အခန်း ၂၁၅

အခန်း (၂၁၅) တောင်ပေါ်မှ သားကောင်များ သယ်ဆောင်လာခြင်း၊ ဟွမ်တာ့ရှန်းအား ခွေးအိမ်တွင် နေရာချပေးခြင်းနှင့် ရောက်ရှိလာသော စီးပွားရေး

"အဖေ... သား ပြန်ရောက်ပြီ..."

လီလန်သည် အိမ်ဝိုင်းတံခါးဝကို တွန်းဖွင့်ကာ ခြံထဲသို့ ဝင်လာပြီး သူ၏သားကောင်များကို လှေကားထစ်ပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် လှေကားထစ်ပေါ်တွင် ထိုင်၍ ဖိနပ်ကို စတင်ချွတ်လိုက်လေသည်။

မောင်းအာတောင်ခြေမှ ရွာအထိ လမ်းတစ်ပိုင်းမှာ ဆိုးရွားလှပြီး အဝါရောင် ရွှံ့နွံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေ၏။

ထိုလမ်းပေါ်တွင် လျှောက်လာပါက ဖိနပ်များမှာ ရွှံ့များ အလွယ်တကူ ကပ်ငြိနိုင်ပြီး ခြေထောက်များကို ညစ်ပတ်သွားစေနိုင်သည်။

လီလန်သည် အိမ်ထဲသို့ ညစ်ပတ်သွားမည်ကို မလိုလားသဖြင့် တံခါးဝတွင် ထိုင်ကာ ဖိနပ်ကို ချွတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အလတ်မ... အိမ်ထဲက အစ်ကို့ရဲ့ အဝတ်ဖိနပ်လေး ယူခဲ့ပေးပါဦး..."

လီလန်က အိမ်ထဲသို့ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ဆံပင်ကျစ်ဆံမြီးနှင့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးသည် အောက်ခံအဖြူရောင်ရှိသော အနက်ရောင်အဝတ်ဖိနပ်တစ်ရန်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ အိမ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာလေသည်။

"အစ်ကို... ဖိနပ်ရော့..."

လီထျန်းက ဖိနပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

မိန်းကလေးငယ်သည် မျက်စိရှင်လှသဖြင့် မြေခွေးငါးကောင်ကို ချက်ချင်း မြင်သွားလေသည်။

"ဝါး... လှလိုက်တဲ့ မြေခွေးလေးတွေ..."

မိန်းကလေးငယ်သည် သားကောင်များဆီသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြေးသွားပြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ မြေခွေး၏ အမွေးများကို လှမ်း၍ သပ်ပေးလိုက်သည်။

မုဆိုးတစ်ဦး၏ သမီးဖြစ်သူပီပီ လီထျန်းသည် ၎င်းတို့မှာ မြေခွေးများမှန်း သဘာဝကျကျပင် သိရှိနေ၏။

"အစ်ကို... ဒီမြေခွေးတွေအားလုံးကို အစ်ကို သတ်ခဲ့တာလား..."

မိန်းကလေးငယ်သည် သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ရင်း မျက်နှာပေါ်တွင် အားကျလေးစားမှုများ အပြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ညီမလေးရဲ့ အစ်ကိုမဟုတ်ရင် ဘယ်သူဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ..."

လီလန်က မျက်လုံးများ မှေးကျဉ်းသွားသည်အထိ ပြုံးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုက အရမ်းတော်တယ်..."

"အစ်ကိုက သမီးမြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အတော်ဆုံး အတော်ဆုံး အတော်ဆုံး အတော်ဆုံး အတော်ဆုံး မုဆိုးကြီးပဲ..."

မိန်းကလေးငယ်၏ စိတ်လှုပ်ရှားပျော်ရွှင်မှုများမှာ အတိုင်းအဆမရှိ ဖြစ်နေတော့သည်။

"စကားတတ်လိုက်တာ... မနက်ဖြန် နှစ်သစ်ကူးအကြို ညစာစားတဲ့အခါ ညီမလေးကို နှစ်ကူးမုန့်ဖိုးပေးမယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့... အစ်ကိုက အရမ်းသဘောကောင်းတာပဲ... အစ်ကို့ကို အချစ်ဆုံးပဲ..."

မိန်းကလေးငယ်၏ မျက်လုံးများမှာ နေကြာပန်းလေးတစ်ပွင့်ပမာ ပြုံးရွှင်သွားလေသည်။

"ဘာတွေများ အရမ်းသဘောကောင်းနေတာလဲ..."

အဘိုးကြီး လီတာ့ဟိုင်သည် လိုက်ကာကို ဆွဲဖယ်၍ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူသည် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ အမိုးအောက်တွင် ချထားသော မြေခွေးများကို မြင်လိုက်ရ၏။

"မြေခွေးတွေလား..."

"မင်း... မင်း ဒါတွေ အကုန်လုံး လုပ်ခဲ့တာလား..."

လီတာ့ဟိုင်သည် သူ၏သားဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။

လီလန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သူ၏ အဖေသည်လည်း မုဆိုးတစ်ယောက်ဖြစ်သောကြောင့် ဤမြေခွေးဖြူငါးကောင်၏ တန်ဖိုးကို သဘာဝကျကျပင် နားလည်ထားလေသည်။

ယခုအချိန်မှာ ဆောင်းရာသီဖြစ်ပြီး နှင်းများ အသည်းအသန် ကျဆင်းနေသဖြင့် တောင်တန်းများမှာ အဖြူရောင် ပြင်ကျယ်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲနေသည်။ နှင်းပြင်ပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်ပါက နှင်းများမှ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသော အလင်းရောင်ကြောင့် မျက်စိကိုပင် ခေတ္တမျှ ပြာသွားစေနိုင်သည်။ ၎င်းအပြင် မြေခွေးများ၏ အဖြူရောင် အမွေးများကြောင့် ၎င်းတို့မှာ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လုံးဝ တစ်သားတည်း ဖြစ်နေတတ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော တောင်ပေါ်တွင် မြေခွေးဖြူတစ်ကောင်ကို အမဲလိုက်ရန်မှာ မုဆိုးတစ်ယောက်၏ သေနတ်ပစ်ကျွမ်းကျင်မှုအပေါ်တွင်သာမက သူ၏ အမြင်အာရုံ စူးရှမှုအပေါ်တွင်လည်း မူတည်နေပေသည်။

လီလန်သည် မောင်းအာတောင်သို့ သွား၍ မြေခွေးငါးကောင်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် လီတာ့ဟိုင် တစ်ယောက် မည်သို့လျှင် မအံ့သြဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

"ဒီမြေခွေးတွေကို မောင်းအာတောင်ကနေ အမဲလိုက်လာတာလား..."

လီတာ့ဟိုင်က အံ့သြတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... မောင်းအာတောင်ကပဲ..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"လီလန်... မင်းရဲ့ အမဲလိုက်စွမ်းရည်တွေက ပိုပိုပြီး တိုးတက်လာနေပြီ... မင်းအဖေထက်တောင် အများကြီး သာနေပြီပဲ..."

"မင်းအဖေ အမဲလိုက်လာတာ အနှစ်လေးငါးဆယ်လောက် ရှိပြီ... ဒီတစ်ဝိုက်က တောင်တွေ အကုန်လုံးကိုလည်း လှည့်လည်သွားလာခဲ့ဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ်တွေအကုန်လုံးမှာ မြေခွေး ဒီလောက်များများကို တစ်ခါမှ မဖမ်းမိခဲ့ဖူးဘူး... မင်းက ငါ့ထက်တောင် ပိုကြမ်းနေပါလား..."

မြေခွေးများကို ကြည့်ရင်း လီတာ့ဟိုင်မှာ ခံစားချက်များ လှိုင်းထန်လာသည်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။

တောင်ပေါ်တွင် တောဝက်များမှာ နွားတစ်ကောင်၏ အမွေးများမျှ ပေါများသော်လည်း မြေခွေးများမှာမူ ခြားနားလေသည်။

မြေခွေးများမှာ မွေးရာပါ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲကြပြီး သူတို့၏ အမွေးများကလည်း ရုပ်ဖျက်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေနိုင်သည်။ အလွန်အကဲဖြတ်စွမ်းရည် ကောင်းမွန်ခြင်းမရှိပါက အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သော မုဆိုးများပင်လျှင် တောင်ပေါ်ရှိ မြေခွေးများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ရှာတွေ့ခဲ့လျှင်ပင် မြေခွေးများနှင့် အခြားသော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များမှာ လျင်မြန်ပြီး အရွယ်အစား သေးငယ်ကြသည်။ ချုံပုတ်များထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သင်၏ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည် မည်မျှပင် ကောင်းမွန်နေစေကာမူ ၎င်းတို့ကို ထိမှန်အောင် ပစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

မုဆိုးတစ်ယောက်အနေဖြင့် တောင်ပေါ်တွင် မြေခွေးတစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိနိုင်သည်ဆိုလျှင် ထိုသူမှာ အမှန်တကယ် ကျွမ်းကျင်သူပင် ဖြစ်တော့သည်။

"အဖေ... မြှောက်ပင့်နေတာတွေကို ရပ်ပြီး ဒီမြေခွေးတွေကို မြန်မြန် ရှင်းပေးပါဦး... အရေခွံသာ ဆုတ်လိုက်ပါ... အသားကိုတော့ ချန်ထားခဲ့... သားမှာ အသုံးလိုသေးတယ်..."

"အော် ဒါနဲ့... ထမင်းချက်ပြီးပြီလား... သား တအားဗိုက်ဆာနေပြီ..."

လီလန်သည် ဆာလောင်လွန်းသဖြင့် အသံမြည်နေသော ဗိုက်ကို ကိုင်ထားလိုက်သည်။

"မုန့်ပေါင်းတွေ ရှိတယ်... မင်းအတွက် သွားနွှေးပေးမယ်..."

ထို့နောက် လီတာ့ဟိုင်သည် လီလန်၏ အစားအစာကို နွှေးပေးရန် မီးဖိုချောင်သို့ ထွက်သွားလေသည်။

"ရွီး... ရွီး.."

အဝါရောင်မြွေပါသည် ခြံထဲရှိ နံရံဆီသို့ ရုတ်တရက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဝုတ်..."

"ဝုတ်... ဝုတ်... ဝုတ်..."

"မြောင်..."

အခြားတစ်ဖက်တွင် အမည်းရောင်တစ်ကောင်နှင့် အဖြူရောင်တစ်ကောင်ဖြစ်သော အမဲလိုက်ခွေး နှစ်ကောင်မှာ ခွေးအိမ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာကြပြီး ၎င်းတို့၏အနောက်တွင် တောကြောင်ရိုင်းလေးတစ်ကောင် ပါလာလေသည်။

ထိုခွေးနှစ်ကောင်နှင့် ကြောင်တစ်ကောင်တို့သည်လည်း နံရံပေါ်မှ လှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိသွားကြသည်။

ရုတ်တရက် သွယ်လျသော ကိုယ်လုံးနှင့် အဝါရောင် အသားအရေရှိသည့် သားရဲငယ်လေး အများအပြားမှာ နံရံပေါ်သို့ ခုန်တက်လာကြသည်။

၎င်းတို့မှာ မောင်းအာတောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာကြသော အဝါရောင်မြွေပါများပင် ဖြစ်သည်။

"ဝုတ်... ဝုတ်... ဝုတ်..."

"ဝုတ်... ဝုတ်... ဝုတ်..."

ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့သည် အဝါရောင်မြွေပါ အုပ်စုကို ဟောင်နေကြပြီး အိမ်ထဲသို့ ဝင်မလာနိုင်အောင် တားဆီးနေကြသည်။

အဝါရောင်မြွေပါများမှာ ခြံထဲရှိ အမဲလိုက်ခွေးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်ကာ ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးကြတော့သည်။

"ဟေးလုံ... ပိုင်လုံ... ပါးစပ်ပိတ်ထားကြစမ်း..."

လီလန်က လှေကားထစ်များမှ ဆင်းလာရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။

သူတို့၏ ပိုင်ရှင်က စကားပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အမည်းနှင့် အဖြူ အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်မှာ ချက်ချင်းပင် ဟောင်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

"မြောင်..."

တောကြောင်ရိုင်းလေးသည် မျက်တောင်ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ကာ ခေါင်းကို လှည့်၍ လီလန်ကို တုံးအအနှင့် ချစ်စရာကောင်းသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"သူတို့က တောင်ပေါ်ကနေ ငါဖိတ်ခေါ်လာတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေပဲ... နောက်ကျရင် ကြွက်ဖမ်းတဲ့နေရာမှာ သူတို့က ကူညီပေးလိမ့်မယ်..."

လီလန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

"သူတို့က မင်းတို့ရဲ့ အစ်ကိုဟွမ် မိသားစုဝင်တွေပဲ..."

လီလန်သည် သူ၏ဘေးတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသော အဝါရောင်မြွေပါကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

အဝါရောင်မြွေပါနှင့် တောကြောင်ရိုင်းလေးတို့မှာ တစ်ကြိမ်သာ ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော်လည်း တစ်ရက်မျှ သိကျွမ်းပြီးနောက်တွင် သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်သွားခဲ့ကြသည်။ နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းမှတစ်ဆင့် သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်သွားခဲ့ကြသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

လီလန်သည် စကားပြောအပြီးတွင် ဖိနပ်လဲကာ ခြံထဲရှိ နံရံဆီသို့ လှေကားထစ်များမှတစ်ဆင့် ဆင်းလျှောက်သွားလိုက်သည်။

အဝါရောင်မြွေပါများသည် နံရံပေါ်တွင် ဝပ်နေကြပြီး ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံ အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်ကို သတိထားကာ ကြည့်ရင်း တိုးတိတ်စွာ အော်နေကြသည်။

"မကြောက်ကြနဲ့... သူတို့က မင်းတို့ကို မကိုက်ပါဘူး..."

လီလန်က စိတ်အေးစေရန် ပြောလိုက်သည်။

အကောင်ရေ ဆယ့်ခုနစ်ကောင်ရှိသော အဝါရောင်မြွေပါများမှာ လီလန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အတော်လေး ငြိမ်ကျသွားသော်လည်း အမည်းနှင့် အဖြူ အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်ကိုမူ သတိထားနေဆဲပင်။

"တာ့ဟွမ်... သူတို့ကို ခွေးအိမ်ဆီ ခေါ်သွားလိုက်ပါ... နောက်ရက်အနည်းငယ်လောက် အဲဒီမှာ နေရလိမ့်မယ်... သတိထားဖို့လည်း ပြောပြထားဦး... ရွာထဲမှာ အမဲလိုက်ခွေးတွေ ရှိတဲ့အတွက် လျှောက်မသွားသင့်ဘူးဆိုတာကိုပါ..."

ရွာထဲရှိ အမဲလိုက်ခွေးများမှာ ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့ကဲ့သို့ ယဉ်ကျေးလိမ္မာခြင်း မရှိကြပေ။ သူတို့သည် အဝါရောင်မြွေပါကို မြင်သည်နှင့် ကိုက်ကြမည်ဖြစ်ပြီး မသေမချင်း ရပ်တန့်ကြမည် မဟုတ်ချေ။

ပိုင်လုံနှင့် ဟေးလုံတို့မှာ ဉာဏ်ကောင်းကြပြီး လီလန်က အသိအမှတ်ပြုထားသရွေ့ အဝါရောင်မြွေပါများကို ကိုက်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ရွာထဲရှိ အမဲလိုက်ခွေးများမှာမူ ထိုသို့ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဟွမ်တာ့ရှန်းသည် အသံပြုလိုက်ပြီးနောက် လှည့်၍ နံရံဆီသို့ ပြေးသွားကာ ၎င်း၏ အပေါင်းအပါများကို နွားတင်းကုပ်ဆီသို့ ဦးဆောင်သွားလေသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း သူတို့သည် ခွေးအိမ်ထဲတွင် ဟေးလုံ၊ ပိုင်လုံ၊ တောကြောင်ရိုင်းလေးတို့နှင့်အတူ နေရာကို မျှဝေ၍ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။

"မြောင်..."

"မြောင်... မြောင်.."

တောကြောင်ရိုင်းလေးသည် သူတို့၏ အိမ်လေးထဲတွင် အဝါရောင်မြွေပါ အများအပြား လာရောက်နေထိုင်နေသည့်အတွက် မပျော်မရွှင်ဖြစ်ကာ အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေလေသည်။

၎င်း၏ အမြီးလေးမှာ တဆတ်ဆတ် တုန်ခါနေပြီး အဝါရောင်မြွေပါအုပ်စုကို သွားများ ပေါ်သည်အထိ ဟိန်းဟောက်ပြလိုက်သည်။

"သူတို့က နှစ်ရက်လောက်ပဲ နေကြမှာပါ... ငွေရှာဖို့အတွက် သူတို့ကို ငါ ငှားထားတာ... အဲဒီငွေနဲ့ မင်းအတွက် ကြက်ပေါင်တွေ ဝယ်ကျွေးမယ်... လိမ္မာတယ်နော်..."

လီလန်သည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်၍ တောကြောင်ရိုင်းလေး၏ ခေါင်းကို ချစ်ခင်ယုယစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"မြောင်..."

တောကြောင်ရိုင်းလေးသည် ခေါင်းကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာမော့၍ ခွေးအိမ်ဆီသို့ အမြန်ပြေးသွားကာ အဝါရောင်မြွေပါများကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ကြောင်အိမ်လေးထဲတွင် နေထိုင်ခွင့် မပြုရန် ငြင်းဆန်နေလေသည်။

"ဟွမ်တာ့ရှန်းတွေ ဒီလောက်များနေတော့ စားဖို့သောက်ဖို့ ထောက်ပံ့ပေးရတာ တော်တော်လေး အလုပ်ရှုပ်တာပဲ..."

"ကံကောင်းတာက ဒီမြေခွေးငါးကောင်ဆီက အသားတွေကို သူတို့ကို ကျွေးဖို့ သုံးလို့ရတယ်..."

လီလန်သည် သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ မြေခွေးသားအပြင် လီလန်တွင် ချောင်တျန်းကျီတောင်သို့ နောက်ဆုံးအကြိမ် သွားခဲ့စဉ်က ကျန်ရစ်သော ဝံပုလွေသား ကျင်း ဆယ်ဂဏန်းခန့်လည်း ရှိနေသေးသည်။

လီလန်နှင့် သူ၏ မိသားစုဝင် လေးဦးစလုံးမှာ မြေခွေးသား သို့မဟုတ် ဝံပုလွေသားကို မစားကြပေ။ ပထမအချက်မှာ အသားမှာ မာကျောပြီး အရသာမရှိသောကြောင့်ဖြစ်ကာ ဒုတိယအချက်မှာ ပြင်းထန်ပြီး မနှစ်မြို့ဖွယ်ကောင်းသော အနံ့အသက် ရှိနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

မြေခွေးများနှင့် ဝံပုလွေများမှာ အသားအတွက် တန်ဖိုးမရှိလှဘဲ သူတို့၏ အရေခွံများကသာ တန်ဖိုးရှိပေသည်။

အရေခွံသည်သာ တကယ့် အဖိုးတန် အစိတ်အပိုင်းဖြစ်ပြီး အလွန်တရာမှ တန်ဖိုးကြီးမားလှသည်။

"သား... မင်းအတွက် မုန့်ပေါင်းတွေ နွှေးပေးပြီးပြီ... ပူပူနွေးနွေးလေး စားလိုက်ဦး..."

လီတာ့ဟိုင်သည် မုန့်ပေါင်းဖြူ တစ်ပန်းကန်နှင့်အတူ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ချဉ် တစ်ပန်းကန်ကိုပါ ကိုင်ဆောင်၍ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

"အဖေ... သား အခုလာပြီ... အဖေ့ကို ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်သွားပြီ... ဒီမြေခွေးအရေခွံတွေကို ဆုတ်ပေးထားပါဦး..."

လီလန်သည် ဧည့်ခန်းမကြီးဆီသို့ ပြန်သွားပြီး မုန့်ပေါင်းဖြူတစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ အငမ်းမရ စားတော့မည် ဖြစ်သည်။

ခြံဝင်းထဲမှ ရုတ်တရက် အော်ခေါ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"လီ... အိမ်မှာရှိလား..."