“ချွင်..”
သိပ်သည်းလှသော တိုက်ခိုက်မှုများ အဆက်မပြတ် ကျရောက်လာသဖြင့်၊ မိစ္ဆာချီ အမြောက်အမြား စုပ်ယူထားသောကြောင့် အမြင့်ဆုံးအဆင့် ဝိညာဉ်လက်နက် ဖြစ်လာခဲ့သည့် ရွှေခေါင်းလောင်းကြီးမှာပင် အက်ကွဲကြောင်း သေးသေးလေးများ စတင် ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။
“မကောင်းတော့ဘူး..”
ရွှေခေါင်းလောင်း၏ မျက်လုံးအိမ်များ ကျုံ့သွားတော့သည်။
သူ အန္တရာယ်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ရွှေခေါင်းလောင်းကြီးအတွင်းသို့ သူ၏ စွမ်းအင်များကို မရပ်မနား ထည့်သွင်းလိုက်ရာ ၎င်းမှာ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားပြီး အလင်းဓားများကို တားဆီးထားနိုင်ခဲ့သည်။
“ဟွန်း ... သေခါနီး ရုန်းကန်မှု သက်သက်ပါပဲ..”
စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေးက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ သူသည် အမြင့်ဆုံးအဆင့် ဝိညာဉ်လက်နက် ဖြစ်သော ‘ဝိညာဉ်တည်ငြိမ် အပ်’ ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် ပစ်လွှတ်လိုက်၏။
ရွှေခေါင်းလောင်းမှာမူ တိုက်ခိုက်မှုများကို အသည်းအသန် ခုခံနေရရှာသည်။
ယနေ့သည် သူ သေရမည့်နေ့ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရတော့၏။
သူ အလွန် မကျေမနပ် ဖြစ်နေမိသည်။
သူ့ကို ရှန်ကျိုးတိုက်ကြီး၏ အစွန်အဖျား၊ ကောင်းကင်မူလနယ်မြေနှင့် အလွန်ဝေးကွာသော ဤတောင်ဘက်ပိုင်းသို့ စေလွှတ်ခဲ့ခြင်းမှာ ရှေ့ဖြစ်ဟော မျိုးနွယ်စုအတွက် အခြေခံအုတ်မြစ်များ တည်ဆောက်ပေးရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ တာဝန် မပြီးဆုံးသေးခင်မှာပင် သူ သေရတော့မည်။ မည်သူမဆို ဤအခြေအနေကို လက်ခံနိုင်ရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။
“မဖြစ်ဘူး ... ငါ သေရင်တောင် ဒီသတင်းကို ငါတို့ မျိုးနွယ်စုက အကြီးအကဲဆီ ပို့ရမယ်.. ပြီးတော့ ... မင်း ငါ့ကို သတ်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ကောင်းကောင်း အသက်ရှင်ရမယ်လို့ မထင်နဲ့။ မင်း ကြီးမားတဲ့ တန်ဖိုးတစ်ခု ပေးဆပ်ရမယ်..”
ရွှေခေါင်းလောင်း ရှေ့ဖြစ်ဟောဆရာသည် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဂျွတ်..”
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရွှေခေါင်းလောင်းကြီးမှာ လုံးဝ ကြေမွသွားတော့သည်။
“ရွှစ်..”
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အမြင့်ဆုံးအဆင့် ဝိညာဉ်တည်ငြိမ်အပ်မှာ ပျံသန်းလာပြီး ရွှေခေါင်းလောင်း၏ နဖူးတည့်တည့်ကို ထိုးစိုက်သွားကာ သူ့ကို နေရာတွင်ပင် ချုပ်နှောင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
“ငါ အောင်မြင်ပြီ..”
စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေး အားရပါးရ ရယ်လိုက်သည်။
“ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်တည်ငြိမ်အပ် အထိုးခံရရင် ... မင်းက မူလနတ်ဘုရားအဆင့် ပညာရှင် ဖြစ်နေရင်တောင် လွတ်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့တော့ ... အဲ ...ဘာဖြစ်တာလဲ”
စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေး၏ ရယ်သံများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကြေမွသွားသော ရွှေခေါင်းလောင်း အပိုင်းအစများထဲမှ သိပ်သည်းလှသော မိစ္ဆာချီ အမြောက်အမြား ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွှေခေါင်းလောင်း၏ ကိုယ်တွင်းသို့ စီးဝင်သွားသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ၎င်းသည် မထင်မှတ်ထားစွာပင် ဝိညာဉ်တည်ငြိမ်အပ်ကို အပြင်သို့ ပြန်ကန်ထုတ်လိုက်ရာ အပ်မှာ မြေကြီးထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားပြီး တုန်ခါနေတော့သည်။
“ဝါး ... ... ... ”
ရွှေခေါင်းလောင်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာ ကြီးထွားလာသည်။
ဖောယောင်ပြီး ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်လာ၏။
သူ၏ အသိစိတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ရက်စက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များသာ ကျန်ရစ်တော့၏။
သူသည် 'အသားတောင်ကြီး မိစ္ဆာ' အဖြစ် အမှန်တကယ် ပြောင်းလဲသွားတော့၏။
“မကောင်းတော့ဘူး ... ဒီကောင်က အသားတောင်ကြီး မိစ္ဆာအဖြစ် တကယ် ပြောင်းသွားတာပဲ။ သူ့ကိုယ်ထဲမှာ ရှိတဲ့ မိစ္ဆာချီ ပမာဏနဲ့ဆိုရင် အနည်းဆုံး မူလနတ်ဘုရားအဆင့်အထိ ရောက်သွားနိုင်တယ်.. ငါတို့ကို အကုန် သုတ်သင်ပစ်နိုင်တဲ့ ခွန်အားမျိုးပဲ”
စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေး၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ဖြူလျော့သွားတော့သည်။
“မင်း ... သေစမ်း..”
ရွှေခေါင်းလောင်းသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေသော အသိစိတ်ကလေးကို အသုံးပြုကာ စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေးကို သေချာပေါက် သတ်ရမည့် ပစ်မှတ်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်၏။
“ပြေးကြစမ်း..”
မိမိမှာ မည်သို့မျှ မယှဉ်နိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေးသည် မြေကြီးထဲမှ ဝိညာဉ်တည်ငြိမ်အပ်ကို အမြန် ဆွဲထုတ်ကာ အဝေးသို့ ပျံသန်း ထွက်ပြေးတော့သည်။
“ရွှစ်..”
အသားတောင်ကြီး မိစ္ဆာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် ရွှေခေါင်းလောင်း၏ ခွန်အားမှာ တစ်ဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာသည်။ သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ရွှေခေါင်းလောင်း အပိုင်းအစများကို အရည်ဖျော်လိုက်ပြီး ထက်မြက်သော ရွှေရောင် ချိတ်တစ်ခုအဖြစ် ပြန်လည် ပုံဖော်လိုက်သည်။ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်တည်းဖြင့် သူသည် အလယ်အလတ်အဆင့် ခြောက်မြှောင့် သတ်ဖြတ်ခြင်း ဝင်္ကပါကို ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်တော့၏။
သူသည် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ထွက်ပြေးသွားသော စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေးကို စိုက်ကြည့်ကာ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးတော့သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ရက်စက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များသာ ပြည့်နှက်နေ၏။
သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ မူလနတ်ဘုရားအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့၏..။
“ဝုန်း..”
သူ၏ အရှိန်အဝါ လှိုင်းဂယက်ကြောင့် အနီးနားရှိ တောင်ထိပ်တစ်ခုမှာ ပြိုကျသွားပြီး သူသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
“ပြေး ... ပြေးကြ..”
ထျန်းကျီ စံအိမ်မှ အက်ဖ်ဖိုး အဖွဲ့ဝင် အားလုံးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော မျက်နှာများဖြင့် အသည်းအသန် ထွက်ပြေးနေကြရရှာသည်။
တောင်ထိပ်ပေါ်တွင်..
လီကျောက်ခွန်နှင့် ဝမ်ဖင်းအန်းတို့သည် မှင်တက်ကာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြ၏။
“သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အသားတောင်ကြီး မိစ္ဆာအဖြစ် တကယ် ပြောင်းပစ်လိုက်တာပဲ။ သူက တကယ့်ကို သေမထူး ရှင်မထူး လုပ်ရဲတဲ့သူပဲ။ ဘယ်လို လူသန်ကြီးတွေထက်မဆို ပိုပြီး ရက်စက်တဲ့ကောင်ပဲ..”
ဝမ်ဖင်းအန်းမှာ ထိတ်လန့်နေတော့သည်။
“အစ်ကိုကြီး ... ငါတို့ နောက်က လိုက်သွားကြမလား” လီကျောက်ခွန်က တည်ကြည်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်တော့သည်။
--