အခန်း ၂၁၄

အခန်း (၂၁၄) ရှေးဟောင်းဒင်္ဂါးပြားများ ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်း၊ အပြာနှင့်အဖြူစပ် ကြွေအရက်ခွက်များ၊ အဝါရောင်မြွေပါ၏ ရတနာသိုက်ငယ်

လီလန်သည် ဂူဝသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချကာ ဒင်္ဂါးပြားနှင့်တူသော အရာတစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်လေသည်။

ထိုအရာမှာ ကြေးနီဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံရသော အလွန်ဟောင်းနွမ်းနေသည့် ဒင်္ဂါးပြားတစ်ခုဖြစ်ပြီး ၎င်းအပေါ်တွင် အစိမ်းရောင် သံချေးများပင် တက်နေသည်။

ရွှံ့စေးများ ပေကျံနေမှုကြောင့် ကြေးဒင်္ဂါးပြားပေါ်ရှိ စာသားများမှာ ဝေဝါးနေပြီး ထင်ရှားမှုမရှိပေ။

"မောင်အားတောင်မှာ ဘယ်ကနေ ဒင်္ဂါးပြားတွေ ရောက်နေတာလဲ..."

လီလန်သည် ဒင်္ဂါးပြားကို ပွတ်သပ်ရင်း အလွန်အံ့သြစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဟမ် နောက်ထပ် ရှိနေသေးတယ်..."

လီလန်သည် တူညီသော ကြေးဒင်္ဂါးပြား သုံးလေးပြားကို ထပ်မံတွေ့ရှိခဲ့လေသည်။

"တာ့ဟွမ် ဒါတွေက ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ..."

လီလန်သည် ကြေးဒင်္ဂါးပြားကို ၎င်း၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ဖြန့်တင်လိုက်ပြီး ဟွမ်တာ့ရှန်းကို လှည့်မေးလိုက်သည်။

ဟွမ်တာ့ရှန်းသည် ကြေးဒင်္ဂါးပြားကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ၎င်း၏ ပဲစေ့လုံးခန့် မျက်လုံးများထဲတွင် သံသယများ ပြည့်နှက်နေ၏။

"ရွီး..."

"မင်းလည်း မသိဘူးလား..."

"ရွီး..."

"မင်း တခြားတစ်နေရာကနေ ယူလာတာလား..."

လီလန်က ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည်။

အဝါရောင်မြွေပါများမှာ ရတနာရှာဖွေခြင်းကို ဝါသနာပါကြသည်။ ကြက်ခိုးခြင်းအပြင် ၎င်းတို့သည် ရတနာများနှင့်တူသော အရာများကို တောင်ပေါ်သို့ ခိုးဝှက်ယူဆောင်လာတတ်ကြ၏။

"ရွီး.."

ဟွမ်တာ့ရှန်းသည် ခေါင်းကို ထပ်မံခါယမ်းပြလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ၎င်းအနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော ကြေးဒင်္ဂါးပြားကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်တွင်မူ လုံးဝကို အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေတော့သည်။

"ထူးဆန်းတယ်..."

"မင်းရဲ့မိန်းမကများ ဒီကြေးဒင်္ဂါးကို ယူလာတာများလား..."

လီလန်က ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကို တွေးတောလိုက်သည်။

ဟွမ်တာ့ရှန်း ယူဆောင်လာခြင်း မဟုတ်လျှင် ၎င်း၏အဖော်ဖြစ်ရပေမည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ဟွမ်တာ့ရှန်းသည် ခေါင်းခါယမ်းကာ ငြင်းဆန်နေဆဲဖြစ်သည်။

"ရွီး..."

"အိုး မင်းမိန်းမမှာလည်း ဒင်္ဂါးပြားတွေ စုဆောင်းတဲ့ ဝါသနာ မရှိဘူးပေါ့..."

"ဒါဆို ငါနားလည်ပြီ ဒါက ဒီတွင်းရဲ့ မူလပိုင်ရှင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

လီလန်က မြန်ဆန်စွာပင် ခန့်မှန်းလိုက်လေသည်။

မောင်အားတောင်တွင် ကြွက်တွင်းများစွာရှိပြီး ဟွမ်တာ့ရှန်း၏ မိသားစုအသိုက်များမှာ သူတစ်ပါး၏ ဝင်ရောက်နေရာယူခြင်းကို မကြာခဏ ခံရလေ့ရှိသည်။

ဤကြေးဒင်္ဂါးပြားကို ယခင်ဂူပိုင်ရှင်ဖြစ်သော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်က ယူဆောင်လာခြင်း ဖြစ်နိုင်လေသည်။

"ရွီး..ရွီး..."

ဟွမ်တာ့ရှန်းက နှစ်ကြိမ်ခန့် ထပ်မံအော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါထင်တာ မှန်သွားတာပဲ..."

လီလန်က အနည်းငယ် အံ့သြသွားလေသည်။

ဟွမ်တာ့ရှန်း၏ အိမ်မှာ ယခင်ကတည်းက ရှိနေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူက နောက်မှ ဝင်ရောက်နေထိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်မှ ရောက်ရှိလာသူ ဖြစ်သောကြောင့် ဤရှေးဟောင်းဒင်္ဂါးပြားမှာ အခြားနေရာမှ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များက ယူဆောင်လာခြင်း ဖြစ်နိုင်ချေ အများဆုံးဖြစ်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့ ဘယ်သူယူလာလဲ ဂရုစိုက်မနေတော့ဘူး ငါအရင် အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ထားလိုက်မယ်..."

ရှေးဟောင်းဒင်္ဂါးများတွင် တန်ဖိုးရှိသည်။ မြို့သို့သွားရန် အခွင့်အရေးရသည့်အခါ ၎င်းတို့၏ တန်ဖိုးကို သိရှိသူတစ်ဦးကိုရှာဖွေပြီး ရောင်းချနိုင်ခြင်း ရှိမရှိ စမ်းကြည့်ရမည်။

ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများနှင့် လက်ရေးလှစာလုံးများမှာ ဤခေတ်တွင် ငွေအမြောက်အမြား ရရှိနိုင်သည်။

"တာ့ဟွမ် ဂူထဲဝင်ပြီး ထပ်ရှာကြည့်စမ်းပါအုံး..."

လီလန်သည် ဟွမ်တာ့ရှန်း၏ အရှေ့တွင် ရှေးဟောင်းဒင်္ဂါးပြားများကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

တာ့ဟွမ်သည် ရွီခနဲ အသံပြုကာ တွင်းထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ခဏအကြာတွင် ၎င်းသည် သေးငယ်သော လက်ဖဝါးလေးများဖြင့် ဒင်္ဂါးပြားနှစ်ပြားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပြေးထွက်လာတော့သည်။

ထိုဒင်္ဂါးပြားနှစ်ပြားမှာ လီလန်တွေ့ရှိခဲ့သော လေးပြားနှင့် တူညီသော ပစ္စည်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ပုံသဏ္ဍာန်လည်း တူညီနေသည်။

"အခုဆို ခြောက်ပြားရှိသွားပြီ..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှေးဟောင်းဒင်္ဂါးပြားများကို စုဆောင်းကာ သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

"တာ့ဟွမ်နေတဲ့ တွင်းမှာတောင်ရှိနေရင် အခြားတွင်းတွေမှာရော ရှိနိုင်မလား..."

လီလန်သည် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း စဉ်းစားခန်း ဝင်နေတော့သည်။

ဆိုရိုးစကားရှိသည့်အတိုင်း ကမ်းခြေတွင် ပထမဆုံး ခရုခွံကို တွေ့ရှိပါက သဲထဲတွင် နောက်ထပ်များစွာ ပုန်းကွယ်နေသည်မှာ သေချာလေသည်။

ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကိုမျှ လက်လွတ်မခံသည့် မူဝါဒကို လိုက်နာလျက် လီလန်သည် ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး တာ့ဟွမ်အား ၎င်း၏ ညီအစ်ကိုမောင်နှမများကို ရှာဖွေစေကာ တွင်းများထဲတွင် ရှေးဟောင်းဒင်္ဂါးပြားများ ထပ်မံတွေ့ရှိနိုင်ခြင်း ရှိမရှိ စစ်ဆေးခိုင်းလေသည်။

တာ့ဟွမ်နှင့် လီလန်မှာ စိတ်သဘောထား တစ်ထပ်တည်းကျသည်။ လီလန် စကားပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၎င်းသည် ဆယ့်ခုနစ်ကောင်သော ညီအစ်ကိုမောင်နှမများနှင့် ဆက်သွယ်ရန် ထွက်သွားလေတော့သည်။

"ရွီး..."

"ရွီး.."

"ရွီး..."

မကြာမီမှာပင် ဆယ့်ခုနစ်ကောင်သော အဝါရောင်မြွေပါတို့မှာ လူစုခွဲကာ အနီးနားရှိ ချုံပုတ်များထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကြပြီး အကောင်တိုင်းမှာ မိမိတို့၏ တွင်းအသီးသီးသို့ ပြန်သွားကြလေသည်။

လီလန်မှာ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခုကို ရရှိရန် ကံကောင်းနေခဲ့သည်။

၎င်းတို့မှာ ရွှံ့စေးများ ပေကျံနေပြီး တော်တော်လေး ဟောင်းနွမ်းနေသော ကြွေအရက်ခွက်တစ်စုံဖြစ်ကာ ကိုယ်ထည်တွင် အပြာရောင် ပုံစံများပါရှိပြီး အောက်ခြေတွင်မူ အနီရောင် အမှတ်အသားတစ်ခု ပါရှိသည်။

"ကြွေအရက်ခွက်တစ်စုံပါလား ကံကောင်းလိုက်တာ…”

လီလန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်မှုများ အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေသည်။

ပထမဦးစွာ တာ့ဟွမ်၏ဂူထဲမှ ရှေးဟောင်းဒင်္ဂါးခြောက်ပြားကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး ယခု နောက်ထပ်ဂူတစ်ခုထဲမှ ကြွေအရက်ခွက်တစ်စုံကို ထပ်မံတွေ့ရှိခဲ့ပြန်သည်။ သူတို့၏ ကံကြမ္မာမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လွန်းနေပေသည်။

လီလန်သည် အပြာနှင့်အဖြူစပ် ကြွေအရက်ခွက်များကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက် မြို့သို့သွားကာ အပေါင်ဆိုင် သို့မဟုတ် ကျောက်စိမ်းနှင့် ရွှေဆိုင်ပိုင်ရှင်တစ်ဦးဦးကို ရှာဖွေ၍ ရှေးဟောင်းဒင်္ဂါးပြားများနှင့် အရက်ခွက်များကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုခိုင်းရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။ ၎င်းတို့၏ မူလဇာစ်မြစ်မှာ အဘယ်နည်း၊ မည်သည့်ခေတ်က ဖြစ်ပြီး မည်မျှတန်ဖိုးရှိကြောင်းကို သိရှိနိုင်ရန် ဖြစ်သည်။

"သွားကြစို့ တောင်ပေါ်ကဆင်းပြီး အိမ်ပြန်ကြမယ်..”

လီလန်သည် စိတ်လှုပ်ရှား တက်ကြွနေခဲ့သည်။ သူသည် အရက်ခွက်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး တာ့ဟွမ်နှင့် အခြားအဝါရောင်မြွေပါများကို အော်ခေါ်လိုက်လေသည်။

တာ့ဟွမ်သည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ၎င်း၏ ညီအစ်ကိုမောင်နှမများကို ကျိကနဲ အကြိမ်အနည်းငယ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အဝါရောင်မြွေပါ ဆယ်ကောင်ကျော်ခန့်သည် တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာသော လီလန်၏ အနောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။

အဝါရောင်မြွေပါများမှာ မြန်ဆန်သွက်လက်ကြပြီး လီလန်၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ မြက်ခင်းများထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ထွက်သွားလာနေကြ၏။

အချို့မှာ သစ်ပင်များပေါ်သို့ပင် တက်သွားကြပြီး လီလန်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ဟိုဟိုဒီဒီ သွားလာလှုပ်ရှားနေကြသည်။

လီလန်သည် မြေခွေးငါးကောင်ကို သယ်ဆောင်ကာ သူလာခဲ့သော တောင်ပေါ်လမ်းတစ်လျှောက် ပြန်လည်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

တောင်တက်လမ်းမှာ လွယ်ကူသော်လည်း တောင်ဆင်းလမ်းမှာမူ ခက်ခဲလှသည်။

မောင်အားတောင်မှာ တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်မှာ မတ်စောက်ပြီး ဆီးနှင်းများ ကျဆင်းထားသဖြင့် ရာသီဥတု အေးလာသောအခါ မြေပြင်မှာ အေးခဲသွားကာ လမ်းများမှာ ချော်နေတတ်သည်။

လီလန်သည် သေနတ်နှင့် သားကောင်များကို သယ်ဆောင်ရင်း တောင်အောက်သို့ သတိထားကာ ဆင်းလာခဲ့သည်။

တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိရန် နာရီဝက်နီးပါးခန့် အချိန်ယူလိုက်ရသည်။

"ဟူး..."

လီလန်လည်း တောင်ခြေသို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

မောင်အားတောင်မှာ သူ၏အိမ်နှင့် မဝေးလှပေ။ တောင်ခြေသို့ ရောက်သည်နှင့် အိမ်သို့ ရောက်နေသကဲ့သို့ပင် ခံစားရလေသည်။

လမ်းငယ်လေးတစ်လျှောက် ခဏခန့် လျှောက်လာပြီးနောက် ရွာထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ဖြစ်သောကြောင့် ရွာမှာ တော်တော်လေး စည်ကားနေသည်။ လူများမှာ ရွာလမ်းများတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်ထွက်လေ့ရှိကြပြီး အချို့မှာလည်း ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေများထံ အလည်အပတ်သွား၍ ညစာစားပြီး အိမ်သို့ ပြန်လာကြဆဲဖြစ်သည်။

သေနတ်နှင့် သားကောင်ကို သယ်ဆောင်လာသော လီလန်အား ရွာထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရွာသားများက မြင်တွေ့သွားကြလေသည်။

"ဟေး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ မင်း ဘယ်တွေသွားနေတာလဲ..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ မင်း… မင်း တောင်ပေါ်မှာ အမဲလိုက်သွားပြန်ပြီလား..."

ထိုအချိန်တွင် မျက်စိလျင်သော ရွာသားတစ်ဦးက လီလန်၏ ကျောပေါ်တွင် သယ်ဆောင်လာသည့် မြေခွေးငါးကောင်ကို မြင်သွားတော့သည်။

"ဘုရားရေ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ဒါက မြေခွေးလား..."

"တစ် နှစ် သုံး လေး ငါး မင်း မြေခွေးငါးကောင်တောင် သတ်ခဲ့တာလား..."

ရွာသားများမှာ လီလန် သတ်ဖြတ်ခဲ့သော မြေခွေးများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အံ့သြမှင်တက်သွားကြသည်။

"ဟီးဟီး ကျွန်တော် ကံကောင်းသွားလို့ပါ..."

လီလန်က ရယ်မောလိုက်သည်။

"မြေခွေးတွေ အများကြီးပါလား အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ မင်းကတော့ နှိမ့်ချလွန်းနေပါပြီ..."

"ဒါက ကံကောင်းတာမဟုတ်ဘူး အရည်အချင်းပဲ..."

"တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ မြေခွေးပဲ ၎င်းရဲ့ အမွှေးတွေနဲ့ အမြီးကို ကြည့်စမ်းပါဦး အကယ်၍ သားမွှေးကုတ်အင်္ကျီချုပ်မယ်ဆိုရင် စျေးကောင်းရနိုင်တယ်..."

"နှစ်သစ်ကူးကလည်း ရောက်တော့မယ် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက တောင်ပေါ်မှာ အမဲလိုက်နေတုန်းပဲ သူ တော်တော်လေး ကြိုးစားတာပဲ ငွေရသင့်ပါတယ်..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ဒီမြေခွေးကို ဘယ်တောင်မှာ အမဲလိုက်ခဲ့တာလဲ..."

ရွာသားများမှာ ထိုမြေခွေးသားရေများကို ကြည့်ရင်း မနာလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေကြသည်။

"မောင်အားတောင်နားမှာပါ သိပ်မဝေးပါဘူး..."

လီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

သူစကားပြောနေစဉ် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ရွာလမ်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ ချုံပုတ်များဆီသို့ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ထိုနေရာမှ တရှပ်ရှပ် အသံများ ကြားနေရပြီး သေးသွယ်ကာ အဝါရောင် အမွှေးအမျှင်ရှိသော တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများ ပြေးလွှားနေသည်ကို ဝေဝါးစွာ မြင်တွေ့နေရ၏။

၎င်းတို့မှာ တာ့ဟွမ်နှင့် ၎င်း၏ ဆယ့်ခုနစ်ကောင်သော ညီအစ်ကိုမောင်နှမများပင် ဖြစ်သည်။

ရွာသားများ တွေ့ရှိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လီလန်သည် ၎င်းတို့အား မြက်ခင်းထဲတွင် ပုန်းအောင်းစေပြီး ရွာထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်လာစေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။